အခန်း (၄၉၆-၄၉၈)

အခန်း 496

ချင်တုမြို့။

“မြန်မြန်၊ မြန်မြန်”

“အရှိန်မြှင့်၊ လူတိုင်း ကြိုးတွေ ချည်ထားကြ”

“ငလျင် နေရာကို သိထားပြီ၊ ငါတို့ ချင်တုမြို့နဲ့ နီးတဲ့ တောင်တန်းတွေမှာ”

ဒါရိုက်တာလျိုသည် ဤတစ်ကြိမ်၌ အရေးပေါ် အမိန့်ကို လက်ခံရယူပြီး ချင်တု ကယ်ဆယ်ရေး အဖွဲ့အစည်း၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာသည်။

သူ၏ ရှေ့၌ ရှေ့တန်းကို သွားရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ဌာနအသီးသီးမှ လူများ အများအပြား ရပ်နေကြသည်။

သူတို့ထဲတွင် မီးသတ်ဌာန၊ လုံခြုံရေးဌာန၊ အခြေချနေသည့် စစ်သားများ ပါဝင်သည်။

လူတိုင်း ကိုယ်ကို မတ်မတ် ထားပြီး စနစ်တကျ တန်းစီနေကြသည်။

“ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ရည်မှန်းချက် တစ်ခုပဲ ရှိတယ်”

“မနက်ဖြန် မနက် မရောက်ခင်မှာ လူအားလုံးကို ရွှေ့ပြောင်းပေးရမယ်”

“ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ လူတိုင်းကို သတိပေးချင်ပါတယ်၊ တောင်ပေါ်လမ်းက ခက်ခဲတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားရမယ်၊ ယာဉ်တွေ ဝင်ရောက်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်”

ဒါရိုက်တာလျိုသည် လူတိုင်း၏ ရှေ့၌ ရပ်ပြီး လည်ပင်းက နီရဲနေအောင် အော်လိုက်သည်။

“လူတိုင်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြိုးတွေ ဘာလို့ ယူလာရလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သိလား”

“သိပါတယ်”

ကယ်ဆယ်ရေး စစ်သည်တော် အများအပြားက အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“ကောင်းတယ်”

“ကြိုးတွေ လုံးဝ မပျောက်စေနဲ့၊ ဒါက သေချာတဲ့ အလုပ်ပါပဲ၊ ငါတို့ ချင်တုက ငလျင်ဗဟိုချက်နဲ့ အနီးဆုံး ဖြစ်တယ်၊ ငါတို့က အစောဆုံး သွားတဲ့ ကယ်ဆယ်ရေး အဖွဲ့အစည်းလည်း ဖြစ်တယ်”

“ဒါကြောင့် ဒီမှာ... ငါ တစ်ခုတည်းသော တောင်းဆိုချက်ပဲ ရှိတယ်”

ဌာနမှူး လျူသည် ကယ်ဆယ်ရေး စစ်သည်တော် အများအပြားကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“မနက်ဖြန် မနက် မရောက်ခင်မှာ ဒီဒေသခံတွေကို ကျောပိုးပြီးဖြစ်စေ၊ ဘာလုပ်ပြီးဖြစ်စေ အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်ရမယ်”

“နားလည်လား”

“နားလည်ပါတယ်၊ အလုပ်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်”

496 02

“ထွက်ခွာ”

လက်ကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းပြီး ဌာနမှူး လျူသည် ရှေ့ဆုံးမှ သံချပ်ကာ ကားဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။

သူတို့၏ အဖွဲ့တစ်ခုလုံးသည် တစ်နာရီပင် မကြာဘဲ လူစုဆောင်းခြင်း၊ စုဝေးခြင်း၊ လှုပ်ရှားခြင်း...

ယခုအချိန် ထွက်ခွာခြင်းပင်။

ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင် ငလျင်ဗဟိုချက်ကို ရှာတွေ့ပြီး ၁၀ မိနစ်ပင် မရှိသေးချေ။

ချင်တုမှ ထွက်ခွာသည့် ပထမဆုံး ကယ်ဆယ်ရေး အဖွဲ့အစည်းသည် အောင်မြင်စွာ ထွက်ခွာသွားပြီ။

သို့သော်...

ဤတစ်ကြိမ်၌ တစ်ရက် ကြိုတင်၍ ကယ်ဆယ်ရေးကို သွားနိုင်သော်လည်း တောင်ပေါ်၌ ဗဟိုချက် ရှိသည့်အတွက် နာရီ ၂၀ မပြည့်မီ၌ ဒေသခံ အားလုံးကို ခေါ်ထုတ်ရန်မှာ ခက်ခဲသော အလုပ်ပင် ဖြစ်သည်။

မြို့ငယ်လေးတစ်ခုနှင့် ကျေးရွာ ၅ ခုတွင် ကလေးနှင့် လူကြီး မည်မျှရှိသည်ကို မည်သူမျှ မသိပေ။

ဤလူများသည် တောင်ပေါ်လမ်း၌ အချိန်အကြာကြီး လမ်းလျှောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ကယ်ဆယ်ရေး စစ်သည်တော်တိုင်းကို ကြိုးယူသွားခိုင်းခြင်း၊ အချိန်တန်ပါက ကျောပိုးပြီးဖြစ်စေ၊ မည်သို့ပင် လုပ်၍ဖြစ်စေ လူတိုင်းကို ခေါ်ထုတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

...

