အခန်း (၁၀၁-၁၀၂)

အခန်း။ ၁၀၁

ဤ လော်ရှန်းကျမ်းမှာမူ သူ၏ အရန်အစီအစဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူနှင့် သင့်တော်မည့် စစ်မှန်သော တာအိုကျင့်စဉ်ကို လုံးဝရှာမတွေ့တော့ပါက ကုယွမ်အနေဖြင့် ဤကျမ်းစာကို ကျင့်ကြံရန် စဉ်းစားကောင်း စဉ်းစားပေလိမ့်မည်။

...

ပိုင်လျန်မြို့ကဲ့သို့ သေးငယ်သော နေရာမျိုးတွင် သတင်းအချက်အလက်များမှာ ပိတ်ဆို့နေတတ်သည်။

သို့သော် မည်မျှပင် ပိတ်ဆို့နေပါစေ လူတစ်ယောက်က မိစ္ဆာကို သတ်လိုက်သည်ဟူသော သတင်းမှာမူ အလွန်ကြီးကျယ်သော ဖြစ်ရပ်ဖြစ်သဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူအချို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။

"ဘာ... ကုယွမ်က ဝံပုလွေမိစ္ဆာကို သတ်လိုက်တယ်ဟုတ်လား။ သူက မွေးရာပါသိုင်းဆရာကြီး ဖြစ်သွားပြီလား။ ဒါက မဖြစ်နိုင်တာပဲ"

ယွီတိန်မျှော်စင်တွင် ရှရှို့ရွှယ်သည် ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အတော်လေး ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ မယုံကြည်နိုင်ခြင်းပင်။

သူမကိုယ်တိုင်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက သိုင်းပညာကို လေ့လာလိုက်စားခဲ့သူဖြစ်ရာ မွေးရာပါသိုင်းဆရာကြီးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် မည်မျှ ခက်ခဲသည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။

"ဒါ့အပြင်... ကုယွမ်ရဲ့ အသက်အရွယ်ကို ခဏဖယ်ထားဦး။ သူ ကျင့်ကြံမှုလောကထဲ ရောက်နေတာ ဘယ်လောက်တောင် ရှိသေးလို့လဲ။ သုံးလလောက်ပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီလောက် အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မွေးရာပါသိုင်းဆရာကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားနိုင်မှာလဲ"

သို့သော် သူမ၏ဖခင် ရှမင်ယန်၏ တည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်မိသောအခါ ကျန်ရှိသော စကားလုံးများမှာ ပါးစပ်ဖျားတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်မျိုးတွင် သူမ၏ဖခင်မှာ ဘယ်သောအခါမှ လိမ်ညာမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာသိသဖြင့် ဤသတင်းမှာ မှန်ကန်နေပေလိမ့်မည်။

"မွေးရာပါအဆင့် ဖြစ်သွားတာပဲဟာ... ဘာတွေ မဖြစ်နိုင်စရာ ရှိလို့လဲ"

ရှမင်ယန်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ အတွေးကို သိနေပုံရပြီး ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။

"ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ပါတယ်။ ဘာမှ ထူးဆန်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလောကထဲမှာ တစ်ညတည်းနဲ့ အဆင့်တွေတက်ပြီး ရွှေအမြုတေ ဖြစ်သွားတဲ့ နည်းလမ်းတွေတောင် ရှိသေးတာပဲ။ မွေးရာပါအဆင့်လောက်ကတော့ ဘာပြောစရာ ရှိမလဲ"

"ဒီကောင်လေးမှာ ကံတရားတစ်ခုခုရှိနေပုံပဲ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို အရင်အမြင်တွေနဲ့ တိုင်းတာလို့ မရတော့ဘူး။ အခု နတ်ဘုရားနန်းတော်ကလည်း ပွင့်တော့မှာဆိုတော့ ပိုင်လျန်မြို့တင်မက ရှန်းရန်နယ်မြေတစ်ခုလုံးပါ ပိုပြီး ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ လူအင်အား သုံးရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ"

