အခန်း (၃၁၉-၃၂၀)

အပိုင်း (၃၁၉) - ကပ်ဘေး

ချက်ချင်းပင် အင်ပါယာ သံတမန် ၏ အဖွဲ့မှ စစ်သားများက ရှေ့သို့ ထွက်လာကြပြီး၊ ပြည်သူများကို တားဆီးလိုက်ကြလေသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သာမန် ပြည်သူ အားလုံး မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

ဟု ကျန်းယွမ်ခန် က မေးလိုက်သည်။

သူ၏ ဘေးရှိ ခရိုင် စာရေး က သက်ပြင်းချပြီး ပြောသည်

"အရှင်... ဒါကြောင့်မို့လို့ ခရိုင်ဝန် ဆုန့် လာမကြိုတာပါ... ဒီပြည်သူတွေက တရားမျှတမှုကို ရှာဖို့ လာကြလိမ့်မယ်လို့ သူ သတင်းရထားလို့ပါ..."

ကျန်းယွမ်ခန် က သူ၏ လူများကို သွားရောက် စုံစမ်းရန် ချက်ချင်း အချက်ပြလိုက်၏။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် သူ၏ လူများ ပြန်လာပြီး

"အရှင်... ဒီလူတွေက သူတို့မိသားစုဝင်တွေဟာ ဝူရှန်းဂိုဏ်းဝင်အဖြစ် မှားယွင်းစွပ်စွဲခံရပြီး အဖမ်းခံထားရတယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ခရိုင်အစိုးရက လွှတ်မပေးလို့ တရားမျှတမှုအတွက် လာတောင်းပန်ကြတာပါ"

ဟု တစ်ဦးက တင်ပြလာသည်။

ကျန်းယွမ်ခန်က ခရိုင်စာရေးကို လှည့်ကြည့်ရာ စာရေးက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။

"ကျန်းပေခရိုင်ရဲ့ အခြေအနေအရ မှားယွင်းဖမ်းဆီးမှုတွေကတော့ ရှိမှာပါပဲ။ ခရိုင်အစိုးရမှာ အမှုတိုင်းကို စုံစမ်းဖို့ အင်အားမရှိပါဘူး။ အဲဒီအတွက် အချိန်ဖြုန်းနေရင် ဝူရှန်းဂိုဏ်း ပျံ့နှံ့မှုကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”

"ဒါဆို တကယ်ပဲ မှားယွင်းဖမ်းဆီးမှုတွေ ရှိနေတာပေါ့"

ဟု ကျန်းယွမ်ခန်က လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

ခရိုင်စာရေးက ခေါင်းညိတ်လျက်

"ရှိတာတော့ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုလို လူအုပ်ကြီး တရားမျှတမှုအတွက် အော်ဟစ်နေတာကတော့ ထူးဆန်းပါတယ်။ သူတို့က သာမန်ပြည်သူတွေလေ၊ အင်ပါယာသံတမန်ရဲ့ တည်နေရာကို ဘယ်လိုသိပြီး ဒီလောက်မြန်မြန် စုရုံးနိုင်မှာလဲ"

ကျန်းယွမ်ခန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ဟု မေးရာ စာရေးက ဆက်ပြောသည်။

"မြို့ထဲက သူဌေးကြီးတွေနဲ့ ဂုဏ်သရေရှိလူကြီးတွေက ဒါကို နောက်ကွယ်ကနေ တွန်းအားပေးနေတာပါ။ သူတို့က အရှင့်ကိုသုံးပြီး ခရိုင်ဝန်ဆုန့်ကို ဖယ်ရှားချင်နေကြတာ။ ခရိုင်ဝန်က သူတို့ဆီကနေ ရိက္ခာတွေကို အတင်းအကျပ်သိမ်းယူပြီး ဒုက္ခသည်တွေကို ကျွေးမွေးနေသလို၊ စပါးဈေးကိုလည်း မတက်အောင် ထိန်းချုပ်ထားပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူဌေးတွေက ခရိုင်ဝန်ကို မုန်းတီးနေကြတာပါ။"

"အခု အင်ပါယာသံတမန် ရောက်လာတာက သူတို့အတွက် အခွင့်အရေးပါပဲ။ ပြည်သူအချို့မှာ တကယ့် နာကြည်းမှုရှိနိုင်ပေမဲ့ အများစုကတော့ ကြိုးကိုင်ခံထားရတာပါ။ ပြည်သူ့အသံက သွေးမထွက်ဘဲ သတ်တတ်တာမို့ အရှင်သေချာ စုံစမ်းစေချင်ပါတယ်"

