အခန်း (၅၃၈-၅၄၀)

538 01

အခန်း 538 ယဲ့ချူး၏ စမ်းသပ်ချက် (၂/၂)

ယဲ့ချူးသည် ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင်၏ ရှေ့တွင် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေမိသည်။ သူသည် စကားကို မည်သို့စတင်ရမည်ကို မသိဘဲ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ သိထားရသလောက်ဆိုလျှင် ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံ၏ ဝန်ထမ်းခေါ်ယူမှုမှာ အလွန်တင်းကျပ်လှပြီး အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ယခုအချိန်အထိ ပြင်ပလူတစ်ဦးမှ တိုက်ရိုက်လျှောက်ထားကာ ဝန်ထမ်းအဖြစ် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိသေးပေ။

“ဪ... မင်း နာမည်ကို ပြောပြပါဦး၊ ငါ သိတဲ့သူ ဖြစ်မလားလို့ စဉ်းစားကြည့်ရအောင်”

ယဲ့ချူးသည် ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ။ တကယ်လို့သာ ငါ့နာမည်ကို ပြောလိုက်ရင် ငါတော့ သေချာပေါက် သွားပြီပဲ မဟုတ်လား။

“ကိုကြီး... ကိုကြီးရဲ့နာမည်ကို ကျွန်မ မှတ်မိသလိုပဲနော်” “တိုက်ရိုက်ထုတ်လွင့်မှုမှာ 'ရန်ရှမိုင်လျန်' (နွေရာသီရဲ့ အေးမြမှု) ဆိုပြီး သုံးတာ မဟုတ်ဘူးလား” ဘေးတွင် ရှိနေသော ပေ့ချူးက ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “မှန်တာပေါ့၊ ကိုကြီးဆီကို ပို့ထားတဲ့ သီးသန့်စာတွေလည်း အများကြီးပဲ။ ကိုကြီးရဲ့အမြီးကို ကြည့်ချင်တယ်ဆိုတဲ့ စာတွေချည်းပဲ” “ကိုကြီးမှာ အမြီး ရှိလို့လားဟင်”

“အဟင်း...”

ဆုပိုင်သည် အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး ရှေ့မှ ရုပ်ရည်သန့်သန့် လူငယ်လေးကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤကောင်လေး ဖြစ်နေတာကိုး။ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွင့်မှုတိုင်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ စာသားတစ်ခုက အမြဲပေါ်လာတတ်သည်။ “ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင် အမျိုးသမီးဝတ်စုံ ဝတ်ပြဖို့ ဒူးထောက်တောင်းပန်ပါတယ်” ဆိုသည့် စာပင် ဖြစ်သည်။

“ဟူး...”

ဆုပိုင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ရုတ်တရက် ရှေ့မှလူငယ်လေးမှာ မျက်လုံးနှစ်ဖက် ပြူးတက်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အပြင်းအထန် တုန်ရီလာတော့သည်။

“သားရဲ့ အဖေက အဘိုးပဲ”

“...”

...

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ဆုပိုင်သည် ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူနှင့်အတူ ယဲ့ချူးဆိုသည့် လူငယ်လေးလည်း ပါလာခဲ့သည်။ အတော်ကြာ စုံစမ်းကြည့်ပြီးနောက်မှ ဤလူငယ်သည် ပေ့ချူးနှင့် အမေတူ အဖေကွဲ မောင်နှမများဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ တစ်ဦးက အဘွားဖြစ်သူနှင့်အတူ ဆင်းရဲစွာ နေထိုင်ရပြီး၊ နောက်တစ်ဦးမှာမူ ချမ်းသာကြွယ်ဝသောဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အတူတူ နေထိုင်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း ဆုပိုင်သည် ယဲ့ချူး၏ စရိုက်နှင့် အပြုအမူကို သဘောကျခဲ့သည်။ အသက်ကြီးလှသော အဘွားတစ်ဦးတည်းနှင့် ကြီးပြင်းလာရသော်လည်း လမ်းမှားသို့ ရောက်မသွားခြင်းမှာ တကယ့်ကို ချီးကျူးစရာပင် ဖြစ်သည်။ အဓိကအချက်မှာ ဤကောင်လေးက ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံသို့ ဝင်ရောက်လိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“မင်း ဒီမှာ ခဏ စောင့်နေဦး”

ဆုပိုင်သည် ရုံးခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အခါ ထိုသို့မှာကြားလိုက်ပြီး ခြင်္သေ့ဘုရင်ကို ဦးဆောင်ကာ မြက်ခင်းပြင်ဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ခြင်္သေ့အုပ်ကြီးမှာ မြက်ခင်းပေါ်၌ နေပူစာလှုံနေကြသည်။ ခြင်္သေ့ဘုရင်ကို အုပ်စုအတွင်းသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် ဆုပိုင်သည် လောင်ကျိုးကို ခေါ်ကာ တိုးတိုးလေး မှာကြားလိုက်သည်။

“ဒါက... ဝယ်လို့ ရပါ့မလား”

လောင်ကျိုးက ဆုပိုင်ကို ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ မသေချာသလို မေးလိုက်သည်။ “ဒီပစ္စည်းကလေ...”

