အခန်း (၅၀၂-၅၀၄)

အခန်း 502ကျွန်တော်တို့ ထပ်ပြီး ဆွေးနွေးကြည့်ကြရအောင် (၂/၂)

ထိုအချိန်တွင်...

စောစောက ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေခဲ့ကြသော ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့သည် ငလျင်ဗဟိုချက်မ နေရာမှ လုံးဝ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် လက်ပတ်နာရီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို သပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ခုနက တရုတ် ဘက်က ခန့်မှန်းထားတဲ့ ငလျင်လှုပ်မဲ့အချိန်က ဘယ်အချိန်လဲ?”

“အချိန်ကွာခြားချက်နဲ့ တွက်လိုက်ရင် အခုအချိန်ပဲ မဟုတ်လား?”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

လက်တွေ့အခြေအနေကို ကြည့်ရသည်မှာ တရုတ်သည် အောင်မြင်စွာ ခန့်မှန်းနိုင်ရုံသာမက အချိန်ကိုပါ တိကျစွာ တွက်ချက်နိုင်ခဲ့ပြီး ကယ်ဆယ်ရေးကိုပါ အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဟူး...”

“ကျွန်တော် အကြံပြုချင်တာက တရုတ် ကမ်းလှမ်းထားတဲ့ တိရစ္ဆာန် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရေး စာချုပ်ကို ပြန်ပြီး သေသေချာချာ စဉ်းစားကြပါစို့”

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် လက်ကာပြကာ အားလုံးကို ပြန်ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပင်။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကနေတစ်ဆင့် ကမ္ဘာသိအောင်ကို အရာအားလုံး အောင်မြင်စွာ ခန့်မှန်းပြနိုင်ခဲ့သည်။

မနက်ဖြန်ဆိုလျှင် ဒီသတင်းက ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးကို ဟိုးလေးတကျော် ဂယက်ရိုက်ခတ်သွားပေလိမ့်မည်။

သူတို့အနေနှင့် တရုတ် နှင့် စာချုပ်မချုပ်ချင်ဘူး ဆိုလျှင်တောင်မှ သူတို့ကို ထောက်ခံမဲပေးထားသည့် ပြည်သူလူထုက လက်ခံကြမည် မဟုတ်ပေ။

ဒါက ငလျင်မလှုပ်ခင် လူပေါင်းများစွာ၏ အသက်ကို ကယ်ဆယ်နိုင်မည့် အရေးကြီးကိစ္စ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

အထူးသဖြင့် သူတို့လို “လွတ်လပ်မှု” ကို တန်ဖိုးထားပါတယ်ဆိုသော နိုင်ငံမျိုးတွင် ပို၍ အရေးကြီးသည်။

စဉ်းစားနေစရာပင် မလိုတော့။ အကယ်၍သာ သူတို့က တရုတ် နှင့် ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းမှု မလုပ်ဘူးဆိုလျှင် မကြာခင်မှာပင် ပြည်တွင်း၌ ငလျင်ဒဏ် ခံစားခဲ့ရဖူးသော ပြည်သူများသည် လမ်းပေါ်ထွက်ကာ ဆန္ဒပြကြတော့မည်မှာ သေချာလှသည်။

“ဘုန်း ဘုန်း...”

“ဂျွတ် ဂျွတ်...”

“ဝုန်း...”

ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးကျောက်ဆောင်ကြီးများသည် အပေါ်မှ လိမ့်ဆင်းလာကြပြီး ခြေအောက်ရှိ မြေပြင်ကလည်း အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေသည်။

“ဆုပိုင်”

ကျိုးဝမ်သည် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးအလိမ်းလိမ်းဖြင့် မြေကြီးပေါ် ဝပ်တွားကာ လက်ချောင်းများဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်ခဲများကို အဆက်မပြတ် ယက်ဖယ်တူးဆွနေသည်။ ဘေးနားမှ လိမ့်ဆင်းလာသော ကျောက်တုံးများကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

ရွှေမြွေ သတိပေးပြီးသည့်နောက်တွင် ဆုပိုင်သည် ရူးသွပ်သွားသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ လူတိုင်းကို အရှိန်မြှင့်ခိုင်းကာ တပ်ဖွဲ့၏ နောက်ဆုံးပိတ်မှနေ၍ လူအုပ်ကြီးကို မောင်းနှင်ပေးခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်...

ငလျင်ကြီး မလှုပ်ခင်လေးမှာပင် တိရစ္ဆာန်များ အပါအဝင် လူအားလုံး ဘေးကင်းရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဖြစ်ပျက်သွားပုံများက မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။

သူမ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်မှာပင် ဆုပိုင် ရပ်နေသော နေရာမှ မြေကြီးများ ပြိုကျသွားပြီး အပေါ်မှ ကျောက်တုံးကျောက်ခဲများ ပြုတ်ကျလာကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆုပိုင်ကို မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်လေသည်။

သူမသည်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျောက်ခဲများ ထိမှန်မည့် အန္တရာယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ ပြန်လှည့်ပြေးဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

502 02

“ရွှတ် ဟင့်...”

