အခန်း (၃၁၅-၃၁၆)

အပိုင်း ( ၃၁၅ ) ဆရာကြီးလျန် ရဲ့ လျို့ဝှက်ချက်

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကူမော့တို့နှင့် မိုင်ထောင်ချီဝေးကွာသော ချူနိုင်ငံ၏ မဟာအလင်းရောင် ဘုရားကျောင်းတွင်...

တောင်တန်းတစ်ခုလုံး နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေပြီး လောကကြီးမှာ ငွေရောင်သန်းသည့် အဖြူရောင်ကမ္ဘာကြီးအလား ဖြစ်နေသည်။ အနီရင့်ရောင်သင်္ကန်းကို ဝတ်ရုံထားသော ဆရာကြီး လျန်ရှန်းသည် နှင်းများကြားတွင် အေးချမ်းစွာထိုင်ကာ ကျမ်းစာတစ်အုပ်ကို ဖတ်ရှုနေလေသည်။ နှင်းပွင့်များမှာ သူ၏ပခုံးနှင့် ဦးထုပ်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ကျဆင်းနေသော်လည်း သူ၏ တည်ငြိမ်လှသော မျက်နှာအမူအရာမှာမူ အနည်းငယ်မျှ ပျက်ယွင်းခြင်းမရှိချေ။ နှင်းကျသံနှင့်အတူ ပဲ့တင်ထပ်နေသော သူ၏ ကျမ်းစာရွတ်ဆိုသံများမှာ ထိုနေရာတစ်ခုလုံးကို ပိုမိုတိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်စေသည်။

ထိုစဉ် သူ၏အနောက်တွင် မျက်ခုံးဖြူနှင့် ဘုန်းတော်ကြီးအိုတစ်ပါးက နှင်းများကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည်းကျင်းရင်း လျန်ရှန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ညီလေး... မနေ့ညက ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်ကို ကြည့်ပြီး ဒီနေ့ နှင်းကျမယ်ဆိုတာ ငါကြိုသိခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် မနေ့ညကတည်းက ဒီနေရာကို ငါ အကြာကြီး လှည်းကျင်းထားခဲ့တာပေါ့။ နှင်းကျလာတဲ့အခါ မြေကြီးပေါ်မှာ နှင်းတွေ မရှိနေစေဖို့ ကြိုပြီး ရှင်းလင်းထားသင့်တယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့... ငါဘယ်လောက်ပဲ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပြီး လှည်းကျင်းထားပါစေ၊ အခုတော့ နှင်းတွေက ကျနေတုန်းပဲ...”

ဆရာကြီး လျန်ရှန်း က မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ပြောသည်

"အစ်ကိုကြီး... အဲဒီလူကို ကျွန်တော် ရှာတွေ့ပြီ... သူက တခြားသူ မဟုတ်ဘူး၊ လက်ရှိ လောကမှာ နံပါတ် ၁ သူရဲကောင်း လို့ လူသိများတဲ့ ကူမော့ ပါပဲ..."

မျက်ခုံးဖြူနှင့် ဘုန်းတော်ကြီးအို သည် မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့နေပြီး

"ဒါပေမဲ့ မင်း ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ဆရာကြီး လျန်ရှန်း က ပြောသည်

" အရာရာကို ပြောင်းလဲချင်တယ်... ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရတဲ့ အနာဂတ်မှာ၊ မဟာ အလင်းရောင် ဘုရားကျောင်း ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာ ကို ကမ္ဘာ့ ဘိုးဘေး ရဲ့ ဓာတ်တော် ကို သုံးပြီး တစ်ယောက်ယောက်က နှိမ်နင်းခဲ့တာပါ...

ကူမော့ကို မမြင်ခင်အထိ အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး... သူ့ကိုမြင်ပြီး ချက်ချင်း နားလည်သွားတယ်؛ ကူမော့က မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းသူ ပဲ..."

"ဒါကြောင့် သူ့ညီမကို ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ ဓာတ်တော် ကို ကမ္ဘာ့ ဘိုးဘေး ရဲ့ ဓာတ်တော် နဲ့ အစားထိုးလိုက်တာပါ... သူ အခု ကမ္ဘာ့ ဘိုးဘေး ရဲ့ ဓာတ်တော် ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါပြီ... သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်နဲ့ဆိုရင် သူ လုပ်နိုင်လောက်ပါတယ်..." "အဲဒီ မိစ္ဆာ ကို ကြိုပြီး နှိမ်နင်းဖို့ပေါ့..."

မျက်ခုံးဖြူနှင့် ဘုန်းတော်ကြီးအို က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းလျက်

"မိစ္ဆာ ကို နှိမ်နင်းဖို့ ဘိုးဘေး ရဲ့ ဓာတ်တော် ကို ကူမော့ သုံးတာက အကျိုးဆက် ဖြစ်ပြီး၊ မိစ္ဆာ ကို နှိမ်နင်းနေတာကို မြင်ခဲ့တာက အကြောင်းရင်း ဆိုတာကို မင်း စဉ်းစားပြီးပြီလား... ဒါက ဘာမှ မပြောင်းလဲသွားပါဘူး..."

ဟု ဆိုသည်။

လျန်ရှန်း ရုတ်တရက် လန့်ဖျပ်သွားပြီး

"အဲဒါက အကျိုးဆက်ရော အကြောင်းရင်းပါပဲ၊ ဒါက...”

ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဆရာကြီး လျန်ရှန်း တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ၊ ဖုန်လိုင်ကျွန်းကို သွားဖို့… အကျိုးဆက်ကို ခုနစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုကတည်းက၊ ဒါဟာ ပြင်လို့ရတယ်ဆိုတဲ့ သက်သေပဲ မဟုတ်လား။ နောက်နှစ်နှစ်နေလို့ ဖုန်လိုင်ကျွန်းတံခါး ပွင့်လာတဲ့အခါ... ပိုင်ယွီကျင်းရဲ့ အမှန်တရားကို ရှာဖွေဖို့ သံသရာမှန်ကူကွက်ကို ကျွန်တော် ယူသွားမယ်!"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဆရာကြီး လျန်ရှန်း သည် မျက်ခုံးဖြူနှင့် ဘုန်းတော်ကြီးအို ကို ဦးညွှတ်ကာ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

မျက်ခုံးဖြူနှင့် ဘုန်းတော်ကြီးအို က ဆရာကြီး လျန်ရှန်း ထွက်သွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချပြီး ရယ်မောလိုက်သည်

"ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အကျိုးဆက် ကလည်း နောက်ထပ် အကြောင်းရင်း တစ်ခု ဖြစ်မလာဘူးလား..."

ဘုန်းတော်ကြီးအို က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းကာ ဆက်လက် လှည်းကျင်းနေလေသည်။

သူ လှည်းကျင်းလိုက်တိုင်း နှင်းပွင့်များ ကျဆင်းလာပြီး အလွှာသစ် တစ်ခုကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ အဆုံးမရှိ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်နေတော့၏။

...