ထိန်းချုပ်ရေးစင်တာ။

“ချင်တု ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ ထွက်ခွာသွားပြီ၊ အရှိန်အပြည့်နဲ့ သွားရင် ၃ နာရီအတွင်း ရောက်နိုင်တယ်”

“ချင်တု ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ စုဝေးပြီးပြီ၊ သူတို့လည်း ထွက်ခွာသွားပြီ... ၄ နာရီအတွင်း ရောက်နိုင်တယ်”

“နန်တု လေထီးတပ်ဖွဲ့လည်း ထွက်ခွာသွားပြီ၊ ၁ နာရီအတွင်း ဆင်းသက်နိုင်မယ်”

“ချင်တု အခြေချရာနေရာကို စတင် ဖယ်ရှားရှင်းလင်းနေပြီ၊ ၈ နာရီအတွင်း ပြီးစီးနိုင်မယ်လို့ ခန့်မှန်းရတယ်”

“...”

ရုံလုံသည် စခရင်ကြီး ရှေ့၌ ထိုင်နေပြီး ဘေးမှ ဆက်တိုက် သတင်းပို့နေသည့် အချက်အလက်များကို နားထောင်၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ငလျင်ဗဟိုချက်ကို ရှာတွေ့ပြီးသည့်နောက် လူတိုင်းသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။

မြန်နှုန်းသည် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းသည်ဟု ပြောနိုင်သည်။

“ဟူး...”

“မီဒီယာတွေ သတင်း သိကြပြီလား”

တစ်ခုခု စဉ်းစားမိသကဲ့သို့ ရုံလုံသည် လက်ထောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်”

လက်ထောက်သည် ဘေးမှ စာတွဲကို ယူပြီး မျက်နှာမသာမယာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

496 03

“ပြည်တွင်း မီဒီယာတွေက အသံတစ်သံတည်းပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယုံကြည်တယ်၊ ကောင်းကင်ပြာတိရစ္ဆာန်ရုံရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယုံကြည်တယ်၊ ကွဲပြားတဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာတာ နည်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့...”

“ပြည်ပမှာ ဘယ်လိုလဲ။ ဒီလူတွေ ဘာပြောလဲ ငါ နားထောင်ကြည့်ရအောင်”

ရုံလုံသည် မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

တရုတ်နိုင်ငံက ဤမျှလောက်များသော လူများကို စုစည်းလိုက်သည်ကို နိုင်ငံခြားသားများ မသိဘဲ မနေနိုင်ချေ။

သူ ကိုယ်တိုင်လည်း ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ် ငလျင် မလှုပ်ခဲ့လျှင်ပင်... ဤအကျိုးဆက်ကို သူတို့ ခံယူရန် ဆန္ဒရှိသည်။

သို့သော် ငလျင်သာ အမှန်တကယ် လှုပ်ခဲ့လျှင်။

ထိုသို့ဆိုလျှင်... ယနေ့မှစ၍ သူတို့ တရုတ်နိုင်ငံက ငလျင်ကဲ့သို့ ဘေးအန္တရာယ်မျိုးကို ထပ်၍ ကြောက်စရာ မလိုတော့ပေ။

တစ်ရက် ကြိုတင်၍ ကယ်ဆယ်ရေးကို ကြိုတင် ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း။

ဤသည်မှာ လူအားလုံးကို ကယ်တင်ရန် လုံလောက်သည်။

“နားထောင်လို့ မကောင်းဘူး”

လက်ထောက်သည် တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“နိုင်ငံခြား မီဒီယာတချို့က ကျွန်တော်တို့ကို ပြောင်လှောင်နေကြတယ်၊ တိုင်းပြည်တစ်ခုက တိရစ္ဆာန်ရုံပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ယုံကြည်ရတာလဲ၊ တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယုံကြည်တာလားလို့ ပြောနေကြတယ်”

“တချို့က ကောင်းကင်ပြာတိရစ္ဆာန်ရုံထဲက တိရစ္ဆာန်တွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တိုက်ခိုက်နေကြတယ်၊ သူတို့ ဖန်တီးလိုက်တဲ့အခါ သေစေနိုင်တဲ့ ချို့ယွင်းချက် ရှိနေတာ သေချာတယ်၊ သူတို့ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ပြသဖို့ တိရစ္ဆာန် သုတေသန အချက်အလက်တွေကို တောင်းဆိုနေကြတယ်”

“ကျန်တာတွေကတော့ ဒီတစ်ကြိမ် ငါတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို မထောက်ခံကြဘူး”

“အဲဒါတွေက အဓိကပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကို ထောက်ခံတဲ့ နိုင်ငံတွေလည်း ရှိပါတယ်၊ AZ လို နိုင်ငံမျိုးက ပထမဆုံးအကြိမ် ငါတို့ကို ထောက်ခံပြီး ကယ်ဆယ်ရေး ပစ္စည်းတွေ အချိန်မရွေး ပေးဖို့ အသင့်ပါပဲ”

“...”