“ဝယ်မရရင်လည်း လုပ်လို့ ရတာပဲ”

538 02

ဆုပိုင်က လောင်ကျိုး၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ ရုံးခန်းဆီသို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ ယဲ့ချူးကို ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ခေါ်လာပြီးနောက် ဆုပိုင်သည် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ ရှေ့မှ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော လူငယ်ကို ကြည့်၍ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“လက်ရှိမှာတော့ ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံက လူမလိုသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို ဒီအထိ ခေါ်လာတယ်ဆိုကတည်းက မင်းကို အလုပ်ခန့်ချင်တဲ့ စိတ်ရှိလို့ပဲ။ မင်းအတွက် စမ်းသပ်ချက် တစ်ခုတော့ ရှိမယ်၊ မနက်ဖြန် မနက်ကျရင်ပေါ့။ မင်းသာ ဒီစမ်းသပ်ချက်ကို အောင်မြင်ရင် ငါတို့ စာချုပ်ချုပ်ကြမယ်။ ဒီညတော့ မင်း တိရစ္ဆာန်ရုံထဲက သစ်ပင်အိမ်မှာ အိပ်လို့ ရတယ်။ ကဲ... သွားလို့ ရပြီ”

“ဒါဆို ကျွန်တော် သွားပါပြီ ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင်”

ယဲ့ချူးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာခဲ့သည်။ မနက်ဖြန်အတွက် စမ်းသပ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာ သူ ရိပ်မိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အွန်လိုင်းနာမည် ပေါ်သွားကတည်းက ဤနေ့ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးထားခဲ့ပြီးသားပင်။

“ကျစ်…ဘာဖြစ်လဲကွာ…ယောက်ျားပဲ၊ အမျိုးသမီးဝတ်စုံ ဝတ်ရမှာဆိုလည်း ဝတ်မှာပေါ့။ တိရစ္ဆာန်ရုံထဲ ဝင်ခွင့်ရဖို့အတွက်ဆိုရင် ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမှာပဲ”

ယဲ့ချူးသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ အံကြိတ်၍ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒါ ဘာအသံလဲ”

ရုတ်တရက် သူ၏ ရှေ့သို့ ဝက်ဝံနက်ကြီး တစ်ကောင် လျှောက်လာပြီး ၎င်း၏ ပခုံးပေါ်တွင်မူ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွင့်မှုများတွင် ပါဝင်လေ့ရှိသော နှုတ်သီးသန်သည့် ကွန်ဂါကြက်တူရွေးကြီး ရှိနေသည်။

“မင်းက အမျိုးသမီးဝတ်စုံ ဝတ်မှာလား”

ကြက်တူရွေးကြီးက ထိုလူငယ်ကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ကာ လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကတော့ မဆိုးဘူးပဲ၊ မင်းလက်မောင်းလေးတွေ ပြစမ်းပါဦး။ ဟေး... ဝက်ဝံကိုကြီး၊ သူက မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

“ဟိန်း...”

ဝက်ဝံနက်ကြီးက ချက်ချင်းပင် မတ်တပ်ထရပ်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ဂလု...”

ယဲ့ချူးသည် အင်္ကျီလက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လိပ်တင်လိုက်ရာ ချောမွတ်သော လက်မောင်းလေးများ ပေါ်လာသည်။

“အင်း…မဆိုးဘူး”

ကြက်တူရွေးက စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရူးကြောင်ကြောင် ပြုံးလိုက်သည်။ “အမွေးလည်း မရှိဘူးပဲ။ ဒါနဲ့ ညီအစ်ကို၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့ကို ဖူကာဒါ ဆရာမ ဝတ်တဲ့ အဝတ်အစားမျိုးလေးတွေ ဝတ်ပြလို့ ရမလား”

“ငါ...”

ယဲ့ချူးသည် ရှေ့မှ အမွေးမရှိသော ကြက်တူရွေးကို ကြည့်ကာ အိမ်ကိုသာ တန်းပြန်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည်။ ဤတိရစ္ဆာန်ရုံထဲမှာ ရှင်သန်ရတာ တကယ်မလွယ်ကူလှပေ။ အမျိုးသမီးဝတ်စုံကို လူတွေကိုတင်မကဘဲ တိရစ္ဆာန်တွေကိုပါ ပြရဦးမည် မဟုတ်လား။

“သွားစို့၊ သွားစို့။ မနက်ဖြန် မင်းရဲ့အစွမ်းကို မျှော်လင့်နေမယ်နော်”

ကြက်တူရွေးက အတောင်ပံကို ခါယမ်းပြကာ ဝက်ဝံနက်ကြီးကို မြက်ခင်းပြင်ဆီသို့ မောင်းနှင်သွားတော့သည်။ ဒီနေ့တော့ အဖွဲ့ဝင်သစ် ရောက်လာပြီပဲ၊ စိတ်နေစိတ်ထားက ဘယ်လိုလဲ မသိဘူး။ အာဟကို သွားပြီး စုံစမ်းခိုင်းမှ ဖြစ်မယ်။

538 03

“ဝူး...”

အာဟသည် မြက်ခင်းပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း ဖေးမြေခွေးလေး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ထားသည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ အဝေးမှ ဝံပုလွေမဆီသို့ ရောက်နေသည်။

“ငါ့သား... ငါ ဘယ်တော့မှ အဲဒီ ဝံပုလွေမကို ရအောင် ယူနိုင်မှာလဲကွာ။ ကြည့်ဦး၊ ဝံပုလွေလေးတွေတောင် ကြီးကုန်ပြီ၊ ငါတော့ ရင်ပူလိုက်တာ။ ဟူး... နည်းလမ်းနှစ်ခုလုံး ရှုံးသွားပြီဆိုတော့ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလား”

“ကျိ...အမလေး...”