လပြက္ခဒိန်၏ ပထမလဦးတွင် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်း မောင်နှမနှစ်ဦးသည် တောင်ပိုင်းကျင်းမင်းဆက်၊ ယွင်ကျိုးနယ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။ သို့သော် ကူမော့၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ လက်ရှိတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် ၎င်းတို့သည် လူမြင်ကွင်းသို့ မထွက်ရဲဘဲ လင်းကျန်းမြို့သို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လာခဲ့ကြရသည်။

မကြာသေးမီကမှ လောက၏ တတိယမြောက် အတော်ဆုံးသိုင်းသမားအဖြစ် သတင်းကြီးခဲ့သော ကူမော့သည် ယခုအခါ နံပါတ် (၁) နေရာကိုပင် စိန်ခေါ်နိုင်သူဖြစ်ကြောင်း သတင်းများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ နံပါတ် (၁) နှင့် နံပါတ် (၃) သည် နှစ်နေရာသာ ကွာခြားသော်လည်း ဩဇာတိက္ကမနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာပိုင်းတွင်မူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။ ယင်းကြောင့်ပင် ယွင်ကျိုးနယ်သာမက ကန်တိုင်းပြည်နှင့် တစ်လောကလုံးရှိ သိုင်းလောကသားများအကြားတွင် ကူမော့၏အမည်မှာ ဟိုးဟိုးကျော်နေတော့သည်။

အထူးသဖြင့် ယွင်ကျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည့် ကူမော့၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ယွင်ကျိုး၏ သိုင်းပညာအဆင့်အတန်းမှာ ညတွင်းချင်းပင် ထိပ်တန်းသို့ မြင့်တက်သွားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ကူမော့သာ လူမြင်ကွင်းသို့ ထွက်လာပါက နေရာအနှံ့မှ ဂါရဝပြုလိုသူများ၊ အားပေးသူများနှင့် ပြည့်နှက်သွားမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။ ဤကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော လူထု၏ စိတ်ဝင်စားမှုနှင့် ဖိအားများကြောင့် ကူချူတုန်းမှာ စံအိမ်ဝယ်ရန် အစီအစဉ်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ခဲ့ရပြီး ကူမော့ကိုလည်း လူကြားထဲသို့ မခေါ်ထုတ်ရဲဘဲ ဖြစ်နေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့မောင်နှမသည် ရင်းနှီးသူအချို့နှင့်သာ တိတ်တဆိတ်တွေ့ဆုံပြီး မြို့တော်ဆီသို့ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ ခရီးလမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း အလျင်မလိုဘဲ လှပသော တောင်တန်းမြစ်ချောင်းများကို ကြည့်ရှုရင်း အေးအေးလူလူ ခရီးနှင်ခဲ့ကြသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်ခန့်က အတိတ်ဘဝမှတ်ဉာဏ်များ နိုးထလာချိန်မှစ၍ အမြင်အာရုံ ကွယ်ခဲ့ရသော ကူမော့အတွက်မူ ယခုကဲ့သို့ အမြင်အာရုံ ပြန်လည်ရရှိလာချိန်တွင် လောကကြီးကို ပြန်လည်မြင်တွေ့ခွင့်ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းသစ်သော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်နေလေတော့သည်။

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ ခရီးသွားနေစဉ် မြို့တော်ရှိ နန်းတွင်းသည် ကူမော့ကြောင့် ကမောက်ကမ ဖြစ်နေလေသည်။

ဇီယိုနှင့် သူ၏သံတမန်အဖွဲ့သည် တောင်ပိုင်းကျင်းခရီးစဉ်မှ အောင်မြင်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက်၊ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ကြီးမားသော ဆုလာဘ်များကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် စုဇီယိုသည် ကူမော့၏ ကျန်းနိုင်ငံခရီးစဉ်အကြောင်းကို ဧကရာဇ်မင်းထံ တင်ပြခဲ့ပြီး၊ ကူမော့နှင့်အတူ လိုက်ပါရန် သံတမန်တစ်ဦး စီစဉ်ပေးရန် အကြံပြုခဲ့လေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ရန်လိုသော ကျန်းနိုင်ငံကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ သံတမန်စေလွှတ်ခြင်းမှာ အန္တရာယ်များပြီး တာဝန်ယူလိုသူ ရှားပါးလှသော်လည်း၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အခြေအနေက တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲနေတော့သည်။ နန်းတွင်းရှိ အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးနှင့် ဝန်ကြီးများသည် ထိုခရီးစဉ်တွင် မိမိတို့လူယုံများ ပါဝင်ခွင့်ရရေးအတွက် အပြင်းအထန် ယှဉ်ပြိုင်နေကြသည်။

အကြောင်းမှာ တောင်ပိုင်းကျင်းခရီးစဉ်အတွင်း စုဇီယိုတို့အဖွဲ့ ရရှိခဲ့သည့် ဂုဏ်သတင်းနှင့် အကျိုးအမြတ်များကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ စင်စစ် တောင်ပိုင်းကျင်းဧကရာဇ်က ကန်နိုင်ငံနှင့် မဟာမိတ်ပြုရန် စိတ်အားထက်သန်နေခြင်းမှာ သံတမန်အဖွဲ့၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့်မဟုတ်ဘဲ၊ ကူမော့ က ၎င်း၏အာဏာတည်မြဲအောင် ကူညီပေးခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်ကို နန်းတွင်းအရာရှိများက ရိပ်မိကြသည်။

ကူမော့သည် နန်းတွင်းအရာရှိတစ်ဦးမဟုတ်သဖြင့် ရရှိလာမည့် ဂုဏ်သတင်းနှင့် အောင်မြင်မှုအားလုံးမှာ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ထံသို့သာ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် ခက်ခဲသောတာဝန်ဟု ထင်ရသည့် ခရီးစဉ်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာတက်မည့် အခွင့်အရေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် နန်းတွင်း၌ ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်တိုင်တိုင် အငြင်းပွားမှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

တစ်နေ့သော နံနက်ပိုင်း ရုံးတော်အစည်းအဝေးအပြီးတွင် အရာရှိများ အသီးသီးပြန်ကြစဉ်၊ တရားရေးဝန်ကြီးဌာန၏ ဒုတိယဝန်ကြီးအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရသူ ယဲ့ကျင်းလန် နှင့် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့၏ တပ်မှူး ကျိုးချင်းဖုန်း တို့သည် ယှဉ်တွဲလမ်းလျှောက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကျင်းမင်းသား လီကျုံးချင်၏ လူယုံများဖြစ်ကြသလို၊ ချင်းကျိုးနယ်တွင် ရှိစဉ်ကတည်းက ကူမော့နှင့် ရင်းနှီးခဲ့ကြသည့် မိတ်ဆွေဟောင်းများလည်း ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် နန်းတော်တံခါးဆီသို့ ဦးတည်လမ်းလျှောက်ရင်း ထိုနေ့က ရုံးတော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရှုပ်အထွေးများကို အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးလျက် ရှိနေကြတော့သည်။

"အစ်ကိုယဲ့... ကျန်း နိုင်ငံကို သွားမယ့် ခရီး အတွက် အဓိက သံတမန် နဲ့ ဒုတိယ သံတမန် အဖြစ် ဘယ်သူ့ကို ခန့်အပ်မယ်လို့ မင်း ထင်လဲ..."

ဟု ကျိုးချင်းဖုန်း က မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ကျင်းလန် က ပြောသည်

"အဓိက သံတမန် အနေနဲ့ကတော့ စုဇီယို ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ အားလုံးက ယူဆထားကြတယ်... ဒီတစ်ခါ တောင်ပိုင်း ကျင်း မှာ ဝန်ကြီး စု က တောက်ပတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ခဲ့တယ်...

"အစ်ကိုကူက ကျင်းဧကရာဇ် အာဏာတည်မြဲရေးအတွက် ကူညီပေးရင်းနဲ့ ကျင်းနိုင်ငံကို ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ ပထမဆုံး ကာကွယ်ရေးတံတိုင်းဖြစ်လာအောင် အခြေခံအုတ်မြစ် ချပေးခဲ့တာပဲ။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကလည်း တကယ့်ကို အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ကောင်းမွန်ခဲ့တယ်။ အခုလွှတ်မယ့် ဒုတိယသံတမန်နေရာအတွက်ကတော့ ဓလေ့ထုံးတမ်းဝန်ကြီးဌာနနဲ့ ဝန်ထမ်းရေးရာဝန်ကြီးဌာနက လူတွေထဲကပဲ ဖြစ်သင့်တာပေါ့..."

