အခန်း (၃၁၇-၃၁၈)

*အပိုင်း (၃၁၇) - လမ်းခရီးကြမ်း

နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင်...

ကျန်းနိုင်ငံရဲ့ ဟုန်လုဘုရားကျောင်းဟာ လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ စည်ကားလို့နေပါတယ်။

ကူမော့ စောစောထပြီး စားသောက်ပြီးချိန်မှာတော့ ယဲ့ကျင်းလန်က သူ့ရဲ့တပ်ဖွဲ့တွေကို စုစည်းပြီးပါပြီ။ သူတို့အဖွဲ့ထဲက အများစုကတော့ မစ်ရှင်အတွက် ကျန်းနိုင်ငံမြို့တော်မှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ ကူမော့နဲ့အတူ ကျန်းပေခရိုင်ကို လိုက်ပါဖို့အတွက် သေချာရွေးချယ်ထားတဲ့ အထက်တန်းလွှာ တစ်ဒါဇင်ခန့်ကိုပဲ ခေါ်ဆောင်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကူမော့တို့အဖွဲ့ ဘုရားကျောင်းကနေ ထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ရှောင်ဇီရင်က တံခါးဝမှာ စောင့်နေတာ ကြာပါပြီ။ ရှောင်ဇီရင်ဟာ ချူနိုင်ငံကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့က လူအများကြီးကို မခေါ်လာဘဲ အစောင့်နဲ့ အစေခံ ခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့်သာ ခေါ်လာပေမဲ့၊ သူနဲ့အတူ လူတစ်ရာကျော်ပါတဲ့ ကျန်းနိုင်ငံစစ်သားအုပ်စုတစ်စုကတော့ ပါလာပါတယ်။

အဲဒီကျန်းနိုင်ငံအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာသူကတော့ ဝဝကစ်ကစ် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ သူကတော့ မနေ့က စားသောက်ပွဲမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ဝန်ထမ်းရေးရာဝန်ကြီးဌာနရဲ့ ဒုတိယဝန်ကြီး ကျန်းယွမ်ခန်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အခုချိန်မှာတော့ ကျန်းယွမ်ခန်ဟာ ရှောင်ဇီရင်ရဲ့ဘေးမှာ လက်ပါးစေတစ်ယောက်လို လေးလေးစားစား ရပ်နေပါတယ်။ ဒါဟာ ကျန်းနိုင်ငံအရာရှိတွေရဲ့ ထုံးစံပါပဲ။ ကျန်းနိုင်ငံဟာ ချူနိုင်ငံရဲ့ လက်အောက်ခံဖြစ်တာကြောင့် နန်းတွင်းအရာရှိတွေဟာ ချူနိုင်ငံကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရလုပ်ဖို့ပဲ အဓိကထားကြပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း မနေ့က ကန်တိုင်းပြည်ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကို ကြိုဆိုတဲ့ပွဲမှာ ကျန်းနိုင်ငံဝန်ကြီးအများစု မတက်ရောက်ခဲ့ကြဘဲ၊ တက်ရောက်လာသူတွေကလည်း ကန်နိုင်ငံအဖွဲ့ကို အကွာအဝေးတစ်ခုကနေ ခပ်တန်းတန်းပဲ ဆက်ဆံခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

"ဆရာကြီး ကူ!"

ရှောင်ဇီရင် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်

ရှောင်ဇီရင်က ဘေးနားကလူကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပါတယ်။ "ဒါက ကျန်းနိုင်ငံ ဝန်ထမ်းရေးရာဝန်ကြီးဌာနက ဒုတိယဝန်ကြီး ကျန်းယွမ်ခန်ပါ။ သူက ကျွန်မတို့နဲ့အတူ အင်ပါယာသံတမန်အဖြစ် ကျန်းပေခရိုင်ကို လိုက်ပါမှာဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့က ချူနိုင်ငံနဲ့ ကန်နိုင်ငံက လာကြသူတွေဆိုတော့ ကျန်းနန်းတွင်းရဲ့ အကူအညီမပါဘဲနဲ့ ဒီမှာ အလုပ်လုပ်ရတာ ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။"

ကူမော့လည်း နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ ရှောင်ဇီရင်က ကျန်းယွမ်ခန်ကို အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ရုံနဲ့တင် သူဟာ ကူမော့အပေါ် ရှောင်ဇီရင်ရဲ့ ထားရှိတဲ့ လေးစားမှုကို ချက်ချင်းရိပ်မိသွားပါတယ်။ ကျန်းယွမ်ခန်ဟာ မျက်နှာမှာ အပြုံးတွေဝေဆာသွားပြီး ကူမော့ကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်။

"ကျွန်တော် ကျန်းယွမ်ခန်ပါ၊ သူရဲကောင်းကူကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်မှာ လိုအပ်တာရှိရင် ကျွန်တော့်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ခိုင်းစေနိုင်ပါတယ်!"

"ဒါဆို ဝန်ကြီးကျန်းကို အားနာနာနဲ့ပဲ အနှောင့်အယှက် ပေးရတော့မယ်"

လို့ ကူမော့က ပြန်လည်ဦးညွှတ်ရင်း ဆိုပါတယ်။

ကျန်းယွမ်ခန်ကတော့ အလျင်အမြန်ပဲ တုံ့ပြန်လိုက်ပါတယ်။

"သူရဲကောင်းကူ... အားနာစရာမလိုပါဘူး။မင်းသမီးနဲ့ သူရဲကောင်းကူတို့ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် အဆင်ပြေဖို့ အလုပ်အကျွေးပြုရမှာက ကျွန်တော့်ရဲ့ အဓိကတာဝန်ပါပဲ!"

ကူမော့ကတော့ စကားအများကြီးမပြောဘဲ ထပ်မံဦးညွှတ်ကာ အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပါတော့တယ်။

ထို့နောက် ကျန်းယွမ်ခန် က အလျင်အမြန် ပြောသည်

"သူရဲကောင်း ကူ... မင်းအတွက် ဟိုဘက်မှာ မြင်းလှည်း တစ်စီး ပြင်ဆင်ပေးထားပါတယ်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကူမော့က ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ရှောင်ဇီရင် ကို ကြည့်ကာ

"အရှင်မင်းသမီး... အခု သွားကြမလား..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ဇီရင် က ပြောသည်

"သူရဲကောင်း ကူ ပြောစရာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် သွားကြတာပေါ့!"

ချက်ချင်းပင်...

