အခန်း (၅၆၁-၅၆၂)

အခန်း (၅၆၁)။

“ဆုတ်ခွာဖို့ ကြံနေတာလား။ ငါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ တကယ်ကို ပြတ်သားတယ်။ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အရှင်သခင် တစ်ယောက်ပီသပါပေတယ်....”

အားပြိုင်မှုများကြားတွင် ဟုန်ယွိသည် ထိုက်ကျိမိုးကြိုးရေကန်ကို စုစည်းလိုက်ပြီးနောက် အခြေအနေကို ချက်ချင်း ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ “ဖန်ဆင်းခြင်းသင်္ဘော” သည် ‘သူတော်စင် ပေါင်းစုံခန်းမ’ ကို မဖျက်ဆီးနိုင်တော့သလို၊ ‘သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ’ အနေဖြင့်လည်း “ဖန်ဆင်းခြင်းသင်္ဘော” ကို ဖျက်ဆီးရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ယခုအခါ သူတို့မှာ အင်အားချင်း တန်းတူဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

ဟုန်ယွိသည် မိုးကြိုးရေကန်ကို အောင်မြင်စွာ စုစည်းနိုင်လျှင် သူတို့နှင့် တန်းတူရင်ဆိုင်နိုင် မည်ကို ကြိုတင်သိရှိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ် ယန်ဖန်နှင့် ဟုန်ရွှန်ကျိတို့သည် သူ့ကို အချိန်အကြာကြီး တိုက်ခိုက်နေမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက ဤမျှမြန်ဆန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ ပေ။ စိတ်ကူးကြည့်၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မှာပင် “ဖန်ဆင်းခြင်းသင်္ဘော” သည် လှည့်ထွက်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက် ကာ လျှပ်တပြက်ဝင်္ကပါအတွင်းရှိ လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ထင်ရှားသည်မှာ ဧကရာဇ် ယန်ဖန်နှင့် ဟုန်ရွှန်ကျိတို့သည် လျှပ်တပြက်ဝင်္ကပါ၏ စည်းမျဉ်းအချို့ကို သိရှိထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ‘ကောင်းကင်မိစ္ဆာ မျောက်ဝံကြီးပါ့သည် ထိုသင်္ဘောပေါ်သို့ ဤမျှ အလွယ်တကူ တက်ရောက်ခွင့်ရမည် မဟုတ်ပေ။

လျှပ်တပြက်ဝင်္ကပါကို ဖြတ်ကျော်ခြင်းသည် ရတနာသိုက်တစ်ခု၏ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ခြင်း နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ‘မူလနဝမချောက်နက်နတ်ဘုရားနယ်မြေ’ သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး အဆုံးမရှိ ထူးခြားသည့် မှော်ရတနာများ၊ ရှေးဟောင်း ယဇ်ပူဇော်ဖွယ် ပစ္စည်းများနှင့် စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစအမျိုးမျိုးကို ရရှိကာ အရင်းမြစ်များကို ပြန်လည်စုဆောင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် ဟုန်ယွိလည်း ထိုအတွင်းသို့ ဝင်ရမည် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ဧကရာဇ် ယန်ဖန်နှင့် ဟုန်ရွှန်ကျိတို့ ထိုနေရာမှ ပြန်ထွက်လာသည့်အခါ ‘ခုန်း’ ချန်ထားခဲ့သော သိုင်းပညာ အမွေအနှစ်သာရများကို ရရှိသွားရုံတင်မကဘဲ အခြားအရာများစွာကိုလည်း ရရှိသွားနိုင်သဖြင့် သူတို့၏ အစွမ်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြင့်တက် သွားပေလိမ့်မည်။

“ဖန်ဆင်းခြင်းသင်္ဘော” ဆုတ်ခွာသွားသည့်အခါ ဟင်းလင်းပြင်ရှိ ရူးသွပ်နေသော စွမ်းအား များမှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေသော စွမ်းအားများနှင့် မူလစွမ်းအားများ အားလုံးမှာလည်း မူလအတိုင်း အေးချမ်းသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း မိုင်ပေါင်းတစ်သောင်း ပတ်လည်တွင် ရှိနေခဲ့သော တောင်များကဲ့သို့ ကြီးမားသည့် ဂြိုဟ်သိမ်ဂြိုဟ်မွှား အုပ်စုများမှာ တစ်ခုမှ မကျန်တော့ပေ။ မဟာနတ်ဘုရား လက်နက်နှစ်ခု၏ တိုက်ခိုက်မှုဒဏ်ကြောင့် ၎င်းတို့မှာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ကြေမွသွားခဲ့ရပြီ။

“တကယ်လို့... တကယ်လို့, ဒီမဟာလက်နက်ကြီးနှစ်ခုသာ မြေပြင်ပေါ်မှာ တိုက်မိခဲ့ကြရင် မြို့တစ်မြို့လုံး ဒါမှမဟုတ် ‘အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်’ တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားလောက်တယ်။ အသက်ပေါင်း ဘယ်လောက်တောင် ဆုံးရှုံးသွားရမလဲ မသိဘူး....”

ဝရုန်းသုန်းကား အခြေအနေများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ပိုင်ဇိယွဲ့သည် ခန်းမ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ စွမ်းအားအနှစ်သာရ အူတိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ‘ကောင်းကင်ခုနှစ်စဉ်ကြယ် မြေနတ်ဆိုးတံဆိပ်’ မှာလည်း တောက်ပနေ၏။

“အခုနက မင်း ကူညီပေးလို့ တော်သေးတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ခန်းမထဲက စာအုပ်တွေ ပျက်ဆီးကုန်တော့မှာ” ဟုန်ယွိက ပိုင်ဇိယွဲ့ ကို မြင်သည့်အခါ အမြန်ဆိုလိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ ဒီနတ်ဘုရားလက်နက် (သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ) ဟာ ‘ယန်နတ်ဘုရား’ အဆင့် ရတနာ တွေနဲ့ ‘နိဗ္ဗာန’ အဆင့် လက်နက်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာ။ သူ့ရဲ့စွမ်းအားက အရမ်းကြီးမား လွန်းတော့ ဒီ ‘မဟာကမ္ဘာ’ တစ်ခုလုံးမှာတောင် နှစ်ခု၊ သုံးခုပဲ ရှိနိုင်တာ။ ဒါကြောင့်လည်း ငါ မြေပြင်ပေါ်မှာ အသုံးမပြုရဲတာပေါ့။ ဧကရာဇ် ယန်ဖန်နဲ့ ဟုန်ရွှန်ကျိတို့လည်း မြေပြင်ပေါ်ဆင်းပြီး ငါနဲ့ တိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး … ”

သူတို့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း ပိုင်ဇိယွဲ့သည် ခန်းမအတွင်းရှိ စွမ်းအားများကို ထိန်းညှိပေးခဲ့သဖြင့် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ ရတနာများနှင့် စာအုပ်များမှာ ထိခိုက်ပျက်စီး ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

