အခန်း (၂၁၁၄-၂၁၁၆)

အခန်း (၂၁၁၄) ရှန်ကျိုး ကိုးအိုး ပေါ်ထွက်လာခြင်း

ယခုအခိုက်အတန့်၌ အကယ်၍သာ ဝမ်ချောင် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့မည်ဆိုပါက၊ သူသည်လည်း အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရပေလိမ့်မည်။

ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်များမှာ ကုန်းမြေပေါ်၌သာ အစဉ်တစိုက် အာရုံစိုက်နေခဲ့သဖြင့်၊ နတ်ဘုရားအဖွဲ့အစည်း၏ အင်အားမှာမူ မမျှော်လင့်ဘဲ အဆုံးမရှိသော ပင်လယ်နက် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာများအထိပါ ထိုးဖောက်ရောက်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အခါမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

ဤနေရာသည် ဝမ်ချောင်၏ အင်အားများပင်လျှင် ထိုးဖောက်ရောက်ရှိရန် မတတ်နိုင်သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

“အုန်း…”

ဧရာမ ဝေလငါး တစ်ကောင်မှာ ရှည်လျားလှသော အော်ဟစ်သံကြီး တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လျက်၊ အနီးကပ်နေရာမှ ကူးခတ်သွားလေသည်။ သို့သော်လည်း ထို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ရှေးဟောင်း ပင်လယ်သားရဲကြီး၏ ရှေ့မှောက်၌မူ၊ ထို ဧရာမ ဝေလငါးပင်လျှင် အလွန်အမင်း သေးငယ်သွားခဲ့ရကာ၊ သားရဲကြီးရှေ့မှ ပုရွက်ဆိတ်လေး တစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေပေတော့သည်။

ဝေလငါးမှာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရကာ ပင်လယ်နက်အတွင်းမှ ဧရာမ သားရဲကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ အသံကုန် အော်ဟစ်လျက်၊ အဝေးဆီသို့ အလျင်အမြန်ပင် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဝေးဝေးသို့ မပြေးနိုင်သေးမီမှာပင် တစ်စုံတစ်ရာသော ပုံသဏ္ဌာန်မရှိသည့် စွမ်းအားများ၏ တိုက်စားမှုကို ခံလိုက်ရသည့်အလား၊ ၎င်း၏ ကိုယ်အတွင်းမှနေ၍ စူးရှတောက်ပသော ပြာနှမ်းနှမ်း အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက်၊ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဝေလငါး၏ ကြီးမားလှသော အသားမျှင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျင်မြန်စွာပင် အရည်ပျော်သွားခဲ့ရကာ၊ သွေးအိုင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ ဖြူဆွတ်နေသော အရိုးစုကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်လျက် ပင်လယ်ကြမ်းပြင်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ပေတော့သည်။

ထို စူးရှလှသော ပြာနှမ်းနှမ်း အလင်းတန်းမှာမူ ထိုသွေးအိုင်ကို သယ်ဆောင်လျက်၊ ဝေလငါး၏ ကိုယ်အတွင်းရှိ အသက်စွမ်းအင်များနှင့် အသွေးအသား အနှစ်သာရ အားလုံးမှာ ထိုဧရာမ ပင်လယ်သားရဲကြီး၏ကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေတော့သည်။

မှောင်မိုက်နေသော ပင်လယ်နက် ရေစီးကြောင်းများကြား၌၊ ဧရာမ ပင်လယ်သားရဲကြီးမှာ ထိုစူးရှလှသော ပြာနှမ်းနှမ်း အလင်းတန်းအတွင်းမှ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူပြီးနောက်၊ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောလှသော လက်တံများကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းလျက် သမုဒ္ဒရာ၏ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နေရာများဆီသို့ လျှိုးဝင်သွားခဲ့ရာ၊ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် အစအန မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေပြီ။

……

အချိန်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားခဲ့လေသည်၊ ထိုက်ရှီ၏ ဝိညာဉ်မှာ ပင်လယ်နက် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၌ ဒဏ်ရာများကို ကုသနေစဉ်၊ ဝေးကွာလှသော မြောက်ဘက်အရပ်၊ ဘိုင်ကယ်ကန်ကို ကျော်လွန်လျက်ရှိသော အဆုံးမရှိသည့် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းတောအုပ်အတွင်း၌မူ။

ရာသီဥတုမှာ အလွန်အမင်း အေးစိမ့်နေခဲ့ကာ၊ တစ်နယ်ပယ်လုံးမှာ နှင်းထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းလျက် ရေခဲမြဲမြံနေပေသည်။ သစ်ပင်များ၊ သစ်သားအိမ်များ၊ တောရိုင်းလူသားများ၊ တောရိုင်းသမင်များ၊ ဝက်ဝံနက်များ၊ မြင်းစီးစစ်သည်များ…… အရာရာတိုင်းမှာ သေဆုံးခါနီး နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်မှ မူလပုံသဏ္ဌာန်များအတိုင်းပင် ရှိနေကြပေသည်၊ ၎င်းမှာ ဤနေရာ၌ အချိန်မှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည့်အလား၊ အရာရာတိုင်းမှာ ရေခဲများအောက်၌ မြဲမြံစွာ ချုပ်နှောင်ခြင်း ခံထားရခြင်းပင် ဖြစ်၏။

၎င်းမှာ ဤအရာအားလုံးသည် အဆုံးမရှိသော ထာဝရကာလအထိ ဤအတိုင်းပင် ဆက်လက် တည်ရှိနေတော့မည်ဟူသော ခံစားချက်မျိုးကိုပင် ပေးစွမ်းနေပေသည်။

ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ နှင်းပွင့်လေးများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်ပျံ့ကျဆင်းနေခဲ့ကာ၊ ဤအခြေအနေမှာမူ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက တည်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

အချိန်အတော်ကြာကတည်းက၊ တစ်နယ်ပယ်လုံးမှာ သက်ရှိများ ရှင်သန်ရန် မဖြစ်နိုင်သော ကန့်သတ်နယ်မြေတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး၊ မည်သည့် သက်ရှိအရိပ်အယောင်မျှ ရှိမနေတော့ပေ။

တစ်ခုတည်းသော ကံကောင်းသည့် အချက်မှာမူ၊ ဤအအေးလှိုင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော်လည်း၊ ပျံ့နှံ့လာမည့် အရိပ်အယောင်များ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက မရှိတော့ခြင်းပင် ဖြစ်ရာ၊ ဤသည်မှာ တစ်ကုန်းမြေလုံးရှိ သက်ရှိများအတွက် ခက်ခဲစွာ ရရှိလိုက်သော အသက်ရှူပေါက်လေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရပေသည်။

“ဟူး…”

ရုတ်တရက်ဆိုသလို၊ မည်သည့် ရှေ့ပြေးနိမိတ်မျှ မရှိဘဲ၊ လေပြင်းတစ်ချက် ဖြတ်တိုက်သွားခဲ့ရာ၊ အာတိတ် သစ်တောအတွင်းမှ ရေခဲနေလျက် အချိန်အတော်ကြာ ငြိမ်သက်နေခဲ့သော သစ်ပင်ကြီးများမှာမူ ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ကြပြီး၊ သစ်ကိုင်းများပေါ်မှ မရေမတွက်နိုင်သော နှင်းများမှာ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းလာခဲ့ပေသည်၊ နှင်းများမှာ များပြားလွန်းသဖြင့် တစ်နယ်ပယ်လုံးတွင် ကျယ်ပြန့်လှသော နှင်းမြူခိုးများပင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရလေသည်။

၎င်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော အချက်ပြမှု တစ်ခုအလားပင် ဖြစ်၏၊ နောက်တစ်ခဏ၌မူ၊ မူလက ညင်သာလှသော လေပြင်းမှာ ရုတ်တရက် အဆမတန် ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး၊ အရေးမပါလှသော လေထုလှုပ်ခတ်မှုမှနေ၍ လျင်မြန်စွာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော လေမုန်တိုင်းကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ၊ မြေကမ္ဘာနှင့် ကောင်းကင်ယံကိုပါ လွှမ်းခြုံလျက်၊ မြောက်ဘက်မှ တောင်ဘက်ဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာခဲ့ပေတော့သည်။

ခရက် ခရက် သစ်တော၏ နောက်ကွယ်ဆီမှနေ၍၊ သစ်ပင်များ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသံများမှာ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေခဲ့လေသည်၊ ထိုအသံများမှာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့်အလား စိပ်လှပေသည်။ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်ပါက သစ်တော အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ သစ်ပင်ကြီး မည်မျှအထိ လေပြင်းဒဏ်ကြောင့် ပြိုလဲသွားသည်ကိုပင် မသိရှိနိုင်တော့ပေ၊ သို့သော်လည်း ပိုမိုကြီးမားလှသော အပြောင်းအလဲများမှာမူ နောက်ကွယ်၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

အာတိတ်ဒေသ၏ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နေရာ၌မူ၊ ဖြူဆွတ်နေသော နှင်းမုန်တိုင်းကြီးတစ်ခုမှာ မြေကမ္ဘာနှင့် ကောင်းကင်ယံကို ဆက်သွယ်ထားလျက်၊ လူကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သော အရှိန်အဝါများဖြင့် အာတိတ် သစ်တော၏ နောက်ကွယ်မှနေ၍ တစ်ဟုန်ထိုး လှိမ့်ဝင်လာနေပေတော့သည်။

“ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း”

မြေကမ္ဘာကြီးမှာ မြည်ဟည်းနေခဲ့ကာ၊ မသိမသာသော အခြေအနေကြားမှ၊ သောင်းနှင့်ချီသော စစ်တပ်ကြီးမှာ တောင်ဘက်ဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ချီတက်လာနေသည့်အလား ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ဖြူလွှလွှ မြေပြင်ကြီးမှာလည်း ၎င်းနှင့်အတူ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပေတော့သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး”

“အအေးလှိုင်းတွေက ထပ်ပြီးတော့ ကျယ်ပြန့်လာပြီ အခုချက်ချင်း စစ်သူကြီးဆီကို သွားပြီးတော့ သတင်းပို့မှ ဖြစ်မယ်”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလွန်ဝေးကွာလှသောနေရာ၌ အအေးလှိုင်းများ၏ လှုပ်ရှားမှုကို စောင့်ကြည့်ရန်အတွက် ဤနေရာ၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သော မဟာထန် မြင်းစီးစစ်သည်တစ်ဦးမှာမူ၊ အမူအရာများ များစွာထိတ်လန့်သွားခဲ့ရကာ ခေါင်းကို ရုတ်ချည်းလှည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ မြင်းဗိုက်ကို ညှပ်လျက် တောင်ဘက်အရပ်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားခဲ့ပေတော့သည်။

သူ၏ နောက်ကွယ်၌မူ၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ထို နှင်းမုန်တိုင်းကြီးမှာလည်း ကပ်လျက် လိုက်ပါလာနေခဲ့ကာ၊ အရှိန်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