နတ်ဘုရားနန်းတော်ဟူသော အမည်ကို ပြောလိုက်သောအခါ ရှမင်ယန်၏ မျက်လုံးများမှာ တက်ကြွစွာ တောက်ပသွားသည်။ သူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး စားပွဲကို ခေါက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် နင် ဒုတိယထပ်က စတိုခန်းကိုသွားပြီး နှံစားပြောင်းဝါဆေးလုံးတစ်ပုလင်းနဲ့ ကျားအရိုးခြင်ဆီအားဖြည့်ဆေးလုံးတစ်လုံး သွားယူပါ။ ပြီးရင် ကုယွမ်ဆီကို ကိုယ်တိုင်သွားပေးလိုက်။ ဒါက သူ့ရဲ့ မွေးရာပါအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်တဲ့အတွက် ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်လို့ ပြောလိုက်ပါ။ ငါ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ နားလည်လိမ့်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်။ သတိထားရမှာက သူ့ကို လေးလေးစားစား ဆက်ဆံပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ရှရှို့ရွှယ်သည် ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သို့သော် ရှရှို့ရွှယ်သည် ချန်ကုန်းလမ်းကြား၏ အနက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိကာ အိမ်တံခါးကို ခေါက်လိုက်သောအခါ တံခါးလာဖွင့်ပေးသူမှာ ကုယွမ်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ မိဘများ ဖြစ်နေသည်။ ကုယွမ်သည် တစ်စုံတစ်ယောက် လာရှာမည်ကို ကြိုတင်သိနေပုံရပြီး သတင်းစကား ပါးသွားခဲ့သည်။ သူသည် ကိစ္စအချို့ကို သွားရောက်ဖြေရှင်းနေပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ ပြန်လာမည်ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှရှို့ရွှယ်မှာ အံ့ဩသွားရသလို စိတ်ပျက်မှု အနည်းငယ်လည်း ဖြစ်သွားမိသည်။

ရှရှို့ရွှယ်အပြင် မြို့ထဲရှိ ချမ်းသာသော မိသားစုအချို့မှာလည်း ဤလမ်းကြားထဲတွင် ငယ်ရွယ်သော မွေးရာပါသိုင်းဆရာကြီးတစ်ဦး နေထိုင်ကြောင်း သိသွားကြသဖြင့် လူလွှတ်၍ အဖိုးတန်လက်ဆောင်များဖြင့် လာရောက် ဂါရဝပြုကြသည်။

လူများစွာအတွက် မွေးရာပါသိုင်းဆရာကြီးတစ်ဦး ဆိုသည်မှာ အလွန်ခန့်ညားထည်ဝါသော စွမ်းအားတစ်ခုပင်။ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် ယခင်က မည်သည့် အဆင့်အတန်းရှိခဲ့သည်ဖြစ်စေ မိတ်ဆွေဖွဲ့ထားရန် ထိုက်တန်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုလူများမှာလည်း ရှရှို့ရွှယ်ကဲ့သို့ပင် ကုယွမ်ကို တွေ့ခွင့်မရဘဲ လက်ချည်းဗလာဖြင့် ပြန်ခဲ့ကြရသည်။

...

ပိုင်လျန်မြို့ရှိ စာအုပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင်...

မျက်ခုံးထူထူ၊ ကြယ်တာရာကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံးများ၊ တည်ကြည်သော မျက်နှာနှင့် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ စူးရှသော အကြည့်များရှိသည့် ရှည်လျားထွားကျိုင်းသော အနက်ရောင်

ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် စင်ပေါ်ရှိ စာအုပ်များကို လိုက်လံကြည့်ရှုနေသည်။

သူ၏ ခါးတွင်လည်း ဓားတစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားကာ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေပုံပင်။

သူသည် စာမျက်နှာများကို အလွန်မြန်ဆန်စွာ လှန်လှောနေသဖြင့် စနစ်တကျ မထိန်းသိမ်းထားသော စာအုပ်ဟောင်းအချို့မှာ အနည်းငယ် ပျက်စီးသွားရသည်။

ထို့ကြောင့် ဘေးမှ စာအုပ်ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ အားနာသဖြင့် ဘာမှမပြောရဲဘဲ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ထိုသူ၏ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါကြောင့် မည်သူမျှ ပါးစပ်မဟရဲကြပေ။

သာမန်လူများ မမြင်နိုင်သော အရာမှာ ထိုအနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသား၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် စာတန်းလေးများ အဆက်မပြတ် ပေါ်ထွက်နေခြင်းပင်။

[တာအိုအနှစ်သာရအမှတ် +၁၅]

[တာအိုအနှစ်သာရအမှတ် +၂၆]

[တာအိုအနှစ်သာရအမှတ် +၉]

[တာအိုအနှစ်သာရအမှတ် +၅၇]

...

ထိုအနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကုယွမ်ပင်။ သို့သော် ယခု သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ သူကိုယ်တိုင် မဟုတ်ဘဲ ယန်ရှီဆန်း၏ အသွင်အပြင် ဖြစ်နေသည်။

ကုယွမ်သည် စာအုပ်ဆိုင်ထဲတွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ငွေစအချို့ကို ထားရစ်ခဲ့ကာ ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ ဝမ်းသာအားရ ကျေးဇူးတင်စကားများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိုနေရာမှ ပြတ်ပြတ်သားသား ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ဒီတာအိုအနှစ်သာရအမှတ်တွေက တကယ်ကို စုဆောင်းရခက်တာပဲ။ ပိုင်လျန်မြို့ထဲက စာအုပ်

ဆိုင်တွေ၊ အပေါင်ဆိုင်တွေနဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဆိုင်တွေ အကုန်နှံ့နေပြီ။ ခုထိ ခုနစ်ထောင်ကျော်ပဲ စုမိသေးတယ်..."

လမ်းမပေါ်တွင် ကုယွမ်သည် သူ၏နဖူးကို ပွတ်သပ်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေမိသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း သူသည် တာအိုအနှစ်သာရအမှတ် ခုနစ်ထောင်ကျော် စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ မူလရမှတ် တစ်ထောင်ကျော်နှင့် ပေါင်းလိုက်ပါက စုစုပေါင်း ကိုးထောင်ကျော် ရှိပြီဖြစ်သည်။

ဤရမှတ်များမှာ ပြာလဲ့ရိပ် ဓားလိပ်ပြာဥ၏ အဆီအနှစ်များကို ဖြည့်တင်းပြီး အကောင်ပေါက်ရန် လုံလောက်သည်။

သို့သော်လည်း ချင်ဟု မျိုးရိုးအမည်ရှိသော အမျိုးသမီးက နောက်ပိုင်းတွင် ဆုလာဘ်အဖြစ် ဓားလိပ်ပြာဥတစ်ဥ ထပ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသည်။

ထို့ကြောင့် ဓားလိပ်ပြာနှစ်ကောင်ကို ဆက်တိုက် အကောင်ပေါက်ရန်အတွက်မူ ဤကိုးထောင်ကျော်မှာ သေချာပေါက် မလုံလောက်ပေ။

ထို့ပြင် ကုယွမ်အတွက် တာအိုအနှစ်သာရအမှတ်ဆိုသည်မှာ များလေကောင်းလေပင်။

အခြားအရာများအပြင် အောင်းကြီးမှာလည်း အရွယ်ရောက်တော့မည်ဖြစ်ရာ ၎င်းကို အဆင့်

မြှင့်တင်ရန်အတွက်လည်း တာအိုအနှစ်သာရအမှတ်များ လိုအပ်သည်။

ယခု သူသည် မွေးရာပါအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် တစ်နေရာစာ ထပ်တိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောင်တွင် သင့်တော်သော ဝိညာဉ်အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်နှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ဓားလိပ်ပြာဥကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးဖြစ်ပါက ၎င်းကို အကောင်ပေါက်ရန်နှင့် အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက်လည်း တာအိုအနှစ်သာရအမှတ် အမြောက်အမြား လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကုယွမ်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အခြားနေရာများတွင် တာအိုအနှစ်သာရအမှတ်များကို ဆက်လက်ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ပစ်မှတ်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခရိုင်မြို့များပင်။

...

ဝုန်း... ဝုန်း...

ကောင်းကင်ယံတွင် မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လျှပ်စီးများ လက်ကာ မိုးခြိမ်းသံများ ဟိန်းထွက်နေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ မိုးရွာတော့မည့်ပုံပင်။

ဤသည်မှာ နွေဦးအစကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ် ရွာမည့်မိုး ဖြစ်သည်။ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပုံနှင့် တိမ်တိုက်များ ထူထပ်နေပုံအရ ဤမိုးမှာ တော်တော်လေး သည်းထန်မည့်ပုံပင်။

ဤအချိန်တွင် ညနေစောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ တောတောင်ထူထပ်သော လမ်းကျဉ်းလေးတစ်ခု၏ ဘေးတွင် စွန့်ပစ်ထားသော တာအိုဘုန်းကြီးကျောင်းဟောင်းတစ်ခုမှာ လေနှင့် မိုးထဲတွင် ရှိနေသည်။