မြေခွေးလေးသည် အသည်းအသန် လူးလိမ့်ကာ အသက်ရှူကျပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အဖေဟ... ကျွန်တော့်ကို မဖိထားပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော် ဗိုက်ပေါက်တော့မယ်။ တခြားတိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ သွားတိုင်ပင်ကြည့်ပါဦး။ ဒီကြက်တူရွေးကြီးကတော့ မရတော့ဘူး။ တခြားသူတွေကို မေးကြည့်ရင် နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခုခု ရနိုင်တာပေါ့”

“ဟုတ်သားပဲ”

အာဟသည် ခေါင်းညိတ်ကာ မြက်ခင်းပြင် တစ်ပတ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ အသစ်ရောက်လာသော ကောင်ကြီးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ရွှေရောင် အမွှေးအမျှင်တွေနဲ့ တကယ့်ကို ခန့်ညားလှသည်။ ကြည့်ရတာတော့ အနိုင်ကျင့်လို့ ရမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး။ တကယ့်ကို တည်ငြိမ်လွန်းလှသည်။

“မင်း လျှောက်မသွားနဲ့ဦး၊ ငါ သွားပြီး စုံစမ်းလိုက်ဦးမယ်”

အာဟသည် မှာကြားပြီးနောက် ခြင်္သေ့ဘုရင်ဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးသွားတော့သည်။

“ဝူး...ညီအစ်ကို... အသစ်လား”

ခြင်္သေ့ဘုရင်၏ ဘေးတွင် ဝပ်လိုက်ရင်း မိမိ၏ ကိုယ်ထည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးလိုက်ပြီးမှ အသံကို နှိမ့်၍ မေးလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေလည်း အများကြီးပါလား။ မင်းရဲ့ အမွှေးတွေကို ကြည့်ဦး၊ တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ။ ငါ တစ်ခုလောက် မေးလို့ ရမလား”

ခြင်္သေ့ဘုရင်သည် ထိုအကောင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ စက်ဆုပ်ရွံရှာသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည်။ လမ်းမှာကတည်းက ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင်က မှာထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ တိရစ္ဆာန်ရုံထဲ ရောက်ရင် အာဟဆိုတဲ့ အကောင်နဲ့ ဝေးဝေးနေပါ၊ မဟုတ်ရင် ပြဿနာ တက်လိမ့်မယ်တဲ့။

“ဟိန်း...ဝေးဝေးသွားစမ်း”

ခြင်္သေ့ဘုရင်က တစ်ချက် ဟောက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။

တောက်... ဒီလောက်တောင် ကြမ်းရသလား။ ငါက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စကားပြောနေတာကို ငါ့ကို လာဟောက်တယ်ပေါ့...

“ဟင်း...”

အာဟသည် ခြင်္သေ့ဘုရင်ဘေးမှ ထရပ်လိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ မင်းရဲ့ခြေသည်းတွေကသာ ဒီလောက် မကြီးရင် မင်းနဲ့ ငါနဲ့ ဒီနေ့ ကိစ္စက ဒီလောက်နဲ့ မပြီးဘူးဆိုတာ မှတ်ထားလိုက်။

“အာဟ”

အဝေးမှ ကြက်တူရွေးက လက်ယမ်းပြနေသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ အာဟသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤကောင်နှင့် ပတ်သက်ချင်စိတ် လုံးဝမရှိပေ။ ဘယ်လိုအစီအစဉ်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနှစ်ကောင်ကတော့ အမြဲတမ်း ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေပြီး တစ်ခါမှ မအောင်မြင်ခဲ့ဖူးပေ။

“မလာဘူး၊ ငါ အလုပ်များနေတယ်”

“ဒီကို လာခဲ့စမ်း”

538 04

ဝက်ဝံနက်ကြီးက တစ်ချက်ဟောက်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ အာဟသည် အမြီးကို ကုတ်ကာ အပြေးလေး သွားလိုက်ရသည်။ တိရစ္ဆာန်အုပ်စုကြီးမှာ ထပ်မံ ဝိုင်းဖွဲ့လိုက်ကြပြန်သည်။

“ငါ မင်းတို့ကို သတင်းထူး တစ်ခု ပြောပြမယ်”

ကြက်တူရွေးသည် သူငယ်ချင်းများကို ကြည့်ကာ အသံကိုနှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ ရောက်လာတဲ့ ကောင်လေးကို အားလုံး မြင်ကြတယ် မဟုတ်လား။ မနက်ဖြန် တိရစ္ဆာန်ရုံ တံခါးဝမှာ သူ ဖျော်ဖြေပွဲ လုပ်မှာတဲ့၊ အမျိုးသမီးဝတ်စုံ ဝတ်ပြီးတော့နော်”

“ဟင်”

အာဟသည် နားကို စွင့်လိုက်ပြီး အနောက်မှ ခြင်္သေ့ဘုရင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ အမျိုးသမီးဝတ်စုံ ဟုတ်လား။ အရင်တုန်းက ယောက်ျားတွေ မိန်းမအဝတ်အစား ဝတ်သလိုမျိုးလား။ ဒီခြင်္သေ့က ဘယ်လိုလုပ် အမျိုးသမီးဝတ်စုံ ဝတ်မှာလဲ။ အာဟသည် ထိုမြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးကြည့်ရုံနှင့်ပင် မျက်စိကျိန်းသွားရသည်။ သို့သော်... ခုနက ဒီကောင်ကြီးက သူ့ကို ဟောက်ခဲ့သည် မဟုတ်လား။ ဒီကလဲ့စားကိုတော့ သေချာပေါက် ချေရမည်။