……

ယခုအခိုက်အတန့်၌ မဟာထန်အနောက်မြောက်ဘက်ရှိ တစ်စုံတစ်ရာသော မြင့်မားလှသော တောင်တန်းကြီးများကြားဝယ် အချိန်အတော်ကြာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသော အခြားသော လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုမှာလည်း ယခုအခါတွင်မူ နောက်ဆုံး၌ တိုးတက်မှုများ ရှိလာခဲ့ပေပြီ။

“ဟုန်း”

ဧရာမဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုမှာ မြေကမ္ဘာနှင့် ကောင်းကင်ယံကြားဝယ် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့ပြီးနောက် မရေမတွက်နိုင်သော မြေစာများနှင့် ကျောက်ခဲများမှာ မြေအောက်မှနေ၍ အပြင်သို့ လွင့်စင်လာခဲ့ပေသည်၊ ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ငုံ့ကြည့်လိုက်မည်ဆိုပါက မူလက မည်သူမျှ ဂရုမထားခဲ့သော ဤတောင်တန်းကြီးများကြားဝယ် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရှိနေသည်မသိရသော ဧရာမ နက်ရှိုင်းလှသည့် ကျင်းပေါက်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရှိရပေလိမ့်မည်။

ထိုကျင်းပေါက်မှာ ပေပေါင်း သောင်းနှင့်ချီလျက် ကြီးမားလှပေသည်။ ထိုကျင်းပေါက်အတွင်း၌မူ၊ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အမွှေးအမျှင်များ ပြည့်နှက်နေလျက်၊ ပေပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ မြင့်မားလှသော ဧရာမမျောက်ဝံကြီးတစ်ကောင်မှာ၊ ရှည်လျားလှသော သံမဏိ တုတ်ကြီးတစ်ချောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလျက်၊ အောက်ဘက်ဆီသို့ အစွမ်းကုန် တူးဆွနေပေသည်။

ကျောက်တုံးများမှာ မာကျောလှသော်လည်း၊ ဧရာမမျောက်ဝံကြီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အင်အားများကိုမူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ကြပေ။ ၎င်းတို့မှာ အဆက်မပြတ် ရိုက်ခွဲခြင်း၊ တူးဆွခြင်းတို့ကို ခံနေကြရကာ၊ ၎င်းနောက်တွင်မူ ကျင်းပေါက်၏ အပြင်ဘက်သို့ လွှင့်ပစ်ခြင်းကို ခံနေကြရပေသည်။

ကျင်းပေါက် ပတ်ဝန်းကျင်၌မူ၊ မြေအောက်မှ တူးထုတ်ထားသော များပြားလှသော ကျောက်တုံးကြီးများမှာ စုပုံနေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ကာ၊ ကျောက်တုံး တစ်တုံးချင်းစီမှာ လူတစ်ရပ်မက မြင့်မားလှလျက် များစွာ ကြီးမားလှပေသည်။

“ချန်း”

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည် မသိရဘဲ၊ မြေအောက်အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီမှနေ၍ မီးပွင့်များမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ကာ၊ သံမဏိချင်း ရိုက်ခတ်မိသံမှာ မြေအောက်မှနေ၍ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

“ရှာတွေ့ပြီ”

ဝမ်ချောင်မှာ စိတ်ထဲမှ ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့ရကာ ထိုဧရာမမျောက်ဝံကြီးအား နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး၊ တုတ်တစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ အသုံးချလျက် မြေအောက်ဆီသို့ ရိုက်ချလိုက်ပေတော့သည်။

“ဝုန်း”

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခုနှင့်အတူ ကျင်းပေါက်၏ မြေအောက်ခြေ၌၊ ကြေးဝါရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုမှာ မျက်စိရှေ့၌ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပေသည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ ဧရာမ ကြေးအိုးကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်နေပေတော့သည်။

“ဟုန်း”

ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခုနှင့်အတူ၊ ဧရာမမျောက်ဝံကြီး မှာ ကိုယ်ကို ရုတ်တရက် ကိုင်းညွှတ်လိုက်ကာ ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီး နှစ်ဖက်ဖြင့် ထိုကြေးအိုးကြီးကို မြဲမြံစွာဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် အားကုန်သုံးလျက် ဆွဲတင်လိုက်သည်။ ကျောက်တုံးများ ကွဲအက်သံများနှင့်အတူ ဧရာမ ကြေးအိုးကြီးမှာ ဧရာမမျောက်ဝံကြီး၏ လက်ချက်ဖြင့် မြေအောက်မှနေ၍ တစ်ပါတည်း ဆွဲထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပေတော့သည်။

ထိုကြေးအိုးကြီး လောကထဲသို့ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ မြည်ဟည်းသံ တစ်ချက်နှင့်အတူ၊ အိုးကြီးအတွင်းမှ အချိန်အတော်ကြာ ချိပ်ပိတ်ထားသော အစီအရင်တစ်ခုမှာလည်း တစ်ပြိုင်တည်း လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရကာ၊ ငါးရောင်ခြယ် အလင်းတန်းများ ပါဝင်နေသော ကြီးမားလှသည့် စွမ်းအင်တစ်ခုမှာ၊ ပင်လယ်လှိုင်းတံပိုးများအလား ၎င်းအတွင်းမှနေ၍ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေတော့သည်။

ထိုပြည့်ဝလှသော စွမ်းအားမှာမူ အတိုင်းအဆမရှိ ပြင်းထန်လှသဖြင့် ဧရာမမျောက်ဝံကြီး၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကိုပင် ချေမွပစ်တော့မည့်အလား ရှိနေပေသည်။ ဧရာမမျောက်ဝံကြီးမှာ သူ၏မူလအင်အားများကို အသုံးပြုလျက် ဤဖိအားများကို အတင်းအကျပ် တောင့်ခံခဲ့သော်လည်း ကြေးအိုးကြီးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုကြီးမားလှသည့် တုံ့ပြန်မှုစွမ်းအားများကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိုင်နဲ့သွားခဲ့ရကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ဤမျှသာမကဘဲ ကြေးအိုးကြီးမှ ကြီးမားလှသော တုံ့ပြန်မှု စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြေးအိုးကြီး ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ငါးရောင်ခြယ် စွမ်းအင်များမှာ လှည့်ပတ်နေခဲ့ကာ အမှန်တကယ်ပင် ဧရာမ နဂါးပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီးနောက် အိုးကိုယ်ထည်ကို တစ်ပတ် ပတ်လျက် လှည့်လည်ပြီးနောက်တွင်မူ ကောင်းကင်တုန်ဟိန်းစေသော နဂါးဟိန်းသံကြီးနှင့်အတူ ကောင်းကင်ယံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထိုးတက်သွားခဲ့ပြီး အလင်းတိုင်ကြီး တစ်ခုအလား ကောင်းကင်အမြင့်ပိုင်းသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့ပေတော့သည်။

“ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း”

ဤအခိုက်အတန့်၌ ကောင်းကင်ယံရှိ ရှိသမျှသော တိမ်တိုက်များမှာမူ အလုံးစုံ ဖယ်ရှားခြင်း ခံလိုက်ရပေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ပေါင်းရာနှင့်ချီသော နယ်ပယ်အတွင်း၊ တောင်တန်းများမှာ တုန်ခါသွားခဲ့ရကာ ထိုတောက်ပလှသော အလင်းတိုင်ကြီးမှာလည်း မရေမတွက်နိုင်သော လူသားများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်ပေတော့သည်။

ရှန်ကျိုး ကိုးအိုး။

မြေကမ္ဘာနှင့် ကောင်းကင်ယံကြားမှ ထို ထူခြားလှသော ဖြစ်ရပ်များကို ကြည့်လျက်၊ လက်ထဲရှိ ကြေးအိုးကြီး ဆီမှနေ၍ စီးဆင်းလာသော ထိုထူးခြားလှသည့် လေးလံသော စွမ်းအားများကို ခံစားရင်း ဝမ်ချောင်၏စိတ်နှလုံးအတွင်း၌ အတိုင်းအဆမရှိသော ဝမ်းမြောက်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရပေသည်။

ရှည်လျားလှသော အချိန်ကာလကို ရင်းနှီးခဲ့ရပြီးနောက် ဧရာမမျောက်ဝံကြီး၏ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းအားနှင့် အတိတ်ဘဝမှ ပျက်သုဉ်းခြင်း မှတ်ဉာဏ်များကို အမှီပြုလျက်၊ ဝမ်ချောင်မှာမူ နောက်ဆုံးတွင် ဤ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရှန်ကျိုး ကိုးအိုး ကို အောင်မြင်စွာ တူးထုတ်နိုင်ခဲ့ပေပြီ။

“ဝုမ်းးး”

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည် မသိရဘဲ၊ ကြေးအိုးကြီး ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ စူးရှလှသော အလင်းတန်းများမှာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရကာ စွမ်းအင်များ၏ လှုပ်ခတ်မှုမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရပေသည်။ ဝမ်ချောင်မှာမူ သေသေချာချာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ရှန်ကျိုး ကိုးအိုး၏ အစစ်အမှန် ပုံသဏ္ဌာန်ကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရပေပြီ။

ပထမဦးဆုံး အနေဖြင့်မူ ဝမ်ချောင်မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ကြေးအိုးကြီး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ ရှေးမူမပျက်လှကာ၊ ရှည်လျားလှသော သမိုင်းကြောင်းများ ရှိနေသည့်၊ အဆုံးမရှိသော အချိန်ကာလများကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည့်အလား ရှိနေသော လှိုင်းတွန့်ပုံသဏ္ဌာန် ပန်းနွယ်များပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

မဟာထန်ခေတ်အတွင်း၌မူ၊ အလယ်ပိုင်းဒေသ၌ ယခုကဲ့သို့သော ဧရာမ အိုးကြီးများကို သွန်းလုပ်လေ့ရှိသော အလေ့အထမှာ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက မရှိတော့သလို၊ ထိုပန်းနွယ်များ၏ ဟန်မှာလည်း ယနေ့ခေတ်နှင့် လုံးဝဥဿုံ ကွဲပြားနေပေသည်။

အောက်ဘက်သို့ ဆက်လက်၍ သေသေချာချာ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ဝမ်ချောင်သည် ကြေးအိုးကိုယ်ထည်ပေါ်၌ ရစ်ပတ်နေသော ဧရာမ နဂါးကြီး တစ်ကောင်ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်ပေသည်။ နဂါးကြေးခွံများ၊ နဂါးဦးချိုများ၊ နဂါးလက်သည်းများ…… အရာရာတိုင်းမှာ အသေးစိတ် အစအဆုံး ပေါ်လွင်နေခဲ့ကာ၊ အသက်ဝင်လှပေသည်။

“အထက်၌ နေနှင့်လကို ဆုပ်ကိုင်လျက်၊ ကိုးပြည်ထောင်ကို ထာဝရ တည်ငြိမ်စေအံ့”

