အခန်း (၅၂၃-၅၂၅)

523 01

အခန်း 523 သားကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း (၁/၂)

“အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါရှင်။ အခု ကျွန်မတို့ ရောက်ရှိနေတာကတော့ အသစ် တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားတဲ့ ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံ ဒိုင်နိုဆောကျွန်းပေါ်မှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အားလုံးလည်း တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကတစ်ဆင့် မြင်တွေ့နေရမှာပါ”

ရှုရုံသည် စကားပြောစက်ကို ကိုင်ကာ လူအုပ်ကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်လျက် ကင်မရာကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မရဲ့ အနောက်မှာတော့ ဒီအစီအစဉ်မှာ ပါဝင်ဖို့ ရောက်ရှိနေကြတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို တွေ့ရမှာပါ။ ကျွန်မတို့ အစွန်းရောက် အစီအစဉ်အဖွဲ့ဟာ ဒိုင်နိုဆောကျွန်း အစွန်အဖျားကို ကြိုတင်ရောက်ရှိခဲ့ပေမဲ့ လူတွေကတော့ ကျွန်မတို့ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီးစောစောရောက်နေကြတာကို တွေ့ရပါတယ်”

“ဒီတစ်ခါ ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံကနေ ဆုလာဘ်တွေ အများကြီး ပြင်ဆင်ထားရုံတင်မကပါဘူး၊ အားလုံးကို အဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံးအချက်ကတော့ တိရစ္ဆာန်ရုံထဲမှာ တစ်ခါမှ အပြင်မထွက်ဖူးသေးတဲ့ ဒိုင်နိုဆောတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လူအတော်များများက ထရန်နိုဆောရက်ရပ်စ်ရဲ့ ပုံစံကို မြင်ဖူးကြပေမဲ့ အခုအချိန်အထိတော့ ဒိုင်နိုဆောလို သတ္တဝါမျိုးကို အနီးကပ် ထိတွေ့ဖူးတဲ့သူ မရှိသလောက်ပါပဲ”

“ဒီကောင်တွေဟာ ကြမ်းတမ်းတယ်၊ သွေးအေးတယ်၊ ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားရုံတင်မကဘဲ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်လည်း အရမ်းပြင်းထန်တယ်လို့ ကြားရပါတယ်။ ဒီတစ်ခါ ဒိုင်နိုဆောကျွန်း တောတွင်းရှင်သန်ရေး အစီအစဉ်ဟာ အစွန်းရောက် စိန်ခေါ်မှုတွေကို ဝါသနာပါတဲ့ ခရီးသွားတွေကိုသာမက ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင်ရဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုက ပရိသတ်တွေကိုပါ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တာပါ”

“ဒါဆိုရင်... ဒီတစ်ခါရဲ့ အတော်ဆုံး တောတွင်းရှင်သန်ရေး ပညာရှင်ဟာ ဘယ်သူ ဖြစ်မလဲဆိုတာ...”

“ကျွန်မတို့ အတူတူ စောင့်ကြည့်လိုက်ကြရအောင်ရှင်”

ပြောပြီးသည်နှင့် ရှုရုံသည် စကားပြောစက်ကို ကိုင်ကာ လူအုပ်ကြီးထဲသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လူအပေါင်းတို့သည် ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံ ဒိုင်နိုဆောကျွန်း၏ အဝင်ဝတွင် စုဝေးနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဧရာမ အရိုးစုကြီးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အဝင်တံခါးကြီးကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်နေကြသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဦးခေါင်းခွံ အရိုးစုကြီးတစ်ခုမှာ လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီအရိုးက တကယ့်အရိုးအစစ်ကြီးနဲ့ တူလိုက်တာ၊ အရှည်က ဆယ်မီတာကျော်တောင် ရှိမယ်။ တိရစ္ဆာန်ရုံ နောက်ကွယ်က အဖွဲ့က ဒါကို အသက်သွင်းပြီးမှ ပြန်သတ်ထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်များလား”

“ငါလည်း အဲ့လိုပဲ ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု ချို့ယွင်းချက် ရှိလို့ ဖြစ်မှာပါ။ ဒီမှာကြည့်ဦး၊ အရိုးပေါ်က သွားတွေက တစ်ခုခုနဲ့ အထုခံထားရသလို ကျိုးနေတာပဲ”

“ဒါတွေကို ဂရုမစိုက်စမ်းပါနဲ့။ ဒီပွဲမှာ ကိရိယာ တန်ဆာပလာတွေ ယူသွားခွင့် မရှိဘူးလို့ ကြားတယ်။ အားလုံးကို ကျွန်းပေါ်မှာ ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရမှာတဲ့။ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုက သတင်းတွေအရဆိုရင် ဒိုင်နိုဆောတွေနဲ့ နီးတဲ့နေရာကို ရောက်လေလေ၊ ကိရိယာတွေက ပိုပြီး ကောင်းလေလေပဲတဲ့”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ၊ ငါတို့ တရုတ်ပြည်သားတွေအနေနဲ့ ဒီနိုင်ငံခြားသားတွေကိုတော့ အနိုင်မပေးနိုင်ဘူး။ ဒါသာ အပြင်ကို ပျံ့သွားရင် ငါတို့ တရုတ်ပြည်သားတွေရဲ့ မျက်နှာ ဘယ်နား သွားထားရမလဲ”

523 02

လူအုပ်ကြီးက ဆွေးနွေးနေကြစဉ် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက အဝေးမှ ရွှေအိုရောင်ဆံပင်ရှိသည့် နိုင်ငံခြားသား အုပ်စုကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ လူတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်ကြသည့်အခါ မျက်နှာများတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ သူတို့မှာ သာမန်လူများသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုနိုင်ငံခြားသားများ၏ ပုံစံမှာ တကယ့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များ ဖြစ်နေကြသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တည်ငြိမ်မှုများ ရှိနေပြီး ဤဒိုင်နိုဆောကျွန်း စိန်ခေါ်မှုကို အရေးတကြီး ကိစ္စတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပုံ မရပေ။