ထိုကျောင်းတော်အတွင်းမှ ခပ်ဖျော့ဖျော့ မီးရောင်လေးတစ်ခုကို မြင်နေရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အတွင်း၌ မီးပုံဖိုထားခြင်းပင်။

ဤတာအိုကျောင်းတော်မှာ စွန့်ပစ်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များမှာ ဟောင်းနွမ်းနေရုံတင်မကဘဲ အချို့နေရာများမှာ ဆွေးမြည့်နေပြီ ဖြစ်ရာ လေပြင်းတစ်ချက် အတိုက်ခံရရုံဖြင့် ပြိုကျတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ ပတ်ပတ်လည်ရှိ နံရံများမှာလည်း လေများ တိုးဝင်နေပြီး အမိုးပေါ်တွင်ပင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

အလယ်တွင်မူ မည်သူမှန်းမသိသော တာအိုဆရာတစ်ဦး၏ ရုပ်တုရှိနေသော်လည်း ခေါင်းမှာ ပြတ်နေသဖြင့် လှုပ်ခတ်နေသော မီးရောင်အောက်တွင် အတော်လေး ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။

"ဒီတာအိုကျောင်းက စွန့်ပစ်ထားတာ ကြာပြီဆိုပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်က ပညာရှိတစ်ယောက် ဒီနေရာမှာ တဲလေးထိုးပြီး ကျင့်ကြံခဲ့ဖူးတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ အဲဒါက တကယ်ပဲလားတော့ မသိဘူး..."

ကုယွမ်ကတော့ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ကျောင်းတော်ဟောင်းအတွင်းရှိ နေရာအချို့ကို လိုက်လံထိတွေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးရှေ့တွင် စာတန်းလေးများ ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

[တာအိုအနှစ်သာရအမှတ် +၆၄]

[တာအိုအနှစ်သာရအမှတ် +၈၂]

[တာအိုအနှစ်သာရအမှတ် +၉]

[တာအိုအနှစ်သာရအမှတ် +၉၁]

[တာအိုအနှစ်သာရအမှတ် +၁၅၉၂]

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏လက်မှာ မည်သူမှန်းမသိသော တာအိုဆရာ၏ ရုပ်တုသို့ ထိမိသွားသောအခါ ၁၅၉၂ဟူသော ဂဏန်းမှာ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူပင်လျှင် အလွန်အံ့ဩသွားရသည်။

"အမလေး.. တာအိုအနှစ်သာရအမှတ်တွေ ဒီလောက်တောင် များတာလား။ တကယ်ပဲ ပညာရှိတစ်ယောက် ဒီမှာ ကျင့်ကြံခဲ့တာလား မသိဘူး"

ထိုသို့ တွေးမိရင်း ကုယွမ်သည် တာအိုအနှစ်သာရအမှတ်များကို စုဆောင်းနေစဉ်မှာပင် တစ်ဆက်တည်း ပတ်ပတ်လည်ကို ရှာဖွေကြည့်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာသော ရတနာများ ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ခဏမျှ ရှာဖွေပြီးနောက် မည်သည့်ရတနာမျှ ရှာမတွေ့ဘဲ တာအိုအနှစ်သာရအမှတ် အမြောက်အမြားကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။

ခေါင်းမပါသော ရုပ်တု၏ အက်ကြောင်းများအတွင်းမှပင် ကုယွမ် ချောင်းကြည့်လိုက်သော်လည်း အတွင်း၌ မည်သည့်လျှို့ဝှက်ချက်မှ မရှိဘဲ ရုပ်တုအဟောင်းကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤမျှလောက် တာအိုအနှစ်သာရအမှတ်များ ရရှိခဲ့ခြင်းကပင် ခရီးထွက်ရကျိုး နပ်လှပြီ ဖြစ်သည်။ ဆယ်ရက်ကျော် ခရီးထွက်နေသည့်အနက် ယနေ့မှာ တာအိုအနှစ်သာရအမှတ် အများဆုံးနှင့် အလွယ်ကူဆုံး ရရှိသောနေ့ပင်။

အပြင်တွင် မိုးရွာနေပြီး ကောင်းကင်မှာလည်း မှောင်လာပြီဖြစ်သဖြင့် ကုယွမ်သည် ဤကျောင်းတော်ထဲတွင်ပင် ညအိပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး နောက်နေ့မှ ပိုင်လျန်မြို့သို့ ပြန်ရန် စီစဉ်လိုက်

သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းအတွင်း သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခရိုင်မြို့များသို့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ရာ အကျိုးအမြတ် များစွာ ရရှိခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင် သူ၌ တာအိုအနှစ်သာရအမှတ် လေးသောင်းကျော် စုဆောင်းမိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤရမှတ်များမှာ သူ၏ ရေတိုအသုံးစရိတ်အတွက် လုံလောက်လှသည်။

ထို့ပြင် ဤခရီးစဉ်အတွင်း သူသည် မိစ္ဆာနှစ်ကောင်နှင့်လည်း တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည်။ ထိုမိစ္ဆာများမှာ အားမကောင်းလှသဖြင့် သူက အလွယ်တကူပင် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ကုယွမ်သည် အသားတစ်တုံးကို ထုတ်ယူကာ တံစို့ထိုးပြီး မီးဖိုဘေးတွင် ကင်လိုက်သည်။ မိစ္ဆာသားတွင် အာဟာရဓာတ်များစွာ ပါဝင်နေပြီး ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကဲ့သို့ နူးညံ့မှုမရှိသော်လည်း သူ့အတွက်တော့ သိပ်ထူးခြားမှု မရှိပေ။

"ဟင်"

ထိုအချိန်တွင် ကုယွမ်၏ နားမှာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ သူသည် တံခါးဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

အပြင်ဘက်မှ လူအချို့၏ ခြေသံများနှင့် စကားသံများကို သူ ကြားလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

အခန်း။ ၁၀၂

"အဘိုး... ဟိုရှေ့မှာ တာအိုကျောင်းတစ်ကျောင်း ရှိတယ်။ အမြန်သွားပြီး မိုးခိုရအောင်... မိုးကလည်း သည်းတယ်။ အေးလည်း အေးလာပြီ"

"ကောင်းပြီ... မြေးမှာ သိုင်းပညာ အခြေခံရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ ငယ်သေးတော့ လေအေးဒဏ်ကို သိပ်မခံနိုင်သေးဘူး"

"အို... အထဲမှာ လူရှိနေတယ်"

"တော်စမ်း ဖေးပိုင်... အဘိုးမှာထားတာတွေ မေ့သွားပြီလား။ အပြင်ထွက်ရင် စကားနည်းနည်းပြော အကဲခတ်တာများများလုပ် မဆိုင်တဲ့အလုပ်ထဲ ဝင်မပါနဲ့လို့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဘိုး"

အသံများမှာ ပို၍နီးကပ်လာပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် အရပ်ရှည်ရှည်တစ်ဦးနှင့် အရပ်ပုပုတစ်ဦးတို့သည် တာအိုကျောင်းတော်သို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကျောင်းတော်ထဲသို့ ချက်ချင်း ဝုန်းဒိုင်းကြဲ ဝင်မလာကြဘဲ တံခါးဝတွင် ခဏရပ်နားလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် အရပ်ရှည်သောသူက လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ရင်း အသက်ကြီးရင့်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အထဲက မိတ်ဆွေ... ညဉ့်ကလည်း နက်နေပြီးအပြင်မှာလည်း မိုးကသည်းနေလို့ အဘိုးနဲ့ မြေးဖြစ်သူ ဒီညတစ်ညလောက် တည်းခိုခွင့်ပြုပါဦး"

ကျောင်းတော်အတွင်းမှ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ပြန်

ထွက်လာသည်။

"ကျွန်တော်ကလည်း ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ခရီးသည်တစ်ဦးပါပဲ။ ဒီနေရာရဲ့ ပိုင်ရှင်မဟုတ်ပါဘူး။ အဘိုးတို့ အဆင်ပြေသလို တည်းခိုနိုင်ပါတယ်"

"ဒါဆိုရင်တော့ အနှောင့်အယှက် ပေးရတော့မယ်"

ထိုအဘိုးအိုနှင့် မြေးဖြစ်သူတို့သည် ကျောင်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်လာကြသောအခါ ထောင့်

တစ်နေရာတွင် မီးပုံဖိုထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

မီးပုံဘေးတွင် အရပ်ရှည်ရှည်၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် သွယ်လျသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦး ရှိနေသည်။

မျက်ခုံးများမှာ ဓားကဲ့သို့ စူးရှပြီး ကြယ်တာရာကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံးများက တည်ကြည်လှသည်။ သူ၏ခါးတွင်လည်း ရှေးကျသော ဓားရှည်တစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် အသားတစ်တုံးကို ကင်နေခြင်းပင်။