ကျိုးချင်းဖုန်း က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်

"အစ်ကိုကူကတော့ အရင်အတိုင်း အစ်ကိုကူပါပဲဗျာ... သူ့အနားမှာ ရှိနေတဲ့သူတိုင်းက သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ ဂုဏ်သတင်းတွေကို အလိုလို ခံစားကြရတာပဲ။ ဒါနဲ့ပတ်သက်လို့ ပြောရရင် အစ်ကိုကူနဲ့ စတွေ့ကတည်းက ကျွန်တော်လည်း သူ့နောက်ကို အရိပ်လို တကောက်ကောက် လိုက်နေခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။ သူက ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ ဂုဏ်သတင်းတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားရုံတင်မကဘူး၊ သူ့အနားမှာ ရှိတဲ့သူတိုင်းကိုပါ တကယ့်ကို တိုးတက်အောင် ဆွဲတင်ပေးနိုင်တဲ့သူဗျ..."

ယဲ့ကျင်းလန် က ဆိုသည်

"ဒါပေါ့... အမှန်ပဲလေ။ မနှစ်က လအနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် ကျွန်တော့်ရာထူးက ဆဋ္ဌမအဆင့်ကနေ တတိယအဆင့်အထိ ခုန်တက်သွားခဲ့တာ။ ကျွန်တော်က တရားရေးဝန်ကြီးဌာနမှာ တာဝန်ကျနေတာ နှမြောစရာပဲဗျာ၊ မဟုတ်ရင်တော့ အခု ကျန်းနိုင်ငံကိုသွားမယ့် ခရီးစဉ်မှာ ပါဝင်ခွင့်ရဖို့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် တိုက်ယူမိမှာ သေချာတယ်!"

ကျိုးချင်းဖုန်း က ရယ်မောလိုက်သည်

"ဘယ်သူက မလိုချင်ဘဲ နေမှာလဲ..."

သူတို့ နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် မိန်းမစိုးငယ် တစ်ဦး သူတို့ ဘေးသို့ ရောက်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

"ဒုတိယဝန်ကြီး ယဲ့၊ တပ်မှူး ကျိုး... ဧကရာဇ်မင်း က မင်းတို့ကို ခေါ်နေပါတယ်!"

ယဲ့ကျင်းလန် နှင့် ကျိုးချင်းဖုန်း တို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး အံ့သြကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြ၏။

သူတို့ မနှောင့်နှေးရဲဘဲ ချက်ချင်း လိုက်သွားကြလေသည်။

မကြာမီ သူတို့ အင်ပါယာ စာကြည့်ခန်း သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကန် ဧကရာဇ် နှင့် တွေ့ဆုံကြလေသည်။

"ဂါရဝပြုပါတယ် အရှင်မင်းကြီး!"

သူတို့ နှစ်ဦး ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။

"တရားဝင် အခမ်းအနားတွေ မလိုပါဘူး၊ ထကြပါ..."

ကန် ဧကရာဇ် က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက်

"ငါ့ရဲ့ ဝန်ကြီး နှစ်ပါး... ကျန်း နိုင်ငံကို သွားမယ့် ခရီးမှာ သံတမန် ဒါမှမဟုတ် အရာရှိ အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ မင်တို့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို ယုံကြည်မှု ရှိလားလို့ မေးဖို့ ငါ ဒီကို ခေါ်လိုက်တာပါ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ကျင်းလန် နှင့် ကျိုးချင်းဖုန်း တို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွား၏။

ယဲ့ကျင်းလန် က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်

" ယုံကြည်မှု ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ တပ်မှူး ကျိုး တို့ရဲ့ တရားဝင် ရာထူးတွေက သံတမန် ဖြစ်ဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး... နန်းတွင်း အရာရှိတွေ ကန့်ကွက်မှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်ပါတယ်!"

ကန် ဧကရာဇ် က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက်

"သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ငါ မသိဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား... သူတို့ အားလုံးက ဒီတစ်ခါ တောင်ပိုင်း ကျင်း ကို သွားခဲ့တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ လိုပဲ အကျိုးအမြတ် တချို့ ရနိုင်မလား ဆိုတာကို ကြည့်ချင်နေကြတာပါ... နန်းတွင်းမှာ သူတို့ တိုက်ခိုက်နေတာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ...

"နန်းတွင်းကလူတွေ အခြေအမြစ်မရှိ ငြင်းခုံနေကြပေမဲ့ ဘာမှမယ်မယ်ရရ အဖြေမထုတ်နိုင်ကြဘူး။ အဓိကက ဆရာကြီးကူ စိတ်တိုင်းကျဖို့ပဲ အရေးကြီးတာ။ ဝန်ကြီးနှစ်ပါးက ဆရာကြီးနဲ့ ရင်းနှီးမှုအရှိဆုံးဆိုတော့ ဒီကျန်းပြည်နယ်ခရီးစဉ်အတွက် မင်းတို့ကလွဲရင် တခြားသူ မရှိဘူး။"

ထို့နောက် ကျိုးချင်းဖုန်း က

"အရှင်မင်းကြီး... စုဇီယို ကကော ဘယ်လိုလဲ... သူနဲ့ ဆရာကြီး ကူ တို့လည်း အလွန် ကောင်းစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြပါတယ်..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကန် ဧကရာဇ် က ပြောသည်

"ကျန်းနိုင်ငံဟာ ချူနိုင်ငံရဲ့ လက်အောက်ခံဖြစ်လို့ ဒီခရီးစဉ်မှာ ငါတို့ရဲ့ အင်အားကို ပြသဖို့ လိုတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီတာဝန်ကို ဝန်ကြီးယဲ့ကိုပဲ အပ်နှင်းမယ်။ နောက်ပြီး သူရဲကောင်းကူ သတ်ချင်တဲ့ ယဲ့နန်ထျန်းဟာ သိုင်းလောကသားဖြစ်လို့ သိုင်းလောကအကြောင်း နားမလည်တဲ့ စုဇီယိုထက် ဝန်ကြီးကျိုးက ပိုသင့်တော်တယ်။ ဝန်ကြီးကျိုးအနေနဲ့ သူရဲကောင်းကူကို ကူညီရင်း တစ်ဖက်ကနေ ကြံစည်သူရှိမရှိပါ စောင့်ကြည့်ပေးပါ။"

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်!"

ကျိုးချင်းဖုန်း က အလျင်အမြန် သဘောတူလိုက်လေသည်။

ဧကရာဇ်မင်း က ဆက်ပြောသည်

"စိတ်ချပါ၊ အင်ပါယာစောင့်တပ်ကို အစောင့်အဖြစ် ထည့်ပေးလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားရမှာက အရာအားလုံးဟာ ဆရာကြီးကူရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း ဖြစ်စေရမယ်။ ကျန်းနိုင်ငံကို ရောက်ရင် နိုင်ငံရေးပဋိပက္ခကို ဂရုမစိုက်နဲ့၊ ဆရာကြီးကူ လိုအပ်ရင် ကျန်းဧကရာဇ်ကို သတ်ရမယ်ဆိုရင်တောင် မတွန့်ဆုတ်ပါနဲ့။ ဆရာကြီးကူကိုပဲ ခြွင်းချက်မရှိ ထောက်ခံပေးကြ။"

ယဲ့ကျင်းလန် က ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"အရှင်မင်းကြီး က ဆရာကြီး ကူ ကို ဒီလောက် တန်ဖိုးထားလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး!"

