အခန်း (၄၈၇-၄၈၉)

အခန်း 487

အတူတကွ ရပ်နေကြသည့် သန်မာထွားကြိုင်းသူ အနည်းငယ်ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားတဲ့ အမူအရာတွေ ပေါ်လာကြသည်။

ဆုကြေး နှစ်ဆဆိုတာ ဖမ်းဆီးတဲ့ငွေ တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။

ဖမ်းယူပြီးနောက် သည်းခြေရည် တစ်စက်ချင်းစီတိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ ငွေကြေးတွေ ပါဝင်တယ်။

ပြီးတော့…

သူတို့ ဒီငွေရှာတဲ့ လမ်းကြောင်းကို တွေ့ရှိကတည်းက အပြင်ဘက်က သားသတ်ရုံကို လုပ်တာကို ရပ်လိုက်တာ ကြာပြီ။

နေ့တိုင်း တိရစ္ဆာန် အနည်းငယ်ကို သတ်နေရခြင်းမှာ အခြားသူများကို လှည့်ဖြားရန် သာ ဖြစ်သည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နိုင်ငံမှာ ဝက်ဝံလို သတ္တဝါတွေကို လူသိရှင်ကြား သတ်နိုင်ရင်တောင်။

သည်းခြေရည် ထုတ်ယူဖို့ ဒီလို ရက်စက်တဲ့ နည်းလမ်းကို အသုံးပြုတာကို တစ်ယောက်ယောက် သိသွားရင် သူတို့လည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေရမှာ မဟုတ်ဘူး။

“ဒီကောင် ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ”

ရိုရီက အချိန်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။

“မေ့ဆေး အာနိသင် ပြယ်သွားရင် ထပ်ပြီး မေ့ဆေး ပေးရဦးမယ်”

“သည်းခြေရည် တစ်မိနစ် လျှော့ထုတ်လိုက်တာ ငါတို့ ဘယ်လောက် ဆုံးရှုံး သလဲ”

“ဒုန်း…”

ထိုအချိန်မှာပင် သားသတ်ရုံ တံခါးကို ရုတ်တရက် ပိတ်လိုက်သည်။

ရိုရီက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

ခုနက လက်အောက်ခံက တံခါးဝကနေ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီနဲ့ မောဟိုက်စွာ လျှောက်လာတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

“မင်း ဘယ်သွားနေတာလဲ”

“အိမ်သာထဲ ကျသွားတာလား။ မြန်မြန် ကိရိယာတွေ ယူလာခဲ့”

အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက်။

“ဒုန်း…”

သူ့ရှေ့က လက်အောက်ခံ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ မြေပြင်ပေါ်ကို ချက်ချင်း လဲကျသွားပြီး သူ့နောက်က လူငယ်တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“အံ့သြသွားလား”

ဆုပိုင်ဟာ ရှေ့က အလောင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ရိုရီရှေ့ကို တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်လာကာ လေးမြှားကို သူ့နဖူးပေါ် တေ့လိုက်ပြီး ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ သန်မာထွားကြိုင်းသူ အနည်းငယ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ရွေ့မနေနဲ့၊ ဒါက ပစ္စတို မဟုတ်ဘူး၊ မင်းနဖူးထဲမှာ တစ်ဝက်လောက် စိုက်ဝင်နေနိုင်တယ်၊ အဲဒီအခါ မသေသေးဘဲ ဘယ်လောက် နာကျင် မလဲလို့ မင်းထင်လဲ”

“မှန်လား”

“ဟူး…”

“မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။ ဒီဝက်ဝံမည်းကြောင့်ဆိုရင် မင်းကို ပေးလိုက်မယ်”

487 02

“ငါတို့လူတွေကို သတ်တာတောင်မှ ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်တယ်”

ရိုရီဟာ သူ့ရှေ့က လူငယ်ရဲ့ လွယ်ကူတဲ့ အသွင်အပြင်ကို မြင်တော့ ရုတ်တရက် မကောင်းတဲ့ ခံစားချက် ပေါ်လာသည်။

ဒီလူငယ် သတ်ပုံကို ကြည့်ရတာ သူ့စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်မှု မရှိဘူး။

သူ့နဖူးကို ချိန်ထားတဲ့ လေးမြှားကတောင် တစ်ချက်မှ မတုန်ယင်ခဲ့ဘူး။

“ငါ့ပစ္စတို”