“ဂျင်း... တရုတ်ပြည်က ဒီလို တောတွင်းရှင်သန်ရေး အစီအစဉ်မျိုး လုပ်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတာပဲ။ ဒီလို ကျွန်းလေးတစ်ကျွန်းက ဘာခက်ခဲမှာမို့လို့လဲ။ သစ်ပင်တွေလည်း အများကြီးပဲ၊ အစားအစာလည်း ပြတ်လပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဆံပင်နီနီနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကိုယ်ကျပ် အားကစားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပျင်းရိစွာဖြင့် ကိုယ်ကို ဆန့်လိုက်ရာ ဘေးနားရှိ လူအချို့၏ အကြည့်ကို ဖမ်းစားသွားတော့သည်။

“ဒီထဲမှာ တိရစ္ဆာန်တွေ ရှိနေတာကို မမေ့နဲ့ဦး။ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ အကောင်တွေရဲ့ ပုံစံအရဆိုရင် သတိထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ”

ဂျင်းဟု ခေါ်သော အမျိုးသားက ရှေ့မှ ဧရာမ အရိုးစုကြီးကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ပြီးတော့ ဒီကို ငါတို့ပဲ လာတာ မဟုတ်ဘူး။ နိုင်ငံအသီးသီးက ကလပ်အသင်းသားတွေလည်း ရောက်နေကြတာ။ တချို့နိုင်ငံတွေဆိုရင် ဆုရဖို့အတွက် ကျွမ်းကျင်အားကစားသမားတွေကိုတောင် စေလွှတ်ထားတာဆိုတော့ အထင်သေးလို့ မရဘူး”

“ပါဝင်တဲ့သူက အရမ်းများတယ်။ ဒီထဲမှာ တိရစ္ဆာန်တွေထက် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတာက အတူတူ ပြိုင်မယ့် လူတွေပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အစားအစာအတွက် အချင်းချင်း လုယက်ရမှာကို မမေ့နဲ့ဦး”

ဆံပင်နီနှင့် အမျိုးသမီးသည် ဂျင်း၏ စကားကို ကြားသည့်အခါ ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဂျင်းပြောတာ မှန်သည်။ ဤကျွန်းက ကြီးမားလွန်းလှသလို စည်းကမ်းချက်ထဲမှာလည်း ဒိုင်နိုဆောတွေကို မလိုအပ်ဘဲ မရန့်စဖို့ ရေးထားသည်။ ၎င်းတို့က မင်းကို အသေသတ်မှာ မဟုတ်ပေမဲ့ ဒဏ်ရာရမှာကိုတော့ တာဝန်မယူပေ။

“ဟိန်း...”

ရုတ်တရက် အရိုးစု တံခါးကြီးအတွင်းမှ နားကွဲမတတ် ဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဝုန်း... ဝုန်း...”

မြေပြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။

“အား...”

လူတိုင်းသည် ရှေ့မှောက်သို့ ထွက်ပေါ်လာသော ဧရာမ သတ္တဝါကြီးကို ကြည့်ကာ အသက်ရှူမှားသွားရသည်။ ကြမ်းတမ်းလှသော အရှိန်အဝါကြီးမှာ လူတိုင်းဆီသို့ တိုးဝင်လာပြီး အသက်ရှူကျပ်မတတ် ခံစားရစေသည်။ လူတိုင်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ကြသည်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာသော ဒိုင်နိုဆောကျွန်း တံခါးကြီးမှ ကြော်ငြာထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့သော ထရန်နိုဆောရက်ရပ်စ်သည် တစ်လှမ်းချင်း ထွက်လာခဲ့သည်။

“ဟိန်း...”

နဂါးအမေသည် ပါးစပ်ကြီးကို ဟလျက် လူတိုင်းကို အေးစက်စက် တစ်ချက် ကြည့်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ဗွမ်း...”

ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော နိုင်ငံခြားသား အချို့သည် မိမိတို့နှင့် ၂ မီတာခန့်သာ ဝေးသော ထရန်နိုဆောရက်ရပ်စ်ကြီးကို မြင်ရသည့်အခါ၊ အထူးသဖြင့် ထိုအကောင်ကြီးက ခေါင်းကို နှိမ့်ချလိုက်သည့်အခါ ၎င်း၏ ပါးစပ်မှ သွေးညှီနံ့ကြီး ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ကြောက်လန့်တကြား မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။

523 03

“အား... ကယ်ကြပါဦး”

“ငါ နှုတ်ထွက်တယ်... နှုတ်ထွက်တယ်”

“အမလေး... ကြောက်စရာကြီး။ ဒီပွဲကို ငါတို့ မပြိုင်တော့ဘူး၊ လူသေနိုင်တယ်”

မျက်လုံးချင်း ဆိုင်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ရှေ့မှ သတ္တဝါကြီးမှာ သူတို့ကို တစ်လုပ်တည်း မျိုချချင်နေသည်ကို သိသာလှသည်။

“ဖြန်း...”

ဆုပိုင်သည် နဂါးအမေ၏ လည်ပင်းကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့မှ ပြိုင်ပွဲဝင်များကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံ ဒိုင်နိုဆောကျွန်းက ကျင်းပတဲ့ တောတွင်းရှင်သန်ရေး အစီအစဉ်မှာ ပါဝင်ကြတဲ့သူ အားလုံးကို ကြိုဆိုပါတယ်။ ဒီကျွန်းပေါ်မှာ ဒိုင်နိုဆော အမျိုးမျိုးရှိရုံတင်မကဘဲ တခြား ကြမ်းတမ်းတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေလည်း အများကြီး ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ကြိုပြောပါရစေ”

“ဒီတိရစ္ဆာန်တွေက ခင်ဗျားတို့ကို အရင်စပြီး တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း...”

“တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က အရင်သွားပြီး ရန်စတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် တိရစ္ဆာန်တွေဆီကနေ အစားအစာ လုယူဖို့ ကြိုးစားတာမျိုး လုပ်ရင်တော့ အဲဒီအတွက် ထိုက်တန်တဲ့ အဖိုးအခကို ပေးရပါလိမ့်မယ်”

“အသက်အန္တရာယ် မရှိစေရဘူးဆိုတာ အာမခံပေမဲ့... နာကျင်မှု အနည်းငယ်တော့ ခံစားရမှာ သေချာပါတယ်”

“ကဲ... တော်ပြီ”

“စည်းကမ်းချက်တွေကိုတော့ ခင်ဗျားတို့ဆီ ကြိုပို့ထားပြီးသားပါ။ အခု အားလုံး ကျွန်းထဲကို ဝင်လို့ ရပါပြီ”

“လူတိုင်းမှာ ဒီညအတွက် ခိုလှုံရာနေရာ ရှာဖို့ ၃ နာရီ အချိန်ရပါမယ်။ ညမှောင်သွားတာနဲ့ ဒိုင်နိုဆောတွေ အပါအဝင် တိရစ္ဆာန်တွေ အားလုံး အပြင်ထွက်လာကြတော့မှာပါ”

“ဒီပထမဆုံးညကို လူဘယ်နှစ်ယောက် တောင့်ခံနိုင်မလဲဆိုတာကတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကြိုးစားမှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါလိမ့်မယ်”

“ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံ ဒိုင်နိုဆောပြတိုက်ကနေ အားလုံးကို ထပ်မံ ကြိုဆိုပါတယ်”

ဆုပိုင်သည် လက်ကို မြှောက်ကာ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဟိန်း...”

ထရန်နိုဆောရက်ရပ်စ်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး အနောက်ရှိ မူလတောနက်ကြီးအတွင်းသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

“ဂုတ်...”

လူတိုင်းသည် ထွက်ခွာသွားသော ထရန်နိုဆောရက်ရပ်စ်ကြီး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ တံတွေးမြိုချလိုက်ကြသည်။ ဒါပဲလား… လူတိုင်း၏ ခေါင်းထဲတွင် ဤအတွေးသာ ရှိနေသည်။ ဤပွဲသည် အရင်ပွဲများနှင့် မတူပေ၊ လမ်းပြမည့်သူပင် တစ်ယောက်မှ မရှိပေ။ တကယ့်ကို ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်ရမည့် ပွဲပင် ဖြစ်သည်။

“သွားကြစို့”

ဂျင်းသည် လျှာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် မျက်နှာဖြင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများကို ဦးဆောင်ကာ တောအုပ်ထဲသို့ အရင်ဆုံး ဝင်ရောက်သွားသည်။

523 04

“ငါတို့လည်း သွားရအောင်။ တစ်ယောက်တည်းဆိုရင် အန္တရာယ်များတယ်။ ဘယ်သူ အဖွဲ့ဖွဲ့ချင်သေးလဲ၊ ကျွန်တော်က လက်သမားပါ၊ အိမ်ဆောက်တာ ကူညီပေးနိုင်တယ်”

“ရှင်သန်ရေး အဖွဲ့ဝင်တွေ အလိုရှိတယ်၊ ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတွေ လာခဲ့ပါ။ ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံကို ခဏခဏ သွားဖူးတဲ့သူဆိုရင် ပိုကောင်းတယ်”

“ကျွန်မကို တစ်ယောက်ယောက် ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလားဟင်။ ကျွန်မက မိန်းမလျာလေးပါနော်...”

လူအုပ်ကြီးသည် တောအုပ်ထဲသို့ အသီးသီး ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ လူစု၏ နောက်ဆုံးတွင်မူ ရှင်းခိုင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားတော့သည်။

“ဝုန်း”

လူအားလုံး ဝင်သွားပြီးသည့်နောက် အရိုးစု တံခါးကြီးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပိတ်သွားသည်။ မူလတောနက်ကြီးအတွင်း၌ လူပေါင်းများစွာသည် ခိုလှုံရာနေရာများကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေကြသည်။ ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင်က ပထမဆုံး စမ်းသပ်ချက်သည် ဤညကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်ဟု ပြောထားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ညဘက်တွင် တိရစ္ဆာန်များ ထွက်လာပါက လူသားများကို သေချာပေါက် ဒုက္ခပေးတော့မည် ဖြစ်သည်။ တိရစ္ဆာန်ရုံသို့ ခဏခဏ သွားဖူးသည့် ခရီးသွားများမှာမူ ဤညသည် မရိုးရှင်းနိုင်ကြောင်း ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားကြသည်။

သို့သော် နိုင်ငံခြားသားများမှာမူ ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံသို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးကြသလို ဒိုင်နိုဆောများအကြောင်းကိုလည်း သေချာ မသိကြပေ။ သူတို့သည် အရင်က အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည့် ရှင်သန်ရေး နည်းလမ်းများအတိုင်း ညအိပ်ရန် နေရာများကိုသာ ရှာဖွေနေကြသည်။

++++++

524 01

အခန်း 524

“ဒီနေရာ ဘယ်လိုလဲ”

“ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျောက်ဆောင်တွေ ရှိတယ်၊ အနီးအနားမှာ ရေလည်း ရှိတယ်။ ယာယီစခန်းအဖြစ် သုံးလို့ ရတာပဲ။ မီးပုံဖိုပြီး ဒီညကို ကျော်ဖြတ်လိုက်ရုံပဲလေ”

ဂျင်း၏ အဖွဲ့သည် စမ်းချောင်းလေး တစ်ခုအနီးသို့ ရောက်သောအခါ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

“ကောင်းပြီ”

“ဒီနေရာမှာပဲ စခန်းချမယ်။ မင်းတို့တွေ သစ်ကိုင်းခြောက်တွေ သွားကောက်ကြ၊ ကျန်တဲ့သူတွေက စားလို့ရတဲ့ မြက်မြစ်တွေ သွားရှာကြစို့။ ဒီညတော့ ငါတို့ ဒီမှာပဲ နေမယ်”

ဂျင်းက ထိုနေရာကို သဘောကျသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

စောင့်ကြည့်ရေးဌာနအတွင်း၌မူ...