“မှတ်ထားကြနော်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ လျှောက်မပြောနဲ့ဦး”

ကြက်တူရွေးက တိရစ္ဆာန်အားလုံး စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို မြင်သည့်အခါ အမြန် မှာကြားလိုက်သည်။ “ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင်ကလည်း မကြေညာထားဘူးဆိုတော့ လူတိုင်း သိစေချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြဿနာ မတက်အောင် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားကြ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့”

“စိတ်ချပါ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့ကတော့ အသာလေး ထိုင်ကြည့်ရုံပဲပေါ့”

တိရစ္ဆာန်များအားလုံးက တစ်ပြိုင်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။ လူစုခွဲသွားပြီးနောက်တွင်မူ အာဟသည် တောအုပ်အတွင်းသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဝင်သွားခဲ့သည်။

“ကောင်လေး... ဆင်းလာခဲ့ဦး...”

လက်ချောင်းမျောက်ကို လက်ယမ်းခေါ်လိုက်ပြီး အာဟက အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။ “မနက်ဖြန် တိရစ္ဆာန်ရုံ တံခါးဝမှာ ပွဲကောင်း ကြည့်ရမယ်။ ဟိုခြင်္သေ့ကြီးက အမွှေးတွေ အကုန်ရိတ်ပြီး အမျိုးသမီးဝတ်စုံ ဝတ်ပြမှာတဲ့”

ထို့နောက် ကြောင်အသွားသော လက်ချောင်းမျောက်ကို ထားခဲ့ကာ သူသည် အမြန်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ထိုညတွင် အာဟသည် တိရစ္ဆာန်အားလုံးဆီသို့ တစ်ကောင်မကျန် လိုက်လံအသိပေးခဲ့သည်။

“ခေါင်းပြားတကောရေ... ငါ မင်းကို လိမ်မလားကွ၊ ဟိုခြင်္သေ့ကြီးက ပန်းပွင့်တွေပါတဲ့ အဝတ်အစားတောင် ဝတ်ဦးမှာတဲ့”

“တောက်... ချင်ချီလာ၊ ငါနဲ့ နဂါးအမေရဲ့ ပတ်သက်မှုကို မင်း သိသားနဲ့၊ ငါက မင်းကို လိမ်မလား”

“အယ်ဖာဂါ တံတွေးတွေ လျှောက်မထွေးနဲ့တော့။ မနက်ဖြန် ခြင်္သေ့ရဲ့ အမျိုးသမီးဝတ်စုံ ဖျော်ဖြေပွဲ သွားကြည့်ကြစို့။ ဘာလဲ... မင်း မမြင်ဖူးလား။ ဟို အိုးအဖုံး နှစ်ခုလိုမျိုး ရင်ဘတ်မှာ တပ်ထားတဲ့ ဟာမျိုးလေ”

“ဆင်ပေါက်လေးရေ... အစ်ကို မင်းကို သတင်းကောင်း ပြောပြမယ်... လာ... မင်းကို ရေချိုးပေးရင်း ပြောပြမယ်နော်”

******

539 01

အခန်း 539 ပြင်ဆင်မှု (၁/၂)

“မနက်ဖြန် တိုက်ရိုက်လွင့်တင်မှာလား”

ပေ့ချူးသည် စာရေးစားပွဲတွင် ထိုင်နေရင်း ရှေ့ရှိ ကွန်ပျူတာဖန်သားပြင်မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ကိုကြီးက ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံကို ရောက်နေတာပဲ”

“မနက်ဖြန် သူ့ဆီ သွားကြည့်ရင် ကောင်းမလား”

“မနက်ဖြန်က ကျောင်းပိတ်ရက်ဆိုတော့ အတော်ပဲ၊ မေမေသာ လိုက်ခဲ့ရင် ပိုကောင်းမှာပဲ”

ပေ့ချူးသည် ထိုင်ခုံကို မှီကာ အတိတ်က အကြောင်းအရာများကို အသည်းအသန် စဉ်းစားနေမိသည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဤအစ်ကို ရှိနေသည်ကို သိခဲ့သလို ယဲ့ချူးကလည်း သူမ ရှိနေသည်ကို သိရှိသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကိုမူ သူတို့ နှစ်ဦးလုံး သေချာ မသိကြပေ။ ကျောင်းတွင် ရှိစဉ်အခါက ယဲ့ချူးသည် သူမကို ဘယ်သောအခါမှ အရင်စ၍ စကားမပြောခဲ့သော်လည်း၊ ပေ့ချူး သိထားသည်မှာ ဤအစ်ကိုဖြစ်သူက သူမကို အမြဲတမ်း တိတ်တဆိတ် ကာကွယ်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အမှန်တကယ်တော့ ပြဿနာရှာတတ်သော လူငယ်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ ကျောင်းတွင် ရန်ဖြစ်ရခြင်းများမှာလည်း များသောအားဖြင့် သူမကြောင့်သာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ယဲ့ချူး၏ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာရွတ်ဟောင်းမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ ပေ့ချူး ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေသည်။ ထိုစဉ်က အခြားကျောင်းမှ လူတစ်စုက သူမကို လာရောက် နှောင့်ယှက်ခဲ့ကြရာ ယဲ့ချူး သိသွားသည့်အခါ ရူးသွပ်သွားသည့်အလား ထိုင်ခုံခြေထောက်တစ်ချောင်းကို ချိုးယူကာ ပြေးဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမှသာ ထိုလူအုပ်ကြီးမှာ လန့်ပြေးသွားခဲ့ကြရသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ကိုကြီးဝက်ခြံမှလွဲ၍ သူမကို လာရောက် နှောင့်ယှက်သူ မရှိတော့ပေ။

“ဟူး...”