ဆုပိုင်က သူ့ခါးက ပစ္စတိုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

“ဒိုင်း”

“ဒိုင်း”

“ဒိုင်း”

လက်ကို မြှောက်ပြီး နောက်က လက်အောက်ခံ အနည်းငယ်ကို တစ်ချက်ချင်း ပစ်ချလိုက်သည်။

ဒီလောက်များတဲ့ အကြိမ်တွေ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ဆုပိုင်ဟာ အကျိုးအမြတ် ကိုသာ သိတဲ့ ဒီလို ခိုးဖမ်းသူတွေအပေါ် အနည်းငယ်မျှ ကောင်းမွန်တဲ့ အမြင် မရှိတော့ဘူး။

ပြီးတော့…

ဒီလူအုပ်ဟာ အကျိုးအမြတ်အတွက်ဆိုရင် တိရစ္ဆာန်တွေကို မပြောနဲ့ လူကိုတောင် မျက်စိထဲ ထည့်မှာ မဟုတ်ဘူး။

လက်ဦးမှု ရယူခြင်း။

“မင်း… ဖြည်းဖြည်းပြောပါ၊ မင်း ပိုက်ဆံလိုချင်ရင် ငါတို့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်”

ရိုရီဟာ ဒီလူငယ် ပစ္စတိုကို ရပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လူတိုင်းကို သတ်ပစ်တာကို မြင်တော့ လုံးဝ ကြောင် သွားပြီ။

သူ အမဲလိုက်သမား လုပ်လာတဲ့ နှစ်တွေမှာ ဒီလိုလူမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။

“ဘယ်လိုငွေလဲ”

ဆုပိုင်ဟာ လှောင်ချိုင့် အများအပြားထဲက ဝက်ဝံမည်းတွေကို လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီး မျက်နှာအေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်

“သူတို့နဲ့ လဲလှယ်ထားတဲ့ ငွေလား”

“ဒိုင်း”

ရိုရီရဲ့ ခြေထောက်ကို ချက်ချင်း တစ်ချက် ပစ်ချလိုက်ပြီး ဆုပိုင်က ဆက်ပြီး မေးခွန်းထုတ်သည်

“သူတို့ရဲ့ သည်းခြေရည်နဲ့ လဲလှယ်ထားတဲ့ ငွေလား”

“ဒိုင်း”

“ဘာလို့ မပြောတာလဲ”

“ဒိုင်း”

မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းပြီး ညည်းတွားနေတဲ့ ဒီမုတ်ဆိတ်မွေး ထူထပ်တဲ့ လူကြီးကို ကြည့်ရင်း ဆုပိုင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဘေးက ပါးလွှာတဲ့ ခွဲစိတ်ဓားကို ယူကာ သူ့အင်္ကျီကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး ဝမ်းဗိုက်အရေပြားပေါ် ညင်သာစွာ တေ့လိုက်သည်။

487 03

“မင်း ဒီနေရာကို ပိုက် တစ်ခု ထည့်ပြီး နေ့တိုင်း သည်းခြေရည် ထုတ်လွှတ်ရင် နာကျင်မယ်လို့ ထင်လား”

“ဆွဲဖြဲ…”

ခွဲစိတ်ဓားက ဖြည်းဖြည်းချင်း အားသုံးပြီး သူ့အရေပြားကို ဖြတ်လိုက်ရာ လက်ချောင်းတစ်ဆစ်စာ အကျယ် ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဆုပိုင်က ဘေးက ပိုက်တစ်ခုကို ဆွဲယူပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း အတွင်းထဲ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဘေးက သံလှောင်အိမ်တစ်ခုကို ဖွင့်ပြီး ရိုရီကိုလည်း ထိုဝက်ဝံမည်းများကဲ့သို့ပင် အတွင်းထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ့ကို ကြည့်နေကြတဲ့ ဝက်ဝံမည်း အများအပြားဆီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဝက်ဝံမည်းတိုင်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ မောဟိုက် တဲ့ အမူအရာကိုသာ မြင်ရသည်။

“အား…”

ဆုပိုင်က တစ်ပတ် စစ်ဆေးပြီးနောက် မျက်နှာညိုညိုနဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒီဝက်ဝံမည်းတွေဟာ နှစ်ရှည်လများ သည်းခြေရည် ထုတ်ယူခံရတဲ့အတွက် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုဟာ အလွန် နိမ့်ကျနေပြီ။