“ဟုတ်တယ်၊ “တကယ်တော့ ဘယ်သူမှ အရူးမဟုတ်ကြဘူး။” ပိုင်ဇိယွဲ့က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။ “ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ၊ ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းက လက်ဆင့် ကမ်းလာခဲ့တဲ့ “ဖန်ဆင်းခြင်းသင်္ဘော” နဲ့ ‘ထာဝရနိုင်ငံတော်’ ဆိုတဲ့ ထိပ်တန်း မဟာ နတ်ဘုရားလက်နက်မျိုးတွေ ဒီလောကမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ပေါ့။ အခု မင်းရဲ့ ‘သူတော်စင် ပေါင်းစုံခန်းမ’ ပါ ထပ်တိုးလာတော့ အင်အားစုသုံးခု အားပြိုင်မှု ဖြစ်သွားပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်၊ အနောက်ဘက်တောင်ကုန်းက နှင်းတွေကြားမှာ ငါတို့ စတွေ့တုန်းက မင်း ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်လာမယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။”

ကမ္ဘာဦးခေတ်၊ ရှေးဟောင်းခေတ်နှင့် အလယ်ခေတ်များတွင် နတ်ဘုရားများ၊ မိစ္ဆာများ၊ ဖန်ဆင်းရှင်သခင်များနှင့် နတ်ဘုရားများများသည် များပြားလှသော မှော်ရတနာများကို သန့်စင်ခဲ့ကြရာ၊ ၎င်းတို့သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရား လက်နက်များနှင့် ရှေးဟောင်းရတနာများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ ဥပဒေအားဖြင့် “ကောင်းကင်နဂါးဘုရင် နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်”၊ “ကောင်းကင်ဘုံ တက်လှမ်းခြင်း ရွှေစေတီ”၊ “ကောင်းကင်ယှဉ်တွဲ လှေကား”၊ “ကောင်းကင်မြို့တော်”၊ “လူသားတာအို ရွှေဒင်္ဂါးဓား”၊ “အနန္တနဂါးလက်စွပ်”၊ “မဟာဆင့်ကဲဖြစ်စဉ် နတ်ဘုရား ဆေးပေါင်းအိုး”၊ “ကောင်းကင် ခုနှစ်စဉ်ကြယ် မြေနတ်ဆိုးတံဆိပ်” နှင့် “ရှေးဟောင်း ရာရှိုမွန်တံခါး” အစရှိသဖြင့် များစွာ ရှိသည်။

သို့သော်လည်း ထိုမရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဘုရားလက်နက်များထဲတွင် အစွမ်းအထက် ဆုံးမှာ နှစ်ခုသာ ရှိသည် — ၎င်းတို့မှာ ‘ထာဝရနိုင်ငံတော်’ နှင့် “ဖန်ဆင်းခြင်းသင်္ဘော” တို့ ဖြစ်ကြသည်။

အမှောင်ကြယ်ပင်လျှင် ဤရတနာနှစ်ခုလောက် အစွမ်းမထက်ပေ။

ဤရတနာနှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုခုကို ပိုင်ဆိုင်ပါက ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်၏ ဗဟိုအချက်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ‘မဟာတာအို’ ၏ အာဏာကို ရရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းက လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သည့် ထိုရတနာများမှာ အလွန်ကျော် ကြားလှပြီး ‘ယန်နတ်ဘုရား’ အဆင့် ပညာရှင်ကြီးများပင် ခန့်ညားရိုသေခဲ့ရသည့် အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရားလက်နက်များ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယနေ့တိုက်ပွဲတွင် ဟုန်ယွိ၏ ‘သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ’ သည် နောက်ဆုံး တွင် ထိပ်တန်း ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားလက်နက်များ အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ် သည်။ မဟာနတ်ဘုရားလက်နက်သုံးခုမှာ ယခုအခါ စွမ်းအားချင်း မျှခြေ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး၊ အထွက်ထိပ်တွင် ရပ်တည်နေကြကာ၊ တစ်ခုချင်းစီတွင် ကိုယ်ပိုင်ကံကြမ္မာများကို ပိုင်ဆိုင် ထားပြီး ခေတ်ရေစီးကြောင်းကို ဦးဆောင်နေကြသည်။

...

“နှမျောစရာပဲ။ ‘ဖန်ဆင်းခြင်းသင်္ဘော’ က လျှပ်တပြက်ဝင်္ကပါထဲကို ဝင်ပြီး မူလနဝမ ချောက်နက် နတ်ဘုရားနယ်မြေဆီကို ဦးတည်သွားပြီ။ ငါတို့က လျှပ်တပြက်ဝင်္ကပါရဲ့ အခြေအနေကို မသိတော့ အထဲကိုဝင်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ် ထင်တယ်။”

ကြင်ယာတော်ယွမ်လည်း ခန်းမထဲမှ ထွက်လာကာ ဆိုလိုက်သည်။

“အဲဒါက သေချာပေါက် မှန်ချင်မှ မှန်မှာပါ။ ခုနက ငါ ထိုက်ကျိမိုးကြိုးရေကန်ကို စုစည်းပြီး မိစ္ဆာမျောက်ဝံကြီးပါ့ရဲ့ ‘လျှပ်တပြက် ဝင်္ကပါကျမ်း’ အစိတ်အပိုင်းတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ချိန် မှာ အသိအမြင်တွေ အများကြီး ရလာတယ်။ ပိုအရေးကြီးတာက ယုဝမ်မူရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ မိစ္ဆာမျောက်ဝံကြီးပါ့ ပြောပြခဲ့တဲ့ လျှပ်တပြက်ဝင်္ကပါရဲ့ အချက်အလက် တွေ ပါနေတယ်။ အဲဒါတွေကို ပေါင်းစပ်ပြီး သေချာစဉ်းစားကြည့်ရင် လျှပ်တပြက်ဝင်္ကပါ ထဲဝင်ဖို့ မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းကို ငါ သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ။”

ဟုန်ယွိသည် ခန်းမဆောင်ပေါ်တွင် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ သူ၏ ဖိနပ်သံမှာ ခန်းမဆောင်အတွင်း တကျိကျိ မြည်သွားသည်။ ခဏတာမျှ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ငြိမ်သက် သွားပြီး လူတိုင်းမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေကြသယောင် ရှိသည်။

“ဒါ့အပြင် ဒီလျှပ်တပြက်ဝင်္ကပါက သဘာဝတရားရဲ့ အံ့ဖွယ်တစ်ခုလိုပဲ။ ဒါကို သေချာ လေ့လာပြီး နားလည်နိုင်မယ်ဆိုရင် ငါတို့အတွက် အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရလာ လိမ့်မယ်။”

“မှန်တယ်” ပိုင်ဇိယွဲ့က ဆိုလိုက်သည်။ “ကမ္ဘာဦးခေတ်က ပညာရှင်ပေါင်း မြောက်များစွာ ဟာ ဒီလျှပ်တပြက်ဝင်္ကပါကို နားလည်အောင်ဆင်ခြင်ဖို့ ဒီနေရာကို လာခဲ့ကြတယ်။ ဒဏ္ဍာရီတွေအရ ခုန်းဟာ ဒီနေရာမှာပဲ သူ့သိုင်းပညာရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို သိမြင်ခဲ့ပြီး ‘ဟင်းလင်းပြင် ဖျက်ဆီးခြင်းအဆင့်’ ကို ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။”

“တကယ်လို့ ခုန်းသာ လူသားခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရင် သူက ဟင်းလင်းပြင် ဖျက်ဆီးခြင်း အဆင့်ကို အမှန်တကယ် ရောက်သွားနိုင်လောက်တယ်” ကြင်ယာတော်ယွမ်၏ မျက်လုံး များမှာ လျှပ်တပြက်ဝင်္ကပါဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး တာအိုကို နားလည်နိုင်ရန် ကြိုးစားနေ သည်။