ဝမ်ချောင်သည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ကာ၊ ကြေးအိုးကြီး ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ ရှေးဟောင်း သင်္ကေတစာလုံး ရှစ်လုံးကို ဖတ်ရှုလိုက်ပေသည်။

ကောလာဟလများအရဆိုလျှင်မူ၊ ဤကြေးအိုးကြီးမှာ ရှေးဦးခေတ်မှ မဟာဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် သွန်းလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ၊ အိုးကိုယ်ထည်ပေါ်မှ ထို ရှေးဟောင်း ကမ္ပည်းစာလုံး ရှစ်လုံးမှာလည်း၊ သူကိုယ်တိုင် သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို အသုံးချလျက် ကြေးရည်များကို ကျိုချက်ပြီးနောက် ၎င်းအတွင်းသို့ ထည့်သွင်း ပုံဖော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုစာလုံးကြီးများအတွင်း၌မူ သူ နားလည် သိမြင်ထားသော အမြင့်မြတ်ဆုံးသော စိတ်အာရုံများ ကိန်းအောင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဤမျှသာမကဘဲ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ထို ရှေးဟောင်း ကမ္ပည်းစာလုံး ရှစ်လုံးအတွင်း၌ ပြင်းထန်လှသော အစီအရင်လှုပ်ခတ်မှုများ ပါဝင်နေကြောင်းကိုပင် ခံစားသိရှိနေရပေသည်။ သိသာထင်ရှားသည်မှာမူ၊ ကြေးအိုးကြီး အတွင်း၌ ပြင်းထန်လှသော တားမြစ်ပိတ်ပင်ထားတဲ့ အစီအရင်တစ်မျိုး ကိန်းအောင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

“ကောလာဟလတွေ အရဆိုရင်တော့၊ ရှန်ကျိုး ကိုးအိုး တွကို မြှုပ်နှံထားတဲ့ နေရာတွေဟာ သေသေချာချာ တွက်ချက်ထားတာဖြစ်ပြီးတော့၊ အားလုံးက စည်းမျဉ်းတွေ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေနဲ့ နဂါးအရှိန်အဝါတွေစုစည်းရာ အချက်အခြာ နေရာတွေချည်းပဲ။ ပြီးတော့ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ စုဆောင်းထားမှုတွေကြောင့်၊ အဆက်မပြတ် အားဖြည့်ပေးမှုတွေ ရှိနေခဲ့တာမို့၊ အလိုအလျောက် တိုးတက်ပြောင်းလဲနေခဲ့ကြတာ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီ၊ အစောပိုင်း သွန်းလုပ်ခဲ့စဉ်တုန်းကထက် အများကြီး ပိုပြီးတော့ အစွမ်းထက်နေမှာ သေချာတယ်”

“ဒါတွေက အခြားကမ္ဘာက ကျူးကျော်သူတွေအပေါ်မှာ ထိရောက်မှု ရှိပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ”

ဝမ်ချောင်က စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်ပေသည်။

“ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း”

ရုတ်တရက်ဆိုသလို၊ မြေကမ္ဘာကြီးမှာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရကာ ဧရာမမျောက်ဝံကြီး၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြေပြင်မှာ သင်္ဘောကုန်းပတ်တစ်ခုအလား ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာခဲ့ပေသည်။ ကြီးမားလှသော အက်ကွဲသံကြီးများမှာလည်း မြေအောက်အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီမှနေ၍ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ဝမ်ချောင်၏ မျက်စိရှေ့၌ပင် ဧရာမ မြေအက်ကြောင်းကြီး တစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ဟသွားခဲ့ပြီးနောက်၊ မိမိရှိရာ အရပ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့လာခဲ့ပေတော့သည်။

ငလျင်ပဲ။

ဝမ်ချောင်၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ အတွေးတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ရကာ၊ အမူအရာလည်း ရုတ်တရက် များစွာ လေးနက်သွားခဲ့ရပေသည်။

ကောလာဟလများအရဆိုလျှင်မူ ရှန်ကျိုး ကိုးအိုးအနက်မှ တစ်ခုခုကို တူးထုတ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ကြီးမားလှသော ဘူမိဗေဒဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုများကို ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်ဟု ဆိုခဲ့ကြပေသည်။

ဝမ်ချောင် အနေဖြင့် ၎င်းမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

“ဝုန်း”

ဧရာမမျောက်ဝံကြီးမှာ ဧရာမ အိုးကြီးကို ပုခုံးပေါ်၌ ထမ်းတင်လျက် မြေပြင်မှ ဝုန်းခနဲ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီးနောက် အဝေးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့ပေတော့သည်။

သူ၏နောက်ကွယ်၌မူ မြည်ဟည်းသံများမှာ ပိုမို၍ ကျယ်လောင်လာခဲ့ကာ၊ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် မြေပြင်မှာပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်သော အက်ကြောင်းများမှာ သက်ရှိတစ်ခုအလား၊ အံ့အားသင့်ဖွယ် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပေတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌မူ၊ အနောက်မြောက်ဘက် ဒေသတစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်နေခဲ့ရပေပြီ။

သို့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော အချိန်မှာမူ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ဤအရာများကို များစွာ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ၊ သူသည် ဧရာမမျောက်ဝံကြီးအား ထိန်းချုပ်လျက်၊ တူးထုတ်ခဲ့သော ဧရာမအိုးကြီးကို သယ်ဆောင်ကာ၊ အဝေးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေတော့သည်။

……

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ များစွာဝေးကွာလှသော မြို့တော်အတွင်းရှိ၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်အတွင်း၌မူ၊ ဝမ်ချောင်၏ကိုယ်မှာ အနည်းငယ်မျှ တုန်ယင်သွားခဲ့ရပေသည်။ ဧရာမမျောက်ဝံကြီးက ရှန်ကျိုး ကိုးအိုးကို အောင်မြင်စွာ ရရှိသွားခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် မျက်လုံးများကို ရုတ်ချည်းဖွင့်လိုက်ကာ ဧရာမမျောက်ဝံကြီး၏ကိုယ်ပေါ်မှ စိတ်အာရုံများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပေတော့သည်။

“ဟူး”

ဧရာမအိုးကြီးကို လက်ဝယ် ရရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဝမ်ချောင်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်နိုင်ပေတော့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း များစွာပေါ့ပါးသွားခဲ့ရပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဧရာမ အိုးကြီးကို တူးထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာမူ၊ အခြားကမ္ဘာမှ ကျူးကျော်သူများကို ကိုင်တွယ်ရန်အတွက်၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ တိုးတက်မှုများ ရှိလာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

“လီကုန်းကုန်း ရောက်ပြီလား”

ဝမ်ချောင်က အကြည့်များကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ကာ၊ နန်းဆောင်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လျက် ရုတ်တရက် ဟိန်းထွက်သော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

“အရှင့်ကို အစီရင်ခံပါတယ်၊ လီအမတ်မင်း ရောက်ရှိနေပါပြီ၊ အခု မြေအောက် လျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှာ စောင့်နေပါတယ်”

ကြည်ညိုလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အသံတစ်ခုမှာ နန်းဆောင်အပြင်ဘက်မှနေ၍ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ဝမ်ချောင်က ခေါင်းကို ညိတ်ပြလိုက်ပေသည်။ သူ၏စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ၊ ခြေဖဝါးအောက်မှနေ၍ လှိုင်းတွန့်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုအလား၊ မြေအောက်သို့ လျင်မြန်စွာ လျှိုးဝင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေတော့သည်။

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်၏ မြေအောက်ပိုင်းမှာမူ၊ ဝမ်ချောင်၏ ညွှန်ကြားချက်ဖြင့် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ပြုပြင်မွမ်းမံထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ၊ မြေအောက် ခန်းမတစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ ကျယ်ဝန်းမှုမှာမူ စံအိမ်၏ မြေပေါ် ဧရိယာထက်ပင် များစွာ ပိုမိုကြီးမားလှပေသည်။ ဤမျှသာမကဘဲ ဝင်္ကပါအဖိုးအို၏ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများနှင့်၊ များပြားလှသော အစွမ်းထက် အစီအရင်များကိုပါ ထပ်မံထည့်သွင်းထားသဖြင့်၊ ၎င်းမှာ စံအိမ် မြေအောက်ရှိ လျှို့ဝှက်လှသော ကန့်သတ်နယ်မြေတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရရာ၊ အပြင်လူများအနေဖြင့် အနားသို့ ကပ်ရန်မှာပင် များစွာ ခဲယဉ်းလှပေသည်။

အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ဝမ်ချောင်သည် မြေအောက် လျှို့ဝှက်ခန်း အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပေပြီ။

မြေအောက်ရှိ လိုက်ကာတစ်ခု၏ရှေ့မှောက်၌မူ၊ ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ပိန်ပါးလှသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ရှိလျက်၊ တိမ်တိုက်ပုံစံများပါသော ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားကာ၊ ဘေးစောင်းလျက် ရပ်တည်နေပြီး၊ တစ်စုံတစ်ရာကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေပုံ ရပေသည်။ မြေအောက်မှ လှုပ်ရှားမှုများကို ခံစားသိရှိလိုက်ရသည့်အခါ ထိုသူ၏ကိုယ်မှာ အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရကာ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

******

အခန်း (၂၁၁၅) မဟာ ယင်ယန် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဖန်ဆင်းခြင်း အတတ်ပညာ တပ်ဖွဲ့၊ အန့်လုံ

“အရှင်” ဝမ်ချောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ လီကျင်းကျုံး၏ မူလက သတိကြီးစွာ ထားနေသော အကြည့်များမှာ သိသိသာသာ ပြေလျော့သွားခဲ့ပြီး၊ ကြည်ညိုလေးစားစွာဖြင့် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်လျက် အရိုအသေ ပေးလိုက်ပေသည်။

“ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ဘယ်လိုရှိလဲ” ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

“အရှင်ကို အစီရင်ခံပါတယ်၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကတော့ ဆေးဝါးတွေ မှီဝဲပြီးပါပြီ၊ နန်းတွင်းက ဆေးဆရာကြီးတွေလည်း အနီးကပ် စောင့်ရှောက်ပေးနေတာမို့ အခုဆိုရင် ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး” လီကျင်းကျုံးက ခေါင်းကို ငုံ့ထားလျက် ရိုသေစွာ ဖြေကြားလိုက်ပေသည်။

မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့သော မြေအောက်ထောင်ဖြစ်ရပ်အတွင်း၌၊ လီဟန်မှာ ကောင်းကျုံးဧကရာဇ်ခေတ်မှ နန်းကျမင်းသား လီရွှမ်တု၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရပေသည်၊ လီရွှမ်တုက သူ့အား အစွမ်းကုန် ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်ဆိုသော်လည်း၊ ဂူကောင်းကင်အဆင့်ရှိသော ထိပ်တန်းပညာရှင်ကြီး နှစ်ဦးကြားမှ အားပြိုင်မှုများကြောင့်၊ လီဟန်၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာမူ အနည်းနှင့်အများတော့ ထိခိုက်ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်ခြင်းမျိုး မရှိသော်လည်း၊ ဧကရာဇ်နှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စမှန်သမျှမှာ သေးငယ်သော အရာဟူ၍ မရှိသဖြင့် မကြာသေးမီ ရက်ပိုင်းအတွင်း နန်းတော်၏ အငွေ့အသက်များမှာမူ များစွာ တင်းကျပ်နေခဲ့ရလေသည်။