အားလုံးကို တောထဲ ပြန်လွှတ်ပေးရင်တောင် ဒီဝက်ဝံမည်းတွေ အသက်ရှင်ဖို့ ခက်ခဲနိုင်တယ်။

“ကလပ်…ကလပ်…ကလပ်”

သံလှောင်အိမ် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖွင့်လိုက်သည်။

ဆုပိုင်ဟာ ဝက်ဝံမည်း အများအပြားရှေ့မှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး တိရစ္ဆာန် အများအပြားဟာ သံလှောင်အိမ်ထဲကတောင် ကိုယ့်ဘာသာ ထွက်လာနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘူး။

“တင်၊ ဝက်ဝံမည်း အပိုင်းအစ မစ်ရှင် ပြီးမြောက်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်”

“တင်၊ ဝက်ဝံမည်းကို အောင်မြင်စွာ ရှင်ပြန်ထမြောက် စေတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ငါးဖမ်းခြင်း စွမ်းရည် +၁”

“စနစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိနေသည်၊ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ရပ်တန့်”

“…”

******

488 01

အခန်း 488 ပုံမှန်မဟုတ်ခြင်း

“ဦးလေးကျိုး၊ ဒုက္ခပဲ”

မနက်စောစော ကောင်းကင်ပြာတိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်၌ ထွက်ပေါ်လာသည့် အော်ဟစ်သံကြောင့် ငြိမ်သက်မှု ပျက်ပြားသွားသည်။

လောင်ကျိုးက အိပ်ဆောင်ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်လာပြီး စိုးရိမ်ပူပန်သော အသွင်ဖြင့်

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

သူ့ရှေ့မှ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေသော ဟန်ရှောင်မေကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

“မနက်စာကို အစာခွဲဝေပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာကိစ္စဖြစ်တာလဲ”

“ဟို…ဟို”

ဟန်ရှောင်မေက နဖူးပေါ်က ချွေးတွေကို သုတ်လိုက်ပြီး တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောသည်

“ကျွန်မ မနက်က တိရစ္ဆာန်တွေကို အစာသွားချပေးဖို့ ပြင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့… တိရစ္ဆာန်တချို့က အခြေအနေ မကောင်းဘူး”

“ဉီးလေးကျိုးတို့ လိုက်ကြည့်ရင် သိပါလိမ့်မယ်”

“သွား၊ သွားကြည့်ရအောင်”

ဘေးနားက ကျိုးဝမ်က ညည်းသံပြုပြီး အဝေးက မြက်ခင်းဆီသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားသည်။

ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲလာသော မြွေများ…

“ရှူး…ရှူး…ရှူး”

အဝေးကတည်းက ရွှေမြွေတစ်ကောင်လုံး မြင့်မားစွာ ကွေးညွှတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ မျက်လုံးများက နီရဲနေပြီး မြက်ခင်းပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ပတ်ချာလည် လှည့်နေသည်။

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”

လောင်ကျိုးက ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

“ရှူး…”

ရုတ်တရက် သူ့ရှေ့က ရွှေမြွေက တိုက်ခိုက်လာသည်။ ပါးစပ်ကြီးကို ဟပြီး ချက်ချင်း ပြေးဝင်လာသည်။

လောင်ကျိုးက အလျင်အမြန် ရှောင်လိုက်သည်။

“ဟူး…”

“မင်းတို့ အကုန် နောက်ဆုတ်နေ”

အားလုံးကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီးနောက် မြက်ခင်းပေါ်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ချလိုက်ကာ သူ့ရှေ့က ရွှေမြွေကို လက်ဖဝါးဖြင့် မရပ်မနား ဝှေ့ယမ်းပြနေသည်

“ငါ လောင်ကျိုးပါ… ရွှေမြွေ၊ မင်းကို နေ့တိုင်း မနက်စာ ကျွေးနေတာလေ…”

“မမှတ်မိတော့ဘူးလား”

488 02

“မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

သို့သော် လောင်ကျိုး မည်သို့ပင် ကြိုးစားစေကာမူ ရွှေမြွေက အလွန် ဒေါသထွက် နေဟန်ရပြီး လျှာကို မရပ်မနား ထုတ်နေသည်။