ယခုအခါ ဖန်သားပြင်ပေါင်းများစွာ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာသည်။ နန်ကုန်းယွမ်နှင့် အဖွဲ့သားများသည် စောင့်ကြည့်ရေး ကင်မရာများမှတစ်ဆင့် စခန်းရွေးချယ်နေကြသည့် လူအုပ်ကြီးကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသည်။

“ဒီနိုင်ငံခြားသားတွေ ရွေးတဲ့နေရာက မဆိုးဘူးပဲ။ ငါလည်း ဒီနေရာက ကောင်းတယ်လို့ ပြောမလို့ပဲ။ ရေလည်း ရှိတယ်၊ ကျောက်ဆောင်လည်း ရှိတယ်၊ ညဘက်ဆို လေလည်း ကာတယ်။ ဘေးနားမှာ စားလို့ရတဲ့ တောဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေလည်း အများကြီးပဲ”

နန်ကုန်းယွမ်သည် စောင့်ကြည့်ရေး ဖန်သားပြင်တစ်ခုကို ချဲ့ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကျန်တဲ့သူတွေကို ကြည့်ဦး၊ ဒီကောင်လေးက အသက်ပြည့်ရဲ့လား။ ကြည့်ရတာ ငယ်ငယ်လေး ရှိသေးတယ်။ သစ်ပင်ပေါ် တက်နေတယ်လေ၊ မနက်ကျရင် စားစရာ ရှာဖို့ ပြန်ဆင်းရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

“ဒီတစ်ယောက်ကိုလည်း ကြည့်ဦး... ဒါက ပြက်လုံးလားမသိဘူး။ ကမ်းခြေမှာ သဲတွေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြုပ်ထားတယ်”

“ဟေး... တစ်ယောက်ကတော့ အိမ်တောင် ဆောက်နေပြီပဲ”

“ဝမ်ချန်... မင်းက ဒီကျွန်းအကြောင်းကို ကောင်းကောင်း သိတာဆိုတော့ ပြောပြပါဦး။ ဒီဒိုင်နိုဆောကျွန်းရဲ့ ဘယ်နေရာမှာ နေရင် အသက်ရှင်ဖို့ အလွယ်ဆုံးလဲ”

ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဝမ်ချန်ကို ကြည့်ကာ နန်ကုန်းယွမ်က ပခုံးကို ပုတ်၍ မေးလိုက်သည်။

“ဪ... ဒါကတော့...”

ဝမ်ချန်သည် နေရာရွေးထားသည့် လူများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အားနာသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလူတွေကတော့ ဒီညမှာတင် ပြုတ်သွားကြမှာ သေချာပါတယ်”

“ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင်က ခိုလှုံရာနေရာ ရှာဖို့ ၃ နာရီ ပေးတယ်လို့ပဲ ပြောတာပါ။ ဒါပေမဲ့ နေရာတွေ့တာနဲ့ အဲ့ဒီမှာပဲ နေရမယ်လို့တော့ မပြောထားပါဘူး”

“ပြီးတော့...”

ဝမ်ချန်က အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က အဲဒီဒိုင်နိုဆောတွေနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို အမိန့်ပေးထားပြီးသားပါ။ ဒီည ကျွန်းတစ်ခုလုံးမှာ ရှိတဲ့ လူတွေကို လိုက်ရှာဖို့ပေါ့။ လူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းနိုင်လေလေ၊ တိရစ္ဆာန်တွေအတွက် ဆုလာဘ်တွေ ရလေလေပဲတဲ့”

“အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကတော့ ညဘက်မှာ တစ်နေရာတည်း မနေဘဲ အမြဲတမ်း ရွှေ့ပြောင်းနေဖို့ပါပဲ”

“တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ အနံ့ခံအာရုံက အရမ်း ထက်မြက်တယ်။ ဘယ်နေရာမှာပဲ ပုန်းနေပါစေ၊ ဒီကောင်တွေရဲ့ နှာခေါင်းကိုတော့ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဟူး...”

524 02

နန်ကုန်းယွမ်နှင့် အဖွဲ့သားများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။ တကယ်လို့ ဒီလိုသာဆိုရင် တစ်ညတည်းနဲ့ လူအတော်များများ ပြုတ်ကုန်ကြမှာ သေချာသည်။

“ဒါကတော့... ငါ ဆုပိုင်ကို သွားပြောမှ ဖြစ်မယ်။ ဒီနည်းလမ်းက အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ နိုင်ငံခြားသားတွေကို မဖိတ်ပါနဲ့လို့ ငါ ပြောသားပဲ၊ သူက နားမထောင်ဘူး။ တကယ်လို့ ညဘက်မှာ တရုတ်ပြည်သားတွေပဲ ပြုတ်ကုန်ပြီး ဒီနိုင်ငံခြားသားတွေပဲ ဆုရသွားရင်တော့ ငါတို့...”

