အခန်း (၅၄၁-၅၄၃)

အခန်း 541 ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားမှု၏ နာကျင်ခြင်း (၁/၂)

“ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး အစီအစဉ်အတိုင်း တန်းစီပေးကြပါ”

“မတိုးကြပါနဲ့... မတိုးကြပါနဲ့”

“ကျွန်တော်...”

ယဲ့ချူးသည် တိရစ္ဆာန်ရုံ၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်နေရင်း လက်ထဲမှ အသံချဲ့စက်လေးကို ကိုင်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝတ်စုံကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ နဖူးပေါ်မှ အကြောများမှာ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေတော့သည်။ တကယ့်ကို အရှက်ရစရာ ကောင်းလှသည်။ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ကြောင်နားရွက် နှစ်ခုတင်မကဘဲ အနောက်တွင်လည်း အမြီးတစ်ချောင်း ပါရှိနေသည်။ လက်များတွင်လည်း အနက်ရောင် အမွေးပွပွ ခြေသည်းစွပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားရသည်။ အဓိကအချက်မှာ ယဲ့ချူး မည်မျှပင် အော်ဟစ်နေပါစေ ရှေ့မှ ခရီးသွားများမှာ တိရစ္ဆာန်ရုံအတွင်းသို့ မဝင်ကြဘဲ သူ့ကိုသာ စပ်စုသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ဝိုင်းကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သွားပြီ… တကယ့်ကို Social Death ဖြစ်သွားပြီပဲ

“ဟိဟိ... ဒါက တိရစ္ဆာန်ရုံရဲ့ ကြော်ငြာနည်းလမ်း အသစ်လား။ ဒီအဝတ်အစားလေးက တော်တော်လှတာပဲ၊ ဘယ်မှာ ဝယ်တာလဲဟင်၊ ကျွန်မလည်း တစ်စုံလောက် ဝယ်ချင်လိုက်တာ...”

“ဟုတ်ပ၊ တော်တော်လေး ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်၊ ဟိုအမြီးလေးကို ကြည့်ဦးလေ၊ ဟားဟားဟား...”

“နေဦး... မင်းစတို့ သတိမထားမိကြဘူးလား။ ဒီဝတ်စုံ ဝတ်ထားတာက ကောင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသလိုပဲ။ ဟိုမှာကြည့်... လည်စိကြီးက အထင်သားပဲလေ၊ ယောက်ျားလေး စစ်စစ်ပဲ။ ဒါဆို ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဘာတွေ ထည့်ထားတာလဲ မသိဘူးနော်”

လူအုပ်ကြီးသည် ယဲ့ချူး၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အမျိုးမျိုး ဝေဖန်ဆွေးနွေးနေကြသည်။ အချို့မှာမူ ယဲ့ချူး၏လည်စိကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ကြောင်အသွားကြတော့သည်။ ယောက်ျားလေး တစ်ယောက်က အမျိုးသမီးဝတ်စုံ၊ ၎င်းမှာလည်း ကြောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသည်လား။

လူတိုင်း ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး အမှတ်တရ သိမ်းဆည်းနေကြစဉ်မှာပင် တိရစ္ဆာန်ရုံအတွင်းမှ တိရစ္ဆာန်အုပ်စုကြီး တစ်စု တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်လာကြသည်။

“ဟိန်း...”

“ညီအစ်ကိုတို့... မနေ့က အာဟ ပြောတဲ့ အမျိုးသမီးဝတ်စုံက ဘယ်မှာလဲဟ”

တိရစ္ဆာန်များစွာမှာ တံခါးဝသို့ ရောက်လာကြပြီး ရှေ့မှ “ကြောင်မလေး” ဝတ်စုံဝတ်ထားသူကို ကြည့်ကာ ဘေးနားရှိ ခြင်္သေ့ဘုရင်ကို မသိစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဟိန်း...”

“ဒါက ဘာအခြေအနေကြီးလဲ”

ခြင်္သေ့ဘုရင်သည် တခြားတိရစ္ဆာန်များ၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကြောင့် မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြန်လည် စစ်ဆေးကြည့်နေမိသည်။ ဘာမှလည်း ထူးခြားမနေပါလား။ ဘာလို့ အားလုံးက ငါ့ကို ကြည့်နေကြတာလဲ။ သို့သော် တိရစ္ဆာန်အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ တစ်နေရာတည်းသို့ စုပြုံသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ခြင်္သေ့ဘုရင်သည် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဝူး...”

541 02

“ငါ မဟုတ်ဘူးနော်၊ လျှောက်မကြည့်ကြနဲ့... ငါ ဘာမှမသိဘူး၊ ငါ ဘာမှမသိဘူး၊ မင်းရဲ့ အမွေးတွေကို ရိတ်မယ်လို့ ငါ မပြောခဲ့ပါဘူး”

အာဟသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အခြေအနေမှာ မကောင်းတော့သည်ကို သူ ရိပ်မိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ရှူး...”

“ဟိန်း...”

“အားလုံး တက်ကြစမ်း၊ ညီအစ်ကိုတို့”

ခြင်္သေ့ဘုရင်သည် ကောင်းကင်သို့ မော့၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ အာဟ၏ ဦးနှောက်မှာ ဝုန်းဝုန်းဒိုင်းဒိုင်း မြည်သွားတော့သည်။ အဝေးမှ ခြင်္သေ့အုပ်ကြီးမှာ ရူးသွပ်စွာဖြင့် ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။

သွားပြီ... တကယ့်ကို လွန်သွားပြီဗျာ။ တစ်ကောင်တည်း ရိုက်တာက ထားပါတော့၊ အခုတော့ အုပ်စုလိုက် ဝိုင်းရိုက်ကြတော့မှာလား

“ကယ်ကြပါဦး”

“ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင်ရေ... ခင်ဗျားရဲ့ ခွေးလေးကို ကယ်ပါဦး”

“အား... ဒါ ဘာတံခါးကြီးလဲ၊ တစ်နေ့ကျရင် ငါ ဒါကို အကုန် ဖျက်ဆီးပစ်မယ်”

တိရစ္ဆာန်များစွာမှာ ခြင်္သေ့အုပ်ကြားတွင် နစ်မြုပ်သွားသော အာဟကို ကြည့်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးဖြန်းဖြန်း ထသွားရသည်။

“ဟိန်း...”