“အဲဒါက ဟုတ်ချင်မှလည်း ဟုတ်မှာပါ။ တကယ်လို့ သူသာ လူသားခန္ဓာကိုယ် ရှိခဲ့ရင်လည်း သူ့သွေးစွမ်းအားက လုံလောက်မှာ မဟုတ်သလို သူ့သက်တမ်းကလည်း ‘ခွန်အားကြီး နတ်ဘုရားစိန်မျောက်ဝံတွေ’ လောက် ရှည်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဆိုရင် သူ သိုင်းပညာကို ထိုးထွင်းသိမြင်ဖို့ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ အချိန်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။”

ဟုန်ယွိက ခေါင်းယမ်းကာ ဆိုလိုက်သည်။

“အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ အကောင်းရှိရင် အဆိုးလည်း ရှိတတ်တာပဲ”

ပိုင်ဇိယွဲ့သည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်ပြီး အဝေးမှ လျှပ်တပြက်ဝင်္ကပါကို ကြည့်ကာ တရားထိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ ကြင်ယာတော်ယွမ်လည်း သူ့နည်းတူပင် တရားထိုင်လေတော့သည်။

ဟုန်ယွိမှာမူ တရားထိုင်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများဖြင့် လျှပ်တပြက် ဝင်္ကပါကို စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ ဝင်္ကပါနှင့် လှိုဏ်ခေါင်းများ၏ ပုံရိပ်များမှာ သူ၏ မျက်ဝန်းနက်များ အတွင်း၌ အပြည့်အဝ ထင်ပေါ်နေသည်။

လျှပ်တပြက်ဝင်္ကပါသည် အစဉ်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အကြိမ်ပေါင်း ၆၀ ခန့် ပြောင်းလဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟုန်ယွိ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ထိုအပြောင်းအလဲအတိုင်း လိုက်ပါ ပြောင်းလဲနေ၏။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဟုန်ယွိသည် သူ၏ စိတ်နှင့် လျှပ်တပြက် ဝင်္ကပါတို့မှာ အတူတူ လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။ လူတစ်ယောက်၏ အတွေးစများ မြန်ဆန်လေ၊ လျှပ်တပြက်ဝင်္ကပါ၏ အပြောင်းအလဲမှာလည်း မြန်ဆန်လာလေပင်။ ၎င်းသည် လူတစ်ယောက်၏ စိတ်နှလုံးအတိုင်း ပြောင်းလဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“စိတ်နှလုံးက ဝင်္ကပါတစ်ခုပဲ၊ အမှန်တရားရဲ့ လမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေခြင်းက အဆုံးမရှိဘူး။”

‘လျှပ်တပြက် ဝင်္ကပါကျမ်း’ ၏ အပိုင်းအစများကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း ဟုန်ယွိသည် တွက်ချက်ခြင်း၊ သိမြင်ခြင်းနှင့် လေ့လာခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်လေသည်။ သူသည် ပညာရှင် သူတော်စင်တို့၏ စာပေများကို လေ့လာနေသကဲ့သို့ပင် အနုစိတ် လေ့လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အတွေးစများမှာလည်း အလွန်ပင် ကြည်လင် ပြတ်သားနေသည်။

“ဝင်္ကပါ၊ ဝင်္ကပါ … မှန်ထဲမှာ ပန်းပုံရိပ် ထင်ဟပ်နေပေမဲ့ မှန်က ပန်းကို မသိဘူး။ ရေထဲမှာ လပုံရိပ် ထင်ဟပ်နေပေမဲ့ ရေက လကို မသိဘူး။ ရုပ်နာမ်ငါးပါး ခန္ဓာတရားတို့က၊ စိတ်နှလုံးကို ဝေဝါးစေတယ်... ပန်းလည်းမရှိ၊ မှန်လည်းမရှိ၊ ရေလည်းမရှိ၊ လလည်းမရှိတဲ့ အခါ တခဏဟာ ထာဝရ ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါက ‘လွတ်မြောက်ခြင်း လျှို့ဝှက်ချက်’၊ အနန္တ သတ္တဝါတို့ရဲ့ အမှန်တရားပဲ။” သူ သိမြင်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် ဟုန်ယွိ သည် လျှပ်တပြက်ဝင်္ကပါ၏ လမ်းကြောင်းအချို့ကို ဆုပ်ကိုင်မိသွားသယောင် ရှိသွားသည်။

ဒဏ္ဍာရီအရ လျှပ်တပြက်ဝင်္ကပါသည် ဤမဟာကမ္ဘာကြီး၏ ဗဟိုအချက်နှင့် နှလုံးသား ဖြစ်သည်။ လိုဏ်ခေါင်းပေါင်း ၁၂၉,၆၀၀ စလုံးမှာ မဟာစကြာဝဠာ၏ မည်သည့်နေရာကို မဆို ရောက်ရှိနိုင်သည်။ မဟာစကြာဝဠာ၏ အသေးစားပုံစံမှာ လူသားခန္ဓာကိုယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ‘လျှပ်တပြက် ဝင်္ကပါကျမ်း’ မှ သိမြင်ထားသော စိတ်ကျင့်စဉ်ကို အစွမ်းကုန် လည်ပတ်စေပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို လျှပ်တပြက်ဝင်္ကပါနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။

ငါ့နှလုံးသားကိုသုံးပြီး မိုးကောင်းကင်ရဲ့ နှလုံးသားကို သက်သေပြမယ်။ ငါ့နှလုံးသားကို သုံးပြီး စကြာဝဠာရဲ့ နှလုံးသားကို သက်သေပြမယ်။

ချက်ချင်းပင် ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ကျယ်ပြော နက်နဲလွန်းသည့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခု တည်ရှိနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ဤကမ္ဘာမှာ မဟာကမ္ဘာကြီး မဟုတ် သလို၊ သာမန် အလယ်လတ် ကမ္ဘာတစ်ခုလည်း မဟုတ်ချေ။ ၎င်းမှာ အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် တည်ရှိနေသည့် အန္တရာယ်များသော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အတွင်း ၌ မှော်စွမ်းအားများ တဟုန်ထိုး ပျံ့နှံ့နေပြီး အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်မှာ လုံးဝ ပျက်ယွင်းနေ ကာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော နက်နဲမှုများ တည်ရှိနေ၏။ ၎င်းမှာ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းလှသည်။

“ဒါ သေချာပေါက် မူလနဝမချောက်နက် နတ်ဘုရားနယ်မြေပဲ၊ ရှေးခေတ်ကတည်းက ဒီနယ်မြေအတွက် နာမည်ကိုးမျိုး ရှိခဲ့တယ်... ”

ဟုန်ယွိသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ဖြင့် ခံစားသိရှိလိုက်သော ကမ္ဘာကြီးမှာ မူလနဝမ ချောက်နက် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ ခုနကတင် သူသည် လျှပ်တပြက်ဝင်္ကပါ၏ လည်ပတ်မှုမှတစ်ဆင့် ဤနေရာ တည်ရှိမှုကို ခံစားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အမည်မသိ လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုအတွင်း၌ ရှိနေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုလိုဏ်ခေါင်းမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အခြားနေရာတစ်ခုသို့ ဦးတည်သွားပြန်သည်။