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်သွားကြလေသည်။

မြင်းလှည်းပေါ်ရောက်တဲ့အခါ ကူချူတုန်းက ကန့်လန့်ကာကို စပ်စုသလို လှန်ကြည့်လိုက်တော့ ရှောင်ဇီရင်ရဲ့ဘေးမှာ ဝန်ကြီးကျန်းယွမ်ခန်တစ်ယောက် မျက်နှာချိုသွေးပြီး အောက်ကျနောက်ကျ လိုက်ပါနေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

"အစ်ကို... ဝန်ကြီးကျန်းက နန်းတွင်းမှာ ရာထူးကြီးတဲ့သူပဲလေ။ အစ်ကိုယဲ့ကျင်းလန်နဲ့တောင် ရာထူးချင်းတူတာကို ရှောင်ဇီရင်က မင်းသမီးဆိုပေမဲ့ သူက ဒီလောက်အထိတော့ အောက်ကျနောက်ကျ မဖြစ်သင့်ဘူးမလား"

လို့ ကူချူတုန်းက ပြောလိုက်သည်။

ကူမော့ကတော့

"ကျန်းယွမ်ခန်က တခြားနိုင်ငံဆိုရင်တော့ ဒီလိုဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ချူနိုင်ငံကတော့ ကွာခြားတယ်။ ကျန်းက ချူရဲ့ လက်အောက်ခံနိုင်ငံဖြစ်နေသလို ရှောင်ဇီရင်ကလည်း ချူဧကရာဇ်ရဲ့ ယုံကြည်မှုအရှိဆုံးသူ မဟုတ်လား။ တကယ်လို့ ရှောင်ဇီရင်သာ စိတ်ဆိုးသွားရင် ကျန်းဧကရာဇ်က သူ့ရာထူးတင်မကဘူး အသက်ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်။ ဒါဟာ နိုင်ငံအားနည်းရင် ဝန်ကြီးတွေပါ အားနည်းရစမြဲဆိုတဲ့ နိယာမပဲ"

ကူချူတုန်းက သက်ပြင်းချရင်း

"အရင်ကတော့ ကျန်းနိုင်ငံလို့ ပြောလိုက်ရင် 'ကျန်းရိုရွှီး' ကိုပဲ ပြေးမြင်မိတာ"

"နှမြောစရာပဲ... ကျန်းနိုင်ငံမှာ အဲဒီလိုကံမျိုး မပါလာခဲ့ဘူး။ တောင်ပိုင်းကျင်းနိုင်ငံဆိုရင် ကျန်းထက် အခြေအနေပိုဆိုးခဲ့ပေမဲ့ စုချန်းချိုးကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တယ်။ ကျန်းနိုင်ငံမှာ စုချန်းချိုးထက် ပိုအစွမ်းထက်တဲ့ ကျန်းရိုရွှီး ရှိခဲ့ပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူက သိုင်းပညာလမ်းလွဲပြီး နိုင်ငံကို ဖျက်ဆီးလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့တယ်လေ"

လို့ ကူမော့က ဆိုသည်။

ကူချူတုန်းကလည်း

"တကယ်လို့ ကျန်းရိုရွှီးသာ လမ်းမလွဲခဲ့ရင် ကျန်းနိုင်ငံဟာ အခုလို အောက်ကျနောက်ကျ ဖြစ်နေမှာမဟုတ်ဘူး။ သူက ကျန်းနိုင်ငံရဲ့ အစောင့်အရှောက်ဖြစ်သင့်တာကို အခုတော့ အပြစ်သားကြီး ဖြစ်သွားရတယ်။ ကျန်းနိုင်ငံသားတွေအားလုံး သူ့ကို မုန်းကြမှာပဲနော်"

လို့ စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ ဆိုပါတော့တယ်။

"တကယ်တော့ အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး!"

ထိုအချိန်တွင် အနောက်မှ မြင်းလှည်းဖြင့် အမီလိုက်လာသော ရှောင်ဇီရင် သည် ကူချူတုန်း၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရပြီး မြင်းလှည်း ကန့်လန့်ကာ ကို မတင်ကာ ပြောလိုက်သည်

"တကယ်တော့ ကျန်းရိုရွှီးက မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို သိတဲ့သူ သိပ်မရှိဘူး။ ကျန်းနန်းတွင်းက ဒီအမှန်တရားကို တမင်ဖုံးကွယ်ထားလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက... လက်ရှိကျန်းတော်ဝင်မိသားစုထဲမှာ ကျန်းရိုရွှီးဟာ ဂုဏ်သတင်း အလွန်ကောင်းနေပြီး သူ့ရဲ့ကျောက်စာတိုင်ကိုတောင် ဘိုးဘေးကျောင်းတော်မှာ အမြင့်မြတ်ဆုံး ထားရှိထားတယ်!"

ကူချူတုန်းက ဇဝေဇဝါဖြစ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာလို့လဲဟင်။ လက်ရှိဧကရာဇ်က သူ့မိသားစုကို သတ်ခဲ့တဲ့သူကို ကျေးဇူးတင်နေတာလား"

ရှောင်ဇီရင်က ခပ်ဖွဖွရယ်မောရင်း အမှန်တရားကို စတင်ဖွင့်ဟလိုက်သည်။

"လက်ရှိဧကရာဇ်ဟာ ကျန်းရိုရွှီးရဲ့ မြေးအရင်းပဲ။ အရင်က ရုန်လီဧကရာဇ်မှာ သားသမီးမရှိလို့ သူ့ညီဖြစ်တဲ့ ကျန်းရိုရွှီးရဲ့သားကို မွေးစားပြီး ထီးနန်းလွှဲပေးခဲ့တာလေ။"

ထိုတိုက်ပွဲတွင် အလွန်အကျွံ သတ်ဖြတ်မှုများကြောင့်၊ သူ၏ သိုင်းပညာတွင် ကြိုတင် ရှိနေပြီးသော အားနည်းချက် များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ကျန်းရိုရွှီး သည် ချက်ချင်းပင် ရူးသွပ်သွားခဲ့လေသည်။ ကျန်းရိုရွှီး သည် ထိုအချိန်က တားမြစ်နယ်မြေ ဆယ့်သုံးခု မှ အတွင်းမိစ္ဆာ ၏ အခွင့်ကောင်းယူခြင်းကို ခံခဲ့ရသော ချီကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်ဟုလည်း ကောလာဟလများ ရှိလေသည်။

သိုင်းလောကကတော့ ကျန်းရိုရွှီးဟာ အဆုံးစွန်သော သိုင်းပညာအတွက် လောကီနှောင်ကြိုးတွေကို ဖြတ်တောက်ရင်း ထိန်းချုပ်မှုလွတ်ပြီး ရူးသွပ်သွားတာလို့ ယူဆခဲ့ကြပေမဲ့ အမှန်တရားကတော့ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ထိတ်လန့်ဖို့ကောင်းနေပါတယ်။

“ကျန်းရိုရွှီး မြို့တော်ကို ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ... သူတွေ့လိုက်ရတဲ့ ဧကရာဇ်၊ မင်းသားတွေ၊ မိဖုရားတွေနဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်တွေ အားလုံးဟာ တကယ်တော့ လူသားတွေမဟုတ်တော့ဘူး။ သူတို့အားလုံးဟာ ‘လူ့အရေခွံဆောင်းထားတဲ့ မိစ္ဆာတွေ’ ဖြစ်နေတာကို သူ မြင်လိုက်ရတာပဲ!”

“အဲဒါကြောင့် သူဟာ သူ့သားမြေးတွေကိုယ်တိုင် မိစ္ဆာဖြစ်နေတာကို မကြည့်နိုင်ဘဲ သတ်ဖြတ်ပွဲကြီးကို စတင်ခဲ့တာ။ အမှန်တရားကို မသိတဲ့ စစ်သားတွေက ပြန်တိုက်ခိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အင်ပါယာမြို့တော်တစ်ခုလုံး အသတ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရတာပဲ...”