“နောင်ကျရင် အားလုံး သတိထားကြနော်၊ အားနေရင် ခြင်္သေ့ဘုရင်ကို သွားမစကြနဲ့။ အာဟရဲ့ သင်ခန်းစာကို အားလုံး မှတ်ထားကြ”

တပိုင်သည် သူ၏ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း တိရစ္ဆာန်လေးများကို ကြည့်ကာ လေးနက်သောလေသံဖြင့် ဆုံးမလိုက်သည်။

“သူ့မှာ ညီအစ်ကိုတွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ၊ ငါတို့ ရန်မစရဲဘူး”

“ဟားဟား... ဒါကမှ အမျိုးသမီးဝတ်စုံအစစ်ပေါ့။ ဘယ်သူက သတ္တိရှိရှိနဲ့ သူ့အမြီးကို သွားဆွဲရဲလဲ”

ငှက်တောသည် တပိုင်၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ရပ်ကာ ယဲ့ချူး၏ တင်ပါးနောက်မှ ရှည်လျားလှသော အမြီးကို စပ်စုသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူသည် အတောင်ပံဖြင့် သူ၏နှုတ်သီးကို ပွတ်ရင်း အံ့သြနေမိသည်။ ထိုအမြီးက လှုပ်တောင် လှုပ်နိုင်သေးသည်လား။ တကယ့်ကို အဆင့်မြင့်လှပေသည်။

“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ”

ရုတ်တရက် တိရစ္ဆာန်ရုံ၏ ဘေးဘက်ရှိ ဈေးဆိုင်တန်းတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် လူနှစ်ဦး ရန်ဖြစ်နေကြသည်။

“ဖြန်း...”

လူအုပ်ကြီးသည် ကိုယ်ကို ယိမ်းထိုးနေသော ညစ်ပတ်စုတ်ပြတ်သည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် အားကုန် လွှဲရိုက်လိုက်ပြီး ရှေ့မှ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစေသည်။ ထို့နောက် ၎င်း၏ ခြေထောက်ဖြင့် အမျိုးသမီး၏ ဝမ်းဗိုက်ကို အားကုန် ကန်ကျောက်လိုက်ပြန်သည်။

“အား...”

အမျိုးသမီးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ပေကျံနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအမျိုးသားမှာ ရပ်တန့်မည့်ပုံ မပေါ်ဘဲ အမျိုးသမီး၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကာ အားကုန် မလိုက်ပြန်သည်။

“ပိုက်ဆံ ဘယ်မှာလဲ”

541 03

“ပိုက်ဆံ ဘယ်မှာလဲလို့ တောက်... မင်းက ဘာမို့လို့ ငါ့ကို အရက်မသောက်ဖို့ လာတားရတာလဲ”

“ပိုက်ဆံကို မြန်မြန် ထုတ်ပေးစမ်း၊ အခုချက်ချင်း မပေးရင် မင်းကို ငါ အသေသတ်ပစ်မယ်”

“ပိုက်ဆံ မရှိတော့ဘူး”

အမျိုးသမီးသည် တရှုံ့ရှုံ့ ငိုကြွေးရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက လက်မှတ်ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံလေ၊ ကျွန်မမှာ တခြား မရှိတော့ဘူး... ရှင့်ကို ပေးလို့ မရဘူး”

“ပေးလို့ မရဘူး”

“ရပ်လိုက်စမ်း တောက်... ယောက်ျားကြီးတန်မဲ့ မိန်းမကို ရိုက်နေတယ်၊ မင်း လူရော ဟုတ်ရဲ့လား”

“အမေ... ကြောက်စရာကြီး၊ သူက အဲဒီအဒေါ်ကြီးကို ဘာလို့ ရိုက်နေတာလဲဟင်”

“ဟီး... ဟီး... မရိုက်ပါနဲ့တော့၊ မရိုက်ပါနဲ့တော့”

ခရီးသွားများစွာမှာ အနားသို့ တိုးလာကြပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ဝိုင်းဝန်း အော်ဟစ်ဆူပူကြတော့သည်။

“ဟမ့်...”

ထိုအမျိုးသားသည် လူအုပ်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါ ငါ့မိန်းမလေ၊ ငါ ရိုက်တာ ဘာဖြစ်လဲ။ ခင်ဗျားတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”

“မြန်မြန် ပိုက်ဆံထုတ်ပေးစမ်း၊ ငါ ဒီနေ့ လူချိန်းထားတာ ရှိတယ်”

“မြန်မြန်”

သူသည် အမျိုးသမီးကို ငုံ့ကြည့်ကာ ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

လူအုပ်ကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ မည်သူမျှ သတိမထားမိသော ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေသည်။ ယဲ့ချူးသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး နားနှစ်ဖက်ကို ပိတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။

“ဟင့်အင်း”

“မရိုက်ပါနဲ့တော့၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့် မေမေကို မရိုက်ပါနဲ့တော့”

“သူ့ကို မရိုက်ပါနဲ့တော့၊ မရိုက်ပါနဲ့တော့”

ယဲ့ချူး၏ ပါးစပ်မှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

“မေမေ... ကိုကြီး ဘာဖြစ်တာလဲ”

ပေ့ချူးသည် အဝေးမှ သစ်ပင်နောက်တွင် ပုန်းနေရင်း ယဲ့ချူး၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ သူမသည် အမေဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် ခဏတွင် သူမ၏ မိခင်မှာလည်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး မျက်ရည်များမှာ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“မေမေ... မေမေ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“အမေတို့...”

စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် အဝေးမှနေ၍ ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအခါ “ကြောင်မလေး” ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသူသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလျက်၊ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေကာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်၍ ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင်လာသည်ကို အားလုံး မြင်လိုက်ရသည်။

541 04

“ထွက်သွားစမ်း”

ယဲ့ချူးသည် လူအုပ်ကြီးကို တွန်းဖယ်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးရှေ့တွင် ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ထိုအရက်သမားကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

“မင်း ထွက်သွား”

“သူ့ကို မရိုက်နဲ့”

“ထွက်သွားစမ်း၊ ထပ်ရိုက်ရင်... ငါ... ငါ မင်းနဲ့ အသက်နဲ့လဲပြီး တိုက်မယ်”

ဤအော်ဟစ်သံမှာ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အင်အားကို သုံးထားခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကိုယ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထိုအရက်သမားမှာလည်း ဤကဲ့သို့သော လူမျိုး ခုန်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ရှေ့မှ ပိန်လှီလှသော လူငယ်ကို အထက်အောက် ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

“ဖြန်း...”

သူသည် ယဲ့ချူး၏နဖူးကို ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရိုက်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“ဘယ်က ရောက်လာတဲ့ အမှိုက်ကောင်လဲ၊ မြန်မြန် ထွက်သွားစမ်း၊ မဟုတ်ရင် မင်းကိုပါ ရောရိုက်မယ်”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူသည် အမျိုးသမီး၏ ဆံပင်ကို ထပ်မံ ဆွဲမလိုက်ပြန်သည်။

“ငါ...”

ယဲ့ချူးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း ရှေ့မှ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများကို ကြားရသည့်အခါ တစ်ကိုယ်လုံး မနားတမ်း တုန်ရီနေမိသည်။ ဤအသံမှာ သူ့အတွက် အလွန်ရင်းနှီးလှသည်။ သူ ငယ်စဉ်ကတည်းက နေ့တိုင်းလိုလို ဤအော်သံများကို ကြားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်ကမူ သူသည် စားပွဲအောက်တွင် ပုန်းအောင်းရင်း မျက်ရည်များကိုသာ သုတ်နေခဲ့ရသည်။

ဟင့်အင်း…

သူ့ကို ထပ်ပြီး နာကျင်အောင် လုပ်ခွင့် မပေးနိုင်တော့ဘူး။

“ဒုန်း...”