နန်ကုန်းယွမ်သည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ဌာနမှူး... မလိုပါဘူး”

“ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင်က ဒါတွေကို ကြိုတွက်ထားပြီးသားပါ။ နိုင်ငံခြားသားတွေ သေချာပေါက် ဆုမရစေရဘူးလို့ သူ ပြောထားပါတယ်”

ဝမ်ချန်က သူ့ကို အတင်းဆွဲထားကာ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ တခြားသူတွေ မသိသော်လည်း ဝမ်ချန်ကတော့ သိနေသည်။ ဆုပိုင်က တိရစ္ဆာန်တွေကို အမိန့်ပေးစဉ်က သူကိုယ်တိုင် ဘေးမှာ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤပွဲသည် တောတွင်းရှင်သန်ရေး ပွဲဆိုသည်ထက် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ရေး ပွဲဟု ဆိုလျှင် ပိုမှန်လိမ့်မည်။ တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကြားကနေ ဘယ်လို အသက်ရှင်အောင် နေမလဲဆိုတာပဲ ဖြစ်သည်။ ဆုပိုင်က တိရစ္ဆာန်တွေကို အမိန့်ပေးထားတာက နိုင်ငံခြားသား ပြိုင်ပွဲဝင်တွေကို အရင်ဆုံး ဖမ်းဆီးဖို့ ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံခြားသား တစ်ယောက်ကို ဖမ်းနိုင်ရင် ဆုလာဘ်က တခြားသူတွေထက် ၁၀ ဆတောင် ပိုရမှာ ဖြစ်သည်။ ဖမ်းဆီးပုံကလည်း ရိုးရှင်းပါသည်။ ကျွန်းပေါ်မှာ ဧရာမ ငှက်သိုက်ကြီး တစ်ခု ဆောက်ထားပြီး လူကို အဲဒီနားမှာ သွားချထားလိုက်ရုံပါပဲ။ ကျန်တာကိုတော့ လင်းယုန်တွေက လာပြီး ခေါ်သွားပါလိမ့်မည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့၊ တော်သေးတာပေါ့”

“ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့လည်း ထိုင်ကြည့်ကြတာပေါ့။ ဒီတစ်ခါ တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ လက်ထဲကနေ ဘယ်သူက လွတ်အောင် ပြေးနိုင်မလဲဆိုတာကို”

နန်ကုန်းယွမ်သည် ပြုံးလျက် ပြန်ထိုင်လိုက်တော့သည်။

ဒိုင်နိုဆောကျွန်း အနက်ပိုင်းတွင်မူ...

“ဟိန်း...”

“ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”

ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပုတ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ့သူငယ်ချင်းများကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

“ငါတို့တွေ အုပ်စုလိုက် သွားကြမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ခွဲပြီး သွားကြမလား”

“ငါ ထင်တာကတော့ ခွဲသွားတာ ပိုကောင်းမယ်။ အင်အားကြီးတဲ့ကောင်တွေက တစ်ကောင်ချင်းစီ သွားပြီး ကမ်းခြေကနေ စပြီး လူတွေကို လိုက်ဖမ်းကြတာပေါ့။ နိုင်ငံခြားသားတွေကို အရင်ဆုံး ရှင်းထုတ်ကြမယ်”

တပိုင်သည် နားထင်ကို ပွတ်ကာ မျက်လုံးကို ကစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ကျန်တဲ့ အင်အားနည်းတဲ့ကောင်တွေကတော့ အုပ်စုဖွဲ့ပြီး သွားကြတာပေါ့။ တကယ်လို့ ဆုပိုင်ပြောတဲ့ အုပ်စုကြီးတွေကို တွေ့ရင်တော့ နဂါးအမေကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားလိုက်။ ငါတို့ကတော့ လူ ၃ ယောက်ထက် မပိုတဲ့ အဖွဲ့လေးတွေကိုပဲ တာဝန်ယူမယ်”

တိရစ္ဆာန်များ အားလုံးက ထိုအကြံကို သဘောတူကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

“ဝူး...”

“ငါ့မှာ မေးစရာ ရှိတယ်”

524 03

ထိုစဉ် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းနေသော အာဟက ခေါင်းပြူ၍ အော်မေးလိုက်သည်။

“မင်းက ဘာမေးချင်လို့လဲ”

“ငါက အင်အားကြီးတဲ့အုပ်စုထဲမှာ ပါတာလား၊ အင်အားနည်းတဲ့ အုပ်စုထဲမှာ ပါတာလား”

“. မင်းကတော့ သေချာပေါက် ငါတို့နဲ့ တစ်အုပ်စုတည်းပေါ့...”

မြေခွေးလေးက အာဟ၏ဗိုက်အောက်မှ ထွက်လာကာ မျက်လုံးပြူးလျက် အော်ပြောလိုက်သည်။

“မနေ့က မင်းကို ယုန်က ကန်လိုက်လို့ ငိုနေတာ မေ့သွားပြီလား။ ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင်ကတောင် အဲ့ဒီယုန်ကို ဒီပွဲမှာ ပါဝင်ခွင့် မပေးဘူးလေ”

“ငါ...”

အာဟသည် ထိုအကောင်လေးကို မျက်စောင်းထိုးကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်အိပ်လိုက်တော့သည်။

မှန်တယ်.. မင်းပြောတာ မှန်တယ် တောက်... ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ငါ စဉ်းစားထားသလို ဘာလို့ တစ်ခါမှ ဖြစ်မလာရတာလဲ။ ငါက ကြည့်လိုက်ရင် တော်တော်လေး ခန့်ညားတာကို ဘာလို့ အမြဲ ရှုံးနေရတာလဲ။

“ကဲ... တော်ပြီ”

“ဒီအတိုင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်မယ်။ ဒီလူတွေက လက်နက် သုံးခွင့်မရှိပေမဲ့ ကျွန်းပေါ်မှာ သဘာဝက ပေးထားတဲ့ လက်နက်တွေ ရှိနေနိုင်တယ်။ အားလုံး သတိထားကြနော်”