လူတိုင်းကို စူးစူးဝါးဝါး တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ တွားသွားကာ သစ်ပင်ခေါင်းတစ်ခုအောက်သို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ရစ်ကွေးလိုက်သည်။

“မနေ့က ဒီလို မဟုတ်သေးဘူးလေ၊ မင်းတို့ မနက် ဘယ်အချိန်က စတွေ့တာလဲ”

လောင်ကျိုးက ကွေးညွှတ်နေပြီး မြွေလျှာထုတ်နေသည့် ရွှေမြွေကို ကြည့်ကာ လှည့်ပြီး မျက်နှာထား တင်းမာစွာ မေးလိုက်သည်။

သူ့ရှေ့မှ ညီအစ်မ နှစ်ယောက်ကို မရပ်မနား စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ဒီနေ့က သူတို့ အလုပ်စဝင်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့။

ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က မိတ်ဆက်ပေးလို့ ဝင်လာတာ ဖြစ်ပေမဲ့… တကယ်လို့ ဒီလူနှစ်ယောက်ကြောင့် ရွှေမြွေ ဒီလိုဖြစ်ရတယ်ဆိုရင် သူ လုံးဝ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။

တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်ထဲက တိရစ္ဆာန်တိုင်းဟာ အဖိုးမဖြတ်နိုင်အောင် တန်ဖိုးရှိကြတယ်။

အထူးသဖြင့် စိတ်နေစိတ်ထား အလွန် နူးညံ့တဲ့ ရွှေမြွေဆိုရင် ပိုလို့တောင် ဆိုးတယ်။

လောင်ကျိုး ဒီကို ရောက်လာတာ ကြာပြီ၊ ရွှေမြွေကို တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်ထဲမှာ တိုက်ခိုက်တဲ့ ပုံစံမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။

ဒါ လုံးဝ ပုံမှန်မဖြစ် ဘူး။

“ကျွန်မတို့…”

ဟန်ရှောင်ချင်က လောင်ကျိုး၏ စူးစမ်းသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ပြီး ဘေးဘက်မှ အလျင်အမြန် ထွက်လာကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်

“ကျွန်မတို့ မနက်က မနေ့က ပြောပြထားတဲ့အတိုင်းပဲ တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ် အဝင်ဝမှာ အစာတွေ အကုန် ချပြီး အမျိုးအစားအလိုက် တိရစ္ဆာန်အားလုံးကို ခွဲပေးခဲ့ပါတယ်”

“အဲဒီတုန်းက ရွှေမြွေကိုလည်း လိုက်ရှာခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဝက်ဝံပန်ဒါ ခြံထဲမှာ မတွေ့ဘူး၊ နောက်ဆုံး မြက်ခင်းပေါ်မှာ တွေ့ခဲ့တာပါ”

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ သူ့ကို တွေ့တဲ့အခါ ဒီသစ်ပင်ခေါင်းထဲမှာ ကွေးညွှတ်နေတာ၊ အဲဒီတုန်းက…”

“ကျွန်မတို့ သူ့ရှေ့ကို အစာကို ညင်ညင်သာသာ ချပေးလိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရွှေမြွေက လုံးဝမစားဘူး၊ ကျွန်မနဲ့ ညီမလေးက အစာ မှားယူလာတာများလားလို့ ထင်ပြီး ကောက်ဖို့ ပြင်တုန်းမှာ…”

“သူ… သူ ခုနကလိုပဲ ကျွန်မတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားတော့တာပဲ”

“ကျွန်မတို့ တကယ် ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး”

“အစာကြောင့် ဖြစ်ပုံမရဘူး”

ကျိုးဝမ်က ဘေးနားမှာ ရပ်နေပြီး ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာထားတင်းမာစွာ ပြောသည်

“ပြီးတော့ အစားအစာလည်း မမှားပါဘူး၊ လူပြောင်းသွားလို့ ဖြစ်တာများလား၊ ငါတို့ကို အစာပို့ပေးနေတာ အစိုးရဌာနရဲ့ ကြီးကြပ်မှုအောက်မှာပဲ၊ ပြဿနာရှိစရာ မရှိနိုင်ဘူး”

488 03

“ဆုပိုင်က အခုမှ Live လွှင့်တုန်းပဲ၊ ငါတို့ ဒီလိုဆိုရင်…”