“အင်း” ဝမ်ချောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ၍ စကားမဆိုတော့ပေ။ ယခုတစ်ကြိမ် ဖြစ်ရပ်အတွင်း၌၊ နန်းတော်၏ တားမြစ် အတားအစီးများနှင့် ကာကွယ်ရေး စနစ်များမှာမူ ပြဿနာများစွာရှိနေကြောင်း ပေါ်လွင်ခဲ့ပေပြီ၊ နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့တစ်သိန်းနှင့် နဂါးကိုယ်ရံတော်များမှာ သာမန်ပညာရှင်များကို တားဆီးရန် လုံလောက်သော်လည်း ထိုက်ရှီကဲ့သို့သော အစစ်အမှန် ပညာရှင်ကြီးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် အခါတွင်မူ ဟာကွက်များစွာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သဖြင့် လီဟန်၏ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ရန်အတွက် လုံးဝမလုံလောက်ခဲ့ပေ။

လီဟန်အား ကာကွယ်ရန်အတွက် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ ဒုတိယ ရှန်ထိုက်အား နန်းတွင်း၌ အမြဲတမ်း စောင့်ကြပ်ရန် စေလွှတ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သလို၊ မြို့တော်ကို လွှမ်းခြုံထားသော ရှောင်ကျိုးကျိုး အစီအရင်နှင့် မြို့အတွင်းရှိ အကြီးအသေး အရွယ်စုံ အစီအရင်များနှင့် တားမြစ် အတားအစီးများကိုပါ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင်မူ၊ အနည်းဆုံးတော့ ဂူကောင်းကင်အဆင့်အောက်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များမှာမူ လီဟန်အား ခြိမ်းခြောက်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။ ၎င်းအပြင် ဝမ်ချောင်၏ မူလကိုယ်ထည်မှာလည်း ဘေးမှနေ၍ အကူအညီ ပေးနိုင်သလို၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် စံအိမ်မှာလည်း မဝေးလှသဖြင့်၊ ဤအတိုင်းဆိုလျှင်မူ တိုတောင်းလှသောအချိန်အတွင်း၌ ပြဿနာရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

“လူတွေ အကုန်လုံး ဒီမှာပဲလား” ဝမ်ချောင်က မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

“အရှင်မင်းသားနဲ့ဧကရာဇ်မင်းမြတ်တို့ အစောပိုင်းက တိုင်ပင်ထားခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ပထမအသုတ် အင်အား ခုနစ်ဆယ်ကျော်လုံး ဒီမှာ ရှိနေပါပြီ” “လူအင်အားက သိပ်မများဘူး ဆိုပေမဲ့လည်း အားလုံးကတော့ သစ္စာရှိပြီးတော့ ယုံကြည်ရတဲ့ သူတွေချည်းပါပဲ” လီကျင်းကျုံးက ခေါင်းငုံ့လျက် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ကာ လျှောက်တင်လိုက်ပေသည်။

ဝမ်ချောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက်၊ များစွာ မပြောတော့ဘဲ လိုက်ကာကို မကာ နောက်ကွယ်ရှိ နယ်ပယ်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားခဲ့ပေတော့သည်။ ထိုနောက်ကွယ်မှ ကျယ်ပြောလှသော ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌မူ အနက်ရောင် ဝတ်စုံများကို ဆင်မြန်းထားသော ပုံရိပ်များမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး၊ ထူထပ်သိပ်သည်းစွာဖြင့် စနစ်တကျ တန်းစီလျက် ရပ်တည်နေကြပေသည်။ ဤလူများမှာမူ မိမိတို့၏ အထောက်အထားကို သိရှိစေနိုင်သော အရာမှန်သမျှကို ဖယ်ရှားထားကြသော်လည်း၊ သူတို့၏ မတ်တပ်ရပ်နေသောပုံစံများ၊ လက်ဖဝါးပေါ်မှ အမာရွတ်များနှင့်၊ စူးရှထက်မြက်လှသော အကြည့်များမှာမူ သူတို့၏အဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြနေပေသည်။ ဤလူများမှာမူ မြို့တော်ရှိ နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့များ သို့မဟုတ် နန်းတွင်းပညာရှင်များ၊ သို့မဟုတ် လီဟန်၏ ကိုယ်ရံတော်များနှင့် အနီးကပ်အရိပ်သက်တော်စောင့်များထဲမှ တကူးတက ရွေးချယ်ထားသူများပင် ဖြစ်ကြပေသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်” ဝမ်ချောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်လျက် အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြပေသည်။ ၎င်းနောက်တွင်မူ ခေါင်းကို ငုံ့ထားကြလျက် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြသဖြင့်၊ အငွေ့အသက်မှာ များစွာ တည်ကြည်လေးနက်နေပေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ချောင်၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့ကာ အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ခတ်ခြင်း မရှိပေ။ “ငါတို့ လုပ်ဆောင်မယ့် ကိစ္စတွေကိုတော့ မင်းတို့တွေ အကုန်လုံး သိပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယူဆပါတယ်။ အခု ငါ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီးတော့ ပြောမယ်၊ ငါတို့ လုပ်ဆောင်ရမယ့် တာဝန်တွေဟာ အရမ်းကို အန္တရာယ် များလှသလို၊ အသက်ဆုံးရှုံးရမယ့် အခွင့်အရေးကလည်း အများကြီး ရှိနေတာပါ။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက နောက်ဆုတ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အခုအချိန်ဟာ အခွင့်အရေး ရှိပါသေးတယ်” ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်မှာ စူးရှနေခဲ့ကာ သူ၏ ဟိန်းထွက်နေသော အသံမှာ တစ်မြေအောက် ဟင်းလင်းပြင်လုံး၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေသည်။ သူ စကားပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် သူ၏ အကြည့်များမှာ လျှပ်စီးလက်သည့်အလား လူတိုင်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြတ်ကျော်ကြည့်ရှုလိုက်ပေသည်။

တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။ အတိုင်းအဆမရှိသော တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကြီးပင် ဖြစ်၏။ ဝမ်ချောင်၏စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ကို မတ်မတ် ပြန်ထားလိုက်ကြသော်လည်း၊ အားလုံးမှာ ကျောက်ရုပ်များအလား ငြိမ်သက်နေကြကာ မည်သည့် စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်လည် မဆိုခဲ့ကြပေ။

“အရှင် ထပ်ပြီးတော့ မေးနေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး၊ သူတို့တွေဟာ မိမိကိုယ်တိုင် ဘာတွေ လုပ်နေသလဲဆိုတာ သိကြသလို၊ ဘာတွေကို ရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာလည်း နားလည်ထားကြပြီးသားပါ၊ ဘယ်သူမှ နောက်ဆုတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ယခုကဲ့သို့သော အချိန်မှာပင်၊ နောက်ကွယ်မှနေ၍ တိုးညင်းလှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်၊ လီကျင်းကျုံးမှာမူ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ဝင်ရောက်လာသည်မသိရဘဲ ရှိနေပေသည်။ သို့သော်လည်း ဝမ်ချောင်မှာမူ သူ့အား မြင်တွေ့ခြင်း မရှိသည့်အလား၊ အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူ၏အကြည့်များမှာ ရှေ့မှောက်မှ စစ်သည်တော်များပေါ်သို့ ဝှေ့ယမ်းကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာမူ ခိုင်မာပြတ်သားလှသော မျက်နှာများပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

“နားလည်ပြီ။ အခုအချိန်ကစပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ မူလအထောက်အထားတွေ အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီဖြစ်သလို၊ ဘယ်သူကမှလည်း မင်းတို့ကို စုံစမ်းလို့ ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ မင်းတို့ဟာ ဒီလောကမှာ ရှိမနေခဲ့ဖူးသလိုပဲ၊ ငါရယ်၊ မင်းတို့ရဲ့ ဘေးနားက ရဲဘော်တွေရယ်၊ ပြီးတော့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရယ်ကလွဲရင်တော့ ဘယ်သူမှ မင်းတို့ရဲ့ အထောက်အထားကို သိရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီးတော့ မင်းတို့မှာ နာမည်တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတော့မယ်၊ အန့်လုံ…(အနက်ရာင်နဂါး)” နောက်ဆုံး စကားတစ်ခွန်းကို ပြောဆိုလိုက်သည့်အချိန်၌ ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်မှာ စူးရှသွားခဲ့ရကာ သူ၏မျက်ဝန်းသူငယ်အိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံးမှနေ၍ ဓားလှံများအလား ထက်မြက်သော အေးစိမ့်လှသည့် အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေတော့သည်။

“ဝုန်း” ဝမ်ချောင်သည် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ကာ ရုတ်တရက် လက်ဦးမှုယူ လှုပ်ရှားလိုက်ပေတော့သည်။ လေပြင်းများမှာ တိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီး မြေအောက် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ရစ်ပတ်ဝါးမြိုသွားခဲ့ပေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ဝမ်ချောင်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တောက်ပလှသော အလင်းအရင်းအမြစ် တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရကာ ရွှေရောင်နှင့် အနီရောင်ရှိသော သဘာဝချင်း မတူညီသည့် အလင်းတန်းနှစ်မျိုးမှာ သူ၏ကိုယ်အတွင်းမှနေ၍ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေတော့သည်။ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်၌မူ၊ ပြည့်ဝလှသော မဟာ ယင်ယန် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဖန်တီးမှု ဂန်ချီ များမှာ မြစ်မင်းသမုဒ္ဒရာအလား၊ တစ်ဟုန်ထိုး ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ မြေအောက်မှတစ်ဆင့် လမ်းကြောင်းများ ခွဲထွက်လျက် တစ်ခုမှ နှစ်ခု၊ နှစ်ခုမှ လေးခု၊ လေးခုမှ ရှစ်ခု အစရှိသဖြင့် ကွဲပြားသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်မူ ပြင်းထန်လှသော ဂန်ချီ ရေစီးကြောင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော်အဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် ရှေ့မှောက်ရှိ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံခြုံထားသော ပုံရိပ်များ၏ ကိုယ်အတွင်းသို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားခဲ့ကြပေတော့သည်။