“ငါ အမှန်တရားကို ရှာတွေ့ပြီ၊ အဲဒီတခဏကို ဖမ်းဆုပ်စမ်း၊ ငါ့ရဲ့ ‘သူတော်စင်ပေါင်းစုံ ခန်းမ’ ဒါကို မဖမ်းဆုပ်နိုင်ဘူးလို့ ခင်ဗျားတို့ ထင်နေတာလား။ ဟွန့်။”

ဟုန်ယွိ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေ၏။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မှော်စွမ်းအားအားလုံးကို လည်ပတ်စေကာ ခန်းမ ဆောင်တစ်ခုလုံး၏ စွမ်းအားကို ထိန်းညှိလိုက်သည်။

ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးကို အပြည့်စုံဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်အောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဟုန်ယွိ၏စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ခံစားမူတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လိုဏ်ခေါင်းအတွင်း၌ မူလနဝမချောက်နက် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ပေါ်လာမည့် ထိုခဏလေး ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ဤခဏလေးအတွင်းမှာပင်…

‘သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ’ သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲကာ အနက်ရောင် လိုဏ်ခေါင်း တစ်ခုအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။

ပိုင်ဇိယွဲ့နှင့် ကြင်ယာတော်ယွမ်တို့သည် ဟုန်ယွိ၏ ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှုကို တစ်ပြိုင် နက် ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ သည်။

မရေတွက်နိုင်သော ကြယ်တာရာများသည် ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် လည်ပတ်နေပြီး လက်တစ်ကမ်းအကွာတွင် ရှိနေသယောင် ရှိသည်။ သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏမှာပင် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျံသန်းသွားကြသည်။ အချိန်များမှာလည်း လျှင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသယောင် ရှိသည်။ ဤသည်မှာ မူလနဝမ ချောက်နက် နတ်ဘုရားနယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် မြင်တွေ့ရသော မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါ ဘယ်နေရာလဲ၊ ငါတို့ လမ်းပျောက်သွားတာလား၊” ကြင်ယာတော်ယွမ်က အာမေဍိတ်သံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် အချိန်များ လျှင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံး နေသည်ကို သူမ ခံစားနေရ၏။ သူမ၏ အသိစိတ်အရ ခန်းမအပြင်ဘက်ရှိ ပြင်းထန်လှ သော စွမ်းအားမှာ ကျိုးထိုက်ကျူ၏ ‘အစွန်းရောက်ဧကရာဇ် ပြန်ပြန်စီးခြင်း’ ပညာရပ်၏ စွမ်းအားထက်ပင် မနိမ့်ကျကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

“လမ်းပျောက်သွားရင်တောင် ‘သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ’ ရဲ့ အကာအကွယ်ရှိနေသရွေ့ ဘာကမှ ငါတို့ကို ဒုက္ခမပေးနိုင်ဘူး၊ ‘ဖန်ဆင်းရှင်’ တစ်ယောက်ကိုတောင် ဒုက္ခပေးနိုင်တဲ့ နေရာမျိုးမှာတောင် ငါတို့အတွက်တော့ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။” ဟုန်ယွိက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီလမ်းကြောင်းက မှားစရာမရှိပါဘူး။”

ဂျိမ်း... ဂျိမ်း…

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ခန်းမကြီးမှာ တုန်ခါသွားပြီး သူတို့သည် လိုဏ်ခေါင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဆန်းကြယ်သော ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

“ရောက်ပြီ၊ ဒါ မူလနဝမချောက်နက် နတ်ဘုရားနယ်မြေပဲ။”

ပိုင်ဇိယွဲ့သည် အပြင်ဘက် မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ အော်ပြောလိုက်ပြီး၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ တည်ငြိမ်မှုများပင် ပျက်ပြားသွားခဲ့ရ လေသည်။

အခန်း (၅၆၂)။

“မှန်တယ်၊ ဒါက မူလနဝမချောက်နက် နတ်ဘုရားနယ်မြေပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ကျင့်ကြံသူ အများစုဟာ သူတို့သက်တမ်း ကုန်ခါနီးမှာ အဆင့်တက်လှမ်းဖို့ ဒါမှမဟုတ် နိဗ္ဗာနနယ်ပယ် ကို တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်နိုင်ဖို့ ဒီနေရာကို လာခဲ့ကြပြီး၊ သူတို့ သေဆုံးပြီးနောက် သန့်စင် တဲ့ နတ်ဘုရား စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစတွေ၊ မှော်ရတနာတွေနဲ့ ရှေးဟောင်းပညာရပ်တွေကို ချန်ထားခဲ့ကြတယ်။ ဒီနယ်မြေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွေမှာဆိုရင် အဆင့်ကိုး မိုးကြိုး ကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ထားတဲ့ မဟာပညာရှင်ကြီးတွေရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစတွေ တောင် ရှိနေနိုင်တယ်။ အဲဒါမျိုး တစ်ခုလောက် ရရှိပြီး နတ်ဘုရားလက်နက်အဖြစ် သန့်စင် အံ့မခန်း စွမ်းဆောင်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာမှာပဲ။”

ဟုန်ယွိသည် ပိုင်ဇိယွဲ့၏ အားရပါးရ ဟစ်ကြွေးသံကို ကြားသော်လည်း အံ့ဩခြင်း မရှိပေ။

ပိုင်ဇိယွဲ့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အရ၊ သူ ယခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မှု ပျက်ပြားသွားရခြင်းကို နားလည်ပေးနိုင်သည်။

မူလနဝမချောက်နက် နတ်ဘုရားနယ်မြေဆိုသည်မှာ အဆုံးမရှိသော မှော်ရတနာများနှင့် ဆန်းကြယ်သော ကံတရားများကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းသည် ဆင်းရဲသားတစ်ယောက် ရွှေတောင်၊ ငွေတောင်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ရတနာတိုက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းနှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူပေသည်။

“ဒီမှာ ဘာရတနာမှလည်း မရှိဘူး၊ အချိန်ကုန်တာ နှေးကွေးသွားတာကလွဲလို့ပေါ့။ ဒါက မူလနဝမချောက်နက် နတ်ဘုရားနယ်မြေလို့ ငါတော့ မထင်ဘူး။” ကြင်ယာတော်ယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူတို့ သုံးဦးစလုံးသည် လိုဏ်ခေါင်းကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီး သူတို့ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသော ဟင်းလင်းပြင်နှင့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို စူးစမ်းကြည့်နေကြသည်။

ဤနေရာသည် ‘မဟာကမ္ဘာ’ နှင့် ဘာမှ မခြားနားပေ။ ကောင်းကင်ကြီးမှာ ပြာလွင်နေပြီး၊ မြင့်မားသော ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်ဖြူများမှာ လွင့်မျောနေသည်။ အောက်ခြေတွင်မူ စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများနှင့် ကြည်လင်သော ရေပြင်များ ရှိနေ၏။ မြစ်များ စီးဆင်းနေပြီး မြေသြဇာကောင်းသော လွင်ပြင်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တည်ရှိနေသည်။ မြို့ပြနှင့် လူသားများ မရှိသည်ကလွဲလျှင် အစစ်မှန် မဟာကမ္ဘာကြီးနှင့် အတော်ဆင်သည်။ သို့သော်လည်း အလွန်ကြီးမားသော သတ္တဝါများစွာကိုမူ အဝေးမှပင် လှမ်းမြင်နေရသည်။