ကူချူတုန်းနှင့် ကူမော့တို့ နှစ်ဦးစလုံး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြ၏။ ကူချူတုန်းက ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်

"အရှင်မင်းသမီး... အခုလေးတင် ရှင် ပြောလိုက်တာက... လူ့အရေခွံ ဆောင်းထားတဲ့ မိစ္ဆာ ဟုတ်လား..."

ရှောင်ဇီရင် က ပြောသည်

"ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတုန်းပဲ... အဲဒီအချိန်တုန်းက မြို့တော်က လူတိုင်း အသတ်ခံခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူး၊ လက်ရှိ ကျန်းဧကရာဇ် လိုမျိုး လူတစ်စုအသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်... သူ့အပြောအရဆိုရင် နန်းတော်ထဲက လူအများစုဟာ မိစ္ဆာတွေနဲ့ အစားထိုးခံလိုက်ရတာတဲ့။ ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာတွေက သတိမထားမိအောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားခဲ့လို့ လူတချို့က အစားထိုးမခံရဘဲ ကံကောင်းသွားတာ... အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျန်းရိုရွှီး ပြန်ရောက်လာတာလေ။"

"ကျွန်မ ခန့်မှန်းချက်အရဆိုရင် လူ့အရေခွံဆောင်းထားတဲ့ မိစ္ဆာဆိုတာ တော်တော်လေး ကောက်ကျစ်တဲ့ နည်းလမ်း၊ ဒါမှမဟုတ် ရှုပ်ထွေးတဲ့ ရုပ်ဖျက်မှုတစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ကူချူတုန်းက လေးနက်သောလေသံဖြင့် ဆိုသည်။

"ဒီလို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

ရှောင်ဇီရင်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ကျန်းရိုရွှီး မိစ္ဆာဖြစ်သွားတာကတော့ အမှန်ပါပဲ..."

...

ကျန်းနိုင်ငံ၏ မြေဧရိယာမှာ မကြီးမားလှဘဲ ကန်တိုင်းပြည်၏ ပြည်နယ်ကြီးတစ်ခု အရွယ်အစားခန့်သာ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ပြည်နယ်များအဖြစ် မခွဲခြားဘဲ ခရိုင်နှင့် မြို့နယ် ဆယ်ခုအဖြစ်သာ ဖွဲ့စည်းထား၏။

ကျန်းပေခရိုင်မှာ ကျန်းနိုင်ငံ၏ မြောက်ဘက်ဆုံး အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းပေခရိုင်သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကူမော့နှင့် အဖော်များသည် ပိုမိုအေးစက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခရိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ နှင်းများကျနေပြီး ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လေလေ နှင်းများ ပိုသည်းထန်လာကာ ဒုက္ခသည်လည်း ပိုများပြားလာသည်။ သွားလေရာရာတွင် အအေးဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးနေသော လူများကိုသာ တွေ့မြင်ရလေသည်။

မတ်လအတွင်း ကျန်းပေခရိုင်သည် လုံးဝ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။

နှစ်ရက်၊ သုံးရက် ကြာသောအခါ...

သူတို့အဖွဲ့သည် အသက်ရှင်နေသော လူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မတွေ့ရဘဲ ကျေးရွာ ငါးရွာ၊ ခြောက်ရွာခန့်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြ၏။ လွတ်မြောက်နိုင်သူများ လွတ်မြောက်သွားကြသော်လည်း မလွတ်မြောက်နိုင်သော သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာ ကျေးရွာများတွင် ငတ်မွတ်အေးခဲကာ သေဆုံးနေကြသည်။ သစ်သားအိမ်အားလုံးမှာလည်း ဖျက်ဆီးမီးရှို့ခံထားရလေပြီ။

သူတို့ စိတ်များမှာ ပိုမိုလေးလံလာတော့သည်။

မလာမီက ကျန်းပေခရိုင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အအေးဒဏ်အကြောင်း၊ အိမ်ဆယ်လုံးတွင် ကိုးလုံးအလွတ်ဖြစ်နေပြီး လမ်းများတွင် အရိုးများ ပြန့်ကျဲနေကြောင်း ကြားခဲ့ရသော်လည်း ကိုယ်တိုင်မျက်မြင်မတွေ့ရဘဲ ထိုစိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို သူတို့ မတွေးဆနိုင်ခဲ့ချေ။ ကူမော့နှင့် အခြားသူများသည် ကျန်းနိုင်ငံသားများ မဟုတ်ကြသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို မြင်ရသောအခါ အလွန်စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အခေါက်ပါသော သစ်ပင်တစ်ပင်မျှပင် သူတို့ မတွေ့မြင်ခဲ့ရချေ။

ထိုနေ့တွင် သူတို့အဖွဲ့သည် လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တန်းဒေသတစ်ခုသို့ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။

ညရောက်လာသောအခါ ရှောင်ဇီရင် နှင့် ကျန်းယွမ်ခန် တို့သည် စခန်းချရန် သင့်တော်သော နေရာတစ်ခု ရှာဖွေရေးကို ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။

ထိုစဉ် ကင်းထောက် တစ်ဦး မြင်းဖြင့် ပြန်ရောက်လာပြီး ဦးညွှတ်ကာ

"အရှင်မင်းသမီး၊ သခင် ကျန်း... ရှေ့ သုံးမိုင်လောက် အကွာမှာ လူနေအိမ်တွေ ပါတဲ့ ဈေးမြို့လေး တစ်မြို့ ရှိပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ အဲဒီမှာ ယာယီ စခန်းချလို့ ရပါတယ်!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ဇီရင် က ချက်ချင်း ရှေ့ဆက်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ကျန်းပေခရိုင်မှာ နှင်းထူထူဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် စခန်းချရန် မလွယ်ကူချေ။ ညတိုင်း တဲများကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရမည့်အပြင် မီးသွေးလည်း မလုံလောက်သဖြင့် တည်းခိုရန် ကျေးရွာတစ်ရွာ ရှာဖွေခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်လေသည်။

ဆက်လက်ထွက်ခွာလာခဲ့ရာ နှင်းဖုံးနေသော တောင်လမ်းကြောင့် သုံးမိုင်ခရီးကို ညအချိန်အထိ ခက်ခဲစွာ သွားခဲ့ရသည်။

ရောက်ရှိလာသော ဈေးမြို့လေးမှာ တစ်ချိန်က စည်ကားခဲ့ဟန်ရှိသော်လည်း ယခုမူ အိမ်အများစုမှာ ဖြိုဖျက်ခံထားရပြီး ရွှံ့အုတ်အိမ်အချို့သာ ကျန်တော့၏။ မြို့လေးတွင် လူဦးရေနည်းပါးပြီး ကျန်ရှိနေသော လူငယ်လူရွယ်များမှာလည်း ပိန်ချုံးကာ မျက်နှာများမှာ ထုံကျဉ်နေကြသည်။ သူတို့သည် အနွေးဓာတ်ရရန် အုပ်စုလိုက်စုရုံးနေကြပြီး လောင်စာဖြစ်နိုင်သည့်အရာမှန်သမျှကိုလည်း မြို့ထဲမှ အကုန်ရှင်းလင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။

ကူမော့၏အဖွဲ့ မြို့ထဲဝင်လာသောအခါ ဒုက္ခသည်များအကြား ကမောက်ကမဖြစ်သွား၏။ အချို့က ကြောက်လန့်နေသော်လည်း အများစုမှာ ဒေါသထွက်နေကြသည်။ သို့သော် အဖွဲ့ထဲရှိ လူတစ်ရာကျော်လုံး လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ဒုက္ခသည် သုံးလေးရာခန့်ရှိသော်လည်း မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားရဲကြချေ။

မကြာမီ...