မြေအောက် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံး၌ ဂန်ချီများမှာ ဆူညံနေခဲ့ကာ၊ ထိုကြီးမားလှသော စွမ်းအင်များမှာ ဝမ်ချောင်၏လမ်းညွှန်မှုအောက်၌ အရိုးများကို လဲလှယ်လျက် အကြောများကို ဆေးကြောပေးသည့်အလား ထိုနန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၊ နန်းတွင်းပညာရှင်များနှင့် ဧကရာဇ်၏ကိုယ်ရံတော်များ၏ ကိုယ်အတွင်းရှိ အကြောမှတ်များနှင့် ဂန်ချီများကို အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲပေးနေခဲ့ပေသည်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မဟာယင်ယန် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဖန်တီးခြင်းသိုင်း၏ ကျင့်စဉ်မျိုးစေ့များကိုလည်း ထိုသူများ၏ ကိုယ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းပေးလိုက်ရာ၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ ဖယောင်းတိုင်မီးလျှံလေးများအလား အလင်းစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက်၊သူတို့၏ ဒန်ထျန်ပင်လယ်အတွင်းသို့ နစ်မြုပ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေတော့သည်။

အန့်လုံ သို့မဟုတ် ပိုမို တိကျစွာ ဆိုရလျှင်မူ “မဟာ ယင်ယန် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဖန်တီးမှု အတတ်” တပ်ဖွဲ့ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်နှင့် လီဟန်တို့ အတူတူ တိုင်ပင်လျက် ဝတ်စုံမည်းဝတ်လူအဖွဲ့အစည်းကို ကိုင်တွယ်ရန်အတွက် အထူးတည်ထောင်ထားသော ထူးခြားလှသည့် စစ်တပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ဝတ်စုံမည်းဝတ်လူများမှာ ကမ္ဘာကြီးကို စိတ်ကြိုက်ကြိုးကိုင်နိုင်ခဲ့သလို၊ တန်တော်ဝင်မိသားစု ကဲ့သို့သော ပြင်းထန်လှသည့် တည်ရှိမှုကြီးများကိုပင် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုများ ပေးနိုင်ခဲ့ရုံသာမက သူတော်စင် ဧကရာဇ်၏ တစ်သက်တာလုံးအတွက် ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ရခြင်းမှာ၊ ထျန်းဖူနတ်မင်း၊ ဟွမ်လုံကျန့်ကျွင်းနှင့် ထိုက်ရှီတို့ကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းပညာရှင်များ ရှိနေခြင်းကြောင့်သာ မကဘဲ၊ ဝတ်စုံမည်းဝတ်လူ အဖွဲ့အစည်းအတွင်းရှိ များပြားလှသော အောက်ခြေ ပညာရှင်များ၊ သို့မဟုတ် ဝတ်စုံမည်းဝတ်လူ တပ်ဖွဲ့များကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့မှာ အရေအတွက် များပြားလှသလို သေမှာကိုလည်း မကြောက်ကြပေ၊ ထို့ပြင် လုဝူမီးလျှံ၊ မာရာမီးလျှံ အစရှိသည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြကာ၊ လုဝူ အသွင်ပြောင်းခြင်း၊ အသူရာအသွင်ပြောင်းခြင်း အစရှိသည်တို့ကို လုပ်ဆောင်နိုင်ကြသဖြင့်၊ သာမန်စစ်တပ်များအတွက်မူ များစွာကြီးမားလှသော ခြိမ်းခြောက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။ တစ်မြို့တော်လုံး၌ နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့ တစ်သိန်း ရှိသလို၊ နန်းတွင်း၌လည်း ပညာရှင်များစွာ ရှိနေသော်လည်း၊ ဤလူများမှာမူ သာမန် ရန်သူနိုင်ငံများ၏ စစ်တပ်ကို ရင်ဆိုင်ရန် သို့မဟုတ် တစ်ဦးတည်း လှည့်လည်နေသော ဂိုဏ်းပညာရှင်များကို ကိုင်တွယ်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ဝတ်စုံမည်းဝတ်လူများမှာမူ ဤအဆင့်အတန်းများကို လုံးဝကျော်လွန်နေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။

အတိတ်က မင်းသားသုံးပါး ပုန်ကန်မှုအတွင်း၌၊ ထိုမျှ များပြားလှသော ဝတ်စုံမည်းဝတ်လူများ ပေါ်ထွက်လာသည့် အခါတွင်မူ၊ နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့ များအပေါ်၌ ကြီးမားလှသော ရိုက်ခတ်မှုနှင့် ထိခိုက်မှုများကို ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သလို၊ သူတော်စင်အဆင့်ပင်လျှင် တားဆီးနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ကြပေ။ ဤမျှသာမကဘဲ ဝတ်စုံမည်းဝတ်လူ အဖွဲ့အစည်းမှာမူ ဤကဲ့သို့သော ပညာရှင်များကို အမြောက်အမြား သွန်းလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေကြပေသည်။ ဤလူများမှာမူ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို မဟာထန် အတွက် ကြီးမားလှသော ခြိမ်းခြောက်မှုကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဝတ်စုံမည်းဝတ်လူ များနှင့် ရင်ဆိုင်နိုင်မည့် စစ်တပ်တစ်ခုကို အထူး တည်ထောင်ရန်မှာမူ၊ နောက်ဆုံးသော အဖြေပင် ဖြစ်ပေသည်။

အန့်လုံမှာမူ ဤအချက်ကြောင့် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း အချိန်မှာ များစွာ တင်းကျပ်နေခဲ့ကာ၊ ဝတ်စုံမည်းဝတ်လူ အဖွဲ့အစည်း အနေဖြင့် ဝမ်ချောင်အား လေ့ကျင့်ရန်အတွက် အချိန်များစွာ ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်သဖြင့်၊ ထူးခြားလှသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုလျက် လျင်မြန်စွာ အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။ ဝမ်ချောင်၏ သင်ကြားခဲ့သမျှ အတတ်ပညာများ အားလုံးအနက် “မဟာ ယင်ယန် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဖန်ဆင်းခြင်း အတတ်ပညာ” တစ်ခုတည်းသာလျှင်၊ တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်း၌ ဤကဲ့သို့သော ပြင်းထန်လှသည့် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်မည့် လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။ နန်းတွင်း၌ များပြားလှသော နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ ရှိနေကြသလို၊ မဟာ ယင်ယန် အတတ်ပညာ ကို ကျင့်ကြံမည့် တပ်ဖွဲ့အနေဖြင့်မူ၊ သာမန်လူများကဲ့သို့ အဆင့်ဆင့် ခက်ခဲစွာ ကျင့်ကြံရန် မလိုအပ်ဘဲ၊ နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်သိန်းခန့်၏ကိုယ်ပေါ်မှ ကျင့်စဉ်စွမ်းအား အစိတ်အပိုင်းအချို့ကိုသာ စုပ်ယူလိုက်မည်ဆိုပါက တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်း၌ ပညာရှင် အမြောက်အမြားကို သွန်းလုပ်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်သိန်း၏ အရေအတွက်အရ ကြည့်လျှင်မူ၊ လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကျင့်စဉ်စွမ်းအား အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခုစီကိုသာ ရင်းနှီးလိုက်မည်ဆိုပါက၊ အနည်းဆုံးတော့ အန့်လုံပညာရှင် ထောင်နှင့်ချီလျက် အမြောက်အမြား သွန်းလုပ်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း မဟာ ယင်ယန် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဖန်ဆင်းခြင်း အတတ်ပညာမှာမူ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်၏ နံပါတ်တစ် ထူးခြားလှသော အတတ်ပညာဟု အခေါ်ခံရသူဖြစ်ရာ၊ အစွမ်းမှာမူ များစွာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် ဝမ်ချောင်၏ အန့်လုံ တပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေး လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သော်လည်း၊ အကယ်၍သာ စိတ်နှလုံး မဖြောင့်မတ်သူများ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့မည်။ အပြင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့မည်ဆိုပါက… လောကကြီးအတွက် ဘေးဒုက္ခများ ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အန့်လုံ တပ်ဖွဲ့ဝင် ရွေးချယ်မှုမှာမူ အလွန်အမင်းကို တင်းကျပ်ရမည် ဖြစ်ကာ၊ သစ္စာရှိမှု အဆင့်အတန်းမှာ ပါရမီထက်ပင် များစွာပိုမိုအရေးကြီးလှပေသည်။ ဤသည်မှာလည်း ဝမ်ချောင်က လီဟန်အား အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့သော အချက်ပင် ဖြစ်၏။ မြင့်မြတ်လှသော မဟာထန်၏ နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့ တစ်သိန်းအတွင်း၌၊ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ပထမအသုတ်အနေဖြင့် လူ ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်ခန့်ကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ဟူး” အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ၊ ဝမ်ချောင်က ကျင့်စဉ်ကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီးနောက်၊ လျင်မြန်စွာပင် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ လီကျင်းကျုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပေသည်။ “အရာရာတိုင်းကတော့ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ၊ သူတို့တွေ ဒီစွမ်းအားတွေကို အလုံးစုံ စုပ်ယူပြီးသွားတဲ့ အခါကျရင်တော့ သူတို့ကို ပြန်ခေါ်သွားပြီးတော့ လီဗိုလ်ချုပ်ရဲ့ လက်ထဲကို လွှဲပေးလိုက်ပါတော့” လီကျင်းကျုံးနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဝမ်ချောင်ထက် ပို၍သိရှိထားသူ မရှိပေ၊ ယခုလက်ရှိ လီကျင်းကျုံးမှာ များစွာသော ရည်မှန်းချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း မရှိသေးသလို၊ လီဟန်သည်လည်း သူ့အပေါ်၌ အတိုင်းအဆမရှိ ယုံကြည်ထားသော်လည်း၊ ဝမ်ချောင်မှာမူ သူ့အား အမြဲတမ်း သတိကြီးစွာ ထားနေဆဲဖြစ်သဖြင့်၊ အန့်လုံ၏ ထိန်းချုပ်ခွင့် အာဏာကိုမူ သူ့အား မပေးအပ်ခဲ့ဘဲ၊ လီဗိုလ်ချုပ်၏ လက်ထဲသို့သာ ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လီဗိုလ်ချုပ်မှာ အတိုင်းအဆမရှိ သစ္စာရှိသူဖြစ်ရာ၊ အန့်လုံကို သူ ဦးဆောင်မှသာလျှင် ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ချောင်သည် ထိုစကားကို ပြောဆိုပြီးသည်နှင့် အင်္ကျီလက်စကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလျက်၊ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း၌ မြေအောက်ဟင်းလင်းပြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေတော့သည်။ လူပေါင်းဆယ်ဂဏန်းကျော်အား တစ်ပြိုင်တည်း ကျင့်စဉ်များ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခြင်း၊ သူတို့အား မဟာ ယင်ယန် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဖန်ဆင်းခြင်း အတတ်ပညာကို ကျင့်ကြံရန် လမ်းညွှန်ပေးခြင်းနှင့် သူတို့၏ ကိုယ်အတွင်း၌ မျိုးစေ့များ ထည့်သွင်းပေးခြင်းတို့မှာမူ၊ ဝမ်ချောင်အတွက်ပင်လျှင် များစွာကြီးမားလှသော လုပ်ငန်းစဉ်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ရကာ၊ စိတ်စွမ်းအားနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာ အင်အားများကို များစွာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့သဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် သူသည်လည်း ကောင်းမွန်စွာ အနားယူရန် လိုအပ်နေပေသည်။ ဤမျှသာမကဘဲ မျိုးစေ့များကိုလည်း ထည့်သွင်းပေးခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ရာ၊ အနာဂတ်တွင် အန့်လုံတပ်ဖွဲ့ တိုးတက်လာသည့်အချိန်မှာမူ၊ ဝတ်စုံမည်းဝတ်လူ အဖွဲ့အစည်းအတွက် အစွမ်းထက်ဆုံးသော ပြိုင်ဘက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာမည့်အချိန်ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။ ဤတပ်ဖွဲ့မှာမူ ဝတ်စုံမည်းဝတ်လူ အဖွဲ့အစည်းအတွက် နောက်ဆုံးသော ပျက်သုဉ်းခြင်းများကို သေချာပေါက် ယူဆောင်လာပေးနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။