“ငါ နားလည်ပါပြီ”

ရုံလုံသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး စခရင်ပေါ်မှ ဆက်တိုက် ပြေးနေသည့် ထရန်နိုဆောရပ်စ်နှင့် တိရစ္ဆာန်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း လေကို ရှူသွင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

“တကယ် ဟုတ်လား မဟုတ်လားဆိုတာ မနက်ဖြန်ကျရင် သိရလိမ့်မယ်”

“ဒီတစ်ကြိမ် ကယ်ဆယ်ရေးကို တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှင့်ပါ၊ ငလျင် မလှုပ်ခဲ့ရင်တောင် ငါတို့ ဒီလူတွေကို ငါတို့ တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်အပေါ်ထားတဲ့ သဘောထားကို မြင်စေရမယ်”

“ငလျင် ဖြစ်ပွားဖို့ တစ်ရာခိုင်နှုန်းသော အခွင့်အရေးသာ ရှိရင်တောင် ငါတို့က တစ်သောင်းရာခိုင်နှုန်း၊ တစ်သိန်းရာခိုင်နှုန်းသော အားထုတ်မှုကို အသုံးပြုရမယ်၊ တရုတ်လူမျိုး တစ်ယောက်ကိုမှ လုံးဝ အရှုံးမပေးရဘူး၊ လူအားလုံးကို ကယ်ထုတ်ရမယ်”

“ဌာနမှူး ဒီလိုဆိုရင် တိရစ္ဆာန် ခန့်မှန်းချက် မှားယွင်းခဲ့ရင်...”

496 04

လက်ထောက်သည် စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

“မကြောက်ပါနဲ့၊ ရှုံးနိမ့်မှု တစ်ခုပဲ ရှိတာပါ၊ တိရစ္ဆာန်တွေက ငါတို့ကို ဘယ်နှစ်ခါ ကူညီခဲ့ပြီးပြီလဲ၊ ငါတို့ တရုတ်နိုင်ငံအတွက် ဘယ်လောက် ထူးခြားတဲ့ အရာတွေ ယူဆောင်လာခဲ့လဲ၊ ဒီတရုတ်လူမျိုးတွေ အားလုံး မြင်နေကြတာပါ၊ ပြင်ပလူတွေ ဘာပြောလဲဆိုတာ ဂရုမစိုက်ပါနဲ့၊ သူတို့ ဖန်တီးနိုင်ရင် လုပ်ပါစေ”

ရုံလုံသည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မနာလိုတဲ့ လူအုပ်စုပဲ၊ တိရစ္ဆာန်တွေက တရုတ်နိုင်ငံမှာ ရှိတယ်၊ သူတို့က ငါတို့ အားလုံးရဲ့ မိတ်ဆွေတွေပါ၊ ပြီးတော့ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က ငလျင်ဗဟိုချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးပြီ...”

“ဟူး... ဒီတစ်ခါ ငလျင်က ဖြစ်လာမှာ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်း သေချာတယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းတယ်”

“အချိန်တန်ရင် ငါတို့ တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ သတိပေးချက်နဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေကို အနိမ့်ဆုံး လျှော့ချနိုင်ခဲ့တယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် ဒီလူတွေ ဘယ်လို မျက်နှာထားမျိုး ပြန်ဖြစ်လာမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

ယခုအချိန်ထိ ထိန်းချုပ်ရေးစင်တာ၌ ရှိသည့် လူအားလုံးက ငလျင်လာတော့မည့် အဖြစ်မှန်ကို ယုံကြည်နေကြပြီ။

အကြောင်းရင်း မရှိချေ။

စခရင်ပေါ်မှ ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင်နှင့် တိရစ္ဆာန်များက အလွန် အားထုတ်နေကြ၍ ဖြစ်သည်။

တစ်စက္ကန့်ပင် မနားရဲကြပေ။

...

++++++

497 01

အခန်း 497

“ဟိန်း...”

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်၊ အိမ်တစ်အိမ်က လူတွေ မထွက်လာဘူး”

တပိုင်သည် ဆုပိုင် ဘေး၌ ရပ်နေပြီး ရွာထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာသော ရွာသားများကို ကြည့်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ဘယ်အိမ်လဲ”

“ဟိုဘက်၊ ကျွန်တော့်ကို လိုက်ခဲ့”

တပိုင်သည် ဆုပိုင်ကို ခေါ်၍ ရွာအဆုံးဘက်ကို အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။

“ဒါ ဝက်ဝံပန်ဒါကြီးလား”

လမ်းတစ်လျှောက်၌ ရွာသား အများအပြားသည် ကလေးများကို ပွေ့ဖက်ပြီး ရွာထဲတွင် ဆက်တိုက် ပြေးနေသည့် တိရစ္ဆာန် အများအပြားကို စပ်စုစွာ ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့သည် တောင်ပေါ်၌ နေကြသူများ၊ လူအများအပြားသည် ကောင်းကင်ပြာတိရစ္ဆာန်ရုံထဲမှ ဤတိရစ္ဆာန်များကို ရုပ်မြင်သံကြား၌သာ မြင်ဖူးကြသည်။

တစ်နေ့ကျလျှင် ဤချစ်စရာကောင်းသော တိရစ္ဆာန်များကို ရွာထဲ၌ မြင်ရမည်ဟု မထင်ခဲ့မိပေ၊ သူတို့သည် သူတို့ကို ကယ်တင်ရန် လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လူအများအပြားသည် ငလျင်သတင်းကို သိပ်မယုံကြည်ကြသော်လည်း မြို့တော်ဝန်က ရွှေ့ပြောင်းရန် သတင်းကို ပေးပြီးပြီ၊ ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ၊ ရွာသားအားလုံးက ဤမျှလောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခြင်း မရှိဘဲ လူအုပ်နှင့်အတူ အဝေးမှ မြို့ငယ်လေးဆီသို့ သွားကြသည်။