ကျန်းယွမ်ခန်၏ အစီအစဉ်ဖြင့် မြို့လယ်ရှိ အတော်လေးကောင်းမွန်သော အိမ်အချို့တွင် စခန်းချခဲ့ကြသည်။ ဒုက္ခသည်များမှာ တစ်နေရာတည်းတွင် စုပြုံနေကြသဖြင့် အလွတ်ဖြစ်နေသော အိမ်များစွာရှိနေကာ ပဋိပက္ခမဖြစ်ဘဲ နေရာရခဲ့ကြသည်။

မှောင်လာပြီဖြစ်သဖြင့် ကင်းလှည့်စစ်သားများမှလွဲ၍ လူတိုင်း အိပ်ရာဝင်ကြလေသည်။

ကူမော့ကို အနည်းငယ်စိုစွတ်နေသော အခန်းတစ်ခုကို ကျန်းယွမ်ခန်က စစ်သားများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခိုင်းထားသော်လည်း စိုစွတ်နေဆဲပင်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ စစ်မှန်သောချီကို အသုံးပြု၍ အခန်းကို အခြောက်ခံလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏လေ့ကျင့်မှုကို အဆုံးသတ်လိုက်ချိန်မှာပင် တံခါးဝတွင် ခြေသံများကြားလိုက်ရပြီး ကူချူတုန်း၏ အသံက...

"အစ်ကို... တံခါးဖွင့်ပါ၊ တံခါးဖွင့်ပါ!"

ဟု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကူမော့ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ယဲ့ကျင်းလန် နှင့် ကျိုးချင်းဖုန်း တို့ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ ရှောင်ဇီရင် လည်း ပါလာလေသည်။

ယဲ့ကျင်းလန် နှင့် ကျိုးချင်းဖုန်း တို့ အတင်း ဝင်လာပြီး၊ ဟိုစမ်းဒီစမ်း လုပ်နေကြ၏။ ယဲ့ကျင်းလန် က

"တောက်... အတွင်းအား မဟာသိုင်းဆရာကြီးဆိုတာ တကယ်ကို မတူဘူးပဲ! အရမ်းဇိမ်ကျတာပဲဗျာ၊ စစ်မှန်သောချီကို အလကားရသလို သုံးနိုင်တာ တကယ့် ဘဝကို ခံစားတတ်သူပဲ!"

ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းကလည်း ကူမော့၏ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း

"ဟုတ်တယ်ဗျ၊ ဒီမှာက အရမ်းသက်သောင့်သက်သာရှိတာ။ ငါတို့နေရာတွေက ရေထဲမှာ အိပ်နေရသလိုပဲ။ ငါတို့ရဲ့ မဟာသူရဲကောင်းကူကတော့ စစ်မှန်သောချီက ပင်လယ်လို နက်ရှိုင်းတော့ အခန်းတစ်ခန်း အခြောက်ခံရတာ သူ့အတွက် ကိတ်မုန့်စားသလောက် လွယ်တာပေါ့!”

ဟု ဆိုသည်။

ကူမော့သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အပိုင်စီးလဲလျောင်းနေသော ယဲ့ကျင်းလန်နှင့် ကျိုးချင်းဖုန်းတို့ကို စကားပင်မပြောနိုင်တော့ဘဲ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးဝရှိ ကူချူတုန်းနှင့် ရှောင်ဇီရင်တို့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကူချူတုန်းက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့်

"ဟီးဟီး... အစ်ကို၊ ဟိုဘက်မှာ အရမ်းစိုစွတ်နေလို့ သွားပြီး ပြင်ပေးလို့ ရမလားဟင်

" ဟု ပြောလာသည်။ ကူမော့က အကူအညီမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရှောင်ဇီရင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမကလည်း ကူချူတုန်း၏ လက်မောင်းကိုကိုင်ကာ

"ကျွန်မက ချူတုန်းနဲ့ အတူနေတာဆိုတော့ ဆရာကြီးကူအနေနဲ့ တစ်ကြိမ်ပဲ ကူညီပေးဖို့ လိုတာပါ"

ဟု ဆိုသည်။

"ကောင်းပါပြီ!"

ကူမော့ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ ကူချူတုန်း၏အခန်းမှာ ကူမော့အခန်းဘေးတွင်ရှိပြီး ထောင့်ချိုးလေး ကွေ့လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ ကူမော့သည် ယခင်နည်းအတိုင်း စစ်မှန်သောချီကို လှည့်ပတ်လိုက်ရာ အခန်းတွင်းရှိ စိုစွတ်မှုများ ချက်ချင်း အငွေ့ပျံသွားတော့သည်။ ရှောင်ဇီရင်က ခပ်ဖွဖွရယ်မောရင်း

"ဒီလောကမှာ ဆရာကြီးကူလို အသုံးအဖြုန်းကြီးတဲ့သူ ရှိမယ်မထင်ဘူး"

ဟု ပြောသော်လည်း ကူမော့ကတော့ ပြုံးရုံသာပြုံးပြီး ဘာမှမရှင်းပြခဲ့ပေ။

သာမန်လူ သို့မဟုတ် အခြားမဟာသိုင်းဆရာကြီးများဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ အသေးအဖွဲကိစ္စများတွင် စစ်မှန်သောချီကို ဖြုန်းတီးမည်မဟုတ်သော်လည်း ကူမော့အတွက်မူ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးနှုန်းက သုံးစွဲမှုထက် ပိုမြန်သဖြင့် စိုးရိမ်စရာမရှိပေ။ အမှန်တော့ ကူချူတုန်းသည်လည်း ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို သုံး၍ အခန်းခြောက်အောင် လုပ်နိုင်သော်လည်း မိစ္ဆာမီးတောက်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ညအချိန်ဖြစ်သဖြင့် မိန်းကလေးနှစ်ယောက်၏ အခန်းထဲတွင် စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် ကူမော့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ရှောင်ဇီရင်နှင့် ကူချူတုန်းတို့မှာမူ တံခါးပိတ်ကာ စိတ်ပါလက်ပါ စကားလက်ဆုံ ကျနေကြတော့သည်။

ဤနှစ်ယောက်မှာ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် အတော်လေး ရင်းနှီးလာကြသည်။ အသက်အရွယ်ချင်းလည်း နီးစပ်ရာ ရှောင်ဇီရင်က ကူမော့နှင့် ရွယ်တူဖြစ်ပြီး ကူချူတုန်းထက် သုံးနှစ်သာ ကြီးသဖြင့် အပေးအယူ တည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကူချူတုန်းသည် ကူမော့နှင့်ထက် ရှောင်ဇီရင်နှင့်သာ အချိန်ပိုဖြုန်းဖြစ်နေလေသည်။

အပိုင်း ( ၃၁၈ ) ဝူရှန်း ဂိုဏ်း

သူ့အခန်းကို ပြန်ရောက်တော့...