ဟု ခရိုင်စာရေးက တိုက်တွန်းသည်။

ကျန်းယွမ်ခန်က

"ငါကိုယ်တိုင် စုံစမ်းပါ့မယ်။ အခုတော့ အဲဒီလူတွေကို လူစုခွဲလိုက်တော့"

ဟု အမိန့်ပေးသည်။ သို့သော် စာရေးက

"အတင်းအကျပ် လူစုခွဲရင် အဓိကရုဏ်း ဖြစ်နိုင်တာမို့ လမ်းလွှဲကနေ သွားပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်"

ဟုဟု ဆိုလာသည်။

ကျန်းယွမ်ခန်မှာ လမ်းလွှဲသွားရန် ဂရုမစိုက်သော်လည်း မြင်းလှည်းထဲရှိ ရှောင်ဇီရင် သဘောမတူမည်ကို စိုးရိမ်လျက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်ဇီရင် ထံမှ အသံလှိုင်း သတင်းစကား တစ်ခုကို သူ ကြားလိုက်ရပြီး၊ လမ်းလွှဲသွားရန် ပြောလေသည်။

ချက်ချင်းပင် ကျန်းယွမ်ခန် က

"လမ်းလွှဲသွားမယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်...

ခရိုင် စာရေး ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် အင်ပါယာ သံတမန် ၏ အဖွဲ့သည် ဘေးလမ်းကြားလေး တစ်ခုမှတစ်ဆင့် ထွက်ခွာသွားပြီး၊ ဟွမ်ဇီမင် က ဒုက္ခသည်များကို ဒုက္ခသည် စခန်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးလေသည်။

ညနေခင်း လမ်းကြားတွင် လူသူကင်းမဲ့နေသော်လည်း၊ ရံဖန်ရံခါ အိမ်အချို့တွင် မီးလင်းနေပြီး၊ ရံဖန်ရံခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့၏ တံခါးဝမှ ချောင်းကြည့်တတ်လေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် နေရာမှာ အတော်လေး လူသူကင်းမဲ့ပြီး ဆိတ်ငြိမ်နေလေသည်။ သို့သော်လည်း ကျန်းပေ ခရိုင် ၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားကြည့်ပါက၊ ဆန်းချွမ် ခရိုင် တွင် လူအများအပြား ရှိနေသေးပြီး စည်းကမ်း ထိန်းသိမ်းနိုင်သေးခြင်းက ခရိုင်ဝန် ဆုန့်ယီသည် အရည်အချင်းရှိပြီး သဘောကောင်းသော အရာရှိ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ပြသရန် လုံလောက်လေသည်။

ကူမော့နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သည် ခရိုင်ဝန် ဆုန့် အပေါ် အတော်လေး ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင် ရှိကြလေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အနာဂတ် နှင့် အသက်ကိုပင် ဘေးဖယ်ထားကာ သာမန် ပြည်သူများ၏ အသက်ကို ကာကွယ်ရန် ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးများနှင့် ချမ်းသာသော မိသားစု များကို စော်ကားရန် ဆန္ဒရှိလေသည်။

ဝူရှန်း ဂိုဏ်းဝင် များကို ဖမ်းဆီးရာတွင် သူ၏ နည်းလမ်းများမှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသော်လည်း၊ ကူမော့၏ အဖွဲ့မှ မည်သူကမျှ ခရိုင်ဝန် ဆုန့် အမှားတစ်ခုခု လုပ်ခဲ့သည်ဟု မခံစားရချေ။

အချို့လူများ မှားယွင်း ဖမ်းဆီးခံရသော်လည်း၊ လက်ရှိ အခြေအနေတွင် နူးညံ့သော ချဉ်းကပ်မှု တစ်ခုက မြို့တစ်မြို့လုံး သေဆုံးသွားစေရန် အလွန် လွယ်ကူစွာ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်လေသည်။

မကြာမီ...