ထွက်ခွာရန် ဆန္ဒမရှိသည့် အိမ်အနည်းငယ်လည်း ရှိသည်။

ဤအချိန်၌မူ ရွာလူကြီး၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် နှစ်ဖက်စလုံး ရင်ဆိုင်နေကြသည်။

“လျူတကျွမ်း၊ မင်း အသက်ကြီးပြီ၊ နားလည်အောင် နေလို့ မရဘူးလား”

“ဘာ”

“လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားပြီ၊ မင်းတို့ မိသားစုက ဘာလို့ ကျန်နေခဲ့တာလဲ”

ဆုပိုင်သည် အဝေးမှပင် ခေါင်းဖြူနေပြီဖြစ်သည့် ရွာလူကြီး၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားနေရသည်။

“မြန်မြန် တံခါးဖွင့်”

“မကောင်းဆိုးဝါး၊ မင်း ထိုးကြိတ်ခံချင်တာလား၊ ငါ ဖိနပ်နဲ့ ရိုက်လိုက်ရမလား၊ မြန်မြန် တံခါးဖွင့်၊ လူတိုင်းနောက်ကို လိုက်သွား”

“ကြားလား၊ လျူတကျွမ်း၊ အတောင်ပံ စုံလာပြီလား၊ ဒုတိယဦးလေးက မင်းကို ဆုံးမလို့ မရတော့ဘူးလား”

“ဒုတိယဦးလေး၊ ကျွန်တော်တို့ မသွားချင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့်အဖေက အသေခံပြီး မသွားချင်တာ၊ အခုတော့ ဓားကို လည်ပင်းမှာ ထောက်ထားတယ်၊ ကျွန်တော် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး”

497 02

အတွင်းမှ အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ငိုသံကဲ့သို့ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“မင်းတို့ သွားကြပါ၊ ငလျင်က တကယ် မဟုတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ငါတို့ ကျန်ခဲ့မယ်”

“တကယ် မတတ်နိုင်တော့ဘူး၊ ဒုတိယဦးလေး၊ ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားကို နောက်မကျစေချင်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်အဖေကတော့”

“တံခါးဖွင့်၊ မင်းရဲ့ အဖေ အချိုးမပြေတဲ့ ကောင်ကို ဒီကို လာခိုင်း၊ မကောင်းဆိုးဝါး၊ အသက်ကြီးနေပြီ၊ အသိစိတ် မရှိတော့ဘူးလား၊ တစ်သက်လုံး ခွေးဘဝနဲ့ နေခဲ့တာလား”

ရွာလူကြီးသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျန်သည့် “ဇွတ်တရွတ်နေသူများ” အားလုံးကို ထွက်ခွာရန် ဆွဲဆောင်ပြီးပြီ။

ဤတစ်အိမ်တည်းသာ ကျန်တော့သည်၊ ဤမျှမက သူ၏ ဆွေမျိုးရင်းချာ ဖြစ်နေသည်၊ နောက်ဆုံး မပူးပေါင်းသူက သူ၏ ဆွေမျိုးရင်းချာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ရွာလူကြီး မထင်ခဲ့မိပေ။

ဤသည်မှာ သူ၏ မျက်နှာကို အိုးမဲ သုတ်လိမ်းနေခြင်းပင် မဟုတ်လော။

ငလျင် အမှန်တကယ် ဖြစ်မဖြစ်ကို ခဏထား၊ ဤသည်မှာ အထက်မှ ဆင်းလာသည့် အမိန့်ပင်။

ဤရွာကို တစ်သက်လုံး ဦးဆောင်လာခဲ့ခြင်း၊ ဤသည်မှာ သူ၏ မျက်နှာကို ရိုက်ခြင်းပင် မဟုတ်လော။

“မဖွင့်ဘူး”

ဤအချိန်၌ အထဲမှ အဘိုးကြီးတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ငါ မသွားဘူး၊ ဘာဖြစ်လဲ။ ငလျင် တစ်ခုခု ရှိတယ်၊ မင်း ပြောတိုင်း ငလျင် ဖြစ်ရမှာလား”

“အိမ်မှာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ ထွက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

“မဖြစ်ဘူး၊ မင်းတို့ သွားချင်ရင် သွားကြ၊ ငါတို့ကတော့ မသွားဘူး”

“ငါ... မကောင်းဆိုးဝါး မင်း ထွက်လာ၊ ငါ ဖိနပ်နဲ့ မင်းပါးစပ်ကို မရိုက်ဘူးလား ကြည့်လိုက်၊ မင်း အသက်ကြီးနေပေမဲ့ ကလေးဘဝက ဘယ်လို ဆုံးမခဲ့လဲ၊ အခုလည်း အဲဒီအတိုင်း ဆုံးမမယ်”

ရွာလူကြီးသည် ခြေထောက်အောက်မှ ဖိနပ်ကို ကောက်ယူပြီး လက်ထဲ ဆုပ်ကိုင်ကာ တံခါးကို အားဖြင့် တွန်းနေသည်။

“ရွာလူကြီး၊ ကျွန်တော် စမ်းကြည့်ပါရစေ”

ဆုပိုင်သည် ဘေး၌ ရပ်နေပြီး အခြေအနေကို သိလိုက်ရသောအခါ ရှေ့သို့ တိုး၍ ရွာလူကြီးကို အသာအယာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်၊ အား... ခင်ဗျားကို ရယ်စရာ ဖြစ်စေမိပြီ၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးချင်းညီငယ်ပါ၊ သူက နားမလည်တဲ့ အပြောင်သားပဲ”