“ရွှေမြွေကို ဒီမှာပဲ အရင်ထားလိုက်၊ ဒီနေရာကို ဝိုင်းထားလိုက်၊ တခြားတိရစ္ဆာန်တွေ ဒါမှမဟုတ် ဧည့်သည်တွေ ဒီကို မလာအောင် လုပ်ပါ”

“အခုချက်ချင်း တိရစ္ဆာန်ကာကွယ်ရေးဌာနကို အကြောင်းကြား၊ ဒါရိက်တာဆုပိုင် မရှိတဲ့အတွက် တိရစ္ဆာန်ဆေးကုသမှုကို နားလည်တာ သူတို့ပဲ ရှိတယ်”

“ကောင်းပြီ”

“ငါ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်”

လောင်ကျိုးက မျက်နှာပျက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ စိတ်ပူမနေနဲ့၊ မင်းတို့ကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး၊ ရွှေမြွေ ဖျားတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်”

“လာ၊ ဒီနေရာကို အရင် ဝိုင်းထားရအောင်၊ လူတွေကို သူ့အနား မကပ်စေနဲ့၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင် ပြန်လာရင် ဘာပြဿနာလဲဆိုတာ သိပါလိမ့်မယ်”

ကျိုးဝမ်က မျက်နှာဖြူဖျော့နေတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး အသံတိုးတိုးနဲ့ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

++++++

489 01

အခန်း 489

တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ် မြက်ခင်းပြင်တွင် တိရစ္ဆာန်အုပ်စုတစ်စုလည်း စုရုံးနေကြပြီး အဝေးက ရွှေမြွေကို နားမလည်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

“ရွှီ…”

“ရွှေမြွေ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ဒီမနက် အရမ်း ကြမ်းတမ်းနေတာပဲ၊ ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး ငါ့ကို ကိုက်ဖို့ လုပ်နေတယ်”

ဖင်းမြေခွေးက ဟိုက်ခနဲ သမ်းဝါးရင်း ဂူထဲက ထွက်လာပြီး သူ့ရှေ့က ဝက်ဝံကြီးကို ပြောသည်

“ဘာဖြစ်တာလဲ မင်းသိလား”

“ငါ သူ့ကို စကားပြောတာတောင် အဖက်မလုပ်ဘူး”

“ဟိန်း…”

“မသိဘူး၊ အဖေပိုင်ကို မေးကြည့်၊ သူ သိချင်သိလိမ့်မယ်”

ဝက်ဝံကြီးက ဟိန်းပြီး လှည့်ကာ ပန်ဒါခြံထဲသို့ ပြေးသွားသည်။

မကြာခင်

တပိုင်က အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်မှာ ရပ်ကာ အတွင်းမှ မျက်လုံးနီရဲနေတဲ့ ရွှေမြွေကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်

“ရှောင်ကျင်ရေ”

“မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

“ငါ တပိုင်ပါ… ဟေး၊ ရှောင်ကျင်”

ကိုယ်ကို မတ်မတ်ရပ်ပြီး သစ်ပင်ခေါင်းထဲက ရွှေမြွေကို လက်ဝါးနဲ့ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

“ရှူး…”

“ချွမ်…”

ရုတ်တရက် ရွှေမြွေက အရူးလို မြွေလျှာ ထုတ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လွင့်ထွက်လာကာ ပါးစပ်ကြီးကို ဟပြီး မရပ်မနား ကိုက်ဖြတ်နေသည်။

“အို ဘုရားရေ…”

တပိုင်က လိမ့်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားကာ အံ့သြစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဒီလို အခြေအနေမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။

တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးမှာ ရွှေမြွေက သူ့နဲ့ အတူ အကြာဆုံး နေခဲ့တဲ့ တိရစ္ဆာန်လို့ ပြောလို့ရတယ်။

ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ။

“ချွီ…”

“ဒုက္ခပဲ၊ မင်းတို့ အနက်ရောင် မန်ဘာမြွေကို ကြည့်ပါဦး၊ အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်”

ရုတ်တရက် ဘေးနားမှာ ရပ်နေတဲ့ ဖင်းမြေခွေးက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးမှ ဖန်ဘူးထဲက အနက်ရောင် မန်ဘာမြွေဟာ ရွှေမြွေလိုပဲ မျက်လုံးနီရဲစွာ သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မည်းနက်တဲ့ ပါးစပ်ကို မရပ်မနား ဖွင့်ကာ အစွယ်များမှ အဆိပ်ရည်တွေကို ပန်းထုတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