အင်ပါယာ သံတမန် ၏ အဖွဲ့သည် လမ်းကြား အတော်များများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ဧည့်သည် အရာရှိများကို ဧည့်ခံရန် အသုံးပြုသော ခရိုင် စံအိမ် သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

ကူမော့နှင့် အခြားသူများသည် ဆန်းချွမ် ခရိုင် ၏ ခရိုင်ဝန် ဆုန့်ယီ နှင့်လည်း တွေ့ဆုံခဲ့ကြလေသည်။ သူသည် အသက် လေးဆယ်ခန့် အရွယ်ရှိ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ အသားမည်းမည်း၊ အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး နှင့် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေပုံ ရသော်လည်း၊ သူ၏ အမူအရာက လူများကို အလွန် အရည်အချင်းရှိသော အထင်အမြင် ကို ပေးစွမ်းနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

"ဆုန့်ယီ... အင်ပါယာ သံတမန် ကို ဂါရဝပြုပါတယ်!"

ဆုန့်ယီ သည် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လျက် သူ၏ လေသံမှာ အောက်ကျနောက်ကျ လည်း မဖြစ်သလို မောက်မာခြင်း လည်း မရှိချေ။

ကျန်းယွမ်ခန် က လက်ဆုတ်ချီကာ

"ခရိုင်ဝန် ဆုန့်... ဒီလို တရားဝင် အခမ်းအနားတွေ မလိုပါဘူး"

ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက သူ၏ ဝန်ထမ်းများကို လက်ယပ်ခေါ်ကာ၊ လိုအပ်သော အထောက်အထား စာရွက်စာတမ်းများ အားလုံး ပါဝင်သော အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ဆုန့်ယီ ထံ ကမ်းပေးရင်း

"ခရိုင်ဝန် ဆုန့်... ငါ့ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို မင်း စစ်ဆေးလို့ ရပါတယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆုန့်ယီ သည် စာရွက်စာတမ်းများကို မဆိုင်းမတွ လက်ခံလိုက်၏။

ဤသည်မှာ လိုအပ်သော လုပ်ထုံးလုပ်နည်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဒေသခံ အစိုးရများတွင် စစ်ဆေးအတည်ပြုရန် တာဝန်ရှိသော သတ်မှတ်ထားသည့် ဝန်ထမ်းများ ရှိပြီး၊ အင်ပါယာ သံတမန် ပဲဖြစ်ဖြစ် အသစ် ခန့်အပ်ခံရသော အရာရှိ ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့၏ သရုပ်မှန်ကို ဒေသခံ အစိုးရက စစ်ဆေးအတည်ပြုပြီးမှသာ တရားဝင် အတည်ပြုနိုင်လေသည်။

ဆုန့်ယီ က ပြောသည်

"သခင် ကျန်း... ဆန်းချွမ် ခရိုင် ဟာ နှင်းဘေးအန္တရာယ် ကို လအတော်များများ ခံစားနေရပြီး နန်းတွင်းရဲ့ ကယ်ဆယ်ရေး စပါး တွေကလည်း နှောင့်နှေးနေပါတယ်... အခု မြို့ထဲမှာ အစားအစာ သိပ်မရှိတော့ပါဘူး၊ အရက်ကောင်း ဒါမှမဟုတ် အသားကောင်း လည်း မရှိပါဘူး... ဒါကြောင့် ရိုးရှင်းတဲ့ အစားအစာ တချို့ပဲ အရှင်တို့ကို ကျွန်တော် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ပါတယ်...

ဒါပေမဲ့ အိပ်ဖို့ နေရာတော့ သေချာပေါက် ရှိပါတယ်... ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှု အားနည်းရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ဒါက ကျွန်တော့်မှာ ရှိတဲ့ အခြေအနေ အားလုံးပါပဲ...အ ရှင့်ကို အခြေအနေ အကြောင်း အရင် ရှင်းပြထားပါတယ်...အဆင်မပြေတာ တစ်ခုခု ရှိရင်၊ အရှင်ကိုယ်တိုင် ကြည့်ကျက် နေရပါလိမ့်မယ်..."