ယဲ့ကျင်းလန် နဲ့ ကျိုးချင်းဖုန်း တို့ သူ့ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကူမော့ တွေ့လိုက်ရတယ်။

ကူမော့သည် ခပ်ဖွဖွရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် တရားထိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ဝင်သွားသည်။ သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဆယ်ရက်ခန့်မှ တစ်ခါသာ အိပ်စက်လေ့ရှိပြီး ကျန်အချိန်များကို တရားထိုင်ရင်းသာ ကုန်ဆုံးစေသူဖြစ်သည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် လေနှင့်နှင်းများက ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေ၏။

ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် မြို့လေးအတွင်း၌ ရုတ်တရက် ကမောက်ကမဖြစ်သံများကို ကူမော့ ကြားလိုက်ရသည်။ ဆူညံသံများကြားမှ "ထာဝရမိခင်က လောကကို ကယ်တင်ဖို့ ရောက်လာပြီ"၊ "သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးကို ကယ်တင်နေပြီ" ဆိုသည့် စကားစုများကို အာရုံခံမိသည်နှင့် ကူမော့ မျက်လုံးပွင့်လာကာ ယဲ့ကျင်းလန်နှင့် ကျိုးချင်းဖုန်းတို့ကို နှိုးလိုက်သည်။

"ထာဝရဂိုဏ်း (ဝူရှန်းဂိုဏ်း) မြို့ထဲမှာ လှုပ်ရှားနေပြီ..."

ယဲ့နန်ထျန်းကို ရှာရန် ကျန်းပေခရိုင်သို့ လာခဲ့ခြင်းမှာ ထာဝရဂိုဏ်းထံမှ သဲလွန်စစတင်ရန်ဖြစ်ရာ ယဲ့ကျင်းလန်က "တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ" ဟု အံ့သြတကြီး ရေရွတ်သည်။

သို့သော် ကျိုးချင်းဖုန်းကမူ

"ဒါက မလွဲမသွေဆုံရမှာပဲ။ ဝူရှန်းဂိုဏ်းက ကျန်းပေခရိုင်မှာ သောင်းကျန်းပြီး ပုန်ကန်ဖို့ သွေးထိုးနေတာ။ ဒီမှာ လူတွေအများကြီးရှိနေတော့ သူတို့ခြေရာတွေ့ရတာ ပုံမှန်ပဲ"

ဟု ဆိုကာ ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ကူမော့က ဘေးအခန်းရှိ ရှောင်ဇီရင်နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကိုပါ အသံလှိုင်းဖြင့် သတိပေးလိုက်ရာ ငါးဦးစလုံး စုစည်းမိသွားကြသည်။

ကူမော့၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို မည်သူမျှ သံသယမဝင်ကြပေ။ အဖွဲ့ထဲတွင် ကျိုးချင်းဖုန်းမှလွဲ၍ ကျန်လေးဦးစလုံးမှာ မဟာသိုင်းဆရာကြီးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဆူညံသံများကြားမှ စကားလုံးများကို ကူမော့ကဲ့သို့ ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။

မကြာမီ သူတို့ငါးဦးသည် လူသူကင်းမဲ့သော ရပ်ကွက်တစ်ခုသို့ ရောက်လာရာ မြို့လေးရှိ လူတိုင်းနီးပါး စုဝေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူအုပ်ကြီးမှာ နှင်းထဲတွင် ဒူးထောက်ကာ "ထာဝရမိခင်... ဒုက္ခမှ ကယ်တင်ပါ" ဟု ဝူရှန်းဂိုဏ်း၏ မန္တန်များကို ရွတ်ဆိုနေကြသည်။ သူတို့သည် ဝင်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် စနစ်တကျ တန်းစီဝင်ရောက်နေကြ၏။ ခြေလှမ်းတိုင်းနှင့် ဦးညွှတ်မှုတိုင်းက သူတို့၏ သစ္စာရှိမှုကို ပြသနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး ရှောင်ဇီရင်က လေသံအေးအေးဖြင့် ဆိုသည်။

"ဝူရှန်းဂိုဏ်းက ဒီနည်းလမ်းနဲ့ ပြည်သူတွေကို ကျွန်ပြုပြီး နန်းတွင်းကို ပုန်ကန်အောင် သွေးထိုးတာပဲ။ ရလဒ်ကတော့ ကယ်ဆယ်ရေးရိက္ခာတွေ လုယက်ခံရပြီး ပြည်သူတွေ ငတ်မွတ်သေဆုံးရတာပဲ။ ဒီရိက္ခာတွေက ဝူရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ စစ်စရိတ်တွေ ဖြစ်လာပြီး မီးရှို့၊ သတ်ဖြတ်၊ လုယက်မှုတွေကြားမှာ သာမန်ပြည်သူတွေပဲ အကြိမ်ကြိမ် ဒုက္ခရောက်ရတာပေါ့..."

ကူချူတုန်းက မေးလိုက်သည်

"ယဲ့နန်ထျန်း ရဲ့ တည်နေရာကို သိဖို့ ဝူရှန်း ဂိုဏ်း ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို ဖမ်းသင့်လား..."

ကျိုးချင်းဖုန်း က ပြောသည်

"ဒီအဆင့်ရှိတဲ့ ဂိုဏ်းဝင်တစ်ယောက်က ယဲ့နန်ထျန်းအကြောင်း သိပ်မသိနိုင်ပေမဲ့ ဒါက ဆက်ပြီးခြေရာခံဖို့ သဲလွန်စတစ်ခုပဲ!"

ထိုသို့ဆိုကာ သူတို့အဖွဲ့သည် ဝင်းအတွင်းသို့ မည်သူမျှသတိမထားမိစေဘဲ အနောက်ဘက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်ရောက်ကာ နံရံပေါ်မှ ချောင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဝင်းထဲတွင် ဒယ်အိုးကြီးများဖြင့် ယာဂုချက်ပြုတ်နေသဖြင့် မီးတောက်များ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေ၏။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် ဝူရှန်းဂိုဏ်းဝင်တစ်စုက စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းနေပြီး ဒုက္ခသည်များမှာ ယာဂုရယူရန် တန်းစီနေကြသည်။ ယာဂုရရှိသူတိုင်းက "ထာဝရမိခင်... ဒုက္ခမှကယ်တင်ပါ၊ လောကကြီးကို ငြိမ်းချမ်းစေပါ" ဟု ကျယ်လောင်စွာ ရွတ်ဆိုရသည်။

ယာဂုသောက်ပြီးသူများသည် အခြားတစ်ဖက်တွင်စုရုံးကာ တရားနာခြင်း၊ အဆောင်လက်ဖွဲ့များယူ၍ ရေနှင့်ရောသောက်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ရင်း "ရောဂါအားလုံး ကင်းစင်ပါစေ" ဟု ဆုတောင်းနေကြသည်။ ထိုကမောက်ကမ မြင်ကွင်းကို ထောင့်တစ်နေရာရှိ ပုပြတ်ပြတ်နှင့် တောင့်တင်းသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးက ဦးဆောင်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"အခု လှုပ်ရှားကြမလား..."