ဟု ဆိုသည်။

ကန် ဧကရာဇ် က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဝန်ကြီးယဲ့... စဉ်းစားကြည့်စမ်း။ ဆရာကြီးကူဆိုတာ သိုင်းလောကရဲ့ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ သူဟာ ဘာထောက်ပံ့မှုမှမလိုတဲ့ တစ်ကိုယ်တော် ရွေ့လျားစစ်တပ်တစ်ခုနဲ့တူတယ်။ အာဏာကို စိတ်မဝင်စားဘဲ တရားမျှတမှုကိုပဲ ရှေးရှုတဲ့သူမျိုးပေါ့။ သူက ဘာမှထွေထွေထူးထူး လုပ်နေစရာမလိုဘူး၊ ငါတို့ 'ကန်' နိုင်ငံသားတစ်ယောက်အဖြစ် ရှိနေပေးရုံနဲ့တင် တခြားနိုင်ငံတွေကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ဖို့ လုံလောက်နေပြီ။"

"ငါလုပ်ရမှာက... သူကိုယ်တိုင် ကန်နိုင်ငံသားဖြစ်ရတာကို ဂုဏ်ယူလာအောင် စည်းရုံးဖို့ပဲ။ သူဟာ စစ်မြေပြင်မှာ တိုက်ခိုက်ပေးဖို့ မလိုပါဘူး။ သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကတင် စစ်သည်တော် တစ်သိန်းထက် ပိုပြီး အားကိုးထိုက်တယ်။"

ယဲ့ကျင်းလန်က တော်ဝင်မိသားစုဝင်တစ်ဦးဦးနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုစေပြီး စည်းရုံးဖို့ အကြံပြုတဲ့အခါမှာတော့ ဧကရာဇ်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး...

"ဒါမျိုးတွေကို သဘာဝအတိုင်းပဲ ဖြစ်ခွင့်ပေးရမယ်။ တကယ်လို့ သူက တော်ဝင်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ဖူးစာပါခဲ့ရင် ငါဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ထောက်ခံမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အကွက်ချပြီး ကြံစည်တာမျိုးတော့ မလုပ်သင့်ဘူး။ လှည့်ကွက်တွေက တန်ပြန်သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်တယ်။"

"အရှင်မင်းကြီး ရဲ့ အမြော်အမြင် က ချီးကျူးစရာပါပဲ!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့ သုံးဦး စကား အနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက်...

ယဲ့ကျင်းလန် နှင့် ကျိုးချင်းဖုန်း တို့ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

အင်ပါယာမြို့တော်ပြင်ပသို့ ရောက်သည်နှင့် ယဲ့ကျင်းလန်သည် အိမ်သို့မပြန်ဘဲ မြို့စွန်ရှိ ဈေးမြို့လေးတစ်မြို့သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ ရောက်ရှိသွားသည်မှာ ချင်းကျိုး၏ ဆေးပညာသူတော်စင် ချီမြောင်ရွှမ် နေထိုင်ရာ ဝင်းငယ်လေးအတွင်းသို့ ဖြစ်၏။

အဘိုးအိုချီမြောင်ရွှမ်ကတော့ မီးဖိုဘေးတွင် အရက်နွှေးရင်း အေးအေးလူလူ အနားယူနေသည်။

"ခင်ဗျားကလည်း... ကျွန်တော် လာတိုင်း ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကို ရွေးနေရသလား။ မြို့ထဲဝင်လာရင် ဘာဖြစ်သွားမှာမို့လို့လဲ"

ဟု ယဲ့ကျင်းလန်က ဆီးနှင်းများကို ခါချရင်း မေးလိုက်သည်။

ချီမြောင်ရွှမ်က တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ ခွက်ထဲသို့ အရက်ငှဲ့ပေးကာ...

"ဒါက မင်းအတွက် ငါအထူးစီမံထားတဲ့ 'စိတ်ငြိမ်အရက်' ပဲ။ မကြာသေးခင်က မင်းခန္ဓာကိုယ်ထဲက ချီလင်သွေးတွေ သောင်းကျန်းနေတယ်မလား။ ဒါလေးသောက်ပြီး ငြိမ်အောင်လုပ်ထားလိုက်"

ယဲ့ကျင်းလန်က အရက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီးနောက် သူ သိချင်နေသော မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ အသွင်ပြောင်းခြင်း ဒုတိယအဆင့်ကို ဘယ်တော့ စမှာလဲ"

ချီမြောင်ရွှမ်က မေးခွန်းကို မေးခွန်းဖြင့်ပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"မင်း... ကျန်းနိုင်ငံကို သွားမလို့လား”

ယဲ့ကျင်းလန် အံ့သြသွားသည်။

"ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ”

"ဧကရာဇ်ရဲ့ အကျင့်ကို ငါသိတာပေါ့။ သူက ဆရာကြီးကူနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူကိုပဲ ဒီတာဝန် ပေးမှာလေ။ မြို့တော်မှာ မင်းထက်ရင်းနှီးတဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ။ ဒါနဲ့... မင်း ငါ့ကို ဆရာကြီးကူနဲ့ ရန်တိုက်ပေးဖို့ မကြံစည်နဲ့ဦး။ ငါနဲ့ သူနဲ့က ရန်ငြိုးမရှိသလို၊ ငါက ဝရမ်းပြေးလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို သွားပတ်သက်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး"

ယဲ့ကျင်းလန် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားရသည်။ သို့သော် ချီမြောင်ရွှမ် ဆက်ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရ၏။

"မင်းရဲ့ အသွင်ပြောင်းခြင်း ဒုတိယအဆင့်အတွက် လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းက အခု ကျန်းနိုင်ငံမှာ ရှိနေတယ်။ အတိအကျ ပြောရရင်... ယဲ့နန်ထျန်း ဆီမှာပေါ့!"

"အဲဒါ ဘာလဲ..."

ယဲ့ကျင်းလန် က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ချီလင် နှလုံးသား တစ်ဝက် ပါ..."

ဟု ချီမြောင်ရွှမ် က ဆိုသည်။

ယဲ့ကျင်းလန် ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွား၏။

"ယဲ့နန်ထျန်း ကလည်း မင်းရဲ့ စမ်းသပ်ခံ တစ်ယောက်လား..."

ချီမြောင်ရွှမ် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"အခု သူ့ကို မင်း သတ်ချင်တာလား..."

ယဲ့ကျင်းလန် က မေးလိုက်သည်

"ဆုလာဘ်တွေ ရယူဖို့ အချိန်ကျပြီ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က လေးနက်သောလေသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ငါက သူ့ကို သတ်ချင်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူကသာ ငါ့ကို ပြန်သတ်ဖို့ ကြံစည်နေတာ။ အရင်တုန်းက မင်းကို ကူညီခဲ့သလိုပဲ သူ့ကိုလည်း ငါ ဘဝသစ်တစ်ခု ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါဟာ သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းပဲ။"

"မင်းကို ငါပေးခဲ့တာက 'ချီလင်သွေးရဲ့ အနှစ်သာရ' ဖြစ်ပြီး၊ သူ့ကို ငါပေးခဲ့တာက 'ချီလင်နှလုံးသားသွေး' ပေါ့။"”တကယ်တော့... ချီလင်သွေးနဲ့ လိုက်ဖက်ညီမှုမှာ သူက မင်းကို မမီပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းမပေါ်လာခင်အထိတော့ သူဟာ ငါ့ရဲ့ စမ်းသပ်ခံတွေထဲမှာ အောင်မြင်ဆုံးနဲ့ အကျေနပ်ရဆုံး တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။”

“ဒါပေမဲ့ အာဏာနဲ့ သြဇာတွေ ရလာတဲ့အခါမှာတော့ သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေက အတောမသတ်နိုင်အောင် ကြီးထွားလာခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့ စီစဉ်မှုတွေကို မနာခံတော့တဲ့အပြင်၊ ငါ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ပါ ကြိုးစားလာတယ်။ အခုဆိုရင် ငါ့ကို ဘယ်လိုပြန်ပြီး ကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတဲ့ နည်းလမ်းတွေကိုတောင် သူ ရှာဖွေနေပြီလေ...”