ဤသည်မှာ ဟုန်ယွိနှင့် အခြားသူများ ‘သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ’ အတွင်းမှ မြင်တွေ့နေရ သော မြင်ကွင်း ဖြစ်သည်။

အခုနကတင် ဝင်ရောက်သွားသော “ဖန်ဆင်းခြင်းသင်္ဘော” ကိုမူ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရတော့ပေ။ ၎င်း၏ စွမ်းအားနှင့် အငွေ့အသက်များပင် လုံးဝ မကျန်ရစ်ခဲ့ချေ။ ၎င်းမှာ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသည်၊ သို့မဟုတ် ဤနေရာသို့ အမှန်တကယ် ရောက်ခဲ့ခြင်း ရှိမရှိပင် မသိနိုင်တော့ပေ။

တစ်ခုတည်းသော ခြားနားချက်မှာ ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် အချိန်မှာ အလွန်နှေးကွေးစွာ ကုန်ဆုံးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို မြေပြင်ပေါ်ရှိ မြစ်ရေစီးဆင်းမှုကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သိနိုင် သည်။ ၎င်းမှာ မဟာကမ္ဘာကြီးထဲက မြစ်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း ရေစီးနှုန်းမှာ ထက်ဝက်ခန့် နှေးကွေးနေ၏။

သားရဲတိရိစ္ဆာန် သတ္တဝါများ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာလည်း ထက်ဝက်ခန့် နှေးကွေးနေသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သဘာဝကျလှပြီး ဤကမ္ဘာကြီးမှာ မူလက တည်းကပင် ဤမျှ နှေးကွေးနေသယောင် ရှိသည်။ မြင်ကွင်းအားလုံးမှာ နှေးပြကွက်ကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ပင်။

ကြင်ယာတော်ယွမ်သည် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစတစ်ခုကို ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ လွှတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အတွေးစများမှာ ပုံမှန်ထက် နှစ်ဆခန့် နှေးကွေးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း အကြီးအကျယ် အဟန့်အတား ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“မူလနဝမချောက်နက် နတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ ပထမအလွှာမှာ အချိန်စီးဆင်းမှုဟာ မဟာ ကမ္ဘာကြီးထက် နှစ်ဆနှေးတယ်။ အထဲကို ပိုပြီး နက်ရှိုင်းအောင် ဝင်သွားလေ၊ အချိန် စီးဆင်းမှုက ပိုနှေးလေပဲ။ အပြင်ဘက် မဟာကမ္ဘာကြီးမှာ တစ်နှစ်ဆိုရင် ဒီထဲမှာ ခြောက်လပဲ ရှိဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားရင်တော့ ဘာမှ ခံစားရမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ အခု ငါတို့က ခန်းမထဲကနေ ကြည့်နေလို့ အချိန်ကွာခြား ချက်ကို သိနေတာပါ။ ခန်းမထဲမှာက မဟာကမ္ဘာကြီးရဲ့ အချိန်အတိုင်းပဲ ရှိနေသေးတာကိုး။ တကယ်လို့ ငါတို့သာ အပြင်ထွက်ပြီး ဒီကမ္ဘာနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး တသားတည်းကျသွားရင် ဒီနှေးကွေးမှုကို ခံစားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။” ဟုန်ယွိက ရှင်းပြလိုက်သည်။

“စကြာဝဠာတစ်ခုလုံးမှာ ဒီ ‘နဝမမူလချောက်နက်’ နယ်မြေတစ်ခုပဲ ဒီလို အံ့ဖွယ်တွေ ရှိတာ။ ဒါ သေချာပေါက် နဝမမူလချောက်နက် နတ်ဘုရားနယ်မြေပဲ။”

ဟုန်ယွိသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ခန်းမအတွင်းရှိ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ပုံပျက်ယွင်းစေသော စွမ်းအားများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ချက်ချင်းပင် ပိုင်ဇိယွဲ့နှင့် ကြင်ယာတော်ယွမ်တို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွား ခဲ့သည်။ မြင်ကွင်းများမှာ ပိုမိုကြည်လင်လာပြီး နှေးကွေးနေသော အရာအားလုံးမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

နှိုင်းယှဉ်စရာ မရှိတော့သည့်အခါ အားလုံးမှာ ပုံမှန်ကဲ့သို့ပင်။

“ဒီမှာ တစ်နှစ်ကုန်ပေမဲ့ အပြင်မှာ ခြောက်လပဲ ရှိသေးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါမြင်ရသလောက် တော့ ဒါက သာမန်ကမ္ဘာတစ်ခုပါပဲ။ ရှေးဟောင်း ကျင့်ကြံသူတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာ တွေ၊ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစတွေနဲ့ ရုပ်ကြွင်းတွေက ဘယ်မှာလဲ။”

“ဟင်…၊ အဲဒီတောင်က ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ စိုက်ခင်းလား။”

ကြင်ယာတော်ယွမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် ခန်းမထဲမှ ပျံထွက်သွားပြီး မြေပြင်အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် အောက်ဘက်ရှိ မတ်စောက်သော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူမ တစ်ခုခု ကို ရှာတွေ့သွားပုံရသည်။

‘သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ’ သည် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး ၎င်း၏ အောက်ဘက်တွင်မူ ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေသော တောင်တစ်တောင် ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြောင့်တန်းနေပြီး ပေရာပေါင်းများစွာ မြင့်သည်။ မိုင်ပေါင်းများစွာ ပတ်လည်တွင် တောင်ထိပ်နှင့် တောင်ခါးပန်းများ၌ လိုဏ်ဂူများစွာ ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ကျင့်ကြံသူများ၏ နားခိုရာဂူများနှင့် တူသည်။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ထိုတောင်ထိပ်၏ ‘စွမ်းအင်စီးဆင်းမူ’ မှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှ သည်။ အရပ်လေးမျက်နှာလုံးတွင် ရေများ ဝန်းရံထားပြီး စွမ်းအင် အငွေ့အသက်မှာလည်း ထူးကဲလှသည်။ အောက်ခြေတွင်လည်း မြေဩဇာကြွယ်ဝသော မြေကြောတစ်ခု ရှိနေ သဖြင့် ရှားပါးဆေးဖက်ဝင် အပင်များ ရှင်သန်ကြီးထွားရန် အလွန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်။

ကြင်ယာတော်ယွမ်သည် တောင်ထိပ်၏ တောင်ကမ်းပါးယံများပေါ်တွင် ပေါက်ရောက်နေ သည့် ပေဝက်ခန့်ရှိသော လင်ဇီးပင်များကိုပင် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ၎င်းတို့မှာ ခရမ်းရောင် သန်းနေပြီး ဆေးဥယျာဉ်ကြီးများအသွင် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

၎င်းတို့မှာ လူသားများ တကူးတက စိုက်ပျိုးထားသော လက္ခဏာဖြစ်ကြောင်း အလွန်ပင် သိသာလှသည်။

“သတိထားဦး”