ခရိုင်ဝန် ဆုန့် စကားပြောပုံက ကျန်းယွမ်ခန် ကို အလွန် အနေရခက်စေခဲ့၏။ ၎င်းမှာ အလွန် ပြတ်သားလွန်းပြီး၊ သူက အင်ပါယာ သံတမန် ဖြစ်သော ကျန်းယွမ်ခန် ကို မလေးစားကြောင်း ရှင်းလင်းနေလေသည်။

သို့သော်လည်း သေချာစွာ ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဤအရာမှာ ယုတ္တိရှိလှပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် မြို့နှင့် ပြည်သူများကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ အသက်ကို စွန့်ရဲသော ရက်စက်သည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူသည် ပျော့ပြောင်းတတ်ရန် သို့မဟုတ် မျက်နှာလိုမျက်နှာရ ဖော်လံဖား တတ်မည့် သူမျိုး မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျန်းယွမ်ခန် က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက်

"ငါ ကျန်းပေ ခရိုင် ကို အပျော်အပါး အတွက် လာတာ မဟုတ်ဘူး... တကယ်လို့ အဲဒီလို ဖြစ်ရင်၊ ငါ ဒီမှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် ခရိုင်ဝန် ဆုန့်... မင်း စိတ်ချလို့ ရပါတယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။ "

"အဲဒါ ကောင်းပါတယ်..."

ဆုန့်ယီ က ပြောသည်

"အခု မှောင်နေပြီဆိုတော့အ အနားယူချိန်ကို ဆက်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး... မနက်ဖြန် ကျွန်တော် ထပ်လာပြီး စစ်ဆေးရေး ခရီးစဉ် အတွက် အရှင်တို့ကို ခေါ်သွားပါ့မယ်... အဲဒီအခါကျရင်အ ရှင့်ကို လူကိုယ်တိုင် သတင်းပို့ပါ့မယ်!"

ကျန်းယွမ်ခန် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ဆုန့်ယီ သည် နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ပြီးနောက် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ဆုန့်ယီ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ...

ရှောင်ဇီရင် က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ဒီ ခရိုင်ဝန် ဆုန့် က လက်တွေ့ ဆန်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ... ကျန်း နိုင်ငံက ရာထူးကြီး အရာရှိ အားလုံးသာ သူ့လို ဖြစ်ခဲ့ရင်၊ ကျန်းပေ ခရိုင် ဟာ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယွမ်ခန် ၏ မျက်နှာမှာ အနေရခက်သွားသော်လည်း ရှောင်ဇီရင် ကို မငြင်းဆိုရဲဘဲ

"အရှင်မင်းသမီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်"

ဟု အနေရခက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ရှောင်ဇီရင် က ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

ထို့နောက် ထိုအဖွဲ့ ခရိုင် စံအိမ် အတွင်းသို့ ဝင်သွားကြလေသည်။

ခရိုင် စံအိမ် ၏ နေထိုင်မှု အခြေအနေများမှာ တကယ်တော့ အတော်လေး သာမန်ဖြစ်သော်လည်း၊ လမ်းတစ်လျှောက် ရာသီဥတုမှာ အလွန် ဆိုးရွားခဲ့ပြီး သူတို့သည် အများအားဖြင့် တောရိုင်းများတွင်သာ ရှိနေခဲ့ကြလေသည်။ ၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အတော်လေး သက်သောင့်သက်သာ ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်؛ အနည်းဆုံးတော့ သန့်ရှင်း သပ်ရပ်နေပြီး ရေဝပ်စေသည့် ယိုစိမ့်မှုများ မရှိချေ။

ထို့ပြင် ခရိုင်ဝန် က ပူလောင်နေသော ယာဂု ယူလာရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း အမိန့်ပေးခဲ့လေသည်။ သာမန် ဆန်ပြုတ် သက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ လက်ရှိ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အတော်လေး စားချင်စရာ ကောင်းနေလေသည်။

ညစာ စားပွဲတွင် ကူမော့နှင့် အခြားသူများ ယာဂု သောက်နေကြပြီး၊ ကျိုးချင်းဖုန်း မှလွဲ၍ သူက သူ၏ ပန်းကန်လုံးထဲတွင် တူဖြင့် ထိုးမွှေနေလေသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ယဲ့ကျင်းလန် က ကျိုးချင်းဖုန်း ကို တံတောင်ဖြင့် တွတ်ကာ

"အစ်ကိုကျိုး... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ... မင်း အရမ်း စိတ်ဝင်စားနေပုံ ရတယ်..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျိုးချင်းဖုန်း သည် အတွေးထဲ နစ်မျောနေရာမှ လန့်နိုးလာပုံရပြီး

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘာထူးဆန်းလို့လဲ..."

ယဲ့ကျင်းလန် က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အတိအကျ မပြောနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်..."