ပေ့ချူးသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချကာ ထိုင်ခုံမှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် အခန်းတံခါးကို ဖွင့်၍ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

“မေမေ”

“မနက်ဖြန် သမီး ချင်တုကို သွားချင်တယ်၊ မေမေ လိုက်ပို့ပေးပါလားဟင်”

သူမသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဘေးနားရှိ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်လျက် ချွဲနွဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

“နင်ကတော့လေ”

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးသည် သူမ သမီး၏ နဖူးကို လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာ တို့လိုက်ရင်း မကျေမနပ် ဖြစ်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“လျှောက်သွားဦးမလို့လား၊ ဘာလို့ လျှောက်သွားချင်နေတာလဲ”

539 02

“ဟိုတစ်နေ့ကသာ လူတွေ မတွေ့ခဲ့ရင် နင်တို့ သုံးယောက် ဘယ်လောက်တောင် အန္တရာယ်များမလဲဆိုတာ သိရဲ့လား။ နင့်အဖေ ပြန်လာလို့ ဒေါသထွက်ခဲ့တာကိုရော မေ့သွားပြီလား။ သန်ဘက်ခါဆို ကျောင်းတက်ရတော့မှာကို ဘာတွေ လုပ်ချင်နေတာလဲ”

“သမီးက...”

ပေ့ချူးသည် သူမ၏ အမေ တုံ့ပြန်မှု ဤမျှ ပြင်းထန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“သမီး ယဲ့ချူးကို သွားကြည့်ချင်လို့ပါ”

“မေမေ ဟိုတစ်နေ့က သူ ရုတ်တရက် ထွက်သွားတာက အားလုံး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှာ စိုးလို့လေ... သမီး တို့မှာတော့ လာကြိုမယ့်သူ ရှိပေမဲ့ သူ့မှာတော့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ အဘွားကိုလည်း စိတ်မပူစေချင်လို့လေ။ သမီး ချင်တုကို သွားပြီး သူ့ကို ကြည့်ချင်တယ်။ သူက အခုမှ အရွယ်ရောက်ကာစပဲ ရှိသေးတာလေ၊ ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံမှာ အလုပ်ဝင်ဖို့က သူ့ရဲ့ အိပ်မက်ပဲ မဟုတ်လား။ သမီး တို့ သွားကြည့်ရအောင်လေ နော်”

“အမေ...”

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးသည် သမီးဖြစ်သူက ဤကိစ္စကို ပြောလာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ယဲ့ချူး၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဆစ်ကနဲ နာကျင်သွားရသည်။ ထိုကလေးအပေါ်တွင် သူမ တကယ်ပင် အကြွေးတင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ကိစ္စများတွင်မူ သူမသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် မတတ်သာသော အခက်အခဲများစွာ ရှိခဲ့ရသည်။

“တောင်းပန်ပါတယ် မေမေရယ်၊ ကိုကြီးယဲ့ချူးက မေမေ့ကို မတွေ့ချင်ဘူးဆိုတာ သမီး သိပါတယ်။ သမီးတို့ အဝေးကနေပဲ တစ်ချက်လောက် လှမ်းကြည့်ကြမယ်လေ၊ ရမလားဟင်”

ပေ့ချူးက ထပ်မံ အသနားခံလိုက်ပြန်သည်။

“ဟူး...”

“ကောင်းပြီလေ၊ မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် သွားကြတာပေါ့”

အမျိုးသမီးသည် ထရပ်ကာ တီဗွီကို ပိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် မိမိအခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

“ဟေး... ဟေး...”

ပေ့ချူးသည် လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ သူမသည် ကွန်ပျူတာရှေ့တွင် ပြန်ထိုင်ကာ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွင့်မှု ဖန်သားပြင်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ သီးသန့်စာတို အကွက်ကို ရှာဖွေနေမိသည်။

“ဟိဟိ... ကိုကြီး၊ မနက်ဖြန်ကျရင် အံ့သြစရာ ရှိတယ်နော်”

သီးသန့်စာတစ်စောင် ပို့ပြီးနောက် ပေ့ချူးသည် အားရပါးရ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူတို့အားလုံး အတူတူ နေထိုင်နိုင်လျှင် မည်မျှ ကောင်းလိမ့်မည်နည်း။ သို့သော် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ယဲ့ချူးသည် ဤမိသားစုနှင့် ပတ်သက်ရန် လုံးဝငြင်းဆန်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အရင်တုန်းကလည်း အဖေနှင့် အမေတို့က ယဲ့ချူးကို အတူတူ နေထိုင်ရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ယဲ့ချူးကသာ အမြဲတမ်း ငြင်းပယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“စာလုပ်ရမယ်၊ စာလုပ်ရမယ်”

“စာတွေကို အမြန် ပြီးအောင် လုပ်မှ မနက်ဖြန်ကျရင် စိတ်အေးလက်အေး သွားလို့ရမှာ”

ပေ့ချူးသည် ရေရွတ်လိုက်ရင်း ကိုယ်ကို မတ်မတ်ပြင်ထိုင်ကာ ရှေ့မှ လေ့ကျင့်ခန်း ပုစ္ဆာများကို စတင် ဖြေဆိုတော့သည်။

539 03

အခြားသော အိပ်ခန်းတစ်ခုအတွင်း၌မူ...