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း”

တံခါးကို အသာအယာ ခေါက်ပြီး ဆုပိုင်သည် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုး၊ ဘာစိုးရိမ်စရာ ရှိလဲ။ ပြောပြပါ၊ ကျွန်တော် ဖြေရှင်းပေးနိုင်မလား ကြည့်ရအောင်၊ ဒီအိမ်ကို နှမြောလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာကို နှမြောတာလဲ”

“မနက်ဖြန် မနက် ငလျင် လာတော့မယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် မြို့ပေါ်က ခင်ဗျားတို့အတွက် အိမ်အသစ်တွေ ဆောက်ပေးပါလိမ့်မယ်”

497 03

“ကျွန်တော်တို့ ကောင်းကောင်း စကားပြောကြရအောင်၊ ခင်ဗျားတို့ အိမ်မှာ ကလေးတွေလည်း ရှိတယ်၊ ငလျင် ရှိတယ်ဆိုတာကို ခင်ဗျားတို့ သိပ် မယုံကြည်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မတော်တဆ ဖြစ်လာမှာကို ကြောက်တယ်လေ၊ ကလေးတွေအတွက်လည်း စဉ်းစားရမယ်၊ တကယ်လို့ တကယ် လာခဲ့ရင် လူတိုင်း ထွက်သွားကြပြီ၊ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်မှာ ပုန်းနေကြမလဲ”

“အရင် တံခါး ဖွင့်လိုက်ပါလား”

“ကလန့်...”

တံခါးက အနည်းငယ် ပွင့်သွားသည်။

သို့သော် လုံးဝ မဖွင့်ပေ၊ ဆုပိုင်သည် အတွင်းမှ အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်သည်။

ခြံဝန်းထဲ၌ အဘိုးအိုတစ်ဦး ထိုင်နေပြီး လက်ထဲတွင် မီးဖိုချောင်သုံး ဓားတစ်ချောင်း ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ ဘေး၌ ကောင်မလေးတစ်ယောက်က မြေပေါ်၌ ထိုင်ပြီး ဆက်တိုက် ငိုနေသည်။

ကျန်သည့် လူငယ်နှစ်ဦးလည်း မျက်နှာညှိုးငယ်နေကြသည်။

“မသွားဘူး”

“ခင်ဗျားတို့ ပြောမနေနဲ့၊ ငါ ဒီမှာ တစ်သက်လုံး နေခဲ့တာ၊ ငလျင် ရှိတယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မကြားခဲ့ဖူးဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ လူတွေကို လိမ်နေတာပဲ”

“ငါတို့ မသွားဘူး”

အဘိုးအိုသည် ဤအချိန်၌ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ မီးဖိုချောင်သုံး ဓားကို ဆက်တိုက် ဝှေ့ယမ်းပြနေသည်။

“ဟာ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကို၊ မင်း ထွက်လာမလား...”

ရွာလူကြီးသည် သူ၏ ညီဖြစ်သူ၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ဒေါသထွက်ပြီး တံခါးကို မှီကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ငါ့အစ်ကိုက မင်းပဲ... မင်း သွားလိုက်”

“အား မင်း ပိုဆိုးလာပြီ၊ ငါ့ဖိနပ် ဘယ်မှာလဲ”

“တံခါးကို ဖွင့်ဖို့ သတ္တိရှိရင် ဖွင့်လိုက်၊ မင်း ဒီလောက် အသက်ကြီးနေပေမဲ့ ကလေးဘဝက ဘယ်လို ဆုံးမခဲ့လဲ၊ အခုလည်း အဲဒီအတိုင်း ဆုံးမမယ်”

“အော်မနေနဲ့၊ ခဏနေရင် သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားရုံပဲ”

ဆုပိုင်သည် အတွင်းမှ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ရွာလူကြီးကို ဆွဲခေါ်လာသည်။

“နောက်ကျလို့ မရတော့ဘူး၊ တောင်ပေါ်က ထွက်ဖို့ လမ်းက ဝေးသေးတယ်”

ပြောပြီးနောက် ဆုပိုင်သည် ဝက်ဝံမည်းကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

“မင်းကို တာဝန်ပေးတယ်”

“အတွင်းက အဘိုးကြီးကို”

“ဟိန်း...”

“နားလည်ပြီ”

ဝက်ဝံမည်းသည် မျက်လုံးပြူးပြူးဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ပြီး လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒုန်း...”

ရှေ့မှ သစ်သားတံခါးကို ခေါင်းဖြင့် တိုက်ချလိုက်သည်။

497 04

“ဟိန်း...”

ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်ပြီး ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားသည်။

“ဒိုင်း...”