မည်သည့်နေရာမှ အင်အားများ ရောက်လာသည်မသိဘဲ ယဲ့ချူးသည် မြေပြင်မှ ဝုန်းကနဲ ထလာပြီး ထိုအမျိုးသားကို ဦးခေါင်းဖြင့် တိုက်ကာ မှောက်ရက်လဲကျသွားစေသည်။

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း”

သူသည် လက်သီးဖြင့် ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာကို မနားတမ်း ထိုးနှက်နေတော့သည်။

“ဟီး... ဟီး... ဘာလို့ သူ့ကို ရိုက်တာလဲ”

“မင်းသာ သူ့ကို မရိုက်ခဲ့ရင် ငါ ဒီလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဘာလို့လဲ ဘာလို့လဲ”

ထိုအချိန်တွင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခရီးသွားများသည်လည်း ဤလူငယ်၏ ထူးဆန်းသော လုပ်ရပ်ကို သတိပြုမိသွားကြသည်။ အချို့က ဝင်ရောက် တားဆီးရန် ပြင်ကြသော်လည်း...

“ရှူး...”

541 05

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသော အမျိုးသမီးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ဦးခေါင်းပေါ်မှ ဆံပင်တုကို ချွတ်လိုက်ကာ လူတိုင်းကို နှုတ်ခမ်းပေါ် လက်တင်၍ အချက်ပြလိုက်သည်။

“ဟူး...”

လူတိုင်းသည် အသက်ရှူမှားသွားရသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေသူမှာ ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ဒါဆိုရင်... ဤမြင်ကွင်းမှာ တမင် သရုပ်ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်ကို လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ထိုလူငယ်၏ ထူးဆန်းသော တုံ့ပြန်မှုများအရလည်း တစ်ခုခုကို အားလုံးက ရိပ်မိနေကြသည်။

အဝေးမှ ပေ့ချူးမှာမူ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေသည်။ မိမိအစ်ကို၏ ရူးသွပ်နေသော ပုံစံနှင့် အမေဖြစ်သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသော ပုံစံကို ကြည့်ကာ သူမလည်း အမှန်တရားကို သိမြင်သွားခဲ့သည်။

“ဟီး... မေမေ၊ အဲဒီတုန်းက မေမေလည်း မတတ်သာလို့ ထွက်သွားခဲ့ရတာ မဟုတ်လား”

“ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ”

ပေ့ချူးသည် သူမကို ပြေးဖက်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များမှာ စမ်းရေတွင်းမှ ရေများကဲ့သို့ စီးကျလာခဲ့သည်။

အရာအားလုံးမှာ သူမ ထင်ထားသလို မဟုတ်ခဲ့ပေ။ အမေဖြစ်သူသည်လည်း ယဲ့ချူးကို အလွန် ချစ်မြတ်နိုးခဲ့မှာ သေချာသည်။

“ယဲ့ချူး”

ဆုပိုင်သည် ယဲ့ချူး၏ အနောက်တွင်ရပ်ကာ ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

“မရိုက်နဲ့တော့၊ ဘယ်သူ ရောက်လာလဲဆိုတာ ကြည့်ဦး”

ယဲ့ချူးသည် ကြောင်အလျက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးမှ မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များဖြင့် ကြည့်နေသော အဘွားအိုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အဘွား”

သူသည် ထိုအမျိုးသားပေါ်မှ ခုန်ထပြီး အဘွားဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

“အဘွား မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်”

အဘွားအိုသည် သူမ၏ ခြောက်သွေ့နေသော လက်ဖဝါးဖြင့် ယဲ့ချူး၏ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်သည်။

“မရှိတော့ဘူး၊ အားလုံး ပြီးသွားပြီ... သူ သေသွားပါပြီ၊ နောက်ဆို ဘယ်သူ့ကိုမှ ရိုက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဘယ်တော့မှ မရိုက်တော့ဘူး”

“စိတ်ချပါ”

“အင်း... အဘွား ရှိတယ်နော်...”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် အဘွားအိုသည် အဝေးမှ သစ်ပင်နောက်ရှိ ပေ့ချူးတို့ သားအမိကို လက်ယမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“မေမေ... ကျွန်မတို့ သွားကြမလား”

ပေ့ချူးသည် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငယ်စဉ်ကတည်းက ယဲ့ချူးသည် အမေဖြစ်သူကို မြင်တိုင်း ရန်လိုသော အကြည့်များဖြင့်သာ ကြည့်လေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခုတော့...

“သွားမယ်”

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲ၍ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။

++++++

542 01

အခန်း 542

မိမိနောက်တွင် လူရှိနေသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် ယဲ့ချူးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ထိုအမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ဦးနှောက်မှာ ခဏတာ ဗလာဖြစ်သွားပြီး နေရာမှာတင် ငိုင်ကျသွားတော့သည်။

“ဟူး...”

“အဲဒီတုန်းက အဘွားကိုယ်တိုင်ပဲ မင်းအမေကို ဆေးရုံကနေ အတင်း ထွက်သွားခိုင်းခဲ့တာပါ”

“ဒါ သူ့အပြစ် မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ မိသားစုကပဲ သူ့အပေါ်မှာ မှားခဲ့တာပါ”

“သူ တိတ်တဆိတ် ပြန်လာဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဘွားကပဲ သူ့ကို မောင်းထုတ်ခဲ့တာ။ တကယ်လို့ သူသာ အိမ်မှာ ဆက်နေရင်တော့ လူသေမှု ဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်”

အဘွားအိုသည် မျက်လုံးမှိတ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

“ကိုကြီး... မေမေက ကိုကြီးအတွက် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ယူလာပေးတယ်... ကိုကြီး ထင်ထားသလို မဟုတ်ပါဘူး” ပေ့ချူးက ဘေးမှနေ၍ တိုးတိုးလေး ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“မေမေ”

ယဲ့ချူးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်မိသည်။

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားရပြီး အသက်ပြန်ဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူမ၏ သားကို ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်း ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

“ဟီး... ဟီး... မေမေ မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်၊ မေမေ မင်းကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားသင့်တာ”

“ငါ့သားလေးရယ်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒုက္ခတွေ အများကြီး ခံခဲ့ရတာပဲ”

“ဟီး... ငါ့သားလေး...”

“ဟူး...”

ဆုပိုင်သည် ဘေးမှရပ်ကာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိသည်။ သူ၏ ကြိုးစားမှုမှာ အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ ဤလူငယ်၏ စိတ်ထဲရှိ အဖုအထစ်များကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“တကယ်တော့ ဒီလိုကိုး၊ ဟူး...”