ဟုန်ယွိက ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်သည်။

သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကြင်ယာတော်ယွမ်သည် အောက်ဘက်ရှိ တောင်ထိပ်ပေါ်မှ ဆေးခင်းပေါ်သို့ ဆင်းသက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တောင်ပေါ်ရှိ ဂူအသီးသီးမှ အနက်ရောင် စွမ်းအားတန်း ထောင်ပေါင်း များစွာ ပစ်လွှတ်လာခဲ့သည်။ ထိုအနက်ရောင် စွမ်းအားများမှာ မြှားများကဲ့သို့ ဖြောင့်တန်း နေပြီး သုံးပေခန့် ရှည်လျားကာ ကလေးတစ်ယောက်၏ လက်မောင်းခန့် တုတ်ခိုင်၏။ ၎င်းတို့သည် စူးရှသော လေတိုးသံများနှင့်အတူ ကြင်ယာတော်ယွမ်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ထိုးစိုက်ရန် ဦးတည်လာကြသည်။

“အနက်ရောင် မိစ္ဆာစွမ်းအင်မြှားတွေ။”

ကြင်ယာတော်ယွမ်က အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်မှာမူ မလှုပ်မယှက် ရှိနေ သည်။ အေးစက်သော စွမ်းအင်များမှာ ရေခဲလုံးအဖြစ် စုစည်းသွားပြီးနောက် ပေါက်ကွဲ ထွက်သွားကာ ရေခဲမြှား သန်းပေါင်းများစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် အနက်ရောင် မိစ္ဆာစွမ်းအင်မြှား ထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ကာ အပြန်အလှန် ပျက်စီးသွားကြသည်။

ထို့နောက် ကြင်ယာတော်ယွမ်သည် ဆေးခင်းထဲသို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ ထိုမြင့်မားသော လင်ဇီးပင်များမှာ စွမ်းအားတစ်ခုအတွင်းသို့ စုပ်ယူခံ လိုက်ရပြီး အမှုန့်များအဖြစ် ကြိတ်ချေခံလိုက်ရကာ ဆီးသီးအရွယ်စားရှိ ဆေးလုံးပေါင်း ဒါဇင်ဝက်ခန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

“ဒါက ‘ရေခဲဝိညာဉ် ခရမ်းရောင် လင်ဇီးဆေးလုံး’ ပဲ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကျန်းမာရေးကို အားဖြည့်ပေးနိုင်သလို၊ နှလုံးပူတာကို သက်သာစေပြီး အဆုတ်နဲ့ နှာခေါင်းလမ်းကြောင်း တွေကို သန့်စင်ပေးတယ်။ သိုင်းပညာရှင်တွေ အတွက်တော့ အလွန်ရှားပါးတဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်ပဲ။ အနည်းဆုံး သက်တမ်း ငါးရာရှိတဲ့ ခရမ်းရောင် လင်ဇီးကနေပဲ ဒီဆေးမျိုးကို ဖော်စပ်လို့ရတာ။ မဟာကမ္ဘာကြီးထဲမှာတော့ ဒီလို ခရမ်းရောင် လင်ဇီးမျိုးကို ရှာဖို့ အလွန် ခက်တယ်။ အခု ဒီမှာတော့ တစ်ဧကလောက်တောင် ရှိနေပြီး အပင်တွေကလည်း အပြည့်အဝ ရင့်ကျက်နေပြီ။ သက်တမ်း နှစ်ထောင်၊ သုံးထောင်လောက် ရှိပြီး မူလစွမ်းအင် တွေကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူထားပုံရတယ်။ ဒါတွေကို ဘယ်သူ စိုက်ပျိုးထားတာပါလိမ့်။”

ကြင်ယာတော်ယွမ်က ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ ‘သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ’ အတွင်းသို့ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။ “ဒါက တကယ့်ကို ရှေးဟောင်းတာအို ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးရဲ့ နားခိုရာဂူပဲ။ တောင်ထိပ်က ဂူဟာ ဒီနေရာရဲ့ အချက်အချာ ဖြစ်ရမယ်။ အထဲဝင် ကြည့်ရ အောင်၊ တစ်ခုခု ရနိုင်မလားလို့။”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကြင်ယာတော်ယွမ်သည် ‘ရေခဲဝိညာဉ် စွမ်းအားလုံး’ ကို အသုံးပြုကာ သူမကိုယ်သူမ ကာကွယ်ရင်း တောင်ထိပ်ရှိ ဂူကြီးဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

“သွားကြည့်ကြတာပေါ့။”

ဟုန်ယွိက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ‘သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ’ မှ ဖြူစင်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဂူထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသည်။ ထို့နောက် သူနှင့် ပိုင်ဇိယွဲ့တို့သည် ထိုအမည်မသိ ဂူထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

...

ဤနေရာသည် တကယ့်ကို ရှေးဟောင်းတာအို ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဂူဖြစ်သော်လည်း အတွင်း၌မူ ရှုပ်ပွနေ၏။ ဆွေးမြည့်နေသော အလောင်းများစွာ နေရာအနှံ့ ပျံ့ကျဲနေသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်လည်း ပျက်စီးနေသော ဓားနှင့် လက်နက် အကြွင်းအကျန်များ ရှိနေ သည်။ ကျောက်သား ဆုတောင်းဖျာများ၊ ဆွေးမြည့်နေသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာအချို့၊ ဆုတောင်းအလံများနှင့် ကျောက်နံရံပေါ်တွင် အပေါက်များစွာကို မြင်တွေ့ရသည်။

ဤအပေါက်များမှာ မူလက နတ်ဘုရားလက်နက်များနှင့် ရတနာများကို သိမ်းဆည်းရန် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ ၎င်းတို့အပေါ်တွင် အစီအရင်များနှင့် တားမြစ် မှော်သင်္ကေတ အချို့လည်း ရှိနေသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အတင်းအဓမ္မ ဖျက်ဆီးခံထားရပြီး ယခုအခါ ဘာအစွမ်းမှ မရှိတော့ပေ။

ဤဂူမှာ ရှေးခေတ်ကတည်းက ဓားပြတိုက်ခံထားရသကဲ့သို့ပင်။ အရာအားလုံးမှာ ဟောင်းလောင်း ဖြစ်နေပြီ။

“ဒါ... ဒါက အလုယက်ခံထားရတာပဲ။ ကောင်းတဲ့အရာတွေ အကုန်လုံး ယူသွားကြပြီ။ ဆေးလုံးတွေ၊ စာအုပ်တွေ၊ ရတနာတွေနဲ့ ဒီလူတွေရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးတွေတောင် တစ်ခုမှ မကျန်တော့ဘူး။”

ကြင်ယာတော်ယွမ်က တန်ဖိုးရှိသော အရာတစ်ခုခုကို ရှာဖွေရင်း စူးစမ်းလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေသော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ရပေ။ သူမ ခေါင်းယမ်း လိုက်မိသည်။ သူမ၏ လက်ထဲရှိ လင်ဇီးဆေးလုံး ဆယ်လုံးကျော်ကို ကြည့်ရင်း သူမကိုယ် သူမ ပြန်ရယ်လိုက်သည်။ “ဒါဆို ငါရလာတဲ့ ဒီလင်ဇီးဆေးခင်းက တစ်ယောက်ယောက်က ဗိုက်ဝအောင် စားပြီးမှ မလိုတော့လို့ ချန်ထားခဲ့တာပေါ့။”

သူမ ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လက်ထဲက ဆေးလုံးကို ပစ်ချလိုက်သည်။

ရှူး... ရှူး... ရှူး...

ဆေးလုံးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျမီမှာပင် ‘သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ’ ထဲမှ ဆေးရနံ့များ ပြည့်နှက်နေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဆေးလုံး ကို လိုက်လံဖမ်းယူပြီး အပေါ်သို့ ပြန်လည် ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

“ဒီအနန္တရွှေဆေးလုံး ကလေးကတော့ တကယ့်ကို အိမ်ရှင်မပီသတာပဲ။ ဘာမှ အလဟဿ အဖြစ်မခံဘူး။” ကြင်ယာတော်ယွမ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ‘အနန္တရွှေဆေးလုံး ကလေး’ မှန်း သူမ သိသည်။

ဆေးဖက်ဝင် အပင်ဖြစ်နေသရွေ့ ထိုကောင်လေးက အကုန်သိမ်းကျုံးယူတော့မည် ဖြစ်သည်။

“ဒီနေရာကတော့ လုယက်ခံထားရပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူလုပ်သွားတာလဲတော့ မသိဘူး။ တန်ဟိုင်လုံက မူလနဝမချောက်နက်ဂူဗိမာန်ကို ရောက်ဖူးတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ သူ ဖြစ်နိုင်သလို တခြားတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလာတော့ ဒီနတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိတဲ့သူတွေ ရှိလာနိုင်တာပဲလေ။”

ဟုန်ယွိသည် ဂူအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရား စိတ်ဝိညာဉ် အသိစိတ်ဖြင့် တောင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံကာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ တောင်ပေါ်ရှိ ဂူများစွာထဲတွင် ရတနာ သို့မဟုတ် ဆေးလုံး တစ်ခုမှ မကျန်တော့သည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆေးခင်းအချို့သာ ကျန်နေခဲ့ပြီး၊ ယူဆောင်သွားသူက မသယ်နိုင်တော့ ၍ ချန်ထားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။

“တကယ့်ကို ပြောင်သလင်းခါအောင် လုယက်ခံထားရတာပဲ။”

ပိုင်ဇိယွဲ့လည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“သွားကြရအောင်၊ တခြားနေရာတွေမှာ ထပ်ရှာကြည့်မယ်”

ဟုန်ယွိသည် ခန်းမပေါ်သို့ ပျံတက်လိုက်ပြီး အဝေးသို့ ထပ်မံ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်ပင်၊ ဤခရီးအတွင်း သူသည် ရှေးဟောင်းခေတ် ကျင့်ကြံသူများ၏ နတ်ဘုရားဂူ သုံးလေးခုကို ဆက်တိုက် ရှာတွေ့ခဲ့သော်လည်း၊ ပြန့်ကျဲနေသော ဆေးဥယျာဉ် အချို့မှလွဲ၍ ထိုနတ်ဘုရားဂူများ အားလုံးမှာ ပြောင်သလင်းခါအောင် လုယက်ခံထားရပြီး၊ ကြွက်များပင် ငတ်သေနိုင်လောက်အောင် ဆင်းရဲမွဲတေနေသည်။

ဤမူလနဝမချောက်နက် နတ်ဘုရားနယ်မြေသည် သမိုင်းတွင် အဆိုးဝါးဆုံး သူခိုးကြီး တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရဟန်တူသည်။

“ကမ္ဘာဦးခေတ်ကတည်းက နာမည်ကြီးခဲ့တဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ မူလနဝမချောက်နက်ထဲကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဝင်လာနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်အချို့ပဲ ရသေးတယ်။ ဒါက ‘တောရိုင်း ကန္တာရ’ ကို သွားတာနဲ့ ဘာမှမကွာဘူး။ တကယ့်ကို ဟာသပဲ။” ပိုင်ဇိယွဲ့က ခါးသီးစွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး” ဟုန်ယွိက ခန်းမထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။ “မူလနဝမချောက်နက် နတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ ပထမအလွှာက ဘာမှ သိပ်မထူးခြားဘူး။ ကမ္ဘာဦးခေတ်နဲ့ ရှေးဟောင်းခေတ်တွေမှာ ‘မိုးကြိုးကပ်ဘေး’ အဆင့် ပညာရှင်တွေဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အကြီးကဲတွေကို ဒီကို ခေါ်လာပေးလို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပထမအလွှာမှာပဲ နေလို့ရ တာ။ ပိုပြီး နက်ရှိုင်းအောင် ဝင်သွားလေ အချိန်စီးဆင်းမှုက ပိုနှေးကွေးလေဖြစ်ပြီး၊ နောက်ဆုံး အလွှာမှာဆိုရင် အချိန်ဟာ လုံးဝ ရပ်တန့်နေသလောက်ပဲ။ အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်တွေနဲ့ ‘မိုးကြိုးဘေး အဆင့်ကိုး’ ပညာရှင်တွေပဲ အဲဒီမှာ နေထိုင်နိုင်ပြီး ‘ရှင်ခြင်းနဲ့ သေခြင်း’ တာအိုကို သိမြင်အောင် လုပ်နိုင်ကြတာ။ ‘ခုန်း’ ရဲ့ ရုပ်ကြွင်းကလည်း နဝမ အဆင့်မှာပဲ ရှိနေမှာ။”

“ငါလည်း ဒီအကြောင်းကို ကြားဖူးတယ်။ ‘အစစ်မှန် ခုနှစ်စဉ်ကြယ်ဂိုဏ်း’ရဲ့ လျှို့ဝှက် မှတ်တမ်းတွေမှာလည်း ပါတယ်” ပိုင်ဇိယွဲ့က ဆိုသည်။ “ဒီမူလနဝမ ချောက်နက် နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲ ပိုပြီးနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်နိုင်လေ, အဲဒီမှာ နေထိုင်ကြတဲ့ ကမ္ဘာဦး ခေတ်နဲ့ ရှေးဟောင်း တာအိုပညာရှင်တွေဟာ ပိုပြီး အစွမ်းထက်လေပဲ။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ် အဆင့်နဲ့ ဆိုရင်လည်း ငါ့ရဲ့သက်တမ်းဟာ ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ် ဒါမှမဟုတ် နှစ်တစ်ရာ လောက်ပဲ ကျန်တော့မယ်ဆိုရင် ငါလည်း ဒီကိုလာပြီး စတုတ္ထအဆင့်မှာ နေမှာပဲ။”

ပိုင်ဇိယွဲ့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ‘မိုးကြိုးကပ်ဘေး အဆင့်လေး’ ဖြစ်သည်။ သူသည် အတွေးတစ်ခုဖြင့် ကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်သော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ အစွမ်းဖြင့် စတုတ္ထအဆင့်တွင် နေထိုင်နိုင်ပေသည်။

“ဒုတိယအဆင့်ကို ဘယ်လိုသွားမလဲ၊ ငါတို့ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ နဝမအဆင့်အထိ ရောက်နိုင်ပါ့မ လား။” ကြင်ယာတော်ယွမ်က မေးလိုက်သည်။

“သေချာပေါက် ရောက်နိုင်တာပေါ့။ ‘သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ’ ရဲ့ အစွမ်းက ‘မိုးကြိုး ကပ်ဘေး အဆင့်ကိုး’ ပညာရှင်တစ်ယောက်ထက် မနိမ့်ကျဘူး။ ‘မိုးကြိုးကပ်ဘေး အဆင့် ကိုး ပညာရှင်တစ်ယောက်တောင် ဘာရတနာမှ မသုံးဘဲ ဒီခန်းမရဲ့ စွမ်းအားကို တောင့်ခံ နိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူး။” ဟုန်ယွိက ဆက်ပြောသည်။ “ဒုတိယအဆင့်ကို သွားဖို့က အရမ်း လွယ်ပါတယ်။ ငါ့အထင် မမှားဘူးဆိုရင် ပထမအဆင့်ရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ချောက်နက်ကြီး တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီချောက်ရဲ့ အောက်ခြေဟာ ဒုတိယအဆင့်ရဲ့ ကမ္ဘာပဲ ဖြစ်ရမယ်။”