489 02

“ဟူး…”

တပိုင်က လက်သည်းနဲ့ နဖူးကို ပွတ်သပ်ပြီး တိရစ္ဆာန်အများအပြားကို ဦးဆောင်ကာ ဖန်ဘူးဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်သွားသည်။

“ဒုန်း…ဒုန်း…ဒုန်း”

သူတို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ လှမ်းလာလေလေ အတွင်းက အနက်ရောင် မန်ဘာမြွေက ပိုပြီး ရူးသွပ်လာလေလေပဲ။

မြွေခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကွေးညွှတ်လာပြီး ပါးစပ်ဖြင့် ဖန်ဘူးကို အရူးအမူး ဝင်တိုက်နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။

“မြန်မြန်၊ ငှက်တောကို သွားခေါ်ချေ”

“ဒီကောင်က သတင်းတွေ အများကြီး ကြည့်တယ်၊ သူ သိချင်သိလိမ့်မယ်”

တပိုင်က ဝက်ဝံကြီးကို လျင်မြန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် တိရစ္ဆာန်အများအပြားကို ကာကွယ်ထားသည်။

ဘယ်လိုကိစ္စတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

ရွှေမြွေက ဒီလိုဖြစ်သွားတယ်၊ အခု အနက်ရောင် မန်ဘာမြွေကလည်း ဒီပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားပြန်ပြီ။

ဒါပေမဲ့…

အနက်ရောင် မန်ဘာမြွေကတော့ အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်၊ ဖန်ဘူးထဲမှာ ရှိနေလို့ ကံကောင်းတာ၊ မဟုတ်ရင်…

ပျားရည်ခွေးတူဝက်တူကလွဲပြီး သူတို့ လူစု ဒီလောက်များပေမဲ့ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာဖြစ်တာလဲ”

“မနက်စာတောင် မကုန်သေးဘူး၊ မနက်စောစော ဘာလို့ အော်နေကြတာလဲ”

ငှက်တောက ဝက်ဝံကြီးရဲ့နဖူးပေါ်မှာ ရပ်နေပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဖြန်း…”

တပိုင်က သူ့ကို လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်

“ကိစ္စဖြစ်ပြီ၊ သူ ဘာဖြစ်နေလဲ ကြည့်စမ်း၊ ပြီးတော့ ရွှေမြွေလည်း ဒီမနက်ကစပြီး ဒီလိုဖြစ်သွားတာ”

“ဟမ်”

ငှက်တောက ခေါင်းကို ခါယမ်းပြီး ဝက်ဝံကြီးရဲ့ နဖူးပေါ် ပြန်တက်ကာ အတွင်းက အနက်ရောင် မန်ဘာမြွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာထားတင်းမာနေသည်

“ဟာ၊ ဒါက…”

“အခု ဘယ်ရာသီလဲ၊ နွေဦးပေါက်ပြီလေ…”

“ကာမဆက်ဆံတဲ့ ရာသီရောက်နေလို့ သူတို့နှစ်ကောင် ဒီလိုဖြစ်နေတာများလား၊ မြွေနှစ်ကောင်ကို အတူတူ ထားကြည့်ရအောင်လား”

ငှက်တောက အကြာကြီး စဉ်းစားပြီး ဒီလို စကားတစ်ခွန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

“ဖြန်း…”

489 03

“ဒီနေ့ မင်းကို ငါ ရိုက်ပြီး စိုရွှဲအောင် လုပ်မယ်”

တပိုင်က အော်ဟစ်ပြီး ဒီကောင်ကို ဘေးနားက မြစ်ငယ်ထဲသို့ ရိုက်ချပစ်လိုက်သည်။

အဓိပ္ပာယ်မရှိ တာတွေချည်း ပြောနေတာ။

ငါ ကာမဆက်ဆံဖူးတယ် မထင်ဘူးလား။

ဘယ်လိုလုပ် ဒီပုံစံမျိုး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

အရေးပေါ် အစည်းအဝေး

မြို့တော် ကျင်တု။ တိရစ္ဆာန်ကာကွယ်ရေးဌာန။

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရဲ့ ငါးဖမ်းတဲ့ အတတ်ပညာက မဆိုးဘူးပဲ”