“ဟုတ်ပဗျာ၊ ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံရဲ့ဝန်ထမ်း ဖြစ်ရတာ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။ ဆုပိုင်လိုမျိုး သူဌေးမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး”

“တောက်... နောက်ဆို ငါလည်း အရက် လုံးဝ မသောက်တော့ဘူး”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအများအပြား၊ အထူးသဖြင့် ကလေးပါသော မိဘများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်ကာ ငိုကြွေးနေကြသော မိသားစုကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်ဝိုင်းနေကြသည်။ ကိုယ့်ရင်သွေးကို မချစ်သော မိဘဟူသည် မည်မှာ ရှိပါမည်နည်း။ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့်သာ ထိုမေတ္တာတရားမှာ မြေမြှုပ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဝူး...”

ထိုအချိန်တွင် တိရစ္ဆာန်ရုံ တံခါးဝဘက်မှ အာဟသည် တစ်လှမ်းချင်း ခက်ခဲစွာ လျှောက်လာသည်ကို မည်သူမျှ သတိမထားမိကြပေ။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း တုန်ရီနေပြီး မျက်ရည်များမှာလည်း ဝိုင်းနေတော့သည်။

“ဟီး... ဟီး...”

542 02

သူသည် အနံ့ခံရင်း ဆုပိုင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ခြေသည်းဖြင့် ဆုပိုင်ကို အတင်း ခုန်ဖက်လိုက်သည်။

“ဗွမ်း...”

မမျှော်လင့်ဘဲ အဖက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ဆုပိုင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်ရက် လဲကျသွားတော့သည်။

“ဟီး... ဟီး... ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင်၊ ကျွန်တော့်ဘက်က ရပ်တည်ပေးပါဦးဗျ၊ ဟိုခြင်္သေ့ဘုရင်က တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲ”

“သူတစ်ယောက်တည်း ရိုက်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ခြင်္သေ့အုပ်ကြီး တစ်အုပ်လုံး ဝိုင်းရိုက်ကြတာ”

“ကျွန်တော့် ခြေထောက်ကို ကြည့်ဦး၊ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ ဖြစ်နေပြီ...”

“ကျွန်တော်... ဟင်”

ငိုနေသော အာဟသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ခြေသည်းနှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပိုင်၏ရင်ဘတ်ကို အတင်းဖိကြည့်လိုက်သည်။

တောက်... ပြဿနာပဲ... ဒါရိုက်တာ ဆုပိုင် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီနေရာက ဒီလောက်အထိ အိနေရတာလဲ။

“မင်း ဖယ်စမ်း...”

ဆုပိုင်သည် ထိုကောင်ကို အတင်း တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“ဗျစ်...”

မထင်မှတ်ဘဲ အာဟ၏ ခြေသည်းမှာ ဆုပိုင်၏ ရင်ဘတ်ရှိ အဝတ်ကြယ်သီးနှင့် ငြိသွားခဲ့သည်။ အဝတ်စုတ်ပြဲသံကြီး တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖြူဖွေးနေသော မုန့်လုံးနှစ်လုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျလာတော့သည်။

တပိုင်၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ရပ်နေသော ငှက်တောသည် ဆုပိုင်၏ မုန့်လုံးနှစ်လုံးနှင့် ဆုပိုင်၏ အဝတ်အစားကို ကြည့်ကာ...

“ဟူး...”

၎င်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

“အမေရေ... အနက်ရောင်ကြီးပါလား... ဒီအဝတ်ကို ငါ မြင်ဖူးပါတယ်၊ ဒါ... ဒါ ကျိုးဝမ်ရဲ့ အိုးအဖုံး မဟုတ်လား”

“ဝူး...”

အာဟသည် မျက်နှာပျက်နေသော ဆုပိုင်ကို ကြည့်ကာ မုန့်လုံးတစ်လုံးကို ချက်ချင်း ကိုက်ချီလိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။

“ဟို... ဒါရိုက်တာ၊ ကျွန်တော် ဗိုက်ဆာလို့ တမင် ဆွဲလိုက်တာလို့ ပြောရင် ခင်ဗျား ယုံမလား”

“အား... ကယ်ကြပါဦး”

“ခွေးသတ်နေပြီဟေ့”

ခရီးသွားများစွာမှာ ဆုပိုင်က မုန့်လုံးကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ထားသော အာဟ၏ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲထားသည့်ပုံစံကြည့်ပြီး ပါးစပ်ပိတ်ကာ ရယ်မောနေကြတော့သည်။

“တိရစ္ဆာန်ရုံ တံခါးဖွင့်ပြီနော်၊ လက်မှတ်ရှိတဲ့သူတွေ ဝင်လို့ ရပါပြီ”

“အာဟ အရိုက်ခံရတဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲကို အခမဲ့ ကြည့်လို့ ရတယ်နော်”

542 03

“မြန်မြန်လာကြ... ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး နောက်တစ်ခါ မရဘူးနော်”

ငှက်တောသည် တပိုင်၏ ဦးခေါင်းပေါ်မှ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် တပိုင်၏ နဖူးကို ပုတ်လိုက်သည်။

“သွားစို့ ပိုင်ကိုကြီး၊ မြန်မြန် သွားကြည့်ရအောင်”

အာဟ အရိုက်ခံရတာက ထားပါတော့။ အဓိကကတော့... အနက်ရောင်ကြီးဗျ

ညသန်းခေါင်ယံတွင်။

“ဟီး... ဟီး...”

ဖင်းမြေခွေးလေးသည် မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ဝပ်နေရင်း ဘေးမှ အာဟကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဖေဟ... လူတွေ မရှိတော့ဘူး”

“မငိုပါနဲ့တော့၊ ငိုနေတာ နာရီပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီလေ”

“ကျွန်တော်တောင် အိပ်ငိုက်လာပြီ”

“ဖြန်း...”

အာဟသည် ထိုအကောင်ကို မြက်ခင်းပေါ်သို့ လက်ဖြင့် ဖိချလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ဝမ်းနည်းလို့ ငိုတာ မရဘူးလား”

“မင်း ပြောစမ်း၊ အဲဒီ မုန့်လုံး နှစ်လုံးက ငါ့အပြစ်လား။ ပြီးတော့...”

“အဲဒီ အနက်ရောင် အိုးအဖုံးကြီး ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်သိမှာလဲ”

ပြောရင်းနှင့် အာဟသည် မြေပြင်မှ ဝုန်းကနဲ ထရပ်လိုက်သည်။

“ဒီနေရာက ငါ့ကို ဝမ်းနည်းစေတယ်၊ ငါ ဒီကနေ ထွက်သွားတော့မယ်”

“ငါ့သား... မင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်မလား”

“အဖေ မင်းကို ခေါ်သွားမယ်၊ အပြင်မှာက တိရစ္ဆာန်ရုံထဲထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကောင်းတာကွ...”