ဟု ကျိုးချင်းဖုန်း က ဆိုသည်။

ကူချူတုန်းက မေးလိုက်သည်

"အစ်ကိုကျိုး... ရှင် ဒီထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ကို ဘယ်တုန်းက စခံစားခဲ့ရတာလဲဟင်..."

"မနေ့ညက ဈေးမြို့လေး မှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်، ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ မြို့ထဲ ဝင်ပြီးတဲ့နောက် ပိုပြီး အားကောင်းလာတယ်..."

ကျိုးချင်းဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ပြောသည်

" တစ်ခုခုကို လျစ်လျူရှုခဲ့မိသလိုပဲ... အင်း... အရင်စားကြရအောင်... ဒီည ကောင်းကောင်း အနားယူကြမယ်။، ပြီးတော့ မနက်ဖြန် ခရိုင် အစိုးရရုံး ကို သွားပြီး ဝူရှန်း ဂိုဏ်း နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စတွေကို သွားစစ်ဆေးကြတာပေါ့... အဲဒါက ကိစ္စတွေကို အဖြေရှာဖို့ ကူညီပေးနိုင်မှာပါ..."

ချက်ချင်းပင် ထိုအဖွဲ့သည် သူတို့၏ ယာဂုကို စတင် သောက်ကြလေတော့သည်။

...

ဆန်းချွမ် ခရိုင် ရှိ ဒုက္ခသည် စခန်း တွင်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဟွမ်ဇီမင် သည် ရဲများနှင့် ခရိုင် စစ်သား တစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ ဒုက္ခသည် သုံးရာခန့်နှင့် ဝူရှန်း ဂိုဏ်းဝင် တစ်ဒါဇင်ခန့်ကို ဒုက္ခသည် စခန်း အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့လေသည်။

ဒုက္ခသည် စခန်း မှာ အတော်လေး ကြီးမားပြီး၊ ညအမှောင်ထု အောက်တွင် ထူထပ်သော နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ယာယီ အိမ်များ အတန်းလိုက် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ သို့သော်လည်း ကျယ်ပြန့်လှသော စခန်းမှာ သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်နေ၏။

ဒုက္ခသည်များကို ဒယ်အိုးကြီး တစ်ဒါဇင်ကျော် တည်ထားသော နေရာလွတ် တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး၊ ပျစ်နှစ်သော ယာဂုများဖြင့် ပြည့်နေလေသည်။ ယာဂု အနံ့က လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေပြီး ဒုက္ခသည်များ၏ သွားရည်ကျစေလေသည်။ အများအပြားက...

သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စတင် နောင်တရလာကြ၏။ စခန်းရှိ အစားအစာက ဤမျှ ကောင်းမွန်ကြောင်း သူတို့ သိခဲ့လျှင်၊ ဝူရှန်း ဂိုဏ်း ၏ လိမ်လည်မှုများကို ဘာကြောင့် ယုံကြည်ခဲ့ကြပြီး အသက်ရှင်ရန် နေ့စဉ် ယာဂုကျဲ တစ်ခွက်သာ ရနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသနည်း။

"သ-သခင်..."

ဒုက္ခသည် တစ်ဦးက ရဲစွမ်းသတ္တိ မွေးကာ မေးလိုက်သည်

"ဒီ... ဒုက္ခသည် စခန်း... ကျွန်တော်တို့ နေ့တိုင်း ကောင်းကောင်း စားလို့ ရလား..."

ဟွမ်ဇီမင် က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်

"ငါတို့မှာ တစ်နေ့ကို ယာဂု ပျစ်နှစ်နှစ် တစ်နပ်နဲ့ ယာဂုကျဲ တစ်နပ်ပဲ ရှိတယ်... အသက်ရှင်နေရုံနဲ့တင် လုံလောက်နေပါပြီ؛ မင်းတို့က အနပ်တိုင်း ဒီလောက် ကောင်းကောင်း စားရမယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာလား..."

ချက်ချင်းပင် ဒုက္ခသည်များမှာ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာကြ၏။

အချို့က မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အော်ဟစ် ငိုကြွေးကြပြီး၊ ဝူရှန်း ဂိုဏ်း ၏ လှည့်စားမှုကို မယုံကြည်ခဲ့သင့်ကြောင်းနှင့် ဒုက္ခသည် စခန်း သို့ စောစော လာခဲ့သင့်ကြောင်း မြည်တမ်းနေကြလေသည်။

ဒုက္ခသည် စခန်း မှာ ရုတ်တရက် ဆူညံသွားတော့၏။

"ကောင်းပြီ!"