ဟု ယဲ့ကျင်းလန်က မေးလာသည်။

"ဒီမှာ ကျွမ်းကျင်သူမရှိတော့ ကျွန်တော်တို့ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်။ သူ့ကို ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝမပေးပါဘူး။"

သို့သော် ကျိုးချင်းဖုန်းက သက်ပြင်းချရင်း

"ခဏစောင့်ပါဦး၊ သူတို့ယာဂုသောက်ပြီးမှ လှုပ်ရှားကြတာပေါ့"

ဟု တားလိုက်သည်။ ယဲ့ကျင်းလန်သည် ပိန်ချုံးနေသော ဒုက္ခသည်များကိုကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားစဉ် ကျိုးချင်းဖုန်းက ရုတ်တရက် ထပ်ပြောသည်။

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ အဲဒီဒုက္ခသည်တွေထဲမှာ တချို့က ဟန်ဆောင်နေပုံရတယ်။ ဒူးထောက်တာလည်း မရိုသေဘူး၊ ယာဂုကိုလည်း သိပ်တမ်းတပုံမရဘူး။"

"အဲဒါ အတုတွေပါ..."

ဟုဟု ကူမော့က ဝင်ပြောသည်။

"အဲဒီထဲမှာ အတွင်းအားဆရာကြီး တော်တော်များများ ပါနေတာကို ကျွန်တော် ခံစားမိတယ်။ အနည်းဆုံး ဆယ်ယောက်လောက်က ပထမတန်းစား အဆင့်မှာရှိပြီး သူတို့ရဲ့ စစ်မှန်သောချီကို သိမ်းဆည်းထားတဲ့ လက္ခဏာတွေ ပြနေတယ်။"

ရှောင်ဇီရင်ကလည်း ယာဂုသောက်နေဟန်ဆောင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို ညွှန်ပြကာ

"အဲဒီလူရဲ့ အဝတ်အစားအောက်မှာ ဓားတိုတစ်လက်ရှိတယ်။ သူ ယာဂုသောက်နေတုန်း ဝူရှန်းဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ရှိတဲ့ဘက်ကို ရှစ်ကြိမ်တောင် ကြည့်ခဲ့သလို တခြားဂိုဏ်းဝင်တွေရဲ့ နေရာကိုလည်း မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေတယ်"

ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ဒါက ကျန်းနိုင်ငံအစိုးရရဲ့ စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုပဲ"

ဟု ရှောင်ဇီရင်က သုံးသပ်ကာ မဆင်မခြင်မလုပ်ဘဲ စောင့်ကြည့်ရန် အကြံပြုလိုက်သည်။

ရှောင်ဇီရင် စကားဆုံးသည်နှင့် ဝင်းထဲတွင် ပန်းကန်ခွဲသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတစ်စုက ဝူရှန်းဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကို ဝိုင်းဝန်းဖမ်းဆီးလိုက်ကြသည်။ ဓားတိုကိုင်ထားသော အမျိုးသားက သူ၏အပေါ်ဝတ်ရုံကို ဆွဲဖြဲကာ အရာရှိဝတ်စုံကို ဖော်ပြလျက်

"ငါက ဆန်းချွမ်ခရိုင်ရဲ့ ရဲမှူး ဟွမ်ဇီမင်ပဲ! ဝူရှန်းဂိုဏ်းမိစ္ဆာတွေကို ဖမ်းဖို့လာတာ၊ အားလုံး ဒူးထောက်ကြစမ်း!"

ဟု ဟောက်လိုက်သည်။

သို့သော် ဒုက္ခသည်များမှာ ကြောက်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ ရဲမှူးကို ဝိုင်းရံလာကြသည်။ ဟွမ်ဇီမင်က ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်၏ လည်ပင်းကို ဓားဖြင့်ထောက်ကာ နောက်ဆုတ်ခိုင်းသော်လည်း ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက

"ငါ့ကိုသတ်ရင် ဝူရှန်းမိခင်က နိဗ္ဗာန်ဘုံကို လမ်းညွှန်ပေးလိမ့်မယ်။ သေခြင်းက ကယ်တင်ခြင်းပဲ၊ ငါဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ"

ဟု ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းတို့အားလုံး သေရမှာမကြောက်ရင်လည်း စကားနားမထောင်တဲ့သူတွေကို သတ်!"

ဟု ဟွမ်ဇီမင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ဝင်းအပြင်ဘက်ရှိ လမ်းကြားများမှ ဒုက္ခသည်အသွင်ယူထားသော ရဲနှင့် စစ်သားများ ဝင်းထဲသို့ တဟုန်ထိုးဝင်ရောက်လာကြသည်။ ငတ်မွတ်နေသော ဒုက္ခသည်များနှင့် ဝူရှန်းဂိုဏ်းဝင်အနည်းငယ်မှာ စနစ်တကျလေ့ကျင့်ထားသော စစ်သားများကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ လျင်မြန်စွာ အရေးနိမ့်သွားကြပြီး မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး ကမောက်ကမ ဖြစ်ကုန်တော့သည်။

စောင့်ကြည့်နေသော ကူမော့တို့အဖွဲ့လည်း

"ဒီလောက်ဆို တော်ပြီ၊ သဲလွန်စလိုချင်ရင် ခရိုင်အစိုးရရုံးကို သွားစစ်ဆေးလို့ရတယ်"

ဟု ကျိုးချင်းဖုန်းက အကြံပြုသဖြင့် စခန်းရှိရာသို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။

လမ်းတွင် ယဲ့ကျင်းလန်က

"ဝူရှန်းဂိုဏ်းက လူတွေကို ဘယ်လိုလှည့်စားလဲဆိုတာ အခုမှ နားလည်တော့တယ်။ ဒီလူတွေ အသက်ရှင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်က ဝူရှန်းဂိုဏ်းပေးတဲ့ ယာဂုတစ်ခွက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ဟု ဆိုသည်။

ကူချူတုန်းက

"ဒါဆို အခု ဂိုဏ်းဝင်တွေ အဖမ်းခံရပြီဆိုတော့ အဲဒီဒုက္ခသည်တွေ ဘာဖြစ်သွားမလဲ"

ဟု စိတ်မကောင်းစွာ မေးမြန်းရာ

ကျိုးချင်းဖုန်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်

"ဝူရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ သွန်သင်ချက်က ကောင်းလွန်းလို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ လက်ရှိအခြေအနေက ဒီလူတွေကို ဝူရှန်းဂိုဏ်းဆီ တွန်းပို့နေတာပါ။ ဝူရှန်းမိခင် တကယ်ရှိမရှိ သူတို့မသိပေမဲ့ ငတ်သေခါနီးအချိန်မှာ သူတို့ကို တကယ်ကျွေးမွေးတာက ဝူရှန်းဂိုဏ်း ဖြစ်နေလို့ပါပဲ..."

ကူချူတုန်းက မေးလိုက်သည်

"ဒါဆို၊ ဝူရှန်း ဂိုဏ်း က ကောင်းတာလား ဆိုးတာလားဟင်..."