နန်ကုံးယွမ်က အစည်းအဝေးခန်းထဲမှာ ထိုင်နေပြီး ဆုပိုင်က ငါးအနည်းငယ်ကို ဝက်ဝံမည်းရှေ့သို့ ပစ်ချနေတာကို ကြည့်ကာ ပြုံးရယ်လျက် ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီဝက်ဝံမည်းက နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ကောင်ဖြစ်ရမယ်၊ တကယ့်ကို သနားစရာပဲ”

“အရင်တစ်ခေါက်က ရှဉ့်ကိုလည်း ဒါရိုက်တာဆုပိုင် ခေါ်သွားတာ၊ ဒီတစ်ခါရော…”

“ဒုန်း…”

ရုတ်တရက် အစည်းအဝေးခန်း တံခါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ လက်ထောက်က မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်

“ဌာနမှူး၊ ဒုက္ခပဲ”

“ကောင်းကင်ပြာတိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်မှာ ကိစ္စဖြစ်နေပြီ…”

“ဘာ… ဘာကိစ္စဖြစ်တာလဲ”

နန်ကုံးယွမ်က ကြားပြီးနောက် ရင်ထဲ တင်းကျပ်သွားကာ မျက်လုံးပြူးပြီး လျင်မြန်စွာ မေးလိုက်သည်။

လူတိုင်းက စိတ်ပူပန်သော အမူအရာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဒီလက်ထောက်ရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ ဖြစ်တဲ့ ကိစ္စက မသေးဘူး ထင်ရတယ်။

“ဟို…”

လက်ထောက်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး ခုနက လက်ခံရရှိတဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို အားလုံး ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

“တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်ထဲက ရွှေမြွေနဲ့ အနက်ရောင် မန်ဘာမြွေတို့ဟာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အခြေအနေ တွေ ပြသနေတယ်၊ အရမ်း ဒေါသထွက်နေပြီး တခြားတိရစ္ဆာန်တွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ လက္ခဏာတွေ စပြနေတယ်”

“ခုနက တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်ထဲက လောင်ကျိုးက ဖုန်းဆက်လာတယ်၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင် မရှိလို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကူအညီကို တောင်းခံပါတယ်”

“ဌာနမှူး၊ ရောဂါရတာ ဒါမှမဟုတ် ရှင်ပြန်ထမြောက် လာတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေမှာ ချို့ယွင်းချက်တွေ ရှိတာကြောင့်များ ဖြစ်နေမလား”

“လျှောက်မပြောနဲ့”

နန်ကုံးယွမ်က ဆူပူလိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ ချက်ချင်း ထရပ်ကာ မျက်နှာထားတင်းမာစွာဖြင့် အမိန့်ပေးသည်။

489 04

“ချက်ချင်း အကြောင်းကြား၊ ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူ အားလုံးကို ခေါ်ပြီး ချင်တုကို သွားမယ်”

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင် ဘယ်တော့ ပြန်လာမယ် မသိဘူး၊ ဒီတိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်ကို ဘာမှ မဖြစ်စေရဘူး… ပြီးတော့ တိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်ရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတွေကို ပိတ်ဆို့ ထား၊ ပြန့်ပွားအောင် မလုပ်နဲ့”

“နိုင်ငံခြားက လူတွေ မကောင်းတဲ့ သတင်းတွေ ဖြန့်ဝေ မှာကို သတိထား”

“မြန်မြန်၊ အားလုံး အလုပ်စလုပ်”

အော်ဟစ်ပြီးနောက် နန်ကုံးယွမ်က အသက်ရှူမှားစွာ ထိုင်လိုက်သည်။ လူအားလုံး ထွက်သွားပြီးမှ ဘေးက လက်ထောက်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောသည်။

“ခုနက ဖုန်းထဲမှာ လောင်ကျိုး ဘာတွေ ထပ်ပြောသေးလဲ”

“ဌာနမှူး၊ သတင်းတွေကို ကျွန်တော်တို့ ပိတ်ဆို့ထားလို့ မရတော့ပါဘူး၊ ဒီနေ့ ကောင်းကင်ပြာတိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်က ပုံမှန်အတိုင်း ဖွင့်လှစ်နေဆဲပဲ၊ လူတွေ အများကြီး စုနေကြပါပြီ”

“ဟူး…”

နန်ကုံးယွမ်က ကြားပြီးနောက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။

+++++