“ငါ့သား”

လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဖင်းမြေခွေးလေးမှာ အရိပ်ပင် မမြင်ရတော့ပေ။

တောက်... မင်း စောင့်နေလိုက်၊ အသုံးမကျတဲ့ကောင်။ ပြီးတော့ ဆုပိုင်... မင်း ငါ့ကို ဒီလို လုပ်တယ်ပေါ့။ ကောင်းပြီလေ ရုံးခန်းအသစ်ရှိတာနဲ့တင် ဟုတ်လှပြီ ထင်နေလား၊ တံခါးအသစ် တပ်လိုက်ရင် ငါ ဝင်လို့မရတော့ဘူး ထင်နေလား။ နောက်ပြောင်နေတာလား ငါက မြေတူးတတ်တယ်လေ၊ မင်း ဒေါသထွက်မလား မထွက်မလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့။

“ဟူး...”

အာဟသည် တွေးလေ ဒေါသထွက်လေ ဖြစ်နေပြီး လျှာဖြင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ရုံးခန်းရှိရာဘက်သို့ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ ကိုယ်ကို မြှင့်ပြီး အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မှောင်မည်းနေသဖြင့် ဘာမှ မမြင်ရပေ။ သူသည် သူ၏ နဖူးကို မှန်နှင့် ကပ်လိုက်သည်။

“တာဝန် စတင်ပါ”

အတွင်းမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အာဟသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားရပြီး မျက်လုံးများမှာ ဝိုင်းစက်သွားတော့သည်။

နောက်ထပ် တာဝန်တစ်ခု ထပ်သွားပြန်ပြီလား။

542 04

အတန်ကြာပြီးနောက် အတွင်းမှ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာတော့သည်ကို သိရသည့်အခါ အာဟသည် ရုံးခန်းတံခါးဝကို တစ်ပတ်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထောင့်တစ်နေရာကို ရှာတွေ့သည့်အခါ သူသည် လက်သည်းများဖြင့် မြေကြီးကို စတင်တူးဆွတော့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ခါတော့ ဆုပိုင်ကို နာကျင်အောင် လုပ်ပြရမယ်။ ပြီးတော့ တိရစ္ဆာန်ရုံထဲမှာ မြေတူးတတ်တဲ့သူတွေ ဒီလောက်များတာ၊ ငါ့လက်ချက်လို့ ဘယ်သူမှ သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

စည်ကားလှသော လမ်းမတစ်ခုပေါ်တွင် လူသံများဖြင့် ဆူညံနေတော့သည်။ ဆုပိုင်သည် ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ ဤဈေးကြီး၏ အဝင်ဝတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေမိသည်။ အဝေးမှ ဈေးသည်များစွာမှာ သူတို့၏ကုန်ပစ္စည်းများကို အသံကုန် အော်ဟစ် ရောင်းချနေကြသည်။ ဆုပိုင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ဧရာမ သားငါးဈေးကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရောင်းချနေသော်လည်း ကျန်ရှိသော ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာမူ အသားအမျိုးမျိုးကို ရောင်းချနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု တာဝန်နှင့် ပတ်သက်သည့် သဲလွန်စကိုမူ သူ မတွေ့ရသေးပေ။ သူသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ရင်း လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ အတွင်းသို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

“ဒါ ငါတို့ တရုတ်ပြည် မဟုတ်လား။ ဒီတစ်ခါ မြင်ကွင်းက တရုတ်ပြည်မှာလား”

“ဒါက မဟာမျိုးသုဉ်းမှု မတိုင်ခင်က သားငါးဈေးပဲ၊ ဘုရားရေ... အသားတွေ ဒီလောက်အများကြီး ရောင်းနေတာလား”

“ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ဆုပိုင် ပြမယ့် အကောင်က ဘာလဲဟ။ ခုနက ရှာကြည့်တာ သင်းခွေချပ်ဆိုတဲ့ အကောင်အကြောင်း ဘာမှတ်တမ်းမှ မရှိဘူး”

“အပေါ်ကလူ၊ ငါ ရှာတွေ့ပြီ။ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေး ကျမ်းတွေထဲမှာ ပါတယ်၊ ဒီအကောင်က ဆေးဖက်ဝင်တယ်တဲ့၊ ရောဂါတွေ အများကြီး ကုလို့ရတယ်ဆိုပဲ”

“ဟင်... တကယ်လား၊ မဖြစ်နိုင်တာ။ တချို့ တိရစ္ဆာန်တွေက ဆေးဖက်ဝင်တယ်ဆိုပေမဲ့ တိရစ္ဆာန်ကို ဆေးအဖြစ် စားသုံးတာကတော့ အရမ်း ရက်စက်လွန်းရာ မရောက်ဘူးလား။ တိရစ္ဆာန်ရုံထဲက ယုန်လေးတွေလည်း ရောဂါကုပေးနိုင်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အသက်အန္တရာယ် မရှိတဲ့ အနေအထားမှာလေ။ အသက်အန္တရာယ် ရှိမယ်ဆိုရင်တော့ ဆုပိုင် သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဒါဆိုရင်တော့ ငါ သဘောပေါက်ပြီ။ ဆုပိုင်က ဒီဈေးထဲမှာ ဒီအကောင်ကို ရောင်းဝယ်နေတဲ့သူတွေကို လိုက်ရှာနေတာ ဖြစ်ရမယ်”

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွင့်မှုအတွင်းရှိ ပရိသတ်များသည် ဆုပိုင်နှင့်အတူ ဤရှေးဟောင်း သားငါးဈေးအတွင်းသို့ လိုက်ပါလာကြသည်။ လူတိုင်းသည် မိမိတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော အသားများနှင့် ဥအမျိုးမျိုးကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေကြသည်။ သို့သော် တစ်ဖက်မှာလည်း သင်းခွေချပ်အတွက် စိုးရိမ်နေကြသည်။ ဤအကောင်မှာ အစားအစာ သို့မဟုတ် ဆေးဝါးအဖြစ် စားသုံးခြင်း ခံရလေ့ရှိကြောင်း သိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဟူး...”

ဆုပိုင်သည် ဈေး၏ အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူသည် လူအုပ်ကြီးကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်သော်လည်း တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် ရောင်းချနေသည့် အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရပေ။

“ဟေး... ရှောင်ကျိုး၊ ဒီနေ့ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ရောက်လာတာလဲ”

ထိုစဉ် လမ်းဘေးတွင် ထိုင်နေသော ပိန်လှီလှသော အမျိုးသားတစ်ဦးက လူငယ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို လှမ်းတားလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ဘာဝယ်ချင်လို့လဲ”

542 05

ပိန်လှီသော အမျိုးသားသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သူမျှ သတိမထားမိသည်ကို မြင်ရသည့်အခါမှ အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။

“အခုတလော ပစ္စည်းအသစ်တွေ ရောက်ထားတယ်၊ တကယ့်ကို အားရှိတာ။ အထူးသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းတဲ့သူတွေအတွက် အရမ်းကောင်းတယ်။ ဘယ်လိုလဲ။ လာကြည့်မလား”

ရှောင်ကျိုးဟု ခေါ်သော အမျိုးသမီးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပုံရသည်။

“အခုတလော သတင်းတွေထဲမှာလည်း ပါတယ်လေ၊ ဒီလို တောရိုင်းပစ္စည်းတွေကို ဝယ်လို့ မရဘူးတဲ့၊ အဖမ်းခံရမှာ စိုးလို့ပါ”