“သွားကြရအောင်။ ဒီအဆင့်ကတော့ သူများတွေ အကုန်ယူသွားပြီဆိုတော့ ဘာမှ တန်ဖိုး ရှိတာ မကျန်တော့ဘူး။ ဒါ့အပြင် ငါတို့ ဒီကိုလာတာက “ဖန်ဆင်းခြင်းသင်္ဘော” ကို တားဖို့ပဲ မဟုတ်လား။”

ဟုန်ယွိသည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ‘သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ’ ၏ စွမ်းအားကို အစွမ်းကုန် လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ပင် ကြီးမားသော လွင်ပြင်ကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ထိုလွင်ပြင်ကြီးပေါ်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ချောက်နက်ကြီး တစ်ခု ရှိနေပြီး၊ အောက်ဘက် တွင် မှောင်မည်းနေကာ နက်ရှိုင်းလှသည်။ အနက်ရောင် စွမ်းအားများသည် နှေးကွေးစွာ စီးဆင်းနေပြီး အမည်မသိ နေရာတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။

...

ဟုန်ယွိသည် ဘာမှ စဉ်းစားမနေဘဲ ‘သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ’ ကို ထိုချောက်နက်ထဲသို့ ထိုးဆင်းစေလိုက်သည်။ ချောက်နက်ထဲမှ အနက်ရောင် စွမ်းအားများမှာ လှိမ့်တက်လာပြီး မိုင်ပေါင်းသုံးထောင်အထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားသော လှိုင်းလုံးကြီးများ၏ အသံကို ထွက်ပေါ်စေ သည်။

ချောက်နက်ထဲသို့ ထိုးဆင်းသွားသည့်အခါ တဟုန်ထိုး လှိမ့်တက်လာနေသည့် အနက်ရောင် စွမ်းအင်များမှာ ‘သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ’ ကို အနက်ရောင် ရေများကဲ့သို့ ဝန်းရံထားလိုက်သဖြင့် အလင်းရောင်မှာ ချက်ချင်း မှိန်ဖျော့သွားခဲ့သည်။

“ဒါက မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ နက်ရှိုင်းတဲ့ ‘မဟူရာလေးလံသဲရေ’ ဖြစ်ရမယ်။ အနည်းဆုံး အဲဒီထဲမှာရှိတဲ့ ရေသတ္တဝါတွေကလည်း အရမ်းအစွမ်းထက်ကြတယ်။ ပထမအဆင့်ရဲ့ ချောက်နက်ထဲမှာ ‘‘မဟူရာလေးလံသဲရေ’’ တွေ ရှိနေတာပဲ။ ဒါဟာ ပြဒါးထက်တောင် ပိုလေးပြီး မိစ္ဆာ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေ သွန်းလုပ်ဖို့ အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၈၀၀ တုန်းက ဟူလူမျိုးတွေ အလယ်ပိုင်း ကောင်းကင်နိုင်ငံမှာ သောင်းကျန်းခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်တုန်းက၊ ကမ္ဘာကြီး ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်နေချိန်မှာ ‘မိစ္ဆာဂိုဏ်း’က ပညာရှင်တွေဟာ ဒီ ‘မဟူရာလေးလံသဲရေ’ ကို အသုံးပြုရာမှာ အလွန်တရာ ကျွမ်းကျင်ကြ တယ်။ သူတို့ လူပေါင်း ဘယ်လောက်တောင် သတ်ခဲ့လဲ မသိဘူး။” ပိုင်ဇိယွဲ့က ရှင်းပြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကြင်ယာတော်ယွမ်သည် တာအိုနည်းလမ်းအချို့ကို အသုံးပြုကာ အပြင်ဘက်မှ ‘မဟူရာလေးလံသဲရေ’ တစ်စက်ကို သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ စုပ်ယူလိုက် သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ၎င်းမှာ အလွန်လေးလံပြီး ပြဒါးကဲ့သို့ စီးဆင်းနေ သည်။ ၎င်းမှာ ပြင်းထန်သော အက်ဆစ်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး အပုပ်အနံ့များ ထုတ်လွှတ်နေ သည်။ ၎င်းသည် မိစ္ဆာလက်နက်များ သွန်းလုပ်ရန် အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းပင် ဖြစ်သည်။

ဝူး... ဝူး... ဝူး...

ထို ‘မဟူရာလေးလံသဲရေ’ ထဲတွင် ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ထပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျားခေါင်း၊ ငါးကိုယ်ထည်နှင့် မြွေအမြီးရှိသော သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး ‘သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ’ ဆီသို့ ဦးတည်ကာ တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည်။

“ကျားခေါင်းငါးပဲ”

ပိုင်ဇိယွဲ့သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်ရာ ‘ကောင်းကင်ခုနှစ်စဉ်ကြယ် မြေနတ်ဆိုးတံဆိပ်’ မှ စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုငါးကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထိုငါး သည် ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကာ သွားများကို တကျိကျိ ကြိတ်နေသည်။ ၎င်းသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး အနက်ရောင် အမြုတေ တစ်ခုကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

“ဟွန့်” ပိုင်ဇိယွဲ့က လေလှိုင်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ထိုအမြုတေကို ဝန်းရံလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုက်ရာ ထို ‘ကျားခေါင်းငါး’ မှာ သွေးစိုင်များအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။ ပိုင်ဇိယွဲ့သည် ထိုသွေးများကို အနက်ရောင် ငါးရေခွံအိတ်ထဲ တွင် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

“ကျားခေါင်းငါးရဲ့ အမြုတေနဲ့ သွေးတွေဟာ ‘နာကျည်းဝိညာဉ်ဓား’ လို မိစ္ဆာလက်နက်တွေ သန့်စင်ဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ။”

“ဒီ ‘မဟူရာလေးလံသဲရေ’ ထဲမှာ ထူးဆန်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ။” ဟုန်ယွိသည် ရေထဲတွင် ကူးခတ်နေကြပြီး အချင်းချင်း ကိုက်ဖြတ် စားသောက်နေကြသော မြွေများ၊ ငါးများ၊ နဂါးများ၊ ရေဂျယ်လီများ၊ ရေဘဝဲများ၊ ကင်းမြီးကောက်များနှင့် ကင်းခြေများစွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ရေထဲတွင် ပေါက်ရောက်နေသော အဆိပ်ရှိ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များစွာလည်း ရှိနေသည်။

“ဒါဟာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ မြင့်မြတ် နယ်မြေပဲ။ ဒါပေမဲ့ နှမျောစရာကောင်းတာက မဟာကမ္ဘာကြီးထဲမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၈၀၀ က ‘အမှန်နဲ့ အမှား’ စစ်ပွဲကြီး ဖြစ်ဆုံးပြီးနောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေ အကုန်လုံး မျိုးတုံးသွား ခဲ့ကြပြီ။”

ပိုင်ဇိယွဲ့က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်လေတော့သည်။