တပိုင်သည် မှောင်လာတော့မည့် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။

“ထွက်ဖို့ ပြင်ကြတော့၊ အတင်းအဓမ္မ မလုပ်နဲ့နော်။ ငါတို့ရဲ့ အနောက်မှာ ဒိုင်နိုဆောတွေ အများကြီး ရှိနေတာကို မမေ့နဲ့။ တစ်ခုခုဆိုရင် ငါတို့ကို အသိပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး”

“အားလုံး အတူတူ ရှင်းကြမယ်”

“ကောင်းပြီ”

တိရစ္ဆာန်များ အားလုံး ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ဒီအစီအစဉ်က တကယ့်ကို ပျော်စရာကောင်းလှသည်။ တိရစ္ဆာန်ရုံထဲမှာတုန်းကတော့ ကလေးတွေနဲ့ ဆော့ရတာဆိုတော့ အရမ်းကြီး မလုပ်ရဲကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့...

ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင်က တိုးတိုးလေး မှာထားပြီးသားပါ။ ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် မရစေရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ကြိုက်သာ ဆော့ကြပေတော့တဲ့။

******

525 01

အခန်း 525 သားကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း (၂/၂)

“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ တရုတ်ပြည်က ဒီလောက်အထိ သတ္တိရှိမယ်လို့ ငါ မယုံဘူး။ လူအသက်အန္တရာယ်ဖြစ်အောင်တော့ သူတို့ လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့...”

ဂျင်းသည် သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ အဖွဲ့သားများကို ကြည့်လိုက်သည်။ အားလုံးမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် သူ့ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြသည်။

“ဟူး...”

ရုတ်တရက် သူ တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားပြီး အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်မိသည်။ သူသည် ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းကို အသာအယာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“တစက်... တစက်... တစက်”

သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ အရည်အချို့ စီးကျလာပြီး ဂျင်း၏ နဖူးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားသည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သည့် ခဏမှာပင်...

“ဗွမ်း...”

သူသည် နေရာမှာတင် ပျော့ခွေပြီး လဲကျသွားတော့သည်။

“ဟား... ဟား... ဟား”

မက်ပူဆောရပ်စ်သည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ ရှေ့မှ လူသား၏ ဦးခေါင်းကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

“အား... အား... အား”

“ကယ်ကြပါဦး၊ ကျွန်တော်တို့ အရှုံးပေးပါတယ်၊ အရှုံးပေးပါတယ်”

“ကျွန်တော်တို့ကို မသတ်ပါနဲ့၊ မသတ်ပါနဲ့”

နောက်ကွယ်မှ လူအားလုံးသည် ရှေ့မှ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးက ချွန်ထက်သော သွားများ ပြည့်နှက်နေသည့် ပါးစပ်ကြီးဖြင့် ဂျင်း၏ ဦးခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ငုံလိုက်သည်ကို မြင်ရသည့်အခါ မည်သူကမှ ကြံ့ကြံ့မခံနိုင်တော့ပေ။ အထူးသဖြင့် ရှေ့မှ ဒိုင်နိုဆော၏ပုံစံမှာ ၎င်းတို့ကို တကယ်ပင် စားတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ အားလုံးမှာ စိတ်ဓာတ်များ ပြိုလဲကုန်ကြပြီး လက်ထဲမှ သစ်သားတုတ်များကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချကာ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လျက် အသည်းအသန် ငိုယိုအော်ဟစ်နေကြတော့သည်။

“ဟိန်း...”

ထိုစဉ် နောက်ကွယ်မှ ဟိန်းသံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်ရှိနေသော မက်ပူဆောရပ်စ် ၃ ကောင်မှာလည်း တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာကြပြီး လူအုပ်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ သူတို့၏ ဦးခေါင်းများကို တိုးကပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ သွားရည်များမှာ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စီးကျနေသည်။

“ဟိန်း... အားလုံး မူးမေ့ကုန်ပြီ၊ အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”

အတန်ကြာပြီးနောက် မူးမေ့လဲကျသွားသည့် နိုင်ငံခြားသားများကို ကြည့်ကာ ပထမဆုံး မက်ပူဆောရပ်စ်က ခေါင်းကို ခါယမ်း၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထိုအခါ အဝေးမှ ဗီလော်စီရက်ပ်တာအုပ်စုတစ်စု ပြေးထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူများကို ကြည့်ကာ အင်္ကျီများမှ ဆွဲ၍ အဝေးသို့ တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားကြတော့သည်။

525 02

“ဂတ် ဂတ် ဂတ်”

သစ်ပင်တွင် ချည်နှောင်ခံထားရသော လီဆာမှာမူ သွားများ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရိုက်ခတ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေသည်။ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ သူမ၏ ဘေးနားတွင်မူ အမွေးပွပွ သတ္တဝါလေး တစ်အုပ်မှာ ဟိုခုန်ဒီလွှား လုပ်နေကြသည်။ ထို့ပြင် ရွှေရောင်မြွေကြီးမှာလည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

“ကျိ...”

“ဒီမိန်းမက ဘာလို့ မေ့မသွားတာလဲ”

မျောက်ဘုရင်သည် ရှေ့မှ ငိုယိုနေသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ စိတ်ညစ်စွာဖြင့် နားထင်ကို ပွတ်နေမိသည်။ မည်မျှပင် ခြောက်လှန့်စေကာမူ သူမမှာ မူးမေ့မသွားပေ။ ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် အလွန် အလျင်လိုစရာ ဖြစ်နေသည်။ အောက်ဘက်ရှိ မက်ပူဆောရပ်စ်များမှာ လူတစ်အုပ်လုံးကို မေ့သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာမူ အခုထိ တစ်ယောက်မှ မပြီးသေးပေ။

“ရှူး...”