“အား... သတင်းမှာ ပြောတာတွေကို ခင်ဗျားက ယုံနေတာလား”

ပိန်လှီသော အမျိုးသားက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ပြီးတော့ ဒီမှာတင် ကျွန်တော်တို့ သတ်ဖြတ်ပြီးသား လုပ်ပေးမှာလေ၊ ခင်ဗျား သယ်သွားရင် ဘယ်သူမှ သိမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဘယ်လိုလဲ၊ လာကြည့်မလား”

“ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းတာ၊ ခင်ဗျားတို့လို ကလေးရကာစ မိသားစုတွေအတွက် ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်”

“ဒါဆိုရင်လည်း... သွားကြည့်ကြတာပေါ့”

ရှောင်ကျိုးသည် “ကလေး” ဆိုသည့် စကားကို ကြားရသည့်အခါ အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ထိုအမျိုးသားနောက်သို့ လူသူကင်းဝေးရာ လမ်းကြားလေးတစ်ခုအတွင်းသို့ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

“ကျွိ...”

သစ်သားတံခါးလေး တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ညှီစို့စို့ အနံ့ဆိုးကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ရှောင်ကျိုးသည် နှာခေါင်းကို အမြန် ပိတ်လိုက်ရသည်။

“အခု ပြမယ်နော်၊ ကြည့်လိုက်ဦး”

ပိန်လှီသော အမျိုးသားသည် ပြုံးလျက် ရှေ့ရှိ သံလှောင်အိမ်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ညှပ်တစ်ခုဖြင့် အတွင်းရှိ တစ်ကိုယ်လုံး အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တိရစ္ဆာန်လေးကို မလိုက်သည်။ ထိုတိရစ္ဆာန်လေး၏ ခြေသည်းနှစ်ဖက်တွင် ရှည်လျားပြီး ချွန်ထက်သော လက်သည်းများ ပါရှိသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ မျက်လုံးလေးများကို ပြူးလျက် လူနှစ်ဦးကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးထွေးနေအောင် ကြိုးစားနေသည်။

“ဒါ ဘာတိရစ္ဆာန်လဲ”

ရှောင်ကျိုးသည် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေပြီး ရုပ်ဆိုးလှသော ထိုအကောင်ကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းကို ပိတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

“ဒါက စားလို့ ရရဲ့လား။ ဒီလောက် ရုပ်ဆိုးတာကို တကယ်ပဲ အာနိသင် ရှိပါ့မလား”

စောစောက အမျိုးသား ညွှန်းဆိုခဲ့သော အချက်များကို ဤတိရစ္ဆာန်၏ ရုပ်သွင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှောင်ကျိုးမှာ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး အကြေးခွံတွေနဲ့ဟာကို စားလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ် အားရှိမှာလဲ။

“ဒါကို ခင်ဗျား မသိလို့ပါ”

ပိန်လှီသော အမျိုးသားသည် အမျိုးသမီး နောက်ဆုတ်သွားသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

“ရုပ်ဆိုးတာကို မကြည့်နဲ့၊ ဒါ တကယ့်ကို အားရှိတဲ့ တိရစ္ဆာန်ပဲ”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူသည် လှောင်အိမ်ဘေးမှ နှုတ်သီးချွန် ညှပ်တစ်ခုကို ယူကာ အကြေးခွံတစ်ခုကို ညှပ်လိုက်သည်။

“ဗျစ်...”

542 06

သူသည် သင်းခွေချပ်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အကြေးခွံကို အတင်း ဆွဲခွာပစ်လိုက်သည်။

“ဂျောက်... ဂျောက်... ဂျောက်”

ရှောင်ကျိုးသည် ထိုတိရစ္ဆာန်လေး ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းကျပ်စွာ လုံးထွေးလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ထူထဲလှသော အကြေးခွံများ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပွတ်တိုက်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ကြည့်လိုက်ဦး၊ ဒီအကြေးခွံတွေကို ခဏနေရင် ကျွန်တော် အကုန် ခွာပစ်မှာ။ အတွင်းထဲမှာက အသားကောင်းတွေချည်းပဲလေ”

“ဒီအကောင်ကို သင်းခွေချပ်လို့ ခေါ်တယ်၊ တကယ့် ပစ္စည်းကောင်းပဲ”

“ငါတို့ စီးပွားဖက် ဖြစ်နေတာ ကြာလှပြီ၊ ငါက ခင်ဗျားကို လိမ်ပါ့မလား”

ပိန်လှီသော အမျိုးသားသည် သင်းခွေချပ်ကို လှောင်အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ရှောင်ကျိုးကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားသာ မယူရင် မနက်ဖြန်ကျရင် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်ကို လုဝယ်နေကြတာ”

“ဒါဆိုရင်... တစ်ကောင်ကို ဘယ်လောက်လဲ”

ရှောင်ကျိုးသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် အံကို ကြိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူမတို့ မိသားစုမှာ ပိုက်ဆံ မရှားသော်လည်း မိသားစုဝင်အားလုံး ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းကြပေ။ ထို့ကြောင့် မိတ်ဆက်ပေးသူရှိ၍သာ ဤတောရိုင်းတိရစ္ဆာန် ရောင်းသူကို သိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

******

543 01

အခန်း 543 ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားမှု၏ နာကျင်ခြင်း (၂/၂)

ထိုပိန်လှီလှသော အမျိုးသားထံမှ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်အချို့ကို ဝယ်ယူပြီး ခန္ဓာကိုယ်အားဖြည့်ရန် အသုံးပြုခဲ့ဖူးရာ အာနိသင်မှာ မဆိုးလှကြောင်း သူမ သိရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါကတော့ တော်တော်လေး ဈေးကြီးမယ်”

“တစ်သောင်းခွဲ ပေးရမယ်”

“ဒါပေမဲ့ တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းမျိုးဆိုတာတော့ ကျွန်တော် အာမခံတယ်။ ဘယ်လိုလဲ။ ယူမလား။ ခင်ဗျား ယူမယ်ဆိုရင် အခုချက်ချင်း အကြေးခွံတွေ ခွာပေးမယ်၊ ကလီစာတွေကိုလည်း ထုတ်ပေးလိုက်မယ်။ အိမ်ရောက်ရင် ဆေးကြောပြီး တန်းစွပ်ရုံပဲလေ”

“ကောင်းပြီလေ”

ရှောင်ကျိုးက လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် အပြင်ထွက်ပြီး တံခါးဝမှာ ခဏစောင့်နေဦး၊ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုမှ ကျွန်တော် ပေးမယ်”

ပိန်လှီသော အမျိုးသားက ရယ်မောလျက် တံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်လိုက်သည်။

“ကျိ... ကျိ... ကျိ”

ရှောင်ကျိုးသည် အခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေရင်း အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများကို ကြားရသည့်အခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူမသည် ထိုအသံများကို မကြားရတော့သည့် အချိန်အထိ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ထပ်တိုးလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ သူမ၏ ရင်ထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ကျွိ...”