……

ဝမ်ချောင်၏ မူလကိုယ်ထည်မှာမူ လျင်မြန်စွာပင် လျှို့ဝှက်ခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လျက် ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး၊ ခဏတာမျှ အချိန်အတွင်း၌မူ၊ လှိုင်းတွန့်များကြားမှနေ၍ တတိယ ရှန်ထိုက်မှာ မြေအောက်မှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီးနောက်၊ များမကြာမီမှာပင် နန်းဆောင်ကြီး တစ်ခုအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားခဲ့ပေသည်။ ပထမ ရှန်ထိုက်၏ မြေလျှိုးခြင်း နတ်ဘုရားစွမ်းအားမှာမူ မိမိကိုယ်တိုင်အတွက်သာ အသုံးချနိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အတိုင်းအဆတစ်ခုအတွင်း၌၊ ပထမ ရှန်ထိုက်အနေဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော မည်သူ့ကိုမဆို မြေလျှိုးခြင်း စွမ်းအားများ ရရှိစေနိုင်သလို၊ မြေအောက်အတွင်းသို့ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာစေနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“အရှင်” အခြားသော နန်းဆောင်ကြီး တစ်ခုအတွင်း၌မူ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက တစ်စုံတစ်ဦးမှာ တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ ဝမ်ချောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်လျက် အရိုအသေ ပေးလိုက်ပေသည်။

“ဘယ်လိုရှိလဲ။ အဲဒီကိစ္စတွေကို သေသေချာချာ ကိုင်တွယ်ပြီးပြီလား” ဝမ်ချောင်က မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။ မြေအောက်ထောင်ဖြစ်ရပ်မှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စရပ်များကိုမူ ဆက်လက် ကိုင်တွယ်ရန် လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်၊ ဤအပိုင်းကိုမူ ဝမ်ချောင်က ကျန်းချွယ်အား တာဝန်ပေး ကိုင်တွယ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သေချာပေါက်ပင် အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာမူ၊ ဝမ်ချောင်က သူ့အား လူတစ်ယောက်ကို အထူး အာရုံစိုက်ရန် ခိုင်းစေထားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

“အရှင်ကို အစီရင်ခံပါတယ်၊ ဖူမုန့်လင်းချာ၊ ဟွမ်ထျန်းကျောက်တို့ အားလုံးကိုတော့ ဖမ်းဆီးရမိခဲ့ပါပြီ၊ ယခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့ပြီးတော့ နဂါးကိုယ်ရံတော်တွေက ကိုယ်တိုင် ကွပ်မျက်လိုက်ပါပြီ၊ ၎င်းအပြင် ဟွမ်ရှောင်ထျန်းကိုလည်း ဖမ်းဆီးရမိခဲ့ပေမယ့် သူကတော့ သွားကို တင်းတင်းကြိတ် တောင့်ခံနေပြီးတော့ ပြစ်မှုအားလုံးကို သူ့ရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာပဲ ပုံချထားပါတယ်၊ ဒါ့အပြင်……” နောက်ပိုင်း စကားကို ပြောဆိုလိုက်သည့်အချိန်၌၊ ကျန်းချွယ်မှာ အံကိုတင်းတင်းကြိတ်လိုက်ကာ ဝမ်ချောင်ကို တိတ်တဆိတ် မော့ကြည့်လိုက်ပေသည်။ “မကြာသေးခင်ကပဲ၊ အမတ်ချုပ် စံအိမ်မှာ ကြီးမားတဲ့ မီးလောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးတော့ အစေခံတွေနဲ့ ကျေးကျွန်တွေ အမြောက်အမြား သေကျေပျက်စီးခဲ့ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လီလင်ဖူကတော့ အဲဒီမီးလောင်မှုကြီးအတွင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီးတော့ မီးလောင်ပြင်အတွင်းမှာတော့ လီလင်ဖူနဲ့ ဆင်တူတဲ့ အလောင်းတစ်ခုကိုပဲ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရပါတယ်”

“အဲဒါ လီလင်ဖူမဟုတ်ဘူး၊ လီလင်ဖူဆိုတဲ့ လူစားမျိုးကတော့ ဒီလောက်အထိ လွယ်လွယ်နဲ့ သေမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး” ဝမ်ချောင်သည် အင်္ကျီလက်စအတွင်းမှ သူ၏ လက်ချောင်းများကို အသာအယာ တောက်လိုက်ကာ မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှိတ်ထားလျက် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်ပေတော့သည်။

******

အခန်း (၂၁၁၆) လီလင်ဖူ၊ လမ်းဆုံးသို့ ရောက်ရှိခြင်း

နှုတ်ချိုသလောက် ရင်လေးတတ်ပြီး မြေခွေးအိုကြီးကဲ့သို့ ပါးနပ်လှသော လီလင်ဖူဆိုသည်မှာ တကယ်ကို နာမည်နှင့် လိုက်ဖက်လှပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ လောကတစ်ခွင် ကျော်ကြားလှသော ဤ မဟာထန်၏ အမတ်ချုပ်ကို ဝမ်ချောင် ကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် အထင်ကြီးမိသွားရပြန်သည်။

မြေအောက်ထောင်ဖြစ်ရပ်မှာ အလွန်ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ လီရွှမ်တုအား အပြင်သို့ ထုတ်ပေးခဲ့သူမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သို့သော် နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူ ထိုက်ရှီပင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ၊ ဟွမ်ရှောင်ထျန်းလည်း ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရသည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေတွင် လီလင်ဖူတစ်ဦးတည်းသာ မည်သည့် ဟာကွက်မျှ မကျန်ရှိစေဘဲ ယခုတိုင် ဘေးကင်းစွာ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဤမျှသာမက ဟွမ်ရှောင်ထျန်းကပင် သူ၏ကိုယ်စား ပြစ်မှုအားလုံးကို အလုံးစုံ ပုံအပ်ခံယူပေးခဲ့သေးသည်။

မိမိ၏ ဘဝလမ်းခရီးကို ဤမျှအထိ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကျောင်းနိုင်လျက်၊ လေပြင်းမုန်တိုင်းများကြား၌ပင် အေးဆေးစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ခြင်းမှာ ဤမဟာထန်၏ ကျော်ကြားလှသော အမတ်ချုပ်ကြီးမှလွဲ၍ အခြားသူ မစွမ်းဆောင်နိုင်ပေ။

ထို့ပြင် လီလင်ဖူဘက်မှလည်း ဧကရာဇ်အသစ် လီဟန်သည် ဤကိစ္စပြီးနောက် မိမိအား အပြတ်အသတ် ကိုင်တွယ်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားဟန် ရသည်။ ထို့ကြောင့် ကြိုတင်၍ပင် နည်းလမ်းရှာလျက် မိမိ၏ အမတ်ချုပ်စံအိမ်ကို မီးတိုက် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။ ဤသို့ လုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်းကြောင့် လီဟန်ဘက်မှပင် သူ့အား လောလောဆယ်တွင် အရေးယူရန် နည်းလမ်း မရှိတော့ဘဲ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ အားလုံးကိုပါ ရပ်တန့်သွားစေခဲ့ရသည်။

ဂျင်းဆိုတာ အိုလေ စပ်လေ ဆိုသည်မှာ တကယ်ကို မှန်ကန်လှပေ၏။

နားထဲ၌ ကျန်းချွယ်၏ အသံ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာနေသည်။

“ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်တော်တို့လည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးမိပါတယ်။ ဖုန်း၊ လင်၊ ဟော်၊ရှန်း (လေ၊တော၊မီး၊တောင်)အဖွဲ့လည်း အစွမ်းကုန် လှုပ်ရှားပြီး သူ့ရဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့…… သူ့ရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရသေးပါဘူး”

နောက်ဆုံး စကားကို ပြောဆိုလိုက်သည့်အချိန်၌ ကျန်းချွယ်မှာ ဦးခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်မိကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း ရှက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဝမ်ချောင်က ဤကိစ္စရပ် တစ်ခုလုံးကို သူ့ထံ ယုံကြည်စွာ လွှဲအပ်ခဲ့သော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင် သူသည် မိမိ၏ တာဝန်ကို ပျက်ကွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

“ဟွန်း… သူ ထွက်ပြေးလို့ မလွတ်ပါဘူး”

ယခုကဲ့သို့သော အချိန်မှာပင် အေးစိမ့်လှသော နှာခေါင်းရှုံ့သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ၊ ကျန်းချွယ်မှာ စိတ်ထဲမှ မှင်တက်သွားခဲ့ရကာ အလိုအလျောက်ပင် ဦးခေါင်းကို မော့လျက် ဝမ်ချောင် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

“မင်း ပြောတဲ့ ကိစ္စတွေကို ငါ သိပြီးပြီ၊ နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စတွေကိုတော့ ငါ့ကိုပဲ လွှဲပေးလိုက်တော့။ လီလင်ဖူ…… သူ ဘယ်လိုမှ မလွတ်နိုင်ပါဘူး”

ကျန်းချွယ်မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ပြီး၊ ပထမတွင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သော်လည်း များမကြာမီမှာပင် တစ်စုံတစ်ရာကို နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ရင်ထဲတွင် လှိုင်းကြီးလေကြီး ထန်သွားသကဲ့သို့ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တော့ အရှင် မှာ အစကတည်းက ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

ကျန်းချွယ်မှာ များမကြာမီမှာပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

……

အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားခဲ့လေသည်။

အရှေ့မြောက်ဘက်ဆီသို့ ဦးတည်နေသော လူသူအရောက်အပေါက် နည်းလှသည့် တောင်ကြားလမ်းတစ်ခုပေါ်၌၊ ဟောင်းနွမ်း စုတ်ပြတ်နေဟန်ရသော ဂုန်လျှော်စဖြင့် အမိုးပြုလုပ်ထားသည့် မြင်းလှည်းတစ်စီးမှာ လမ်းတစ်လျှောက် တုန်ခါလျက် ဖြည်းညှင်းစွာ ခရီးနှင်နေသည်။