ယဲ့ကျင်းလန် သည် ချီမြောင်ရွှမ် ကို အနည်းငယ် သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ

"မင်းယဲ့နန်ထျန်း ကို မသတ်နိုင်ဘူးလား..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ချီမြောင်ရွှမ် က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"မင်း ငါ့ခွန်အားကို စမ်းသပ်ချင်လို့လား..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ကျင်းလန် က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"ယဲ့နန်ထျန်းကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ သူ့နေရာမှာဆိုရင်လည်း တစ်နေ့နေ့မှာ ခင်ဗျားကို ယှဉ်နိုင်တဲ့ ခွန်အားမျိုး ရလာတာနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ နည်းလမ်းရှာမှာပဲ။"

"ဒုတိယအကြိမ် အသက်ဆက်ခွင့် ရထားတယ်ဆိုဦးတော့... ဘယ်သူကမှ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်အဖြစ် ထာဝရ အသက်ရှင်ရတာကို မနှစ်သက်ကြဘူးလေ။"

" 'ကြီးမားလွန်းတဲ့ ကျေးဇူးတရားဟာ နောက်ဆုံးမှာ ရန်ငြိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတတ်တယ်' ဆိုတဲ့ စကားပုံက အမြဲတမ်း မှန်ကန်နေတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုပဲ။ ဒါဟာ လူ့သဘာဝပဲ မဟုတ်လား။ လူတိုင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခုပေါ့..."

ချီမြောင်ရွှမ် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"မင်းရဲ့ ရိုးသားမှုကို ငါ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ့ကို စိန်ခေါ်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားရမှာက ငါ့ကို စိန်ခေါ်ဖို့ မင်းမှာ တစ်ကြိမ်ပဲ အခွင့်အရေး ရှိတယ်...”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အတွက်ကတော့ ယဲ့နန်ထျန်း ပဲ ဖြစ်ဖြစ် မင်းပဲ ဖြစ်ဖြစ် ..." " အားလုံးက ငါ့ရဲ့ စမ်းသပ်ခံတွေ၊ နယ်ရုပ်တွေ သက်သက်ပါပဲ... အမှန်တရားကို မင်းကို ပြောပြဖို့ ငါ မကြောက်ပါဘူး -

မင်းဆီမှာ ချီလင် သွေး အနှစ်သာရ ကို ငါ စိုက်ပျိုးခဲ့တယ်၊ နောက်ထပ် ချီလင် နှလုံးသား ကို စိုက်ပျိုးဖို့ ငါ ပြင်ဆင်နေတယ်၊ အားလုံးက ချီလင် သွေး ကို သုံးဖို့ အပြည့်စုံဆုံး နည်းလမ်း နဲ့ နည်းစနစ်ကို ရှာဖွေဖို့ပါပဲ..."

ယဲ့ကျင်းလန် က ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"ကျွန်တော် အဲဒါကို ခန့်မှန်းမိပါတယ်..."

ဟု ဆိုသည်။

ချီမြောင်ရွှမ် က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"ငါ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကနေ မင်း ရုန်းထွက်ချင်လာတဲ့ အခါ၊ သတိမထားမိအောင် လုပ်နိုင်ဖို့မျှော်လင့်ပါတယ်၊ ဒါမှ ငါ နည်းနည်းလေး အံ့သြသွားနိုင်မှာပါ... ယဲ့နန်ထျန်း လိုမျိုး အရာအားလုံးကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီး ငါ့ကို သတ်မယ်လို့ လက်တွေ့မှာ ပြောပြနေတာမျိုး မလုပ်ပါနဲ့... ဒီအဆင့်မှာ သူ့ကို လှုပ်ရှားဖို့တောင် ငါ စိတ်မဝင်စားပါဘူး..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

အပိုင်း ( ၃၁၆ ) စမ်းသပ်ခံ

ထိုသို့ပြောရင်း...

ချီမြောင်ရွှမ် က ယဲ့ကျင်းလန် ထံ လက်မအရွယ် ကျောက်စိမ်း ပုလင်း တစ်လုံးကို ပစ်ပေးလိုက်ပြီး

"ယဲ့နန်ထျန်း သေသွားတာနဲ့ ချီလင် နှလုံးသား သွေး က..." "သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်သွားလိမ့်မယ်... မင်း အဲဒါကို ဒီပုလင်းထဲ ထည့်ပြီး ပြန်ယူလာလို့ ရပါတယ်... ချီလင် နှလုံးသား ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ ငါ ကူညီပေးမယ်..."

ယဲ့ကျင်းလန် က ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ ဖြစ်မှာကို ကျွန်တော် ကြောက်တယ်... ယဲ့နန်ထျန်း က သာမန် လူ မဟုတ်ဘူးလေ... သူ့ က ပဉ္စမမြောက် အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်ရုံတင် မကဘူး

၊ သူ့နောက်မှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ရှိတဲ့ ဂိုဏ်း လည်း ရှိတယ်... ကူမော့ သူ့ကို မနိုင်မှာကို မစိုးရိမ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ ထွက်ပြေးသွားမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်တယ်..."

ဟု ဆိုသည်။

ချီမြောင်ရွှမ် က ပြောသည်

ချီမြောင်ရွှမ်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်သည်။ "သူ ထွက်ပြေးချင်ရင်လည်း ထားလိုက်စမ်းပါ...။ တကယ်လို့ သူကသာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ဆရာကြီးကူကိုတောင် အနိုင်ရသွားတာမျိုးဆိုရင်တော့ ဒါဟာ ငါ့အတွက် အကြီးမားဆုံး အံ့သြစရာပဲ။"

"တကယ်လို့ သူက ဆရာကြီးကူကိုသာ နိုင်သွားခဲ့ရင်... အဲဒီအချိန်ကျမှ သူ့ကို ကိုယ်တိုင်လက်နဲ့ သတ်ပစ်ဖို့ ငါ စိတ်ဝင်စားလာလိမ့်မယ်!"

ယဲ့ကျင်းလန် ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ သူက

"ယဲ့နန်ထျန်း က ကူမော့ကို နိုင်ရင်တောင်မှ သူ့ကို သတ်နိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်မှု ရှိလား..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ချီမြောင်ရွှမ် က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ခန့်မှန်းကြည့်လေ..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ကျင်းလန် က အော်ဟစ်လိုက်သည်

"ကူမော့က စုချန်းချိုး နဲ့ လျန်ရှန်း တို့ရဲ့ ပေါင်းစပ် အင်အားတွေကို တစ်ယောက်တည်း အနိုင်ယူခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ မြင်းတပ်နဲ့ စစ်တပ်ကိုတောင် ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့တယ်၊ အားလုံးက တိုက်ပွဲဝင် ဝင်္ကပါ အပြည့်အဝ ရှိနေစဉ်မှာပါ..."