“ဘာမှ မဖြစ်ရဘူးနော်”

“ဆုပိုင် ရှင် ဘာမှ မဖြစ်ရဘူးနော်”

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ဖန်သားပြင်မှတစ်ဆင့် မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်တွားရင်း လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျောက်ခဲများကို အဆက်မပြတ် တူးဆွနေသော ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

ဘယ်သူမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။

နောက်ဆုံးကျမှ ဒါရိုက်တာဆုပိုင် တစ်ယောက် ဒီနေရာမှာ မြေမြှုပ်ခံလိုက်ရသည်တဲ့လား။

လွတ်မြောက်ဖို့ လက်တစ်ကမ်းပဲ လိုတော့တာလေ။

“ဘာလို့ ငါ့အလှည့်ကျမှ မဟုတ်ရတာလဲ...”

“ဝုန်း...”

ကျိုးဝမ်သည် ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးကို မချီကာ ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ရင်း ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေသည်။

“ဂါး...”

ထိုစဉ် သူမ၏ နောက်ကျောဘက်ဆီမှ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထရန်နိုဆောရက်ရပ်စ်နှင့်အတူ တိရစ္ဆာန်ပေါင်းများစွာ ပြန်ပြေးဝင်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဖယ်လိုက်”

နဂါးအမေသည် ကျိုးဝမ်ကို ကျောက်ခဲများ မထိမှန်စေရန် ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ကိုင်းညွှတ်ကာကွယ်ပေးရင်း လေးနက်သော အသံဖြင့် ဟောက်လိုက်သည်။

“နင် မြန်မြန် ဖယ်လိုက်စမ်းပါ”

ငှက်တော၏ ခေါင်းပေါ်တွင်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ရထားပြီး သွေးများ စီးကျနေသော်လည်း ကျိုးဝမ်ကို ကြောက်စရာ မျက်နှာပေးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ငါတို့ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို ကယ်မလို့ဟာကို လာပိတ်မနေနဲ့”

“နင့် အလုပ်လုပ်တာ အရမ်းနှေးတယ်”

“ဒီအရူးမကို မြန်မြန် ဆွဲထုတ်သွားကြစမ်း”

“ဝုန်း...”

ထရန်နိုဆောရက်ရပ်စ်သည် အပေါ်မှ ပိတ်နေသော ကျောက်တုံးကြီးကို ခေါင်းဖြင့် တိုက်ထုတ်လိုက်ရာ တာပိုင်နှင့် အခြားတိရစ္ဆာန်များသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပြေးတက်လာကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့၏ လက်သည်းများ၊ ပါးစပ်များကို အသုံးပြုကာ ကျောက်ပုံများကို အသည်းအသန် တူးထုတ်ကြလေတော့သည်။

“ငါ မသွားဘူး သူ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး”

ကျိုးဝမ်သည် တိရစ္ဆာန်များ တူးဖော်၍ ကုန်ခါနီးဖြစ်နေသော ကျောက်ပုံကြီးကို ကြည့်ရင်း ထိုနေရာမှာပင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရူးသွပ်သွားသူကဲ့သို့ သွေးများ ပေကျံနေသော လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တိရစ္ဆာန်များနှင့် အပြိုင် အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ ဖော်ယက်တူးဆွနေပြန်သည်။

“ဆုပိုင်”

“ဒါရိုက်တာ”

နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ကြားတစ်ခု၌ ညပ်နေသော လူရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသော အခါ...

တိရစ္ဆာန်များအားလုံးနှင့် ကျိုးဝမ်တို့ ပြိုင်တူ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ထိုလူရိပ်ရှိရာသို့ အလုအယက် တိုးဝင်သွားကြသည်။

“အား ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရယ်၊ ခင်ဗျား ဘာမှ မဖြစ်ပါစေနဲ့။ နောက်ဆို ကျွန်တော် လုံးဝ အမှားမလုပ်တော့ပါဘူး”

“ဆုပိုင် ဆုပိုင် ”

502 03

ကျိုးဝမ်သည် သူ၏ လည်ပင်းကို ဖွဖွလေး စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချနိုင်လေသည်။

သွေးခုန်နှုန်း ရှိသေးသည်။ ဒါဆိုရင် အသက်ရှင်သေးတယ် ဆိုတဲ့သဘောပဲ။

သို့သော် လောလောဆယ်တွင် ဆုပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးသည် ငလျင်ကြောင့် အက်ကွဲသွားသော မြေကွဲကြောင်း တစ်ခုထဲတွင် ညပ်နေပြီး လှုပ်မရ ဖြစ်နေသည်။

တကယ်တော့ အဲဒီ ကွဲကြောင်းကြားထဲ ရောက်သွားလို့သာ သူ အသက်ရှင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟုတ်လျှင် မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်တုံးများအောက်တွင် အရှင်လတ်လတ် အဖိခံရပြီး သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဘေးနားကဟာတွေကို တူးထုတ်လိုက် ငါ သူ့ကို ပွေ့ထုတ်မယ်...”