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးသည် ခုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း မှောင်မည်းနေသော ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်ကာ မှိုင်နေမိသည်။

တောက် တောက်…

သူမကိုယ်သူမ သတိမထားမိခင်မှာပင် မျက်ရည်များမှာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့သည်။ သူမသည် လက်ထဲမှ ဝါကျင်ကျင် ဖြစ်နေသော ဓာတ်ပုံဟောင်းလေးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ တုန်ရီနေသော လက်ချောင်းများဖြင့် ဓာတ်ပုံထဲမှ ပြုံးရွှင်နေသော ကောင်လေး၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်နေမိသည်။

“ဟီး... ဟီး... ဟီး...”

“ယဲ့ချူးလေးရယ်”

ဓာတ်ပုံကို ရင်ဘတ်တွင် အသာအယာ ဖိကပ်ထားရင်း တရှုံ့ရှုံ့ ငိုကြွေးနေမိသည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် ယဲ့ချူးကို ထိုအိမ်မှ ခေါ်ထုတ်သွားချင်ခဲ့သော်လည်း... သူမတွင် မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ အားလုံးမှာ သူမ၏ ရင်သွေးများပင် ဖြစ်ရာ မည်သူ့ကို မချစ်ဘဲ နေပါမည်နည်း။ သို့သော် ထိုအိမ်မှာ ဆက်နေလျှင် သူမသည် အသေသတ်ခံရနိုင်သည့် အနေအထားတွင် ရှိခဲ့သည်။ အရင်ခင်ပွန်းဖြစ်သူ သေဆုံးသွားပြီးနောက် ထိုကလေးကို သွားရောက် ရှာဖွေသည့်အခါတွင်မူ ကလေး၏ မျက်လုံးထဲမှ ရန်လိုမှုများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ နေရာမှာတင် မူးလဲမတတ် ခံစားခဲ့ရသည်။

“ဟုတ်သားပဲ၊ မနက်ဖြန်အတွက် တစ်ခုခု ယူသွားပေးရမယ်”

သူမသည် မျက်ရည်များကို အမြန် သုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့မှ အဝတ်ဗီဒိုကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သာ မြင်လိုက်ရလျှင် အံ့သြသွားပေလိမ့်မည်။ ကြီးမားလှသော အဝတ်ဗီဒိုကြီးအတွင်း၌ ယောက်ျားလေး ဝတ်စုံများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အငယ်ဆုံး အရွယ်မှစ၍ အရွယ်ရောက်သည်အထိ အဝတ်အစားများနှင့် ဖိနပ်များမှာ စုံလင်လှသည်။

“ဒီအရောင်လေးဆိုရင် ဖြစ်မယ် ထင်တယ်...”

“အနက်ရောင်... အနက်ရောင်က အညစ်အကြေး ခံတယ်၊ တိရစ္ဆာန်ရုံမှာ ဝတ်ရင် အဆင်ပြေမှာပါ”

“ဒီဖိနပ်လေးကတော့ အိအိလေးဆိုတော့ ခြေထောက် မနာလောက်ဘူး”

သူမသည် ခရီးဆောင်အိတ်ကို ထုတ်ကာ အဝတ်အစားများကို တစ်ထည်ချင်းစီ သေသေသပ်သပ် ခေါက်၍ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ မျက်နှာသုတ်ပုဝါမှစ၍ သွားပွတ်တံအထိ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းအားလုံးကို သူမ အစုံအလင် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် ကြီးမားလှသော ခရီးဆောင်အိတ်ကို ကြည့်ကာ အမျိုးသမီးသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် မှိုင်နေမိပြန်သည်။ မနက်ဖြန်ကျလျှင် သူမသည် လူလုံးထွက်ပြ၍ မဖြစ်ပေ၊ သို့ဆိုလျှင်... ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင်ကိုသာ အကူအညီ တောင်းပြီး ပေးခိုင်းရပေလိမ့်မည်။ ထိုကလေးကို တစ်ခါလောက်တော့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ချင်မိပါသေးသည်၊ သို့သော်လည်း...

...

539 04

ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော အိမ်အိုလေးတစ်ခုအတွင်း၌...

ဆံပင်ဖြူဖွေးနေသော အဘွားအိုတစ်ဦးသည် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် အဝတ်အစားများကို အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် ထုပ်ပိုးနေသည်။

“အဘွား... မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ လာကြိုပါ့မယ်”

“နောက်ဆိုရင်တော့ အဘွားက ယဲ့ချူးနဲ့အတူ တိရစ္ဆာန်ရုံထဲမှာ နေရတော့မှာပါ”

“အဲ့ဒီနေရာက တကယ့်ကို ကောင်းတာဗျ၊ အဘွားအနေနဲ့ ယဲ့ချူးအတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့”

ရပ်ကွက်ကော်မတီ ဥက္ကဋ္ဌသည် အခန်းအတွင်း ရပ်နေရင်း အလုပ်ရှုပ်နေသော အဘွားအိုကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