ထိုင်ခုံပေါ် ထိုင်နေသော အဘိုးအိုသည် ပြေးဝင်လာသည့် ဝက်ဝံမည်းကို မြင်သောအခါ အထူးသဖြင့် သူ၏ ကြမ်းကြုတ်သော မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ ထိုင်ခုံပေါ်မှ လဲကျသွားသည်။

“ထ”

ရွာလူကြီးသည် ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ခြေလှမ်းကျဲဖြင့် ပြေးသွားပြီး ဓားကို နင်းလိုက်ကာ ဖိနပ်ဖြင့် အဘိုးအို၏ ခေါင်းကို ရိုက်ချပြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။

“ပြော၊ မင်း ဘာလို့ မသွားချင်တာလဲ”

“အသက်ကြီးလာပြီ၊ အတောင်ပံ စုံလာပြီ၊ ဟမ်... မင်းကို ဆုံးမလို့ မရတော့ဘူးလား”

“လူတိုင်း သွားကြပြီ၊ ဘာလို့ မင်း မသွားတာလဲ”

“သွားရင် ကလေးတွေကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

အဘိုးအိုသည် လည်ပင်းကို ဆန့်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“နောက်မှာ စိုက်ထားတဲ့ အသီးအနှံတွေ မကြာခင် ရင့်ကျက်တော့မယ်၊ ရောင်းပြီး ကလေးတွေရဲ့ ကျောင်းစရိတ် ပေးရမှာ၊ ထွက်သွားရင် ကလေးတွေ ကျောင်းတက်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

ဆုပိုင်သည် ကြားပြီးနောက် ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အဘိုးအိုနှစ်ဦးကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

“ကျောင်းစရိတ်က ကျွန်တော်တို့ ပေးပါ့မယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ နောက်ကျလို့ မဖြစ်တော့ဘူး၊ အားလုံး ဒီကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားကြ”

“မြို့ငယ်လေးဆီ စုဝေးကြ”

“နေက မကြာခင် ကျရောက်တော့မယ်၊ အချိန်က အရမ်း အရေးကြီးတယ်”

ပြောပြီးနောက် နောက်မှ ဆဲဆိုနေကြသည့် အဘိုးအိုနှစ်ဦးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ခြံဝန်းတံခါးမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

နောက်မှ ကောင်မလေးကို တပိုင်၏ ကျောပေါ် တိုက်ရိုက် တင်ပေးပြီး လက်ဝှေ့ယမ်း၍ အော်လိုက်သည်။

“ကလေးတွေကို ခေါ်ပြီး မြို့ငယ်လေးဆီ အရင်သွား”

“ထွက်ခွာ”

******

498 01

အခန်း 498 ထွက်ခွာခြင်း

“အားလုံး မရှုပ်ထွေးကြနဲ့”

“ငါပြောတာကို နားထောင်၊ မကြာခင် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့တွေ ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် သူတို့နောက်ကလိုက်ပြီး တောင်ပြင်ကို ထွက်ကြရမယ်”

“မကြာခင် ညနေရောက်တော့မယ်၊ ကလေးတွေနဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေ အရင်သွား၊ လမ်းမှာ ဟိုပြေးဒီပြေး မလုပ်ကြနဲ့၊ ငါတို့ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ကို ယုံကြည်ရမယ်”

စွန်းချောင်းက မြို့အဝင်က မြင့်မားတဲ့စင်ပေါ်မှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး အောက်က ရွာသားတွေကို လည်ချောင်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်ပြောဆိုနေသည်။

“ဒီတစ်ခါ ငါ မင်းတို့ကို စနောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး”

“ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားကြလား၊ စည်းကမ်းကို လိုက်နာရမယ်”

“မင်းတို့ စွန့်ခွာရမှာ နှမြောတာ သိပေမဲ့... ငလျင်လှုပ်ပြီးနောက် အပျက်အစီးတွေကြားထဲမှာ မိသားစုကို လိုက်ရှာရတာထက်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့၊ ဒီအချက်က မှန်တယ်မဟုတ်လားဆိုတာ သေချာစဉ်းစားကြ၊ နောက်ပြီး... ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က ငါတို့နဲ့ ဘာမှမတော်စပ်ဘူး၊ ဒီလောက်အဝေးကြီးကနေ ငါတို့ကို ကူညီဖို့ လာတာ ဘာကြောင့်လဲ”

“ငါတို့ အကုန်လုံး တီဗီကြည့်ဖူးတယ်၊ အဲဒီတိရစ္ဆာန်တွေထဲက တစ်ကောင်မှ ငါတို့ထက် တန်ဖိုးမနည်းဘူး၊ အခွင့်အလမ်း သေချာမှုမရှိဘဲ ငါတို့ကို ဘာကြောင့် ကြိုတင်ထွက်ခွာခိုင်းမလဲ”

“ဒါကြောင့် ဒီငလျင်က သေချာပေါက် လာလိမ့်မယ်”

ထို့နောက် စွန်းချောင်းက သူ့ရှေ့မှ ဒေသခံရွာသားအုပ်စုကို ပြောသည်

“မင်းတို့က တောင်ပေါ်မှာ အမြဲသွားလာနေကြတာ၊ ဒီည မင်းတို့က ရှေ့ကနေ လမ်းပြရလိမ့်မယ်၊ စိတ်ထဲမှာ လေးလံမနေပါနဲ့၊ အရှေ့ဆုံးက လမ်းပြမှာက အဲဒီတိရစ္ဆာန်တွေပဲ၊ သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားရုံပဲ”

“ဒါပေမဲ့ သတိထားရမယ်၊ ညအချိန် တောင်လမ်းက ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲဆိုတာ မင်းတို့ အားလုံးသိတယ်”

“ဟုတ်ကဲ့”

“မြို့ဝန် စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော်တို့ တောင်လမ်းမှာ တစ်သက်လုံး လျှောက်ခဲ့တာ၊ ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်စေရဘူး”

“ဟုတ်တယ်၊ မြို့ဝန်၊ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ပေးမယ်”

လူအုပ်စုကြီးက တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

မြေပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေကြတဲ့ ရွာသားတွေက အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်ရင်း အခြေအနေရဲ့ ပြင်းထန်မှုကို အပြန်အလှန် မြင်တွေ့နေကြသည်။

ငလျင်ဆိုတာ တကယ်မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ သူတို့ ထင်ခဲ့ကြတာ။

ဒါပေမဲ့...