ကျိုးဝမ်သည် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပိုင်၏ ချိုင်းအောက်သို့ လျှိုသွင်းလိုက်ရင်း ငှက်တော ကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်လေသည်။

ဟုတ်ကဲ့၊ မိတ်ဆွေ တောင်းဆိုထားတဲ့ ပုံစံအတိုင်း အပိုင်းဆက်ကို ဆက်လက် ဘာသာပြန်ဆိုပေးလိုက်ပါတယ်။

******

503 01

အခန်း 503 ဧရာမ မစ်ရှင်ကြီး (၁/၂)

“ဂါး...”

“ဝုန်း...”

တိရစ္ဆာန်အုပ်ကြီးသည် ပြိုင်တူ ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြပြီး လက်သည်းများဖြင့် ကွဲကြောင်း တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ကျောက်စရစ်ခဲများကို အလုအယက် တူးထုတ်ကြလေသည်။

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်”

ငှက်တောသည် ဆုပိုင်၏ ပခုံးပေါ်တွင် နားရင်း မေ့မြောနေသော ဆုပိုင်ကို ကြည့်ကာ အတောင်ပံဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကို အဆက်မပြတ် ပုတ်ခတ်နှိုးဆွနေသည်။

“သူ့အရိုးတွေ ကျိုးသွားပြီ၊ လှုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ နင် သူတို့ကို အမြန်သွားခိုင်းလိုက်တော့”

ကျိုးဝမ်သည် ဆုပိုင်၏ဝမ်းဗိုက်ကို အသာစမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ နံရိုးအချို့ ကျိုးသွားကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။

ထို့နောက် ငှက်တောဘက်သို့ လှည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

“ငါ သူ့ကို ကုန်းပိုးပြီး ခေါ်ထုတ်သွားမယ်။ နင်တို့က ရှေ့ကနေ လမ်းပြပေး”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ဆုပိုင်ကို ဂရုတစိုက် ကျောပိုးလိုက်ပြီး တစ်လှမ်းချင်း ခက်ခဲစွာဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းလေသည်။

“ကြည့်မနေနဲ့တော့ ငါတို့ အမြန် အပြင်ထွက်ပြီး လူသွားခေါ်ရအောင်”

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်အရိုးကျိုးသွားလို့ နဂါးအမေ ကျောပေါ်မှာ စီးလို့ မရတော့ဘူး။ ငါတို့ အမြန် သွားကြမယ်”

ငှက်တော သည် လိမ့်ဆင်းလာကာ တပိုင်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆုပိုင်၏ ဝမ်းဗိုက်မှ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသော သွေးများကို ကြည့်ရင်း အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဂါး...”

“ငါတို့ သွားမယ်”

နဂါးအမေ သည် ခြေအောက်ရှိ ကျိုးဝမ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ တစ်ချက် အော်မြည်လိုက်ပြီး တောင်အပြင်ဘက်သို့ ဦးဆောင်ထွက်ခွာသွားလေသည်။

“ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း”

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် နဂါးအမေသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးဖြင့် ကျိုးဝမ်ကို ကာကွယ်ပေးထားသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်တုံးများသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တရစပ် ကျရောက်နေသော်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

“ဟူး...”

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ရှင် တောင့်ထားနော်”

“ဆုပိုင် ရှင် သေချာပေါက် တောင့်ထားရမယ်”

ကျိုးဝမ်သည် သူမ၏ လည်ပင်းရှေ့သို့ တွဲကျနေသော လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ပါးစပ်မှလည်း တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်။

“ရှင် ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်လေ။ ဘာမှ ဖြစ်လို့ မရဘူးနော်”

ထိုအချိန်တွင် ငလျင်ကြီး ရပ်တန့်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း တောင်ပေါ်မှ ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးများသည် ဆက်လက် လိမ့်ဆင်းကျနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ထရန်နိုဆောရက်ရပ်စ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် ဝင်ဆောင့်နေကြသည်။

ထို့အပြင် ကျောက်ကြားထဲမှ ကျောက်စရစ်ခဲ အများအပြားသည်လည်း လွင့်စဉ် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျိုးဝမ်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ပေကျံနေရုံသာမက လက်များမှလည်း သွေးစက်များ တောက်တောက် ကျနေသည်။

ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးပေါ်သို့ ခက်ခဲစွာ ကျော်တက်လိုက်သည်။

သူမသည် အသက်ကို ဝအောင် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဆုပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာ ပြန်ပင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှေ့မှ သွားနေကြသော တိရစ္ဆာန်အုပ်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ခက်ခဲစွာဖြင့် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြန်သည်။

“ဂရော ဂရော...”