ချီမြောင်ရွှမ် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်

"စုချန်းချိုးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကူမော့ပဲဖြစ်ဖြစ်... သူတို့ရဲ့ အကြီးစားတိုက်ခိုက်မှုတွေနဲ့ အုပ်စုလိုက်ချေမှုန်းနိုင်တဲ့စွမ်းရည်က တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အမြင်မှာတော့ သူတို့ရဲ့ ချဉ်းကပ်ပုံက လွဲနေတုန်းပဲ။ သူတို့ဟာ တစ်ဦးချင်းစွမ်းအားကို အမြင့်ဆုံးအလားအလာအထိ ရောက်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်သေးဘူး။"

"တစ်နည်းပြောရရင် မင်းရဲ့သိုင်းကွက်တွေက ဘယ်လောက်ပဲ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ခမ်းနားနေပါစေ... ပြိုင်ဘက်ကို မသတ်နိုင်ရင် အလကားပဲ။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် မင်းရဲ့သိုင်းကွက်က အခြေခံအကျဆုံး ခုတ်ချက်တစ်ချက်ပဲ ဖြစ်နေပါစေဦး... အဲဒီအချက်ကသာ အဆုံးစွန်ထိ မြန်နေမယ်၊ အလွန်အမင်း မြန်နေမယ်ဆိုရင် မင်းဟာ လောကမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

"အမှတ်ရပါ... မဟာတာအိုဆိုတာ အမြဲတမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်!"

ယဲ့ကျင်းလန် က ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်း သေချာ စဉ်းစားပါ့မယ်..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချီမြောင်ရွှမ် က လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး

"မျှော်လင့်ပါတယ်..." "ငါ့ကို မင်း ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ စိန်ခေါ်မယ့် နေ့အတွက်..." ဟု ဆိုသည်။

ထို့နောက် ယဲ့ကျင်းလန် က

"ဒါနဲ့... မင်း ဘာကို ကြောက်နေလဲ ဆိုတာ မပြောပြသေးဘူးနော်... ဘာလို့ မြို့ထဲ မဝင်တာလဲ..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ချီမြောင်ရွှမ် က ခေါင်းယမ်းလျက်

"ငါ ကြောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာ မရှာချင်လို့ပါ..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ကျင်းလန် ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး

"မြို့တော်မှာ မင်းကို ပြဿနာ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အရာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား..."

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချီမြောင်ရွှမ် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်

"မင်း တစ်နေ့နေ့မှာ ငါ့ကို သေချာပေါက် စိန်ခေါ်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ယဲ့နန်ထျန်း လို ပျင်းစရာ ကောင်းနေမှာကို မလိုချင်ဘူး... ကောင်းပြီ၊ ငါ့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ နည်းလမ်း တစ်ခုကို မင်းကို ညွှန်ပြမယ်၊ အဲဒါက ချန်အန်း မြို့မှာ ရှိတယ်၊ မင်း ရှာကြည့်လို့ ရပါတယ်..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လို နည်းလမ်းလဲ..."

ယဲ့ကျင်းလန် က မေးလိုက်သည်။

"တစ္ဆေမြို့တော် "

ချီမြောင်ရွှမ် က ပြောသည်

" "တစ္ဆေမြို့တော်ဆိုတာ နေရာကောင်းတစ်ခုပဲ။ အဲဒီအထဲမှာသာ ပုန်းနေမယ်ဆိုရင် မင်းဟာ တကယ့် တစ္ဆေတစ်ကောင်လိုပဲ ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့နိုင်တော့ဘူး။"

"အဲဒီမြို့တော်ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတယ်...။ အင်း... သူ့ကို လူတစ်ယောက်လို့ပဲ အလွယ်ခေါ်လိုက်ကြတာပေါ့။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကတော့... ငါ့ကိုတောင် သတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိရင် ရှိနိုင်လိမ့်မယ်။"

ယဲ့ကျင်းလန် ၏ မျက်လုံးများ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွား၏။

"တစ္ဆေမြို့တော် ထဲမှာ ဒီလို လူမျိုး ပုန်းနေတာလား..."

ချီမြောင်ရွှမ် က ပြောသည်

"ငါ့ကို နှစ်ရာနဲ့ချီပြီး လိုက်ဖမ်းနေတဲ့ အဘိုးကြီး အကြောင်း ငါ မင်းကို ပြောပြခဲ့တာ မှတ်မိလား..."

ယဲ့ကျင်းလန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

" မှတ်မိပါတယ်၊ အဲဒါက မြောက်ပိုင်း သဲကန္တာရ မှာရှိတဲ့ ခူးရွှီး အပျက်အစီးတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတာလေ..."

ချီမြောင်ရွှမ် က ပြောသည်

" အဲဒီ အဘိုးကြီး ပဲ... ခူးရွှီး အပျက်အစီး က အနှစ် လေးဆယ်မှ တစ်ခါပဲ ပွင့်တာလေ... သူက အဲဒီ ဖွင့်တဲ့ ကာလတွေမှာပဲ မြောက်ပိုင်း သဲကန္တာရ ကို ပြန်သွားတာ... ကျန်တဲ့ အချိန်တွေမှာတော့ သူက ငါ့ကို သတ်ဖို့ ရှာနေတာ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို ဘယ်လို သတ်ရမလဲ ဆိုတာကို အဖြေရှာဖို့ တစ္ဆေမြို့တော် ထဲမှာ ပုန်းနေတာပဲ..."

"အဲဒီလူက နှစ်တွေတစ်လျှောက် နည်းလမ်း အများအပြားကို သုတေသန လုပ်ခဲ့ပြီး အားလုံးက တော်တော်လေး ထူးဆန်းပါတယ်... ဥပမာ မြို့တော်မှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ လူ့မျက်နှာ မိစ္ဆာသားရဲ ဆိုရင်..." "အဲဒါ သူ့ရဲ့ လက်ရာပဲ..."

ယဲ့ကျင်းလန် က အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်

"လူ့မျက်နှာ မိစ္ဆာသားရဲ ဟာ ယန် မိသားစု က ဖန်တီးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ချီမြောင်ရွှမ် က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်

"ယန်မိသားစုက ဘာမို့လို့လဲ။ သူတို့လို လူတွေက 'လူ့မျက်နှာ မိစ္ဆာသားရဲ' တစ်ကောင်ကို ဖန်တီးနိုင်တယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ တကယ်လို့ အဲဒီအဘိုးကြီးသာ နောက်ကွယ်ကနေ မပါဝင်ခဲ့ရင် ယန်မိသားစုဟာ နောက်ထပ် နှစ်တစ်ရာ ကြာရင်တောင် ဒါမျိုးကို လုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"ယန်မိသားစု ရထားတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲ ဖန်တီးနည်း ရှေးဟောင်းကျမ်းကို အဲဒီအဘိုးကြီးကပဲ သူတို့ကို ပေးခဲ့တာ။ ပြီးတော့ တစ္ဆေမြို့တော်ထဲမှာ အဲဒီသားရဲကို ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်အောင် အရိပ်ထဲကနေ အစစအရာရာ စီမံပေးခဲ့တာလည်း သူပဲလေ။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ယဲ့ကျင်းလန် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်

"ဒါကြောင့်ကိုး...။ အရင်က ယန်မိသားစုဆီကနေ ကျွန်တော်တို့ သိမ်းဆည်းရမိတဲ့ ရှေးဟောင်းကျမ်းကို အင်ပါယာဆေးဌာနက ပညာရှင်တွေက 'အသုံးမဝင်တဲ့ အမှိုက်' လို့ ဘာလို့ သတ်မှတ်ခဲ့ကြတာလဲဆိုတာ အခုမှ ရှင်းသွားတော့တယ်။"

"တကယ်တော့ ယန်မိသားစုဆီမှာ အဓိကကျတဲ့ နည်းစနစ်အစစ်အမှန်တွေ တစ်ခုမှ မရှိခဲ့ဘဲ ရုပ်သေးရုပ်လိုပဲ အသုံးချခံခဲ့ရတာပဲ!"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယဲ့ကျင်းလန် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး

"အဲဒီလူက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ချီမြောင်ရွှမ် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်