“အမတ်ချုပ် ပြောတဲ့ နေရာကို ရောက်ပါပြီ”

တိုးညင်းလှသော အချက်ပြသံ တစ်ခုနှင့်အတူ၊ တောင်ကြားလမ်း အဝင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ရှေ့ဆုံးမှ မြင်းလှည်းဆရာမှာ ဇက်ကြိုးကို ရုတ်တရက် ဆွဲလိုက်သဖြင့် မြင်းလှည်းမှာ တောင်ကြားလမ်း ရှေ့၌ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ ခါးစောင်းလောက်အထိ မြင့်မားလှသော မြက်တောများကြားမှ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် စူးရှလှသော အသံများသာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

“ဝုန်း”

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည် မသိ၊ မြင်းလှည်းတံခါး ပွင့်ဟသွားပြီးနောက် ပုံရိပ်တစ်ခု လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ သာမန် ပိတ်ကြမ်းအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် ကျောကို တမင်တကာ အနည်းငယ် ကိုင်းထားကာ၊ ပြာနှမ်းနှမ်း အထုပ်တစ်ထုပ်ကိုလည်း လွယ်ပိုးထားသည်။ မျက်နှာပေါ်၌လည်း မရေမတွက်နိုင်သော အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာရင်း စီးပွားပျက်နေသော သာမန် ကုန်သည်အိုကြီး တစ်ဦးနှင့် များစွာ ဆင်တူလှပေသည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်ခုံးများ လှုပ်ခတ်သွားသည့် ခဏ၌ လူအများကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့် ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကာ ထိုသူ၏ အထောက်အထားမှာ ထင်သကဲ့သို့ မရိုးရှင်းကြောင်း ဖော်ပြနေပေသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ထိုသူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ စူးရှသော အရိပ်အယောင်မှာ မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ထိုလူအိုကြီးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက်၊ လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလျက် ငွေစ တစ်တုံးကို လျင်မြန်စွာပင် ပစ်ပေးလိုက်သည်။

“ဟဲ့”

မြင်းလှည်းဆရာမှာ ငွေစကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး အစွမ်းကုန် ကိုက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြုံးပန်းဝေသွားခဲ့သည်။ သူ၏အမူအရာလည်း ကြည်လင်သွားပြီး မြင်းလှည်းကို မောင်းနှင်လျက် အလျင်အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

လေညင်းများ တိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။ မြင်းလှည်းဆရာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်လျက် ထိုလူအိုကြီးမှာ နောက်သို့ တစ်ချက် နက်နဲစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဦးခေါင်းကို ပြန်လှည့်လိုက်ချိန်၌မူ မူလက ကိုင်းနေသော ကျောပြင်မှာ တဖြည်းဖြည်း မတ်မတ် ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးမှ အထက်စီးဆန်သော၊ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသည့် အာဏာစက် အငွေ့အသက်များနှင့်အတူ ပါးနပ်လှသော အရှိန်အဝါများ လျင်မြန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

လောကအကြောင်း မသိရှိသေးသော ကျေးလက်လူတန်းစားများပင်လျှင် ဤလူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပြင်းထန်လှသော၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး အာဏာစက် အရှိန်အဝါများကို ခံစားမိနိုင်ကြပေသည်။ ဤသည်မှာ သာမန် နန်းတွင်း အရာရှိကြီးများပင် ယှဉ်နိုင်စွမ်းသော အရာမျိုး မဟုတ်ပါချေ။

“ဒီ တောင်ကြားလမ်းကို ဖြတ်ပြီး ရှေ့ကို ဆက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့၊ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ယိုကျိုး နယ်မြေထဲကို ရောက်တော့မှာပါ”

“အဲဒီနေရာကို ရောက်သွားပြီဆိုရင်တော့ တကယ့်ကို ဘေးကင်းသွားပြီပေါ့။ အန်းယာလုရှန်းမှာ ပုန်ကန်လိုတဲ့ စိတ်တွေ ရှိနေတာပဲ။ ငါ့ရဲ့မဟာထန် အမတ်ချုပ်ဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင်တော့၊ အဲဒီကို ရောက်တဲ့အခါ သူက သေချာပေါက် ဝမ်းပန်းတသာ ကြိုဆိုပြီးတော့ အလေးအမြတ် ထားမှာ အသေအချာပဲ။ အကယ်၍ သူသာ တကယ် အောင်မြင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ငါလည်း သေတွင်းကနေ လွတ်မြောက်ပြီး ရှုံးနိမ့်မှုကို အောင်ပွဲအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် နောက်တစ်ကြိမ် အထွတ်အထိပ် အခြေအနေကို ပြန်ပြီး တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်”

လီလင်ဖူ၏ နားထင်မှ ဆံနွယ်များမှာ တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေခဲ့သည်။ သူသည် ထိုတောင်ကြားလမ်းအတွင်း၌ ရပ်တည်လျက် ယိုကျိုး ရှိရာ မြောက်ဘက်အရပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်။

မြေအောက်ထောင် ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက်တွင်မူ၊ တစ်မဟာထန် လုံးအတွင်း သူ နေထိုင်စရာနေရာ လုံးဝမရှိတော့ပေ။ အလယ်ပိုင်းဒေသ၌ ဆက်လက် နေထိုင်နေဦးမည်ဆိုပါက သေလမ်းတစ်ခုသာ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး လီဟန်သည် သူ့အား မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ လွှတ်ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ဝေးကွာလှသော ယိုကျိုးမှာမူ မတူညီတော့ချေ။

ယခုအခါ သူသည် အမတ်ချုပ် ဟူသော ထိုအဆင့်အတန်း ဂုဏ်ပုဒ်များ မရှိတော့ဘဲ များစွာပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း တစ်မဟာထန် ၏ နန်းတွင်း ရေးရာများနှင့် တော်ဝင်မိသားစု၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို နားလည်သိရှိထားမှု အပိုင်း၌ သူ့အား မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မယှဉ်နိုင်ပေ။ ယိုကျိုးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည့် အချိန်တွင် သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များနှင့် အန်းယာလုရှန်း၏ စစ်သည်အင်အားများကို ပေါင်းစပ်လိုက်မည်ဆိုပါက အတွင်းနှင့်အပြင် ပူးပေါင်းလျက် အန်းယာလုရှန်းအတွက် များစွာသော အထောက်အကူများကို ပေးစွမ်းနိုင်လိမ့်မည်မှာ သေချာလှသည်။

ထိုအချိန်ကျလျှင် သူတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းလျက် အရှေ့တောင်ကမ်းပါးမှနေ၍ ပြန်လည်ထကြွလာမည့် အခွင့်အရေးများလည်း ရရှိလာပေလိမ့်မည်。

ဤမျှသာမက အန်းယာလုရှန်းကလည်း သူ့ထံသို့ စာပြန်ခဲ့ဖူးသလို အနာဂတ်တွင် ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်များ အောင်မြင်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူ့အား အမတ်ချုပ် အဖြစ် ထပ်မံ ခန့်အပ်လျက် လူအပေါင်း၏ အထက်မှနေ၍ အရေးပါသော အမတ်ကြီးတစ်ဦးအဖြစ် ဆက်လက်ထားရှိပေးမည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့သည်။ ၎င်းအပြင် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ နောက်ကွယ်၌ ဝတ်စုံမည်းဝတ်လူအဖွဲ့အစည်းနှင့် ပတ်သက်နေသော ဆက်ဆံရေးများ ရှိနေကြသဖြင့် လီလင်ဖူအနေဖြင့် သူတို့ နှစ်ဦးကြားရှိ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ ရေနှင့်ငါးအလား တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကျိုးပြုလျက် များစွာ ခိုင်မာနေလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

“ဝမ်ချောင် ငါ ဒီနေ့လို အခြေအနေမျိုး ရောက်ရတာဟာ မင်းရဲ့ကျေးဇူးတွေကြောင့်ပဲ တစ်နေ့ကျရင်တော့ ငါက မင်းကို ဒီအတွက် သေချာပေါက် ပြန်ပြီး ပေးဆပ်ခိုင်းစေရမယ်”

လီလင်ဖူသည် အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းလိုက်သည်။ ဦးနှောက်အတွင်း မြို့တော်ရှိ ထိုလူငယ်၏ပုံရိပ်ကို သတိရသွားသည့်အခါ လက်သီးကို ရုတ်ချည်းဆုပ်လိုက်မိပြီး မျက်ဝန်းထဲ၌လည်း နက်နဲလှသော နာကျည်းမုန်းတီးမှုများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်မှာ သူ့အား စောင့်ကြည့်ရန်နှင့် စုံစမ်းရန်အတွက် လူများကို အစဉ်တစိုက် စေလွှတ်ထားခဲ့ကြောင်းကို သူ အခြားသူများထက် ပိုမိုသိရှိထားပေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် မြေအောက်ထောင် ဖြစ်ရပ်နှင့် ၎င်းမတိုင်မီက နန်းတွင်းအတွင်း၌ သူ၏ နှုတ်ချိုသလောက် ရင်လေးသူ ဟူသော သတင်းများကို ပျံ့နှံ့စေခဲ့ခြင်းမှာလည်း အားလုံး ထိုသူ၏လက်ချက်များသာ ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်အသစ်က မိမိအပေါ်၌ ရန်လိုမှုများ ရှိနေခြင်းမှာလည်း သိသာထင်ရှားစွာ ထိုသူနှင့် မကင်းကြောင်း သေချာလှသည်။ အကယ်၍သာ သူ မရှိခဲ့လျှင် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ယနေ့ကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသို့ ကျဆင်းသွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ဤရန်ငြိုး ဤနာကျည်းမှုများကိုမူ လီလင်ဖူအနေဖြင့် အဘယ်သို့ လွယ်လင့်တကူ လွှတ်ပေးပါမည်နည်း။

“အမတ်ချုပ်ကြီး ခင်ဗျား ကလဲ့စားချေဖို့အတွက်ကတော့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး ထင်တယ်နော်”

ယခုကဲ့သို့သော အချိန်မှာပင် အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော လူသူကင်းမဲ့လှသည့် နေရာမျိုး၌ ရုတ်တရက် ဤအသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီလင်ဖူ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်းပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် ဦးခေါင်းကို အလျင်အမြန် လှည့်လျက် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဝှေ့ယမ်းကြည့်ရှုလိုက်တော့သည်။

“ဟားဟားဟား လီအမတ်မင်း အန်းလုရှန်းဘက်ကတော့ ခင်ဗျားကို လာကြိုမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ အရှင်ကတော့ ခင်ဗျားကို စောင့်နေတာ အတော်လေး ကြာနေပါပြီ”

လေတိုးသံများကြား၊ ကျယ်ပြောလှသော မြက်တောများ အတွင်းမှနေ၍ နောက်ထပ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