ရုတ်တရက် မြေကြီးတစ်ပြင်လုံး ပြန်လည် တုန်ခါလာပြီး ခေါင်းပေါ်မှ နားကွဲမတတ် ဆူညံသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

503 02

“ရွှတ် ဟင့် ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ဘာမှ မဖြစ်ပါစေနဲ့နော်၊ နောက်ဆို ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို စိတ်ဆိုးအောင် မလုပ်တော့ပါဘူး”

ငှက်တောသည် ရံဖန်ရံခါ စိုးရိမ်တကြီး လှည့်ကြည့်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီကာ ရှိုက်ငိုနေရှာသည်။

“ဘုန်း...”

“ဂါး...”

ရုတ်တရက် ထရန်နိုဆောရက်ရပ်စ်ဆီမှ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ယိုင်နဲ့သွားသည်။

ပြုတ်ကျလာသော ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးကို ကျောကုန်းဖြင့် ပိတ်ကာ တွန်းထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်းဗိုက်မှ သွေးများသည် တောက်တောက် တောက်တောက် ယိုစီးကျလာသည်။

“ငါတို့ အပြင်ရောက်ဖို့ နီးနေပြီ”

ကျိုးဝမ်သည် သွေးစွန်းနေသော နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ ခြေလှမ်းကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့်...

တိရစ္ဆာန်အုပ်ကြီးက ရှေ့မှ လမ်းရှင်းပေးပြီး သူမက ဆုပိုင်ကို ကျောပိုးထားကာ ခေါင်းပေါ်မှ ကျလာသော ကျောက်တုံးများကို ထရန်နိုဆောရက်ရပ်စ်က ကာကွယ်ပေးထားသည်။

တစ်လှမ်းချင်း တစ်လှမ်းချင်း ခက်ခဲစွာဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာလာကြသည်။

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရော”

“အားလုံး စုလိုက်ကြ ငါနဲ့အတူ ပြန်ဝင်မယ်”

“မြန်မြန်လုပ်ကြ”

ဌာနမှူးလျူသည် ငလျင်ကြားမှ ပြေးထွက်လာပြီးနောက် လူအားလုံးကို တောင်အပြင်ဘက် ကွင်းပြင်ကျယ်တွင် နေရာချပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် တိရစ္ဆာန်အုပ်ကြီးက အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ တောင်ပေါ်သို့ ပြန်ပြေးတက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဗလာဖြစ်သွားရသည်။

တပ်ဖွဲ့ထဲတွင် အော်ဟစ်မေးမြန်းနေသော်လည်း ဆုပိုင်နှင့်ကျိုးဝမ် တို့၏ သတင်းအစအနကို ရှာမတွေ့ပေ။

ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူ အော်ဟစ် အမိန့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒဏ်ရာမရရှိသေးသော ကယ်ဆယ်ရေး သမားအနည်းငယ်ကို စုစည်းလိုက်သည်။ ဌာနမှူးလျူ၏ နဖူးတွင်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ရထားပြီး သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်။

ဒဏ်ရာကို အင်္ကျီစဖြင့် စည်းနှောင်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ ကယ်ဆယ်ရေး သမားများကို စိတ်လောကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ အခုချက်ချင်း ဒါရိုက်တာဆုပိုင်တို့ကို သွားရှာကြမယ်။ သတိထားကြနော်”

“တောင်ပေါ်ကနေ ကျောက်တုံးတွေ အများကြီး ပြုတ်ကျနေတာ၊ အားလုံးပဲ...”

“သေချာ ဂရုစိုက်ကြပါ”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ရှေ့ဆုံးမှနေ၍ တောင်ပေါ်သို့ ပြန်ပြေးတက်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မြေကြီးပေါ် ထိုင်နေကြသော မြို့ခံလူထုများသည် ကယ်ဆယ်ရေးသမား အနည်းငယ် ပြန်ပြေးတက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရုန်းကန်၍ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

ပျောက်ကွယ်သွားသော လူရိပ်များကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာကြသည်။

“ဒဏ်ရာ မရတဲ့လူတွေ ရှိလား။ အကုန် ထွက်ခဲ့၊ ဝိုင်းကူကြမယ်”

ဆွန်းချောင်၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး မျက်မှန်လည်း ကွဲကြေနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် လူအုပ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီး မြို့ခံလူထုကြီးကို မျက်နှာမူကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

503 03

“လူနည်းနည်းလောက် လာခဲ့ကြ၊ ငါတို့ အပြင်စည်းကနေ သူတို့ကို စောင့်ကြိုကြမယ်...”