ကုယွမ်သည် ဝင်လာသော အဘိုးအိုနှင့် မြေးဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုကောင်လေးမှာ အသက် ၁၂ နှစ်၊ ၁၃ နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည်ဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ကာ နှုတ်ခမ်းနီနီ၊ မျက်လုံးတောက်ပတောက်ပနှင့် စူးစမ်းချင်စိတ်များ ရှိနေပုံပင်။

အဘိုးအိုမှာမူ တော်တော်လေး အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်ကာ ဆံပင်ဖြူဖွေးပြီး ကျောကုန်းမှာ အနည်းငယ် ကိုင်းနေကာ သစ်သားတောင်ဝှေးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။

သို့သော် ကုယွမ်၏ စူးရှသောမျက်လုံးများက ထိုအဘိုးအိုမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

"မိုင်ပေါင်းများစွာ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ ဒီလိုတောတောင်အလယ်ကြီးမှာ သားရဲတွေရဲ့ အန္တရာယ်တွေ ဝိုင်းနေတဲ့ ဒီခရီးလမ်းမှာ ဘယ်လိုမိသားစုမျိုးက အသက်ကြီးရင့်သူတစ်ယောက်ကို အခုလို တစ်ယောက်တည်း ခရီးဝေးနှင်ခိုင်းမှာလဲ။

ဒါ့အပြင် အဘိုးအိုရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက တည်ငြိမ်လွန်းနေတယ်။ အိုမင်းနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အောက်မှာလည်း မမြင်နိုင်တဲ့ အသက်စွမ်းအားတွေ အကြီးအကျယ် ကိန်းအောင်းနေတာ... သူက မွေးရာပါသိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်တာ ထင်ရှားနေတာပဲ"

ကုယွမ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများမှာလည်း စူးရှသွားသည်။ ကုယွမ်သည်လည်း သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သူခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဤနေရာသို့ ဝင်လာခြင်းမှာ အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်ကို သိရှိသဖြင့် နောင်တအနည်းငယ် ရမိသွားသည်။

သို့သော် စကားကလည်း ပြောပြီးသားဖြစ်ကာ ကျောင်းတော်ထဲသို့လည်း ရောက်နေပြီဖြစ်သလို သူ၏ အဖိုးတန်မြေးဖြစ်သူမှာလည်း အနားတွင် ရှိနေသဖြင့် ယခုမှ ပြန်ထွက်သွားပါက အခြားသူကို အခန့်မသင့် ဖြစ်သွားစေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဘာမှမလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ကုယွမ်ကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် မြေးဖြစ်သူနှင့်အတူ အခြားထောင့်တစ်နေရာတွင် နေရာယူကာ ကိုယ်လက်နွေးထွေးစေရန်နှင့် ရိက္ခာခြောက်များကို အပူပေးရန် မီးစတင်ဖိုတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် အခြားခရီးသည်အချို့လည်း ရောက်ရှိလာပြီး ကျောင်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်လာကြသည်။ သူတို့သည်လည်း မိုးခိုရန် လာကြခြင်းဖြစ်ပြီး ကုန်သည်များ၊ မုဆိုးများနှင့် လေလွင့်သိုင်းသမားများ ပါဝင်သော လူမျိုးစုံ အုပ်စုတစ်စု ဖြစ်သည်။

ကုယွမ်နှင့် အဘိုးအို၊ မြေးအုပ်စုတို့ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ အစွမ်းအစကို မခန့်မှန်းနိုင်သဖြင့် မဆင်မခြင် နှုတ်မဆက်ကြဘဲ အခြားနေရာတစ်ခုတွင် အခြေချ၍ နားနေကြသည်။

လူတိုင်းသည် သူတို့အလုပ်နှင့်သူ ရှိနေကြသဖြင့် ကြာမြင့်စွာ စွန့်ပစ်ထားသော ဤကျောင်းတော်ဟောင်းမှာ ရှားရှားပါးပါး ပြန်လည်သက်ဝင် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

ညဉ့်သည် ပို၍ နက်လာကာ ဗိုက်ဝပြီး မီးပုံဘေးတွင် နွေးထွေးလာကြသဖြင့် လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ရဲလာပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိသော ခံစားချက်ကို ရရှိလာကြတော့သည်။

လူအချို့မှာ လုပ်စရာမရှိသဖြင့် လူအုပ်ထဲမှ ဝဝဖိုင်ဖိုင် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ရင်း လှမ်းမေးလိုက်ကြသည်။