သစ်သားတံခါး ပွင့်လာသည်။ ပိန်လှီသော အမျိုးသားသည် အနက်ရောင် ပလတ်စတစ်အိတ် တစ်အိတ်ကို ကိုင်ကာ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ရှောင်ကျိုးအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“အိမ်ရောက်ရင် စွပ်ပြုတ်လုပ်သောက်ကြည့်လိုက်ပါ၊ အာနိသင်ကို သိရပါလိမ့်မယ်”

“တကယ်လို့ ထပ်လိုချင်သေးရင် ကျွန်တော့်ဆီ လာခဲ့ဦးနော်”

“စိတ်ချပါ၊ ဒါက တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းကောင်းကြီးပါ”

ရှောင်ကျိုးသည် ငွေပေးချေပြီးနောက် အနက်ရောင် ပလတ်စတစ်အိတ်ကို ကိုင်လျက် အလျင်အစလို ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

“ဟင်”

ဆုပိုင်သည် ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ အဝင်ဝတွင် ထိုင်နေရင်း ကြံရည်တစ်ခွက်ကို မှာယူသောက်သုံးနေမိသည်။ သူသည် ဝင်ထွက်သွားလာနေသော လူအုပ်ကြီးကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်နေရင်း ရုတ်တရက် အနက်ရောင် ပလတ်စတစ်အိတ် တစ်အိတ်ပေါ်သို့ အကြည့်များ ရောက်သွားသည်။ ပလတ်စတစ်အိတ်၏ အပေါ်ဘက်သို့ ထွက်ပေါ်နေသော အရာမှာ ရှည်လျားလှသော အမြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

543 02

“ငါးများလား”

ဆုပိုင်က မသေချာသလို ရေရွတ်လိုက်သည်။

“သွားကြည့်မှ ဖြစ်မယ်”

သူသည် ထိုင်ခုံမှ အလျင်အစလို ထရပ်လိုက်ပြီး အဝေးသို့ သုတ်ခြေတင် သွားနေသော လူငယ်အမျိုးသမီး နောက်သို့ တစ်လှမ်းချင်း လိုက်ပါသွားတော့သည်။

“မင်္ဂလာပါ၊ ခင်ဗျားရဲ့ ငါးက တော်တော်လေး ကြီးတာပဲနော်၊ ဘယ်မှာ ဝယ်တာလဲ”

ဆုပိုင်သည် စကားပြောရင်းနှင့်ပင် အနက်ရောင် ပလတ်စတစ်အိတ်ကို အသာအယာ ဆွဲဖွင့်ကာ ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။ သို့သော် အတွင်းမှ သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီနေသော အလောင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏတွင် ဆုပိုင်သည် နေရာမှာတင် ကြောင်အသွားရသည်။

သင်းခွေချပ်၏ အလောင်း သေချာပေါက် မမှားနိုင်ပေ။ ချွန်ထက်သော ဦးခေါင်းနှင့် အလောင်းပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော အကြေးခွံအချို့က သက်သေခံနေသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ... သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

“ဟူး...”

“ဒါကို ဘယ်မှာ ဝယ်တာလဲ”

ဆုပိုင်သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်ပြီး အနက်ရောင် ပလတ်စတစ်အိတ်ကို အတင်း လုယူလိုက်သည်။

“ကယ်ကြပါဦး လုယက်နေကြပြီ”

“ပြန်ပေးဆွဲနေတယ်... ကယ်ကြပါဦး”

“ဘယ်သူရှိလဲ... လာကြပါဦး

ဆုပိုင်က မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရှေ့မှ လူငယ်အမျိုးသမီးက အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“ဝုန်း...”

ဘေးဘက်ဆီမှ လူငယ်အချို့ ပြေးထွက်လာကြပြီး ဆုပိုင်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် လူအုပ်ကြီးက သူ့ကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြသည်။

“နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးကို လုယက်ရဲတယ်ပေါ့၊ အားလုံး ဝိုင်းထားကြ၊ သူ့ကို အလွတ်မပေးနဲ့”

“ဟုတ်တယ်၊ လုံခြုံရေးတွေ မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ တကယ့်ကို ယုတ်မာလိုက်တာ၊ ငါတို့ မျက်စိရှေ့မှာတင် ဒါမျိုး လုပ်ရဲတယ်ပေါ့၊ ဒါ ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ သူ မသိဘူး ထင်တယ်”

“မရဘူး... သူ့ကို တစ်ချက်လောက် ရိုက်ရမယ်၊ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ လမ်းမှားလိုက်ပြီး လုယက်နေတယ်ပေါ့”

“ဖယ်စမ်း”

ဆုပိုင်သည် လူအုပ်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ဟောက်လိုက်သည်။ လူငယ်အမျိုးသမီးသည် မြေပြင်ပေါ်မှ အနက်ရောင် ပလတ်စတစ်အိတ်ကို ကောက်ယူကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ဆုပိုင်သည် လျင်မြန်လှသော အရှိန်ဖြင့် ရှေ့မှ သန်မာသော အမျိုးသားကို တွန်းဖယ်ကာ သူမကို အတင်း ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

543 03

“မသွားနဲ့ဦး၊ ဒါကို ဘယ်မှာ ဝယ်တာလဲလို့ မေးနေတယ်လေ”

“တောက်... ညီအစ်ကိုတို့၊ သူ့ကို ဝိုင်းရိုက်ကြစမ်း”

အနောက်ဘက်ဆီမှ ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ မြေပြင်ပေါ်မှ ထလာသော အမျိုးသားက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လူအုပ်ကြီးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။

“ဟူး...”

ဆုပိုင်သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးကို ဆွဲထားရင်း ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိုလူအုပ်ကြီးကို ပြန်လည် ခုခံနေရသည်။

“ရပ်လိုက်စမ်း”

“ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ”

“ဈေးမရောင်းကြတော့ဘူးလား”

ထိုအချိန်တွင် ဆံပင်အနည်းငယ် ဖြူနေသော သက်ကြီးပိုင်း လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦး ပြေးဝင်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်ကာ ဟန့်တားလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ ဩဇာရှိပုံရသဖြင့် လူတိုင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားကြသည်။

“ဒီလူက လုယက်နေတာ၊ အခုထိ ဟိုအမျိုးသမီးကို ဆွဲထားတုန်းပဲ”

“မှန်တယ်၊ လုရုံတင်မကဘူး၊ ထွက်ပြေးဖို့ပါ ကြိုးစားနေတာ။ ဦးလေးကျန်း ကျွန်တော်တို့က ဝိုင်းကူဖမ်းပေးနေတာပါ”

“မြန်မြန် လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း၊ လုံခြုံရေးတွေ ရောက်လာပြီပဲ၊ မင်း လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