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က ငါတို့အတွက်နဲ့ နောက်ဆုံးကျမှ ပိတ်မိသွားခဲ့တာ။ ငါတို့ ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ဘူး။ လှုပ်နိုင်တဲ့လူ အကုန်လာခဲ့၊ လာကူကြ”

မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့နှင့် ရွာ ငါးရွာမှ ပြည်သူအားလုံး တစ်ယောက်မကျန် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် တောင်ပေါ်မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင်...

များစွာသော ပြည်သူများသည် ဒဏ်ရာအနာတရပင် မရရှိခဲ့ကြပေ။

ဒါသည် ကယ်ဆယ်ရေး တပ်ဖွဲ့ဝင်များက သူတို့ကို ဦးစားပေး ထွက်ခွာခွင့် ပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင်...

ကယ်ဆယ်ရေး တပ်ဖွဲ့ဝင်တိုင်း လိုလို၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကျောက်စရစ်ခဲများ ရှထိထားသော ဒဏ်ရာများကို တွေ့မြင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒဏ်ရာများနှင့် ရုန်းကန်ရင်း ပြန်ပြေးဝင်သွားသော ဌာနမှူးလျူနှင့် အဖွဲ့ကို ကြည့်ရင်း မြို့တော်ဝန် ဖြစ်သော သူသည် မည်သို့လျှင် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

“ငါ လိုက်မယ် ခုနက ငါ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို တွေ့လိုက်တယ်။ သူနဲ့ ဟိုကောင်မလေးက ငါတို့ကို အရင်သွားခိုင်းခဲ့တာ။ တကယ်လို့ သူတို့သာ ငါတို့ကို အမြန်သွားဖို့ မတိုက်တွန်းခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါတို့ မိသားစု လွတ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့သားလေးဆို တိရစ္ဆာန်တွေက ကုန်းပိုးပြီး ခေါ်ထုတ်လာပေးတာ။ ငါ သူတို့ကို သွားကယ်မယ်”

“ငါလည်း ဒဏ်ရာ မရဘူး၊ ငါ လိုက်မယ်”

“ငါရောပဲ...”

“ငါတို့ အကုန်ရတယ်”

မြို့ခံလူထု အများအပြားသည် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာကြပြီး လေးနက်သော မျက်နှာထားများဖြင့် မြို့တော်ဝန်ကို ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စောင့်ရှောက်မှု အများကြီး ခံခဲ့ရသည်။

ကလေးငယ် အားလုံးနီးပါးကို တိရစ္ဆာန်များက ဦးစားပေး ကယ်ထုတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ”

“ငါတို့ အပြင်စည်းမှာ သတိထားပြီး နေကြမယ်”

ဆွန်းချောင်သည် လည်ပင်းကြောကြီးများ ထောင်လာသည်အထိ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရွေးချယ်ထားသော သန်သန်မာမာ အမျိုးသား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်ကာ ပြန်ပြေးဝင်သွားလေသည်။

……

++++++

504 01

အခန်း 504

အရေးပေါ် ကွပ်ကဲမှု စင်တာ။

“ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း”

“ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့က ဘာလို့ အခုထိ မရောက်သေးတာလဲ?”

ရုံလုံသည် စားပွဲခုံကို လက်ဝါးဖြင့် တဘုန်းဘုန်းရိုက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေသည်။

“ဖုန်းထပ်ခေါ်လိုက် ဘယ်ရောက်နေပြီလဲ မေးကြည့်”

“နောက်ထပ် ငါးမိနစ်နေလို့မှ မရောက်ရင် အပြစ်ပေးခံရမယ်လို့ ပြောလိုက်”

“မေးလေ၊ဘာကြောင်ကြည့်နေတာလဲ”

“ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့”

လက်ထောက်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားပြီး ဘေးနားရှိ ဖုန်းကို ကပျာကယာ ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

“လုံးဝ ဘာမှ မဖြစ်ရဘူး”

ရှေ့မှ ကြီးမားသော ဖန်သားပြင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ရုံလုံတီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

ပထမ ငလျင်က အသေးစား လှုပ်ခတ်မှုသာဖြစ်ပြီး နောက်ကွယ်တွင် ပိုမိုကြီးမားသော ငလျင်ကြီး ရှိနေသေးသည်ကိုး။

ပြီးတော့...