******

540 01

အခန်း 540 ပြင်ဆင်မှု (၂/၂)

“အခုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ တရုတ်ပြည်မှာ ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံကို အလုပ်ဝင်ချင်တဲ့သူတွေဆိုတာ ခေါင်းချင်းရိုက်နေကြတာပဲ။ ခံစားခွင့်တွေကလည်း ကောင်း၊ လစာကလည်း မြင့်သလို၊ နေထိုင်ရတဲ့ နေရာရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း အရမ်းကို သာယာလှပတာကိုး”

“အဘွားလည်း နောင်ကျရင် စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အနားယူနိုင်ပါပြီ”

“အင်း... ဟုတ်ပါရဲ့”

အဘွားအိုသည် လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ လူများအားလုံး အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီးနောက်တွင်မူ အဘွားအိုသည် စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

“ဟူး... ဒါတွေက ဝဋ်ကြွေးတွေပါပဲ”

“အဲ့ဒီတုန်းကသာ မင်း အရက်ကို အလွန်အကျွံ မသောက်ဘဲ မရူးသွပ်ခဲ့ရင်၊ ဒီကလေးက ဘာလို့ ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကျောင်းထွက်ရပါ့မလား”

“တကယ့်ကို ဝဋ်ကြွေးတွေပါပဲ”

အဘွားအိုသည် နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက သူမ၏သားဖြစ်သူသည် အရက်သောက်ပြီးတိုင်း ရူးသွပ်သလိုမျိုး သောင်းကျန်းတတ်သည်။ ကလေးရလာလျှင် အခြေအနေ ကောင်းလာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ ယဲ့ချူး၏ မိခင်ဖြစ်သူကို ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသည်အထိ အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်နှက်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ၊ ကလေးငယ်ဖြစ်သော ယဲ့ချူးမှာလည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက အရိုက်အနှက်များစွာ ခံခဲ့ရသည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေများကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် ယဲ့ချူး၏ မိခင်သည် ကလေးကို စွန့်ပစ်ပြီး ဆေးရုံမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“ဟူး...”

အဘွားအိုသည် ခေါင်းငုံ့ကာ အိပ်ရာခင်းအောက်တွင် ဝှက်ထားသော အမျိုးသမီး အဝတ်အစား တစ်ထည်ကို ကောက်ယူလိုက်ရင်း မျက်ရည်များကို မသုတ်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။ ဤအဝတ်အစားမှာ ယဲ့ချူး တစ်ဦးတည်း တိတ်တဆိတ် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည့် အရာ ဖြစ်သည်။ အသက် ၄ နှစ်အရွယ်ကတည်းက အခုအချိန်အထိ သူ ဂရုတစိုက် သိမ်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ့အတွက် နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်ခဲ့သော အမှတ်တရ ဖြစ်သည်။ ညစဉ်ညတိုင်းတွင်လည်း ယဲ့ချူးသည် ဤအဝတ်အစားလေးကို ပွေ့ဖက်ထားမှသာ အိပ်ပျော်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

...

ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံ။

သစ်ပင်အိမ်အတွင်း၌။

“ဒုန်း...”

“အမလေး”

ယဲ့ချူးသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေရင်း ရုတ်တရက် အလန့်တကြား ထထိုင်လိုက်ရာ သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ အပေါ်ရှိ သစ်သားပြားနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိသွားသဖြင့် နဖူးကို ဖိကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ သူသည် ကိုယ်ကို ကိုင်း၍ အပြင်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာခဲ့သည်။ လရောင်အောက်တွင် တိရစ္ဆာန်ရုံတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင်လည်း တိရစ္ဆာန်များစွာမှာ အိပ်မောကျနေကြသည်။

540 02

သူသည် သစ်ပင်ပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော လှေကားမှတစ်ဆင့် အောက်သို့ တစ်လှမ်းချင်း ဆင်းလာခဲ့သည်။ ယဲ့ချူးသည် အဝေးမှ မြက်ခင်းပြင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားမိသည်။ အမွေးပွပွ တိရစ္ဆာန်လေးများကို ကြည့်ရင်း ယဲ့ချူးသည် ပြုံးလိုက်မိပြီး ၎င်းတို့ကို မနိုးစေရန် အသာအယာ ရှောင်ကွင်းကာ မြစ်ကမ်းနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“မင်း ညသန်းခေါင်ကြီး မအိပ်ဘဲ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

ရုတ်တရက် အနောက်ဘက်ဆီမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပခုံးကို လာ၍ ပုတ်လိုက်သဖြင့် လန့်သွားရသည်။

“အာ...”

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အိပ်မပျော်လို့ အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်နေတာပါ”

ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယဲ့ချူးသည် အလျင်အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် တိရစ္ဆာန်တွေကို မနှိုးမိအောင် တိတ်တဆိတ် လာခဲ့တာပါ”

“ထိုင်လေ”

ဆုပိုင်သည် မြစ်လေး၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ရေပြင်ထက်မှ လရောင်၏ အရိပ်ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“မင်း မနက်ဖြန်အတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား”

“ကျွန်တော်...”

ယဲ့ချူးသည် ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင် မည်သည့်အရာကို ဆိုလိုသည်ကို သိနေသဖြင့် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ”

“ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံကို ဝင်ခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်...”