လူအုပ်ကြီးသည် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း၏ နောက်တွင် ရပ်ကာ ဆုပိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးလျက် ဆူပူနေကြသည်။ ဆုပိုင်သည် ထိုလူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်ထဲမှ အမျိုးသမီးကိုသာ ဆွဲထားရင်း ပလတ်စတစ်အိတ်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် လုယူလိုက်ကာ အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒီတိရစ္ဆာန်ကို ဘယ်မှာ ဝယ်တာလဲ”

ဤအမျိုးသမီးတစ်ဦးတည်း ဝယ်ယူနိုင်သည်ဆိုပါက ဤဈေးအတွင်း၌ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို တိတ်တဆိတ် ရောင်းချနေသည့် ဈေးသည် သေချာပေါက် ရှိနေရပေမည်။ ယခု အချိန်ခဏလေးအတွင်းမှာပင်... သင်းခွေချပ်များစွာ အသက်ဆုံးရှုံးနေရနိုင်သေးသည်။

“ပြောမှာလား၊ မပြောဘူးလား”

ဆုပိုင်သည် အိတ်ထဲမှ သွေးစွန်းနေသော အလောင်းကို ကိုင်မြှောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “မြန်မြန်ပြောစမ်း၊ ခင်ဗျား သိလား... ဒါက ကာကွယ်ထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်၊ တစ်ကောင်ချင်းစီက အရမ်း တန်ဖိုးရှိတာ။ ခင်ဗျား မပြောရင် နောက်ထပ် အကောင်တွေ အများကြီး သေရဦးမှာ”

“မြန်မြန် ပြောစမ်းပါဦး”

“ဟူး...”

ထိုအချိန်တွင် ဆုပိုင်ကို ဝိုင်းထားသော လူအုပ်ကြီးနှင့် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းမှာပါ ဆုပိုင်၏ လက်ထဲမှ အရာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာများ ပျက်သွားကြပြီး အသက်ရှူမှားကုန်ကြသည်။

“ဒါ သင်းခွေချပ် မဟုတ်လား၊ ဟိုတစ်နေ့ကပဲ ဦးလေးကျန်းက ကျွန်တော်တို့ကို စာအုပ်လေးတွေ ဝေထားသေးတယ်လေ။ ဒီလို တိရစ္ဆာန်တွေကို ရောင်းဝယ်နေတာ တွေ့ရင် ချက်ချင်း အကြောင်းကြားရမယ်ဆိုတာလေ”

“တောက်... ငါတို့ ဈေးထဲမှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် ရောင်းတဲ့သူ ရှိနေတာကိုး။ တခြားဈေးတွေဆိုရင် ဒီကိစ္စကြောင့် သုံးလလောက် ပိတ်လိုက်ရတာလေ။ ဒါ ဘယ်က အသုံးမကျတဲ့ကောင်လဲ။ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ ထင်တယ်”

543 04

“ဒီကောင်ကို သေချာပေါက် ဖမ်းရမယ်၊ ငါတို့ ဈေးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို လာဖျက်ဆီးနေတာပဲ”

“ဂလု”

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ကျိုးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ငိုယိုကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဟိုဘက်က လမ်းကြားထဲမှာပါ၊ ကျွန်မ မဝယ်တော့ပါဘူး၊ ဒါကို ကျွန်မ မယူတော့ဘူး၊ ကျွန်မကို လွှတ်ပေးကြပါလားဟင်”

“ကျွန်မ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူက ဒါကို စားရင် အားရှိတယ်လို့ ပြောလို့ ဝယ်မိတာပါ”

“ဟီး... ကျွန်မ တကယ် မသိလို့ပါ”

“မြန်မြန် သွားကြစို့၊ ခင်ဗျားတို့ ဒီအမျိုးသမီးကို စောင့်ကြည့်ထားကြ၊ လွှတ်မပေးနဲ့ဦး”

ဦးလေးကျန်းက အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ အဝေးမှ လမ်းကြားဆီသို့ အမြန် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ဆုပိုင်မှာမူ ထိုသူ့ထက် ပို၍ စောစွာ ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“မင်းတော့ သွားပြီ မိန်းကလေးရယ်”

ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်နေသော အဘွားအိုတစ်ဦးသည် စာအုပ်ငယ်လေးကို ရှောင်ကျိုး၏လက်ထဲသို့ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း သနားစရာကောင်းလှသော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အပေါ်က စည်းကမ်းချက်တွေကို သေချာ ဖတ်ကြည့်ဦး။ သင်းခွေချပ်ဆိုတာ နိုင်ငံတော်က ကာကွယ်ထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်၊ မျိုးသုဉ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ ဒါကို ဝယ်တာဟာ ထောင်ကျနိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ”

“နိုင်ငံတော်က စည်းကမ်းထုတ်ထားပြီးသားလေ၊ ရောင်းတဲ့သူတင်မကဘူး၊ ဝယ်တဲ့သူပါ ထောင်ကျမှာပဲ”

“ဟီး... ကျွန်မ မသိလို့ပါ၊ ကျွန်မ တကယ် မသိလို့ပါ”

ရှောင်ကျိုးသည် ကြောင်အလျက် ထိုစာအုပ်ငယ်လေးကို ကိုင်ကာ စာမျက်နှာများကို အလျင်အစလို လှန်ကြည့်နေမိသည်။ အပေါ်တွင် ရေးသားထားသော ပြစ်ဒဏ်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ခွေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

အမြဲတမ်းလိုလိုပင် ဝယ်ယူသူများမှာမူ ဒါက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ပဲ မဟုတ်လားဟု ထင်မြင်တတ်ကြသည်။ ပြစ်ဒဏ်ပေးမည်ဆိုလျှင်တောင် မိမိကိုယ်ကိုယ် နစ်နာသူအဖြစ်သာ ယူဆတတ်ကြသည်။

သို့သော်... ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားမှု မရှိလျှင် နာကျင်မှုလည်း ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ဝယ်ယူခြင်းသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ စားသုံးခြင်းသည် သတ်ဖြတ်ရန် သွေးထိုးလှုံ့ဆော်သူသာ ဖြစ်ပြီး၊ သေချာပေါက် ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ခံရပေလိမ့်မည်

“ဒုန်း...”

ဆုပိုင်သည် ရှေ့မှ သစ်သားတံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။

ညှီစို့စို့ သွေးနံ့ကြီးမှာ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ဤကျဉ်းမြောင်းလှသော အခန်းအတွင်း၌ ထောင့်တစ်နေရာရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းနေသော သင်းခွေချပ် အကြေးခွံများမှာ ပုံလျက်သား ရှိနေသည်။ ကလီစာ အချို့မှာလည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ ရှိနေတော့သည်။

“တောက်... ယုတ်မာလိုက်တာ”

ဦးလေးကျန်းသည် ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

“ဈေးစီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့ကို အမြန်ရှာပြီး ဒီဆိုင်ခန်းကို ဘယ်သူ ငှားထားတာလဲဆိုတာ ကြည့်ခိုင်းလိုက်။ ငါ အခုချက်ချင်း အထက်ကို အကြောင်းကြားပြီး ဖမ်းခိုင်းလိုက်မယ်”

++++++