"ဆိုးတာပေါ့"

ရှောင်ဇီရင် က သေချာပေါက် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက ထပ်ပြောသည်

"အရေးကြီးတဲ့ အချက်တစ်ချက်ကို မမေ့ပါနဲ့။ နန်းတွင်းမှာ ကယ်ဆယ်ရေးရိက္ခာတွေ ရှိပါတယ်။ ကျန်းပေခရိုင်က ပြည်သူအားလုံးကို မကယ်နိုင်ရင်တောင် အခုလောက်ထိတော့ အခြေအနေမဆိုးသင့်ဘူး။ တကယ်တော့ ဝူရှန်းဂိုဏ်းက ကယ်ဆယ်ရေးရိက္ခာတွေကို ခိုးယူပြီး သူတို့အတွက် တိုက်ခိုက်ပေးမယ့် ဒုက္ခသည်တွေကို စည်းရုံးဖို့ အဲဒီထဲက နည်းနည်းလေးကိုပဲ ပြန်သုံးနေတာပါ..."

ကျိုးချင်းဖုန်း ခေတ္တရပ်သွားပြီးမှ

"အဲဒါ မှန်နိုင်တယ်!"

ဟုဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။

သူတို့အဖွဲ့ စကားပြောရင်း စခန်းချရာနေရာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြ၏။ အားလုံးက ဒုက္ခသည်များကို သနားမိသော်လည်း မည်သူကမျှ ကူညီမည်ဟု မဆိုခဲ့ကြပေ။ လက်ရှိအခြေအနေအရ သူတို့တွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်တာဝန်များရှိနေပြီး ဒုက္ခသည် မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလွန်းသဖြင့် ကူညီရန် မတတ်နိုင်မှန်း နားလည်ထားကြသည်။

စခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် အားလုံး အနားယူကြသည်။ မြို့လေးထဲတွင် တစ်ညလုံး တိုက်ခိုက်သံများနှင့် လိုက်လံဖမ်းဆီးသံများ ညံနေသော်လည်း စစ်သားများနှင့် ရဲများသည် ကူမော့တို့အဖွဲ့ရှိရာကိုတော့ တမင်ရှောင်ရှားသွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဝူရှန်းဂိုဏ်းဝင်များ မဟုတ်သလို လက်နက်ကိရိယာအပြည့်အစုံနှင့် ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် မလိုအပ်ဘဲ မနှောင့်ယှက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင်...

အဖွဲ့သားများ နံနက်စာ စားသောက်နေစဉ် ပြီးခဲ့သည့်ညက ဝူရှန်းဂိုဏ်းဝင်များကို ဖမ်းဆီးခဲ့သည့် ရဲမှူး ဟွမ်ဇီမင်နှင့် အဖွဲ့ ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းတို့ ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အင်ပါယာသံတမန်အဖွဲ့မှ စစ်သားများက ချက်ချင်းပင် ကာကွယ်ရေးအနေအထား ပြင်လိုက်ကြသည်။

ဟွမ်ဇီမင်သည် ဤလူစု၏ စစ်တပ်ဆန်သော အမူအရာနှင့် ခြိမ်းခြောက်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် ကျန်းပေခရိုင်၌ ပေါ်လာသော အမည်မသိစစ်တပ်မှာ ဝူရှန်းဂိုဏ်း၏ သူပုန်စစ်တပ် ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်က ဆန်းချွမ် ခရိုင် ရဲ့ ခရိုင် ရဲမှူး ဟွမ်ဇီမင် ပါ"

ဟွမ်ဇီမင် က ရှေ့ဆက်မတိုးရဲဘဲ လက်ဆုတ်ချီကာ

"ဒီမှာ ဘယ်သူက တာဝန်ခံလဲ... ထွက်ခဲ့ပြီး စကားပြောစမ်း!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယွမ်ခန် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး

"ခရိုင် ရဲမှူး ဟွမ် မှာ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဟွမ်ဇီမင် သည် ကျန်းယွမ်ခန် ကို အကဲခတ်ကြည့်ကာ

"ဆန်းချွမ်ခရိုင်မှာ ခင်ဗျားတို့အုပ်စု အများကြီးပေါ်လာတာဆိုတော့ ခရိုင်ရဲမှူးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော် စစ်ဆေးဖို့ တာဝန်ရှိပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

ဟု ဟွမ်ဇီမင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျန်းယွမ်ခန်က စကားရှည်ရှည်မပြောဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အမှုထမ်းတစ်ဦးက အနီရောင်အဝတ်ဖုံးထားသော ဗန်းတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာသည်။ ၎င်းကို ဖွင့်ပြလိုက်သောအခါ ဓားတစ်လက်၊ အင်ပါယာအမိန့်တော်၊ ကြေညာစာတမ်းနှင့် တံဆိပ်တုံးတို့ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဟွမ်ဇီမင်၏ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ သူသည် အမိန့်တော်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ဟွမ်ဇီမင်... အင်ပါယာသံတမန်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်!"

ကျန်းယွမ်ခန်က

"လက်ရှိ ကျန်းပေခရိုင်ရဲ့ အခြေအနေကို စုံစမ်းဖို့ အင်ပါယာအမိန့်နဲ့ ငါလာခဲ့တာပါ။ မနေ့ညက မင်းတို့ ဝူရှန်းဂိုဏ်းဝင်တွေကို ဖမ်းခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

ဟွမ်ဇီမင်က

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဝူရှန်းဂိုဏ်းဝင်တွေက ပြည်သူတွေကို သွေးထိုးလှုံ့ဆော်နေတယ်လို့ သတင်းရလို့ ချုံခိုဖမ်းဆီးခဲ့တာပါ"

ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းယွမ်ခန်က ဆက်လက်၍

"ဒီက ဒုက္ခသည်တွေကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းဖို့ စီစဉ်ထားလဲ၊ သူတို့ကို ဝူရှန်းဂိုဏ်းဝင်တွေလို သဘောထားပြီး အပြစ်ပေးမှာလား"

ဟု မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ဟွမ်ဇီမင်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။

"အရှင် အထင်လွဲနေပါပြီ။ ခရိုင်အစိုးရက မြို့ထဲမှာ ဒုက္ခသည်စခန်း ဆောက်ထားပြီး နေ့တိုင်း ယာဂုနဲ့ အစားအစာတွေ ထောက်ပံ့ပေးနေပါတယ်။ ဗိုက်ဝအောင် မစားရပေမဲ့ မငတ်အောင်တော့ ကျွေးမွေးထားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှာ သတိပေးချက်တွေကပ်ပြီး လူတွေကို ခရိုင်မြို့တော်ဆီလာဖို့ တိုက်တွန်းထားပေမဲ့ ဝူရှန်းဂိုဏ်းက 'အစိုးရက မြို့တံခါးပိတ်ထားတယ်၊ ပြည်သူတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူး' ဆိုပြီး ကောလာဟလတွေ ဖြန့်နေတာပါ။ ဒါကြောင့် သတင်းအမှန်မသိတဲ့ လူအများအပြား ဝူရှန်းဂိုဏ်းထဲ ရောက်ကုန်ကြတာပါ"

ဟု လေးစားစွာ တင်ပြလိုက်လေသည်။

ကျွန်တော်တို့မှာ တကယ်ကို ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ ဒီလူတွေကို တွေ့တာနဲ့ ဒုက္ခသည် စခန်း ဆီ အတင်းအကျပ် ပို့ရတာပါ!"