“အမျိုးသမီးဝတ်စုံ ဝတ်ရမှာဆိုလည်း ဝတ်ပါ့မယ်”

ရှေ့မှ လူငယ်လေး၏ ပြတ်သားလှသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ ဆုပိုင်သည် မသိမသာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤကောင်လေးကို မနက်ဖြန်ကျလျှင် အမျိုးသမီးဝတ်စုံ ဝတ်ရုံတင်မကဘဲ ထိုထက်မက ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ပြောပြသင့်သလား သူ စဉ်းစားနေမိသည်။

“ကဲ... တော်ပြီ၊ အပြင်မှာ လျှောက်သွားမနေနဲ့တော့၊ မြန်မြန် ပြန်အိပ်တော့”

“မနက်ဖြန် စောစော ထရမယ်နော်”

ဆုပိုင်သည် ယဲ့ချူး၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ ရုံးခန်းရှိရာဘက်သို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။ ယဲ့ချူး၏ စိတ်ထဲရှိ အဖုအထစ်များကို မနက်ဖြန်ကျလျှင် ပြေပျောက်အောင် လုပ်နိုင်ပါ့မလား။ ယဲ့ချူး၏ အဘွားနှင့် စကားပြောပြီးနောက်တွင်မှ ဆုပိုင်သည် ဤကလေး ဘာကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်နေရသနည်းဆိုသည်ကို နားလည်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက မိခင်မေတ္တာကို အမှန်တကယ် မရရှိခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ယဲ့ချူးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အမျိုးသမီးဝတ်စုံ သို့မဟုတ် အမျိုးသမီးများနှင့် ပတ်သက်ပြီး ထူးဆန်းသော စိတ်ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ အသက်ကြီးလာသည့်အခါ ထိုအရာကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော်လည်း အွန်လိုင်းပေါ်တွင်မူ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုခေတ် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင်သာမက ဆုပိုင် မကူးပြောင်းခင်က အချိန်များတွင်ပင် အမျိုးသမီးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်သူများမှာ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေခဲ့ပြီးသားပင် ဖြစ်သည်။ အချို့ဆိုလျှင် လိင်ပင် ပြောင်းလဲထားကြသေးသည်။ သို့သော် ယဲ့ချူးကမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ငယ်စဉ်ကတည်းက တောင့်တခဲ့ရသော အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

540 03

“ဟူး...”

“အဘွားလည်း အချိန်မှန် ရောက်လာပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ”

ဆုပိုင်သည် ရေရွတ်လိုက်ရင်း တောအုပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသော ယဲ့ချူး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော။

ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံအတွင်း၌။

“ဘာ”

“ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝတ်စုံလား”

ယဲ့ချူးသည် ရှေ့မှ ကြောင်တစ်ကောင်နှင့် တူလှသော အဝတ်အစားများကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားရသည်။ အမွေးပွပွ ပစ္စည်းတွေနဲ့၊ ရင်ဘတ်မှာလည်း ဘာတွေ ထည့်ထားတာလဲ။ အနောက်မှ ရှည်လျားလှသော အမြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ယဲ့ချူး၏ ရင်ထဲတွင် လုံးဝ လက်မခံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ ဤအရာမှာ သူ့ထံ ပို့ထားသော သီးသန့်စာထဲတွင် ပါဝင်သည့် အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။ ဦးခေါင်းတွင် ကြောင်နားရွက်များ ပါရှိပြီး အနောက်တွင်မူ အမြီးတစ်ချောင်း ရှိနေသည်။ ရင်ဘတ်တွင်မူ...

“ဟုတ်တယ်၊ စိတ်ချပါ... မင်းကို ဘယ်သူမှ မှတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး”

လောင်ကျိုးသည် ထိုလူငယ်၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမှာ မျက်နှာဖုံးလည်း ရှိသေးတယ်၊ မင်း တပ်ထားလို့ ရတာပဲ”

“ကဲ... မြန်မြန် အဝတ်လဲတော့။ ဒီနေ့ မင်းက ကွန်ဂါကြက်တူရွေး (Macaw) ရဲ့ ကိုယ်စား တိရစ္ဆာန်ရုံ တံခါးဝမှာ ခရီးသွားတွေကို ကြိုဆိုရမှာ”

ပြောပြီးသည်နှင့် လောင်ကျိုးသည် ယဲ့ချူးကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အိပ်ဆောင်အတွင်းမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ရုံးခန်းအတွင်း၌မူ...

ယခုအချိန်တွင် ဆုပိုင်သည် မှန်တစ်ချပ်၏ ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်။ ကျိုးဝမ်သည် ဘေးမှနေ၍ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ရယ်မောရင်း ဆုပိုင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ခုံးဆွဲတံဖြင့် ရေးဆွဲပေးနေသည်။

“အရမ်းကြီး ထူနေသလားလို့”

“ရပါပြီ၊ ဒီလောက်ဆို ရပြီ။ ရော့... ဒီမုန့်လုံး နှစ်လုံးကို ယူထားလိုက်”

“အထဲကို ထည့်လိုက်ဦး”

ကျိုးဝမ်သည် ဘေးမှ ပူနွေးနေသော မုန့်လုံးနှစ်လုံးကို ယူကာ ဆုပိုင်၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ရယ်မောလျက် အပြင်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။

“နင် သေချာ ကြယ်သီးတပ်နိုင်ရဲ့လား၊ ငါ ကူညီပေးရဦးမလား”

“ထွက်သွားစမ်း”

ဆုပိုင်သည် မုန့်လုံးနှစ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

******