သူ၏စကားသံပင် မဆုံးသေးမီ ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ၊ အလောင်းတစ်လောင်းမှာ တောင်ကြားလမ်းအထက်မှ အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချခံလိုက်ရပြီး၊ လီလင်ဖူ၏ ခြေထောက်အောက်တည့်တည့်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သိပ်သည်းလှသော သစ်တောအတွင်းမှ စစ်မြင်းများ၏ ဟီသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး၌ ပုံရိပ်များစွာ ဝေဝါးစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ မြည်ဟည်းသံများနှင့်အတူ မရေမတွက်နိုင်သော စစ်သည်အင်အားများ ရုတ်တရက် တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်လာကာ တောင်ကြားလမ်းအတွင်း ရပ်နေသော လီလင်ဖူကို ဝိုင်းရံ ပိတ်ဆို့လိုက်ကြတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်၌ ပေါ်ထွက်လာသော ထိုစစ်မြင်းများကို ကြည့်လျက်၊ မျက်စိရှေ့မှ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသော ယိုကျိုးစစ်သည်၏ အလောင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီလင်ဖူ၏ ကိုယ်လုံးမှာ တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာမှာလည်း မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားခဲ့တော့သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ဤအခိုက်အတန့်၌ လီလင်ဖူသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ သေလူတစ်ဦးအလား အသက်မဲ့သွားခဲ့ပြီး အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်မတတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လျှို့ဝှက်နိုင်ရန်အတွက် အစေခံတစ်ဦးမျှ ခေါ်မလာဘဲ အလွန်အမင်း သတိထားခဲ့သည့်အပြင်၊ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် လိုက်ပါခဲ့သည့် အစေခံအိုကြီး အာကျိကိုပင် မသတ်ချင်ဘဲ သတ်ဖြတ်ခဲ့ရသော်လည်း အခြားသူများ၏ ခြေရာခံမိခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်ဟု သူ မည်သို့မျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

သူသည် ယုတ်မာကောက်ကျစ်သော ကိစ္စရပ်များစွာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း မိမိလက်ဖြင့် ကိုယ်တိုင် သွေးစွန်းခံခဲ့သည့် အခြေအနေမျိုး အဘယ်မှာ ရှိခဲ့ဖူးသနည်း။

လောကသားများက သူ့အား မဟာထန်၏ ကျော်ကြားလှသော အမတ်ချုပ်ကြီးဟု ခေါ်ဆိုကြသော်လည်း၊ သူ၏ဘဝအစောပိုင်း ကာလများတွင် မည်မျှအထိ လှောင်ပြောင်သရော်ခံခဲ့ရသည်၊ မည်မျှအထိ အထင်သေးခံခဲ့ရပြီး မည်မျှ နာကျင်ခဲ့ရသည်ကို လူမည်မျှက သိရှိထားကြမည်နည်း။

အကယ်၍ မဟာထန်၏ ဥပဒေများတွင် "တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ကုန်သွယ်မှု မပြုလုပ်ရ” ဟူသော သတ်မှတ်ချက်သာ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် တော်ဝင်မျိုးနွယ်စု၏ သွေးသားတစ်ဦး ဖြစ်နေပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် အခွင့်ထူး အနည်းငယ်မျှပင် မရရှိဘဲ ဆင်းရဲမွဲတေစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရပါမည်နည်း။ ထိုသို့သာ မဟုတ်လျှင် သူသည်လည်း ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ် လူများနှင့် အဘယ်ကြောင့် ပူးပေါင်းပါမည်နည်း။

သူသည် မိမိနှင့် ထိုက်တန်သော အာဏာများကို ရယူလိုခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုကို ရှင်သန်လိုခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်……

သို့သော် ဝမ်ချောင်…

ထိုသူက သူ၏ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့လေပြီ။

“ကျားးး”

ထိုအချိန်မှာပင် စူးရှလှသော မြင်းဟီသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လီလင်ဖူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် ခေါင်းထက်တွင် ဖြူဆွတ်သော အမွေးဖွားများ တပ်ဆင်ထားသည့် ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးသည် ဖြူဖွေးလှသော စစ်မြင်းကို စီးနင်းလျက် မြက်တောများကြားမှ လျှပ်စီးအလား ခုန်ထွက်လာကာ လီလင်ဖူ၏ ရှေ့တည့်တည့်၌ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ အရှေ့မြောက် ယိုကျိုးတစ်ခွင်လုံးကို တာဝန်ယူထားရသော ကော်ကျစ်ယီပင် ဖြစ်နေပေတော့သည်။

သူ၏ ဘေးနား၌ သိန်းငှက်အိုကြီးနှင့် ချင်းယန်သခင်လေးတို့သည်လည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။

“လီအမတ်မင်း ကြွပါဦး”

“အရှင်ရဲ့အမိန့်ရှိတာကြောင့် ခင်ဗျားကို မြို့တော်ကို ပြန်ခေါ်သွားဖို့ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင် လိုက်ပါ ပို့ဆောင်ပေးပါ့မယ်”

ကော်ကျစ်ယီက အသာအယာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

……

မြို့တော်အတွင်းရှိ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်၌မူ တံခါးမကြီးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ပွင့်နေခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်မှာ ထိုင်ခုံပေါ်၌ မြင့်မြတ်စွာ ထိုင်နေလျက် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ရောက်ရှိလာသော သတင်းများကို ဖတ်ရှုနေသည်။

“သတင်းပို့ပါတယ်”

ရုတ်တရက် အသံတစ်ခု နားထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ခဏတာမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် တစ်ကိုယ်လုံး၌ သံချပ်ကာများကို ဆင်မြန်းထားသော ကျင်းဝူအစောင့်တစ်ဦးမှာ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

“အရှင် အခုလေးတင် ဗိုလ်ချုပ်ကော်ကျစ်ယီတို့ဆီက သတင်း ရောက်လာပါတယ်။ လီလင်ဖူကို အောင်မြင်စွာ ဖမ်းဆီးရမိခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို အခုဆိုရင်လည်း ချင်းယန်သခင်လေးတို့က သူ့ကို ဖမ်းဆီးပြီး မြို့တော်ဆီကို ခေါ်ဆောင်လာနေပါပြီ”

ထိုကျင်းဝူအစောင့်မှာ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လျက် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ကာ အစီရင်ခံလိုက်သည်။

“အင်း”

ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်များမှာ စူးရှသွားခဲ့ရကာ လက်ထဲရှိ စာလွှာပေါ်မှနေ၍ ဦးခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“ရောက်ဖို့ ဘယ်နှစ်ရက် လိုသေးလဲ”

“အရှင်ကို အစီရင်ခံပါတယ်။ ရောက်ဖို့အတွက် နှစ်ရက်စာ ခရီးလောက်ပဲ လိုတော့ပါတယ်။ ဗိုလ်ချုပ်လီစီယီတို့နဲ့ နန်းတွင်း ကိုယ်ရံတော်တွေလည်း သွားရောက်ကြိုဆိုဖို့ လူလွှတ်ထားပြီးပါပြီ”

ထိုကျင်းဝူအစောင့်မှာ ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“သိပြီ”

ဝမ်ချောင်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။ လီလင်ဖူအား ဖမ်းဆီးရမိခြင်းအပေါ်၌ သူ အနည်းငယ်မျှ အံ့အားသင့်ခြင်း မရှိပေ။

‘မိုးအောက်မြေပြင် တစ်ခွင်လုံးမှာ ဧကရာဇ်ရဲ့ နယ်မြေ မဟုတ်တာ မရှိသလို၊ ပင်လယ်ကမ်းစပ်အထိလည်း ဧကရာဇ်ရဲ့ လက်အောက်ခံ မဟုတ်တာ မရှိဘူး’ ဆိုသည့်အတိုင်း၊ မြေအောက်ထောင် ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် လီလင်ဖူအနေဖြင့် မြို့တော်အတွင်း ဆက်လက် နေထိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ လောကကြီးမှာ ကျယ်ပြောလှသော်လည်း သူ ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်နိုင်မည့် နေရာ ရှိမနေတော့ဘဲ၊ အသက်ရှင်လိုလျှင် တစ်လောကလုံး၌ ကြည့်မည်ဆိုပါက ယိုကျိုးတစ်ခုတည်းသာ ရှိပေတော့သည်။

နိုင်ငံပေါင်းစုံပွဲတော်အတွင်း၌ လီလင်ဖူသည် အန်းလုရှန်းအား ကူညီခဲ့ဖူးသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကြည့်မည်ဆိုပါက၊ ဤသည်မှာလည်း သူ၏တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

အရပ်မျက်နှာအနှံ့ရှိ နိုင်ငံအသီးသီးမှ ကြည့်မည်ဆိုပါက ယွီစန်းဖြစ်စေ၊ အရှေ့နှင့် အနောက် တာ့ခ် အင်ပါယာဖြစ်စေ၊ မာန်ရှဲ့ကျောက်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် အခြားသော နိုင်ငံများဖြစ်စေ၊ မည်သည့် အင်အားစုကမျှ ယခုကဲ့သို့သော အချိန်မျိုး၌ မဟာထန်နှင့် ရန်သူ ဖြစ်လိုကြမည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏

ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် လီလင်ဖူ၏ အသေးစိတ် ထွက်ပြေးမည့်လမ်းကြောင်းကို မသိရှိနိုင်သော်လည်း၊ သူ ထွက်ပြေးလိုသည့် နေရာကိုသာ သိရှိထားမည်ဆိုပါက အရာရာတိုင်းမှာ များစွာပိုမိုလွယ်ကူသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမျှသာမက လီလင်ဖူသည် ယိုကျိုးဆီသို့ ထွက်ပြေးရန်အတွက် အန်းလုရှန်းနှင့် သေချာပေါက် ဆက်သွယ်ရမည်ဖြစ်ရာ၊ ထိုဘက်မှ လာရောက် ကြိုဆိုမည့် ယိုကျိုးစစ်သည်အင်အားများကိုသာ စောင့်ကြည့်နေမည်ဆိုပါက လီလင်ဖူကို ရှာတွေ့ရန်မှာ မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ခက်ခဲလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“အရှင် လီလင်ဖူကို စံအိမ်ထဲကိုပဲ ခေါ်ခဲ့ရမလား”

ကျင်းဝူအစောင့်မှာ ဦးခေါင်းကို မော့ကြည့်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီလင်ဖူမှာ ဝမ်ချောင် ဖမ်းဆီးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ အစောပိုင်းတွင် စံအိမ်သို့ အရင်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့မည်ဆိုလျှင် လူတိုင်းမှာလည်း မည်သည့် ထင်မြင်ချက်မှ ရှိကြမည် မဟုတ်ချေ။

“မလိုတော့ဘူး”

ဝမ်ချောင်က အသာအယာ ပြုံးလျက် လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည် -

“သူ့ကို နန်းတွင်း ကိုယ်ရံတော်တွေဆီကို တိုက်ရိုက် လွှဲပေးလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ နန်းတော်ထဲကိုပဲ ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်တော့။ သူ အခု အတွေ့သင့်ဆုံး လူက ငါ မဟုတ်ဘူး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်”

******