လူအားလုံး လွတ်မြောက်လာပြီ ဖြစ်ပါလျက်နှင့် ဆုပိုင်တစ်ယောက် ဘာကြောင့် ပြန်ပိတ်မိနေရသနည်း။

တိရစ္ဆာန်များ အားလုံး ရူးသွပ်သွားသကဲ့သို့ ပြန်ပြေးဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အခြေအနေ မကောင်းတော့ကြောင်း ရုံလုံ သိလိုက်သည်။

ဒါရိုက်တာဆုပိုင်သာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့လျှင်...

ဒါဆိုရင်...

တရုတ် တစ်နိုင်ငံလုံး ရှုပ်ထွေးပွေလီ ကုန်တော့မည်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ လေ့လာတွေ့ရှိချက်များအရ တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်ရှိ တိရစ္ဆာန်များသည် ဆုပိုင်စကားကိုသာ နားထောင်ကြသည်။

အဆော့သန်သော ကောင်များ… တစ်နေကုန် ပြဿနာရှာတတ်သော ဟတ်စကီးအာဟနှင့် ငှက်တော တို့ပင်လျှင် ယခု ဖန်သားပြင်ထဲတွင် အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ ကြိုးပမ်းနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

“ပုံရိပ် ပေါ်လာပြီ”

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင် အသက်ရှင်သေးတယ်”

ရုတ်တရက် နောက်ဘက်မှ အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းတစ်ဦး အာမေဋိတ်သံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူအားလုံး မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အားလုံး ကိုယ်ရှိန်သတ်ကာ ကြက်သေသေ သွားကြသည်။

တိရစ္ဆာန်အားလုံးနီးပါး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးများဖြင့် ပေကျံနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ရှိသော ထရန်နိုဆောရက်ရပ်စ်ပင်လျှင် ယခုအခါ အားနည်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါက်နေသည်။

လူတိုင်းကို ပို၍ စိတ်ထိခိုက်စေသည်မှာ ဆုပိုင်ကို ကျောပိုးထားသော ကျိုးဝမ် ဟု ခေါ်သည့် မိန်းကလေးပင် ဖြစ်သည်။

ဆုပိုင်ကို ကျောက်ခဲများ မထိမှန်စေရန်အတွက်...

သူမသည် ဆုပိုင်ကို ကျောပိုးလျက် ကျောက်စရစ်ခဲများ ပြည့်နှက်နေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးတိုက်၍ တွားသွားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုမိန်းကလေး၏ ဒူးခေါင်းများနှင့် လက်များပေါ်တွင် သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

သို့သော် သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာမူ ထူးခြားစွာ တောက်ပနေသည်။

သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ရှေ့မှ တိရစ္ဆာန်များနောက်သို့ မမှိတ်မသုန် လိုက်ပါနေသည်။

504 02

တိရစ္ဆာန်များကလည်း ကြီးမားသော ကျောက်တုံးများကို ဘေးသို့ ထိုးဖယ်ကာ နောက်မှ ပါလာသော ကျိုးဝမ်အတွက် လမ်းကြောင်းလေးတစ်ခု ဖောက်လုပ်ပေးနေကြသည်။

“ဒါ...”

ရုံလုံသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ ဆုပိုင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“အသက်ရှင်သေးတယ်၊ တော်ကြပါပေတယ် တကယ် တော်ကြပါပေတယ်”

“ဌာနမှူး ဘာလို့ တိရစ္ဆာန်တွေကို ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို သယ်ခိုင်းလို့ မရတာလဲ။ ဒီကောင်မလေးခမျာ ဒီလောက်ထိ ဖြစ်နေတာ အပြင်ရောက်ရင် ခံနိုင်ပါ့မလား?”

လက်ထောက်သည် ဘေးနားတွင် ရပ်ရင်း ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မကြည့်ရက်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်သေချာပေါက် ဒဏ်ရာရထားလို့ နေမှာပေါ့...”

“မင်း ကြည့်လိုက်၊ ဒီကောင်မလေးရဲ့ ကျောပြင်က အမြဲတမ်း မတ်နေတယ်။ ဒီလိုပုံစံနဲ့ ရှေ့ကို တွားသွားရတာ အရမ်း အားစိုက်ရတယ်။ ဒါ ဆုပိုင်ရဲ့ ဒဏ်ရာကို မထိခိုက်အောင် လုပ်နေတာ သေချာတယ်”

ရုံလုံသည် ထိုင်ခုံမှ ထလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါ ဟိုတလောက ဆုပိုင်ကယ်လာတဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူမလေး မဟုတ်လား”

“တကယ့်ကို မိန်းကလေးကောင်းလေးပါလား”

“ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ကို အမြန် အကြောင်းကြားလိုက်၊ တောင်ခြေရောက်ရင် ရပ်မနေနဲ့တော့ တန်းပြီး ဝင်သွားခိုင်းလိုက်၊ အမြန်ဆုံးနှုန်းနဲ့ လူတွေကို သွားကယ်ခိုင်း”

“ဌာနမှူး ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး ထင်တယ်၊ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ ဝင်သွားပြီ”

လက်ထောက်သည် လူအုပ်ကြီး တောင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် တိုးဝင်သွားသည်ကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် သွေးအလိမ်းလိမ်းဖြင့် ပြန်ဝင်သွားသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ထိုင်ခုံမှ မတ်တပ်ရပ်မိလျက်သား ဖြစ်သွားကြသည်။

“ဂလု...”

တံတွေးမြိုချသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

တကယ်လို့သာ အားလုံးက ကယ်ဆယ်ရေး တပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်နေလျှင် လူတိုင်း အံ့သြကြမည် မှန်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

ပြဿနာမှာ ပြန်ဝင်သွားသူ အများစုသည် ယခုလေးတင် ကယ်ဆယ်ခံထားရသော မြို့ခံလူထုကြီး ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ယခုအချိန်ထိ နောက်ဆက်တွဲ ငလျင်များ လှုပ်ခတ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ပမာဏ မကြီးမားသော်လည်း တောင်ပေါ်တွင် ကျောက်ခဲမိုး ရွာနေသကဲ့သို့ အပေါ်မှ ကျောက်တုံးများ အဆက်မပြတ် ပြုတ်ကျနေသည်။

အနည်းငယ် သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားသည်နှင့် ခေါင်းကွဲကာ ဒဏ်ရာကြီး ရသွားနိုင်သည်။

သို့သော်...

“ကောင်းတယ်”

လူတိုင်း၏ ပြတ်သားသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း ရုံလုံ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိသည်။

ဒါက ငါတို့ တရုတ် လူမျိုးတွေပဲ။

သာမန် ပြည်သူတွေ ဖြစ်နေရင်တောင်မှ စစ်သားတွေလို စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိကြတယ်။

“အမိန့်ပေးလိုက်၊ အရေးပေါ် ခိုလှုံရေးစခန်းကို ဖွင့်၊ လူတိုင်းအတွက် ရေနွေးနဲ့ အစားအစာ ပြင်ဆင်ထား ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ ရောက်တာနဲ့ လူအကုန်လုံးကို ချက်ချင်း ပြန်ခေါ်လာခဲ့”

“ငါတို့လည်း သွားကြမယ်”

“ဘေးသင့်ဒေသကို သွားမယ်၊ ငလျင်ပြီးတာနဲ့ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု စာရင်းကောက်မယ်၊ အစိုးရ ထောက်ပံ့ကြေးတွေ အမြန်ဆုံး ချပေးမယ်”

ရုံလုံသည် လက်သီးကို ဆုပ်လျက် တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။

ငါတို့ တရုတ် လူမျိုးတွေသာ ဒီလို စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိနေရင် ဘယ်လိုလုပ် မစည်းလုံးဘဲ နေမလဲ။

ဘယ်လိုလုပ် ကပ်ဘေးကို မကျော်လွှားနိုင်ဘဲ နေမလဲ။

504 03

ဒီတစ်ခါ ငလျင် ကိစ္စက အောင်မြင်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီဟု ပြောလို့ရသည်။

ပြီးတော့...

နောက်နောင်တွင် သူတို့သာ တိရစ္ဆာန်များဖြင့် စောင့်ကြည့်တိုင်းတာခြင်း ရှိနေသမျှ ငလျင်ကြောင့် နိုင်ငံတော် အတိုင်းအတာဖြင့် ပြင်းထန်သော လူသေဆုံးမှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည် မဟုတ်ပေ။

…

“ရွှတ် ဟင့်...”

“မေမေ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ဘာဖြစ်သွားတာလဲဟင်”

“အစ်မ ကျိုးဝမ် နာမှာပဲနော် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးတွေချည်းပဲ သမီး ကြည့်ရတာ စိတ်မကောင်းလိုက်တာ”

ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်တွင်လည်း လူတိုင်းသည် ငလျင် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။

လူတိုင်းသည် အစပိုင်းတွင် စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ကြပြီး ဆုပိုင်ပျောက်ဆုံးသွားချိန်တွင် မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးမတတ် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

ယခုအခါ ကျိုးဝမ်ကျောပေါ်မှ ဆုပိုင်ကို မြင်လိုက်ရမှ သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။

သို့သော်...

ကျိုးဝမ် ၏ လက်ရှိ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ...

လူတိုင်း၏ မျက်ဝန်းများသည် ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်များဖြင့် ဝေဝါးသွားကြသည်။

ပုံမှန်အချိန်တွင် စကားနည်းပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်သော ထိုမိန်းကလေးက ဒီလောက်အထိ သတ္တိခဲ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။

သူတို့ အနောက်တွင် ရပ်နေသော လောင်ကျိုးပင်လျှင် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မျက်ရည်ဝဲနေသည်။

တခြားလူတွေ သိပ်မသိကြသော်လည်း...