"သူ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို ငါ ဘယ်လို ပြောရမလဲ မသိဘူး... သူက အပျက်အစီး တွေကနေ လာတာ၊ ဒါပေမဲ့ ပြင်ပကမ္ဘာမှာတော့ အရမ်း နာမည်ကြီးတဲ့ နာမည် တစ်ခု ရှိတယ်—ကပ်ဘေး နတ်ဘုရား လေ!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ကျင်းလန် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်ပြီး

"ဒဏ္ဍာရီလာ ဒသမမြောက် တားမြစ်ချက် လား..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ချီမြောင်ရွှမ် က ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး ပစ္စည်းကို မီးဖိုပေါ် တင်ကာ ပြောလိုက်သည်

"အဲဒီလူက ဆေးပညာ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပါ၊ ခြွင်းချက်မရှိ ငါ မြင်ဖူးသမျှ ဆေးပညာရှင်မှာ အထူးချွန်ဆုံး ပါရမီရှင် ပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို သတ်ချင်လို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် အဆိပ် တာအို ကို စိတ်ဝင်စားလို့ပဲလား ဆိုတာ မသိပေမဲ့၊

သူက အဆိပ်တွေ ဖန်တီးဖို့ အလွန်အမင်း စွဲလမ်းနေခဲ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူ လောကမှာ အဆိပ်အပြင်းဆုံး သတ္တဝါ တစ်ကောင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် သူက လူသား တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရနိုင်သေးလား ဆိုတာ ငါ မသိဘူး..."

ယဲ့ကျင်းလန် က ပြောသည်

"နိုင်ငံတော်တော်များများကို ကပ်ရောဂါ တွေ အများကြီး ယူဆောင်လာခဲ့ဖူးတဲ့ ကပ်ဘေး နတ်ဘုရား ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီ ကို ကျွန်တော် ကြားဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလဲ ဆိုတာကို မသိဘူး..."

ချီမြောင်ရွှမ် က ပြောသည်

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက လူထုရဲ့ ဒေါသကို ဆွပေးခဲ့လို့ပါ၊ ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားက သူ့ကို သတ်ချင်နေကြလို့ တစ္ဆေမြို့တော် ထဲမှာ ပုန်းနေခဲ့တာပါ... အဲဒီနေရာက သူ့အတွက် အထူး ဖန်တီးသလိုထားပဲ... အထဲမှာ ပုန်းနေရင် သူ ဘာလုပ်နေလဲ ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ သတိထားမိမှာ မဟုတ်သလို၊ ရှာတွေ့နိုင်မှာလည်း မဟုတ်ဘူး...

သူက ရှစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် ဆယ်နှစ် မှ တစ်ခါ ကပ်ရောဂါ တွေ ဖန်တီးဖို့နဲ့ လူတွေကို အဆိပ် စမ်းသပ်ဖို့ပဲ ထွက်လာတာ... ဘယ်သူမှ သံသယ ဝင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... အခုချိန်မှာ သူ့ကို မှတ်မိသေးတဲ့ သူ ဒီလောကမှာ သိပ်မရှိတော့ပါဘူး..."

ထိုသို့ပြောရင်း ချီမြောင်ရွှမ် သည် ယဲ့ကျင်းလန် အတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးကာ

"တကယ်လို့ နောင်ကျရင် ငါ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှု ကနေ မင်း ရုန်းထွက်ချင်တယ် ဆိုရင် သူ့ကို ရှာဖို့ တစ္ဆေမြို့တော် ကို မင်း သွားလို့ ရပါတယ်... အဲဒီအခါကျရင် ငါ့ကို သတ်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခု မင်း ရလာနိုင်တယ်လေ..."

ဟု ဆိုသည်။

ယဲ့ကျင်းလန် နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်သည်

"မင်းအတွက် လမ်းခင်းပေးဖို့ နယ်ရုပ် တစ်ရုပ်လို သုံးချင်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်... သူက မင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး ရန်သူလေ... သူက မင်းကို သတ်ချင်တယ်၊ ပြီးတော့ မင်းကလည်း သူ့ကို သတ်ချင်နေတာပဲ မဟုတ်လား... မင်း ယုံကြည်မှု မရှိလို့ အရမ်း ကြောက်နေတာ သက်သက်ပါပဲ!"

ချီမြောင်ရွှမ် ပြုံးလိုက်ပြီး စကားမပြောခဲ့ချေ။

ယဲ့ကျင်းလန် သည် သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်

"အဲဒီ ကပ်ဘေး နတ်ဘုရား ကို ရှာတွေ့သည်ဖြစ်စေ၊ မတွေ့သည်ဖြစ်စေ အဓိက မဟုတ်ပါဘူး... အဓိကကတော့ အခု အဲဒီအကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်တဲ့အခါ နည်းနည်း ကြောက်သွားတယ်... အဲဒီ ကပ်ဘေး နတ်ဘုရား က တစ္ဆေမြို့တော် ထဲမှာ ရှိတယ်လို့ မင်း ပြောတယ်၊

ဆိုလိုတာက အစ်ကိုကူ နဲ့ ကျွန်တော် တစ္ဆေမြို့တော် ထဲမှာ လူသတ်ပွဲ လုပ်တုန်းက အရိပ်ထဲကနေ ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ အရမ်း အစွမ်းထက်တဲ့ ဆရာကြီး တစ်ယောက် ရှိနေခဲ့တယ်ဆိုတာပဲ၊ ပြီးတော့ ဘယ်သူသိမလဲ၊ သူက လှုပ်ရှားဖို့တောင် စဉ်းစားခဲ့ဦးမှာပေါ့!"

"အဲဒါ အရမ်း ဖြစ်နိုင်တယ်..."

...

နေထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ကုန်သည် ယာဉ်တန်း တစ်ခုသည် တရားဝင် လမ်းမကြီး တစ်လျှောက် ခရီးသွားနေပြီး မြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်နေလေသည်။

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် ဤယာဉ်တန်းတွင် ရှိနေကြ၏။

လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက် သို့မဟုတ် ရှစ်ရက်ခန့်က သူတို့ နာမည်ကြီး တောင်တစ်လုံးကို သွားရောက် လည်ပတ်ခဲ့ပြီး မြို့တော်သို့ သွားမည့် ဤယာဉ်တန်းနှင့် မတော်တဆ တွေ့ဆုံခဲ့သဖြင့် ငွေအနည်းငယ် ပေးကာ လိုက်ပါစီးနင်းခဲ့ကြလေသည်။

မြင်းလှည်း အတွင်း၌...

ကူချူတုန်း မျက်လုံးများ မှိတ်ထားပြီး သူမပတ်လည်တွင် စစ်မှန်သောချီ လမ်းကြောင်းများ လှည့်ပတ်နေ၏။ သူမ ခါးရှိ ပိုက်ဆံအိတ်လေး တစ်ခုမှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင် တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ အလင်းရောင်ဖြင့် တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်...

ကူချူတုန်း သူမ၏ လေ့ကျင့်မှုကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်ကာ ပြောလိုက်သည်

"အစ်ကို... အဲဒါ ကျွန်မ စိတ်ကူးယဉ်နေတာ တကယ် မဟုတ်ဘူး... ဒီဓာတ်တော်က အရင်တုန်းက ဆရာကြီး တင်းချန်း ပေးခဲ့တာထက် အများကြီး ပိုအစွမ်းထက်တယ်လို့ ခံစားရတယ်... ကျွန်မရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အမြန်နှုန်းက အများကြီး တိုးလာတယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒါက နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း ကိုလည်း တိုးတက်စေနိုင်တယ်လေ..."

"အဲဒါ အလုပ်လုပ်နေသရွေ့တော့"

ကူမော့က ပြောသည်

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါက ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်တဲ့ ဆရာကြီး လျန်ရှန်း လေ... သူ့ပစ္စည်းတွေက ဆရာကြီး တင်းချန်း ရဲ့ ပစ္စည်းတွေထက် ပိုအဖိုးတန်တာ နားလည်နိုင်ပါတယ်..."