ကျန်းယွမ်ခန် က အံ့သြစွာဖြင့်

"ဆန်းချွမ် ခရိုင် မှာ အစားအစာ ရှိသေးလို့လား..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ဟွမ်ဇီမင် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်

"အရာရှိချုပ် က မြို့ကို ပိတ်ဆို့လိုက်တယ်... ပြီးတော့ မြို့ထဲက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစု တွေကို လုယက်ဖို့ စစ်တပ်ကို စေလွှတ်ခဲ့တယ်..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝင်းအတွင်း စားသောက်နေကြသော ကူမော့နှင့် အခြားသူများလည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

ခရိုင်အတွင်းရှိ ချမ်းသာသော မိသားစုများမှာ အဆက်အသွယ် ကွန်ရက်ကိုယ်စီ ရှိကြရာ ဆန်းချွမ်ခရိုင်အရာရှိချုပ်အနေဖြင့် ယခုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ သူ၏ အနာဂတ်ရာထူးကို လောင်းကြေးထပ် ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ နှင်းဘေးအန္တရာယ် ပြီးဆုံး၍ စစ်ဆေးမှုများ ခံယူရသည့်အခါ သူ၏ ရာထူးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းနိုင်ရန် မလွယ်ကူတော့ချေ။

အင်ပါယာသံတမန်အဖွဲ့၏ မူလအစီအစဉ်မှာ ရိက္ခာဖြည့်တင်းရန်နှင့် ကျန်းပေခရိုင်၏ လက်ရှိအခြေအနေကို စုံစမ်းရန် ဆန်းချွမ်ခရိုင်သို့ သွားရန်ဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အသက်ရှင်သူ အနည်းငယ်သာ တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ခရိုင်အတွင်း၏ အခြေအနေမှန်ကို သူတို့ လုံးဝမသိရှိသေးပေ။

ဆန်းချွမ်ခရိုင်သို့ အတူသွားရန် ကျန်းယွမ်ခန်၏ အကြံပြုချက်ကို ရဲမှူးဟွမ်ဇီမင်ကလည်း ကန့်ကွက်စရာမရှိဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် စစ်သားနှင့် ရဲများက ဝူရှန်းဂိုဏ်းဝင်များကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ကာ၊ ဒုက္ခသည် လေးရာခန့်က ရှေ့မှလမ်းပြလျက် အင်ပါယာသံတမန်အဖွဲ့က နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

ဒုက္ခသည်များမှာ ငတ်မွတ်ဖျားနာနေကြသဖြင့် အလွန်နှေးကွေးစွာ ရွေ့လျားနိုင်ပြီး ဆယ်မိုင်ခန့်ဝေးသော ခရီးကို တစ်နေ့လုံး သွားခဲ့ရရာ ဆန်းချွမ်ခရိုင်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မှောင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

မြို့တံခါးတွင် ခရိုင်အရာရှိအချို့က စောင့်ကြိုနေကြသော်လည်း အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သူမှာ ခရိုင်စာရေးသာ ဖြစ်ပြီး ခရိုင်ဝန်မှာမူ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ကျန်းယွမ်ခန်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အရုပ်ဆိုးသွားတော့သည်။ သူသည် ရှောင်ဇီရင်ကဲ့သို့ ချူနိုင်ငံ၏ အကြီးဆုံးမင်းသမီးကိုသာ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ ဆက်ဆံခဲ့သော်လည်း ကျန်းနိုင်ငံ၏ ဒေသခံအရာရှိများအပေါ်တွင်မူ မတူညီပေ။ ဝန်ထမ်းရေးရာဝန်ကြီးဌာန၏ ဒုတိယဝန်ကြီးဖြစ်သော ကျန်းယွမ်ခန်သည် ဒေသခံအရာရှိအားလုံး၏ ရာထူးတိုးမြှင့်မှုများကို ထိန်းချုပ်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သာမန်ခရိုင်ဝန်လေးတစ်ဦးက သူ့ကို ကိုယ်တိုင်လာမကြိုဘဲ မလေးမစားလုပ်ရဲခြင်းအပေါ် သူ အလွန်ဒေါသထွက်သွားသည်။

ကျန်းယွမ်ခန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခရိုင်စာရေးက သတိထားမိလိုက်ပြီး...

"အရှင်... ခရိုင်ဝန် ဆုန့် က မူလက ကိုယ်တိုင် လာကြိုဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပါ၊ ဒါပေမဲ့..."

ဟု အလျင်အမြန် ရှင်းပြလေသည်။

ကျန်းယွမ်ခန် က အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်

"ဒါပေမဲ့ ဘာလဲ..."

"ဟူး..."

ခရိုင် စာရေး က သက်ပြင်းချလျက်

"မြို့ထဲ ဝင်သွားရင် အ ရှင် နားလည်သွားမှာပါ..."

ဟု ဆိုသည်။

ခရိုင် အရာရှိ အားလုံးလည်း အကူအညီမဲ့နေပုံ ရလေသည်။

ဤအရာက ကျန်းယွမ်ခန် နှင့် ကူမော့တို့ကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် အင်ပါယာ သံတမန် ၏ အဖွဲ့သည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။

အေးစက်သောလေပြင်းက နှင်းပွင့်များကြားမှ တိုက်ခတ်နေပြီး ဆန်းချွမ်ခရိုင်၏ ပင်မလမ်းမကြီးမှာ အေးခဲနေသော မြွေတစ်ကောင်အလား ကွေ့ကောက်နေ၏။ လမ်းဘေးဝဲယာရှိ ဆိုင်ခန်းအားလုံး တံခါးပိတ်ထားကြပြီး လေထဲတွင် တလွင့်လွင့်ဖြစ်နေသော ဆိုင်းဘုတ်ဟောင်းများမှာ မြို့အိုကြီး၏ လည်ပင်းတွင် တွဲလောင်းကျနေသည့် အသုဘအလံများနှယ် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

အင်ပါယာသံတမန်အဖွဲ့ မြို့ထဲသို့ အပြည့်အဝဝင်ရောက်သွားချိန်မှာပင် လမ်းကြားအသီးသီးမှ လူအုပ်ကြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ မကြာမီ လမ်းမများပေါ်တွင် စုတ်ပြတ်သော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူအုပ်ကြီးဖြင့် ပြည့်ကျပ်သွားပြီး လူကြီး၊ လူငယ်၊ ကျား၊ မ မရွေး အားလုံးက တရားမျှတမှုအတွက် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေကြလေတော့သည်။

"အရှင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့အတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေပေးပါ!"

"ကျွန်မသား က ရေတစ်ခွက် သောက်မိလို့ ဝူရှန်း ဂိုဏ်း ကို သစ္စာဖောက်တယ်ဆိုပြီး အဖမ်းခံရပြီး ထောင်ကျသွားတယ်၊ သူ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ မသိရဘူး..."

"ကျွန်မ ယောက်ျား က အစားအစာ နည်းနည်း သွားဝယ်တာလေးနဲ့ ရိုက်သတ်ခံလိုက်ရတယ်!"