“သူ့ကို ရိုက်ပြီး မေ့အောင်လုပ်လိုက်”

ရွှေရောင်မြွေကြီးသည် အောက်မှ ဒိုင်နိုဆောများ ထွက်သွားသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ လီဆာကို သစ်ပင်ပေါ်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှော့ချပေးလိုက်သည်။

“ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းပဲ”

မျောက်ဘုရင်သည် မြေပြင်ပေါ်မှ သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူကာ ရွှေရောင်မြွေကြီးကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဤနည်းလမ်းကို အဘယ်ကြောင့် မတွေးမိပါသနည်း။ ခြောက်လို့ မမေ့ရင် ရိုက်မေ့လိုက်ရုံပါပဲ။

“ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်”

သူသည် သုံးချက်ဆင့်၍ ရိုက်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ အမျိုးသမီးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားပြီးနောက် မူးမေ့လဲကျသွားတော့သည်။

“ကျိ... အားလုံး ဆင်းလာခဲ့ကြ၊ ဒီမိန်းမကို ဆွဲပြီး သွားအပ်ကြမယ်”

သစ်ပင်ပေါ်ရှိ မျောက်အုပ်ကို လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ မျောက်အချို့ ဆင်းလာပြီး လီဆာ၏ ခြေထောက်များမှ ဆွဲကာ အဝေးရှိ ငှက်သိုက်ကြီးဆီသို့ တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားကြတော့သည်။

ဆုပိုင်သည် ရေနွေးခွက်ကို ကိုင်ကာ စောင့်ကြည့်ရေးဌာနအတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဌာနအတွင်း၌ ပြည့်နှက်နေသော လူများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် နေရာမှာတင် ကြောင်အသွားရသည်။

“မဟုတ်ဘူးလေ၊ ခင်ဗျားတို့ ညဘက် မအိပ်ကြဘူးလား”

သူက နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ လူငယ်တွေ မအိပ်တာက ထားပါတော့၊ တိရစ္ဆာန်ကာကွယ်ရေးဌာနက အဘိုးကြီးတွေပါ မအိပ်ကြသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။ အခုဆိုလျှင် ညသန်းခေါင် ၃ နာရီတောင် ရှိနေပြီ မဟုတ်လား။ မနက်ကျရင် လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတာလေ။

“ဟားဟား... ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင် လာလေ၊ ထိုင်ဦး”

နန်ကုန်းယွမ်က ဘေးနားမှ ခုံကို ဖယ်ပေးရင်း ဆုပိုင်ကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

“ငါတို့လည်း မအိပ်နိုင်ဘူးကွ... တစ်ညလုံး ရယ်နေရတာ မရပ်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေတာ”

“အား... ရယ်လိုက်ရတာ...”

“ဒီတိရစ္ဆာန်တွေကို မင်း ဘယ်လိုများ မှာထားတာလဲ။ တကယ့်ကို ယုတ်မာလိုက်တာ၊ မနက်ကျရင်တော့ ဒီနိုင်ငံခြားသားတွေ သေချာပေါက် ကန့်ကွက်ကြတော့မှာပဲ”

၎င်းတို့ မအိပ်ခြင်းမှာ တိရစ္ဆာန်များ ထွက်လာပြီးနောက် ထူးဆန်းသော ကိစ္စများစွာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တချို့ တိရစ္ဆာန်တွေက ခရီးသွားတွေကို ခြောက်လှန့်ပြီး မေ့သွားအောင် လုပ်ကြသည်။ ဒါကတော့ ပုံမှန်ပါပဲ။ သို့သော် တချို့ကတော့ ပြေးဝင်သွားပြီး လူကို ကျောပိုးကာ ထွက်ပြေးကြသည်။ ဝက်ဝံနက်နှင့် ဝင်ရိုးစွန်းဝက်ဝံမှာ အထင်ရှားဆုံး ဖြစ်ပြီး သူတို့သည် ခြေသည်းများကို ဝှက်ထားကာ အခွင့်အရေးရသည်နှင့် လူတစ်ယောက်ကို ကျောပိုး၍ ပြေးကြတော့သည်။

“အာဟကို ကြည့်ဦး”

ရုတ်တရက် ဝမ်ချန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဗွမ်း...”

ဆုပိုင်သည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ပါးစပ်ထဲမှ ရေများမှာ ချက်ချင်းပင် ပန်းထွက်သွားတော့သည်။

“ဟွတ်... ဟွတ်...”

525 03

သူသည် အသည်းအသန် ချောင်းဆိုးရင်း ဖန်သားပြင်ပေါ်မှ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေသော အာဟနှင့် မြေခွေးလေးအုပ်စုကို ကြည့်ကာ ဆွံ့အသွားရသည်။ ထိုအကောင်များသည် အဝတ်အစား အမြောက်အမြားကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ချီကာ ကမ်းခြေပေါ်တွင် တန်းစီ၍ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ ဒါက ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ လူတွေကော ဘယ်မှာလဲ။ အဝတ်အစားတွေပဲ ရှိပြီး လူတွေက ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ။

“ဝူး...”

အာဟသည် မြေခွေးလေးအုပ်စုကို ဦးဆောင်ကာ ငှက်သိုက်ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး အဝတ်အစားများကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေသည်။

“ငှက် ဘယ်မှာလဲ”

“မြန်မြန် စာရင်းလုပ်ပေးစမ်းပါဦး၊ ငါတို့ အလုပ်တွေ များနေသေးတယ်”

“ဟိုမှာ လူတွေ အများကြီး ကျန်သေးတာကွ”

“တောက်...”