"အဲဒါ မှန်ပါတယ်..."

ကူချူတုန်းက ဆိုသည်

"ဒီဓာတ်တော် ရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင်၊ အစ်ကို့ရဲ့ ကောင်းကင်နဂါး အသံရှစ်မျိုး ကို ကျွန်မ အရမ်း မြန်မြန် စတင်နိုင်မယ် ဆိုတာ သေချာတယ်!"

ကူမော့ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်၏။

အဲဒီနေ့မှာပဲ...

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ စီစဉ်မှုအရ ယဲ့ကျင်းလန် ခေါင်းဆောင်တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့နဲ့အတူ ကျန်းနိုင်ငံကို ခရီးဆက်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဒီခရီးစဉ်မှာ ချူနိုင်ငံကုန်သည်တွေက ကူမော့ကို စပေါ်ငွေအဖြစ် ငွေစတစ်သိန်း ပေးအပ်ခဲ့ပါတယ်။ သူတို့အဖွဲ့ဟာ သိုင်းပညာရှင်တွေချည်း ဖြစ်တာကြောင့် လဝက်အတွင်းမှာတင် ကျန်းနိုင်ငံကို ရောက်ရှိခဲ့ကြပါတယ်။

သို့သော်လည်း...

ကူမော့နှင့် သူ၏ အဖွဲ့ကို အံ့သြစေခဲ့သည်မှာ မတ်လ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်း နိုင်ငံတွင် အတော်လေး အေးစက်နေဆဲ ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ ရောက်ရှိသော နေ့မှာပင်...

ကျန်း ဧကရာဇ် သည် နန်းတော်တွင် ကြိုဆိုရေး စားသောက်ပွဲ တစ်ခု ကျင်းပခဲ့၏။ ကျန်း အရာရှိများမှာ စိတ်အားထက်သန်ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ အေးစက်နေခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ၊ အခမ်းအနားများ အားလုံးမှာ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းလှပေသည်။

စားသောက်ပွဲ ပြီးဆုံးပြီးနောက် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာချိန်တွင်၊ ချူ နိုင်ငံ၏ မင်းသမီး ရှောင်ဇီရင် လာရောက် လည်ပတ်ခဲ့လေသည်။

ခန်းမဆောင် အတွင်း၌...

ရှောင်ဇီရင် သည် ကူမော့ကို ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်

"မဟာသူရဲကောင်း ကူ... ယဲ့နန်ထျန်း ရဲ့ တိကျတဲ့ တည်နေရာကို အတည်ပြုပြီးပါပြီ... သူက ကျန်း နိုင်ငံရဲ့ ကျန်းပေ ခရိုင်မှာ ရှိနေတာပါ... ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေ ခရိုင် က လောလောဆယ် ပြဿနာ တချို့နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပါတယ်..."

ကူမော့က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်

"ဘာပြဿနာလဲ..."

ရှောင်ဇီရင် က သက်ပြင်းချလျက် ပြောကြားသည်

"ဒီနေ့ ကျန်း နိုင်ငံရဲ့ ဝန်ကြီးတွေ စိတ်ဓာတ်ကျနေတာ ဆိုတာ ရှင် သတိထားမိမှာပါ..."

ကူမော့က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"ဒါက သံသယ ကို ရှောင်ဖို့ မဟုတ်ဘူးလား... တကယ်လို့ သူတို့က ကန်တိုင်းပြည် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ အပေါ် အရမ်း ရင်းနှီးလွန်းနေရင် မင်းရဲ့ ချူ နိုင်ငံကို စော်ကားမိသလို ဖြစ်သွားနိုင်တယ်လေ..."

ရှောင်ဇီရင် က ပြောသည်

"အဲဒါက ဒုတိယ အကြောင်းရင်းပါ... အရေးအကြီးဆုံး အချက်က ကျန်း နိုင်ငံရဲ့ မြောက်ပိုင်းမှာ သဘာဝ ဘေးအန္တရာယ် တစ်ခုကို ခံစားနေရလို့ပါ... အခု မတ်လ ရောက်နေပြီ ဆိုပေမဲ့ ကျန်းပေ ခရိုင် က နှင်းထူထူ တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတုန်းပဲ... နေရာတော်တော်များများ နှင်းတွေ ပိတ်မိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က ခရိုင် နှစ်ခုလည်း ထိခိုက်မှုရှိနေတယ်...

"ဒီနှင်းဘေးအန္တရာယ်က မနှစ်က စက်တင်ဘာလကတည်းက စတင်ခဲ့တာပါ။ ကျန်းနိုင်ငံဟာ ဘေးအန္တရာယ်ကယ်ဆယ်ရေးအတွက် သူတို့ရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို လုံးဝနီးပါး ပုံအောသုံးစွဲခဲ့ရပေမဲ့၊ ဒီနှင်းဘေးက ဘယ်တော့မှပြီးဆုံးမယ်ဆိုတာ မသိနိုင်သေးပါဘူး!"

ကူမော့က သံသယဖြင့် မေးမြန်းသည်

"အဲဒါက ယဲ့နန်ထျန်း ကို ရှာတဲ့ ငါတို့ရဲ့ အလုပ်ကို ထိခိုက်စေမှာလား..."

ရှောင်ဇီရင် က ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"နှင်းဘေးအန္တရာယ် ကျရောက်ပြီးတဲ့နောက် ကျန်းပေခရိုင်မှာ 'ထာဝရအသက်ဂိုဏ်း' ဆိုတဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ သူတို့က 'ထာဝရမိခင်က လောကကို ကယ်တင်မယ်' ဆိုတဲ့ ဆောင်ပုဒ်နဲ့ သောင်းကျန်းနေကြတာ။ အစိုးရတောင် မနည်းထိန်းချုပ်နေရတဲ့ အခြေအနေပဲ။ ကြည့်ရတာတော့ ဒီဂိုဏ်းကို ယဲ့နန်ထျန်းက နောက်ကွယ်ကနေ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ပြီး ပုန်ကန်ဖို့ ပြင်နေတာ သိသာပါတယ်။"

"အခု ကျန်းပေခရိုင်က သဘာဝဘေးဒဏ်တွေ ခံနေရတော့ ယဲ့နန်ထျန်းကို ဖမ်းဖို့က အရင်ကထက် ပိုပြီး ခက်ခဲလာနိုင်သလို အန္တရာယ်လည်း ပိုများလာနိုင်တယ်။ ဒါကို ရှင်တို့ ကြိုသိထားစေချင်လို့ပါ။ နောက်ပြီး ကျွန်မက ရှင်တို့ကို သုံးပြီး မိစ္ဆာဂိုဏ်းကို နှိမ်နင်းခိုင်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ယဲ့နန်ထျန်းကို ရှာတွေ့ဖို့ဆိုရင် ဒီ 'ထာဝရအသက်ဂိုဏ်း' ကနေတစ်ဆင့်ပဲ စုံစမ်းလို့ရမှာမို့လို့ပါ!"

ကူမော့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏

"ရပါတယ်... ဒီဝရမ်း ကို ကျွန်တော် လက်ခံပြီးမှတော့ ရလဒ် ကိုပဲ ဂရုစိုက်တယ်၊ ဖြစ်စဉ်ကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး..."

"ဒါဆို ကျွန်မတို့ ဘယ်တော့ ထွက်ခွာကြမလဲ..."

"စောလေ ကောင်းလေပဲ!"

"ဒါဆို မနက်ဖြန် ကျန်းပေ ခရိုင် ကို ထွက်ကြတာပေါ့..."