"ဦးလေးပေါင်... ဦးလေးက ငယ်ငယ်တုန်းက ကောင်းကင်ဘုံလူသားနယ်ပယ်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နားမှာ ဝေယျာဝစ္စလုပ်ပေးခဲ့ဖူးတော့ ဗဟုသုတ အရမ်းစုံတယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ကြားဖူးပါတယ်။ အခုတလော ရှန်းရန်နယ်မြေထဲကို ထင်ရှားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အများကြီး ရောက်နေကြပြီး ပြဿနာပေါင်းစုံလည်း တက်နေတယ်လို့ ကြားရတယ်။ ရှန်းရန်နယ်မြေမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ကို နည်းနည်းလောက် ပြောပြပေးပါဦးလား"

ဝဝဖိုင်ဖိုင် အမျိုးသားမှာ သူ၏လက်ချောင်းရှိ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ လူတိုင်း၏ စပ်စုလိုသော အကြည့်များကို မြင်သောအခါ သူက စပြောတော့သည်။

"ဒီကိစ္စက လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ကတော့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သိသင့်တဲ့လူရော မသိသင့်တဲ့လူရော အကုန်သိကုန်ကြပြီဆိုတော့ ပြောပြလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

"တကယ်တော့ ရှန်းရန်နယ်မြေမှာ မကြာသေးခင်က အင်မတန်ကြီးမားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်"

ပေါင်တထုံးက ပြုံးလိုက်ရင်း "ယွမ်မုန့်တောင်တန်းရဲ့ အနက်ပိုင်းမှာ နတ်ဘုရားနန်းတော်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတယ်။ အဲဒီသတင်းကို ကြားတာနဲ့ လူတော်တော်များများက နတ်ဘုရားအမွေအနှစ် အခွင့်အရေးကို ရဖို့အတွက် ရှန်းရန်နယ်မြေကို စုပြုံပြီး ရောက်လာကြတာပဲ"

နတ်ဘုရားနန်းတော် ပေါ်လာတယ် ဟုတ်လား။

ဒါက ဘယ်လောက်တောင် ကံကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးလဲ။

လူများစွာမှာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွလာကြသည်။ ပထမဆုံး စမေးသောသူကပင် တိုက်ရိုက်ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးပေါင်... အဲဒီနတ်ဘုရားနန်းတော်က ဘယ်သူ့ဆီက ဆင်းသက်လာတာလဲဆိုတာ မေးပါရစေ"

ပေါင်တထုံးက ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ "ဒီနတ်ဘုရားနန်းတော်ဟာ နဂါးနီတာအိုဆရာလို့ အမည်ရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တာလို့ ပြောကြတယ်။ သူက နဂါးတံခါးနယ်ပယ်က အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ လက်တစ်ကမ်းအလိုထိ ရောက်ခဲ့သူပဲ"

နဂါးနီတာအိုဆရာ။ နဂါးတံခါးနယ်ပယ်က ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး….

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူအများစုမှာ ၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်ကြသော်လည်း ထိုနန်းတော်ထဲတွင် နတ်ဘုရားများ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ရတနာများစွာ ရှိမည်ကိုတော့ ရိပ်မိကြသည်။

လူတိုင်း ချက်ချင်းပင် စိတ်ကူးယဉ်လာကြသည်။ အချို့ဆိုလျှင် သူတို့ကိုယ်တိုင် နတ်ဘုရားအခွင့်အရေးကို သွားရောက်ရှာဖွေရန်ပင် စဉ်းစားမိကြသည်။

အကယ်၍ ကံကောင်းထောက်မလို့ နတ်ဘုရားရတနာတစ်ခုခု ရခဲ့လျှင် တစ်ဟုန်ထိုး အောင်မြင်သွားမည်ပင်။

ထိုအဘိုးအိုနှင့် မြေးဖြစ်သူပင်လျှင် အကြည့်များ လွှဲလိုက်ကြပြီး ကောင်လေးမှာ သူ၏အဘိုးကို ကြည့်ကာ စကားပြောရန် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ ပေါင်တထုံးက သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မြင်သောအခါ အရှိန်သတ်သည့်အနေဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

"စိတ်တောင် မကူးကြနဲ့ဦး"