498 02

လေထဲကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ လေထီးခုန်သမားတွေနဲ့ အလျင်အမြန် ရောက်လာပြီး အဝတ်တွေ ရွှဲနစ်နေတဲ့ ကယ်ဆယ်ရေးတပ်သားတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ဒီတစ်ကြိမ် ငလျင်က တကယ်ပဲ လာတော့မယ်ထင်တယ်။

မဟုတ်ရင် နိုင်ငံတော်က ဒီလောက်များပြားတဲ့ လူအင်အား၊ ပစ္စည်းအင်အားတွေကို ဘာကြောင့် အသုံးပြုမှာလဲ။

ဒါဟာ ငလျင်ဖြစ်တယ်၊ ဘယ်အချိန်မဆို ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကို သိထားရမယ်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒါရိက်တာဆုပိုင်၊ အားလုံး စုဝေးပြီးပါပြီ”

“မြို့တစ်ခုလုံးက ရွာသားတွေ အားလုံး ဒီကို ရောက်နေပါပြီ”

စွန်းချောင်းက ဆုပိုင်ရှေ့မှာ ရပ်နေပြီး အဆုံးမရှိတဲ့ ရွာသားအုပ်စုကို ကြည့်ရင်း လေးနက်တဲ့အသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်

“ကျွန်တော်တို့ ဘယ်အချိန် ထွက်ခွာလို့ရမလဲ မသိဘူး”

ဆုပိုင်က ဌာနမှူးလျူ နဲ့ မျက်လုံးချင်းဆုံပြီး ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်

“သူတို့ ခုမှ ရောက်လာတာ၊ နားဖို့ မလိုဘူးလား”

“မလိုပါဘူး”

“အချိန်က တိုတယ်၊ လူတိုင်း အားတင်းထားနိုင်ပါတယ်”

ဌာနမှူးလျူက ဖြောင့်မတ်တဲ့အသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချင်တု ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ ရှေ့တန်းကို အမြန်သွားပြီး လူတိုင်းရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။ သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အားလုံး အသင့်ပြင်”

“ကြိုးတွေကို အကုန်ထုတ်၊ ငါတို့ ချင်တု ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့က အလျှောက်ရဆုံးပဲ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုနဲ့ ကလေးတွေကို ကျောပိုးပြီး ရှေ့ကနေ လျှောက်မယ်”

“စတင်လှုပ်ရှား”

“ဟုတ်ကဲ့”

ချင်တု ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံး အောင်မြင်တဲ့အသံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ကြိုးတွေကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြေချလိုက်ကာ စည်းစနစ်ကျနတဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံနဲ့ လှုပ်ရှားရခက်တဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေဆီသို့ လှည့်သွားကြသည်။

ဒီကျယ်လောင်တဲ့ အော်ဟစ်သံက မြို့ငယ်လေးက ရွာသားအားလုံးကို စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။

ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ဝင်တိုင်းရဲ့ ရင်ဘတ်က ဆက်တိုက် တုန်ခါနေတာကို လူတိုင်း မြင်နေရပြီး နဖူးက ချွေးတွေကိုတောင် မသုတ်နိုင်သေးဘူး။

ချက်ချင်းပဲ နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားဖို့ ပြင်ဆင်နေကြသည်။

ဒါ...

“အဘိုး၊ သားကို ဖက်ထားပါ၊ သား အဘိုးကို ကျောပိုးသွားမယ်”

“အာ... သားလေး၊ မလိုပါဘူး၊ ငါ့ဘာသာ လျှောက်နိုင်သေးတယ်...”

“တက်လိုက်ပါ၊ သား ကျောပိုးသွားရင် ပိုမြန်တယ်၊ ဒါ အဘိုးရဲ့ အထုပ်၊ ဒါကိုလည်း သား ကျောပိုးသွားမယ်”

498 03

“ခဏလေး”

ဆံပင်ဖြူနေတဲ့ အဘိုးအိုတစ်ဦးက တုန်ယင်စွာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ့ရှေ့က တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲနစ်နေတဲ့ လူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်၊ သူက သူ့ရဲ့ အထုပ်အပိုးတွေကို ကုန်းပြီး ကောက်ယူဖို့ လုပ်နေတာကို မြင်တော့ အလျင်အမြန် ခြောက်သွေ့နေတဲ့ လက်ဖဝါးနဲ့ သူ့ကို ဆွဲလိုက်သည်

“သားလေး၊ ဒီအထုပ်တွေကို ယူမနေနဲ့၊ တောင်လမ်း ဘယ်လောက်ခက်လဲဆိုတာ အဘိုး ကောင်းကောင်းသိတယ်၊ တစ်ယောက်တည်းတောင် ပင်ပန်းနေပြီ၊ ငါ့ကိုပါ ကျောပိုးရမယ်ဆိုရင်၊ ဒီပစ္စည်းတွေ အဘိုး မယူတော့ဘူး”

“မင်းတို့လည်း လူသားတွေပဲ၊ စက်တွေမှ မဟုတ်တာ၊ ခုမှ ဒီနေရာကို ရောက်ပြီး ချက်ချင်း ထပ်ထွက်ရမယ်ဆိုရင် ဒီခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ”

“မင်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ငါ့ကို ကျောပိုးမနေပါနဲ့”

“အဘိုး ဒီမှာ သေရင်တောင် မင်းတို့ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေရဘူး”

“ဒါ...”

ဒီကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ဝင်က အဘိုးအိုရဲ့ သေချာတဲ့ဟန်ပန်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်ကာ ဌာနမှူးလျူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းက ခေါင်းဆောင်လား”

အနားကို ရောက်လာတဲ့ ဌာနမှူးလျူကို အဘိုးအိုက ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ သူ့အရွယ်တူ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေဘက် လှည့်ပြီး ပြောသည်

“သူတို့က ငါတို့ကို ကယ်ဖို့ လာတာ၊ ငါတို့ ဒီအရွယ်ကြီးပြီ၊ တကယ်ကယ်သင့်တဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး”

“သူတို့က အသက် ၂၀ ကျော် ကလေးတွေပဲ၊ ဒီလူတွေကို သနားကြပါ၊ မလိုအပ်တဲ့ အထုပ်တွေ အားလုံးကို ချပစ်လိုက်ကြပါ”

“ဖောင်း...”

“မှန်တယ်၊ ငါတို့လည်း အထုပ်တွေ မယူတော့ဘူး”

“ဟုတ်တယ်၊ ချွေးတွေတောင် မခြောက်သေးဘူး၊ ငါတို့ အထုပ်တွေ မယူတော့ဘူး၊ လက်ဗလာ ထွက်သွားမယ်၊ အသက်ရှင်ဖို့ ရရင် တော်ပြီ”

“မြို့ဝန် ပြောတာလည်း မှန်တယ်၊ အသက်ရှင်တာက အရာအားလုံးထက် ပိုကောင်းတယ်၊ အပျက်အစီးတွေအောက်မှာ ပိတ်မိနေတာထက်စာရင်”

မြို့ခံရွာသားအများစုက ဒါကို ကြားတော့ သူတို့ရဲ့လက်ထဲက အထုပ်တွေကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မြေပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်ကြသည်။

“ဒါဆို သွားကြစို့”

ဌာနမှူးလျူက လူတိုင်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“အားလုံး သေချာထိုင်ကြ”

ဆုပိုင်က တိရစ္ဆာန်အုပ်စုရှေ့မှာ ရပ်ပြီး အပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကလေးငယ်အများအပြားကို လေးနက်တဲ့အသံနဲ့ မှာကြားလိုက်သည်

“ကလေးတွေကို သေချာဂရုစိုက်၊ ဘယ်လိုမှ မကျန်ခဲ့စေနဲ့”

“ငါတို့လည်း သွားကြစို့”

မြို့ခံရွာသား အများစုဟာ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့နောက်ကို လိုက်ပြီး စတင်ထွက်ခွာနေတာကို မြင်တော့ ဆုပိုင်က ကျိုးဝမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အဖွဲ့နဲ့အတူ တောင်ပေါ်ကို ထွက်ခွာခဲ့သည်။

498 04

သူက တိရစ္ဆာန်အားလုံးကို လမ်းပေးလိုက်သည်၊ ဟာလီနဲ့အာဟ နှစ်ကောင်က အရှေ့ဆုံးက လမ်းပြတာကလွဲရင် ကျန်တဲ့တိရစ္ဆာန်တွေ အားလုံးက ကလေးတစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ယောက်ကို ကျောပိုးပြီး အဖွဲ့ထဲမှာ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။

အင်အားကြီးမားစွာ ထွက်ခွာသွားတဲ့ အဖွဲ့ကို ကြည့်ပြီးနောက်မှာတော့ ဆုပိုင်ရဲ့ စိတ်နှလုံးဟာ နောက်ဆုံးတော့ အနည်ထိုင်သွားခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာတော့ ညနေလည်း မှောင်နေပြီ။

ငလျင်လှုပ်မဲ့ အချိန်နဲ့လည်း ပိုမိုနီးကပ်လာပြီ။

ဒါပေမဲ့...

တိရစ္ဆာန်တွေက ငလျင်လာမဲ့ အကြောင်းကို ကြိုတင်သိနိုင်ပေမဲ့ ဘယ်အချိန်အတိအကျလဲဆိုတာကိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိနိုင်သေးဘူး။

မတော်တဆ စောပြီးဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်…

အဲဒီလူအုပ်စုဟာ ငလျင်ရဲ့ လှုပ်ခတ်မှုဧရိယာကနေ လုံးဝထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားမိတော့ ဆုပိုင်က သူ့ခြေလှမ်းတွေကို မရည်ရွယ်ဘဲ မြန်လိုက်သည်။

တိရစ္ဆာန်တွေကို ပိုပြီးမြန်မြန် သွားဖို့ တိုက်တွန်းနေသည်။

လူတိုင်းက မြို့ငယ်လေးကို လှည့်ကြည့်ပြီး နှမြောတသဖြစ်စွာဖြင့် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။

အသက်ရှင်သန်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး၊ နောင်တချိန်မှာ... အိမ်ယာတွေကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်မှာပါ။

နောက်ပြီး... နိုင်ငံတော်က ဒီလောက်အကြီးအကျယ် ကြိုးပမ်းအားထုတ်နေတာမို့ လူတိုင်း အောင်မြင်စွာ ထွက်ခွာနိုင်မှာပါ။

++++++