သူကတော့ ကျိုးဝမ် အကြောင်းကို လူတိုင်းထက် ပိုသိသည်။

ဒီကောင်မလေးက ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် ဒဏ်ရာရပြီးကတည်းက လက်ချောင်းလေးတွေ သိပ်မသွက်တော့ဘူး ခဏခဏ ကိုက်ခဲတတ်နေပြီ။

အထူးသဖြင့် လက်ချောင်းထိပ်လေးတွေ ဆိုရင် အတွင်းက အရိုးတွေက အခုထိ အက်နေတုန်းပဲ ရှိသေးတာ။

အခု မြေကြီးကို ကုတ်တွယ်ထားရတဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ရင် သူမ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ခံစားနေရမလဲ ဆိုတာ တွေးကြည့်လို့ ရတယ်။

“ဟူး...”

“ဒီလိုမှန်းသိရင် ငါ လိုက်သွားခဲ့ပါတယ်”

လောင်ကျိုးသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ သွားကို ကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

တကယ်တော့ ဆုပိုင်နဲ့အတူ ငလျင်ဇုန်ထဲ လိုက်သွားရမှာက သူပါ။ ဒါပေမဲ့ တိရစ္ဆာန်အုပ်ကြီးကို စောင့်ရှောက်ဖို့ လိုအပ်တာကြောင့် ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က သူ့ကို ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ရင် ကျိုးဝမ် ဒီလောက် ဒုက္ခခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။

“ရွှတ် ဟင့်...”

ဟန်ရှောင်မေသည် ဖန်သားပြင်ထဲမှ ပြတ်သားသော မျက်ဝန်းများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ကျိုးဝမ်ကို ကြည့်ရင်း အစ်မဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

“တိတ်ပါ တိတ်ပါ...”

ညီမဖြစ်သူ၏ ဆံပင်များကို ဖွဖွလေး သပ်ပေးရင်း ဟန်ရှောင်ချင်က နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ဘာမှ မဖြစ်တော့ပါဘူး...”

“စိတ်မပူပါနဲ့တော့”

သို့သော် ညီမဖြစ်သူ ဘာကြောင့် ငိုသလဲ ဆိုတာကိုတော့ သူမ နားလည်သည်။ ဒီတိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်ကို ရောက်လာကတည်းက ကျိုးဝမ်ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးဟာ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက တခြားလူတွေနဲ့ လုံးဝမတူဘူးဆိုတာ သူမ သတိထားမိသည်။

504 04

ပြီးတော့ ဒီမိန်းကလေးက ဆုပိုင်ရှေ့ရောက်မှသာ သတိထားနေတဲ့ ပုံစံမျိုး ပျောက်သွားတတ်တာ။

ဒါပေမဲ့...

သူမတို့ ဘယ်လိုပဲ တွေးတွေး ကျိုးဝမ်က ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို ကယ်ဖို့အတွက် ဒီအဆင့်ထိ လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့မိပေ။

ဒူးထောက်ပြီး မြေကြီးပေါ် တွားသွားတယ်တဲ့လား…

မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဒီလောက် နာကျင်မှုကို ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ရည် ရှိမှာလဲ…

လောင်ကျိုးတို့ အုပ်စုသာ ကျိုးဝမ် ၏ လုပ်ရပ်အပေါ် အံ့သြနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ စုရုံးနေကြသော တိရစ္ဆာန်များသည်လည်း ဖန်သားပြင်ထဲမှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်ကြကာ လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

“ကျွီ...”

“ဟာ ဒီလူက ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို ကယ်လိုက်တာပဲ၊ ဒါဆို ငါတို့ နောက်နောင် ဒီလူ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရမယ်”

ဖေးမြေခွေးသည် ခေါင်းထောင်ကာ ကြောင်တောင်တောင် အော်ပြောလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ တိရစ္ဆာန်များလည်း လိုက်လံ ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

စနစ်မှ ပြန်လည်အသက်သွင်းထားသော တိရစ္ဆာန်များသည် ဉာဏ်ရည်မြင့်မားကြသော်လည်း ခံစားချက်အပိုင်းတွင်မူ ရိုးရှင်းကြသည်။

တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်ထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အတူနေထိုင်ပြီးနောက် လောင်ကျိုး ကိုသာ အသိအမှတ် ပြုထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်...

ဒီအဖြစ်အပျက် ပြီးနောက်တွင်တော့...

တိရစ္ဆာန်များ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျိုးဝမ်သည်လည်း အသိအမှတ်ပြုခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဘာပဲပြောပြော ဒီလူက ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

. . .

++++++