"ငါသိသလောက်တော့ လူပေါင်းများစွာက အဲဒီနန်းတော်ကို ပစ်မှတ်ထားနေကြတာ။ သိုင်းဆရာတွေနဲ့ မွေးရာပါသိုင်းဆရာကြီးတွေဆိုတာ အရန်လူတွေပဲ ရှိသေးတယ်။ ကောင်းကင်ဘုံလူသားနယ်ပယ်က ကျင့်ကြံသူတွေတောင် ပါနေတာ"

ပေါင်တထုံးက လက်ဝှေ့ယမ်းရင်း "ဒါတွေအပြင် ဆေးဘုရင်တောင်တန်း၊ ဂူနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၊ ကြယ်တာရာမြစ် ဓားဂိုဏ်းတို့လို ထင်ရှားတဲ့ နတ်ဘုရားဂိုဏ်းတွေကလည်း စိတ်ဝင်စားနေကြပြီး တောင်ပေါ်က ပညာရှင်တွေကို စေလွှတ်ထားကြတယ်။ ဒါ့အပြင် အခြား လေလွင့်နတ်ဘုရား ပညာရှင်တွေကလည်း သူတို့တပည့်တွေကို ဒီအခွင့်အရေးသုံးပြီး လေ့ကျင့်ခိုင်းဖို့ လွှတ်ထားကြသေးတယ်"

"ငါတို့မှာ ဘာအရည်အချင်း ဘာအစွမ်းရှိလို့ သွားပြိုင်မှာလဲ။ သွားရင်တောင် သေမင်းဆီ သွားတာနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူအများမှာ သူတို့၏ မိုက်မဲမှုကို သတိပြုမိသွားကြပြီး အချည်းနှီးသော မျှော်လင့်ချက်များအတွက် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

ပေါင်တထုံးသည် အချို့သောသူများ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်မလျှော့သေးသည်ကို မြင်

သဖြင့် ထပ်မံ၍ စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် နတ်ဘုရားနန်းတော်ထဲကို ဝင်ဖို့ဆိုရင် နဂါးနီအမိန့်တော်ဆိုတဲ့ သော့လိုအပ်တယ်။ အဲဒါမရှိရင် လုံးဝဝင်လို့မရဘူး။ ဒါကြောင့် သွားလည်း အလကားပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

နဂါးနီအမိန့်တော်...

ကုယွမ်၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ နတ်ဘုရားနန်းတော် အခွင့်အရေးမှာ တကယ်ပင် ဖမ်းဆုပ်ရန် ခက်ခဲကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ပေါင်တထုံးက ကုယွမ်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ကုယွမ်မှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး နှုတ်ဆက်ခြင်းလည်း မပြုသဖြင့် အဘိုးအိုနှင့် မြေးဖြစ်သူဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

အထူးသဖြင့် ထိုကောင်လေးမှာ ကိုယ်ဟန်အနေအထား ကောင်းမွန်ပြီး သန့်ရှင်းသော အရှိန်အဝါ ရှိနေသဖြင့် အလားအလာရှိသော ကျင့်ကြံသူလောင်းလျာဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ထို့ကြောင့် သူက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီက အဘိုးကရော နတ်ဘုရားအခွင့်အရေးကို ရှာနေတာလား"

"အဘိုးရဲ့မြေးက ပင်ကိုယ်အရည်အချင်း ကောင်းပုံပဲ။ အခွင့်အရေးသာ ရခဲ့ရင် သူ့ရဲ့အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်လာနိုင်တာပေါ့"

"ကျွန်တော် မလုပ်ရဲပါဘူး..."

ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုက ယဉ်ကျေးစွာ လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဘိုးက အသက်ကြီးပြီဆိုတော့ ဒုက္ခတွေကို မခံနိုင်တော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မြေးလေးရဲ့ အရည်အချင်းကတော့ အတော်လေး ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရှန်းရန်နယ်မြေကို လာတာက နတ်ဘုရားနန်းတော် အခွင့်အရေးကို မက်မောလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ နတ်ဘုရားဆရာတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ဆုံတွေ့ခွင့်ရဖို့ မျှော်လင့်လို့ပါ"

"တကယ်လို့ ဆရာတစ်ယောက်ယောက်က ငါ့မြေးကို သဘောကျပြီး တပည့်အဖြစ် လက်ခံမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ အခုသေရလည်း ကျေနပ်ပါပြီ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မြေးဖြစ်သူ ရွှီဖေးပိုင်က အဘိုးဖြစ်သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်ရင်း "အဘိုး" ဟု တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။