ရွှေလင်းယုန်သည် သစ်ကိုင်းပေါ်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံဆင်းလာပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ အဝတ်ပုံကို ကြည့်ကာ အာဟကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“လူတွေကော”

“လူတစ်ယောက်မှ မပါဘဲ ငါက မင်းကို ဘယ်လို စာရင်းလုပ်ပေးရမှာလဲ”

တခြားတိရစ္ဆာန်တွေက လူတွေကို ခေါ်လာကြတာ၊ မင်းကျမှ ဘာလို့ အဝတ်အစားတွေပဲ သယ်လာတာလဲ။

“ဘာ... လူပါမှ ရမှာလား”

အာဟသည် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့အဖွဲ့က မရဘူးလေ၊ မင်း သေချာကြည့်ဦး၊ ဒီကောင်တွေက သေးသေးလေးတွေ။ သူတို့က လူကို ဘယ်လို ဆွဲနိုင်မှာလဲ။ ငါတို့က အဝတ်တွေကို ချွတ်လိုက်တာနဲ့ လူတွေကို အရှုံးပေးခိုင်းလိုက်တာပဲ မဟုတ်လား”

“မြန်မြန် စာရင်းသွင်းပေးစမ်းပါ၊ အချိန်မရှိဘူး”

“အဝတ်တွေ ချွတ်ပြီးတော့ လူတွေက ဘယ်မှာလဲ”

ရွှေလင်းယုန်က ခြေသည်းဖြင့် အဝတ်များကို ဖယ်ကြည့်ရာ အဝတ် ၅ စုံ ရှိနေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လူ ၅ ယောက် ဖြစ်သည်။

“လူတွေကို ငါတို့ မြှုပ်ထားခဲ့တာလေ” အာဟက အသံကုန် ဟစ်အော်လိုက်သည်။

“မြှုပ်... မြှုပ်ထားတယ် ဟုတ်လား”

“ဘယ်မှာလဲ၊ ငါ့ကို အခုချက်ချင်း လိုက်ပြစမ်း”

ရွှေလင်းယုန်သည် အာဟ၏ နဖူးကို အတောင်ပံဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က လူတွေကို အနာတရ မဖြစ်စေရဘူးလို့ ပြောထားတယ်လေ၊ မင်းတို့က သူတို့ကို မြှုပ်ပစ်လိုက်တယ် ဟုတ်လား”

“ဟာ... သွားပြီ၊ ငါ မေ့သွားတယ်”

အာဟသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကမ်းခြေဘက်သို့ လှည့်ပြေးသွားပါတော့သည်။

“ဟီး... ဟီး...”

525 04

“ကယ်ကြပါဦး၊ ကယ်ကြပါဦး”

“မရတော့ဘူး၊ ငါ အသက်ရှူကျပ်နေပြီ။ တစ်ယောက်ယောက် ရှိလား၊ ငါတို့ အရှုံးပေးပါတယ်”

အတန်ကြာပြီးနောက် ရွှေလင်းယုန်သည် ကမ်းခြေတွင် ခေါင်းလေးများသာ ထွက်နေသည့် လူတစ်အုပ်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချနိုင်ပါတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤအကောင်များမှာ တကယ့်ကို မိုက်မဲခြင်း မရှိဘဲ ဦးခေါင်းကိုတော့ ချန်ထားခဲ့ကြသည်။ မဟုတ်ရင်တော့ အန္တရာယ်ရှိသွားမှာ သေချာသည်။

“ဝုန်း... ဝုန်း...”

ထိုစဉ် အဝေးမှ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်သည် တောအုပ်အတွင်းမှ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်လာသည်။

“ဗွမ်း...”

ဆုပိုင်သည် ထရန်နိုဆောရက်ရပ်စ်၏ ကျောပေါ်မှ တိုက်ရိုက် ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ကမ်းခြေသို့ ရောက်လာသည်။

“ကြည့်မနေနဲ့တော့၊ မြန်မြန် တူးထုတ်ကြစမ်း”

“မင်းကိုတော့ နောက်မှ ငါ ရှင်းမယ်”

သူသည် အာဟကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် မြေအောက်မှ လူအချို့ကို အမြန် တူးထုတ်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် တစ်ဝက်လောက် တူးပြီးသည့်အခါ ဆုပိုင်သည် ရုတ်တရက် ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သည်။ အခြေအနေမှာ အလွန်အလျင်လိုနေရုံတင်မကဘဲ မှောင်နေသဖြင့် အခုမှ သတိထားမိခြင်း ဖြစ်သည်။ မြေအောက်တွင် မြှုပ်နှံခံထားရသူများမှာ နိုင်ငံခြားသူ အမျိုးသမီးများ ဖြစ်နေကြသည်။ တကယ့်ကို... အကုန်လုံး အဝတ်ဗလာ ဖြစ်နေကြသည်လေ။

ဆုပိုင်သည် ထိုသူများကို ခက်ခဲစွာ ချော့မော့အားပေးပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လေးနက်သောလေသံဖြင့် မှာကြားလိုက်သည်။

“မင်းတို့ သွားပြီး တပိုင်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းကြစမ်း။ သူတို့ တာဝန်ကို ဘယ်လို လုပ်သလဲဆိုတာ သေချာကြည့်ဦး”

“နောက်ဆို လူတွေရဲ့ အဝတ်ကို မချွတ်ရဘူး၊ ကြားလား”

“ဝူး...”

“နားလည်ပါပြီ၊ အခုပဲ သွားတော့မယ်။ နောက်ဆို အဝတ်မချွတ်တော့ဘူး”

အာဟသည် အမြီးကို ကပ်ကာ တောအုပ်အတွင်းသို့ အသည်းအသန် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ဤနိုင်ငံခြားသားတွေက တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ။ သူတို့ကို ဘယ်လိုပဲ ဆော့ဆော့ ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင်က စိတ်မဆိုးဘူး။ တကယ်လို့ တရုတ်ပြည်သားတွေသာ ဆိုရင်တော့ သူ ဒုက္ခရောက်မှာ သေချာသည်။

******