ဟွမ်ဇီမင် က သူ၏ အတွင်းအားကို လှည့်ပတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်

"အားလုံးပဲ၊ တန်းစီပြီး ဒီနေ့အတွက် ယာဂု လာယူကြ!"

ချက်ချင်းပင် ဒုက္ခသည်များမှာ စိတ်အားထက်သန်စွာ တန်းစီ စတင်ကြလေသည်။

မကြာမီ လူနှစ်ဆယ်ခန့် တစ်တန်းတည်း တန်းစီသွားကြပြီး၊ သူတို့၏ ယာဂုကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် စတင် လက်ခံရရှိကြလေသည်။ ယာဂု ရရှိသူများမှာ စားရန် မစောင့်နိုင်ကြတော့ဘဲ ယာဂု ပူသည်ဖြစ်စေ မပူသည်ဖြစ်စေ မည်သူကမျှ ဂရုမစိုက်ကြချေ။ ဤလူများသည် ဤမျှ ပျစ်နှစ်သော ဆန်ပြုတ်ဖြူ ကို မစားရသည်မှာ အချိန်မည်မျှ ကြာပြီလဲ ဆိုတာ မသိနိုင်ပေ။

၎င်းမှာ သာမန် ဆန်ပြုတ်ဖြူ ဖြစ်သော်လည်း အရသာမှာ ဟင်းလျာ ကောင်းတစ်ခုအလား အလွန် အရသာရှိလှပေသည်။

ဒုက္ခသည် ရာပေါင်းများစွာက မြေအိုးများ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူတို့၏ အက်ကွဲနေသော နှုတ်ခမ်းများမှ ယာဂုများ ကျဆင်းနေလေသည်။

ရုတ်တရက် မြေကြီးပေါ်သို့ ပန်းကန်လုံး တစ်လုံး ကျကွဲသွားသည့် စူးရှသော အသံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်၏။ ထိုလူက သူ၏ နားထင်များကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ခြေနှစ်လှမ်း ယိမ်းယိုင်သွားပြီး လဲကျသွားလေသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဒုက္ခသည်များမှာ နှင်းပေါ်တွင် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတိလစ် လဲကျသွားကြတော့၏။

ထိုစဉ်...

ချည်နှောင်ခံထားရသော ဝူရှန်း ဂိုဏ်းဝင် များ အားလုံး မတ်တတ်ရပ်လာကာ ခရိုင် ရဲများနှင့် စစ်သားများ အဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။

ဟွမ်ဇီမင် သည် အမိုးစွန်းအောက်တွင် လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေပြီး၊ ရွှေရောင် ပန်းထိုးထားသော သူ၏ အရာရှိ ဝတ်ရုံမှာ လေမတိုက်ဘဲ လွင့်ပျံနေလေသည်။ သူ၏ အသံမှာ အဆိပ်လူးထားသော ဓားအလား ထွက်ပေါ်လာသည်

"သူတို့ အားလုံးကို အထဲဆွဲခေါ်သွားပြီး ရှင်းပစ်လိုက်!"

ခရိုင် စစ်သားများနှင့် ရဲများက ဒုက္ခသည်များကို သူတို့၏ ခြေကျင်းဝတ်မှ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲယူကာ ဘေးအခန်း အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြရာ၊ ထိုနေရာတွင် သစ်သားပြားများ အတန်းလိုက် ခင်းထားလေသည်။

စစ်သားများနှင့် ရဲများက သတိလစ်နေသော ဒုက္ခသည်များကို သစ်သားပြားများပေါ်တွင် သေသပ်စွာ နေရာချပေးလိုက်ပြီးနောက် သူတို့၏ ဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြ၏။ လည်ချောင်းများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သော ဓားများ၏ ခုတ်ပိုင်းသံမှာ တူညီနေပြီး၊ နွေးထွေးသော သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ မြစ်တစ်စင်းအလား မြောင်းများ တစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားပြီး လရောင်အောက်တွင် သံချေးရောင် ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ တောက်ပနေတော့၏။

ထို့နောက် ကျွမ်းကျင်သော အလေ့အကျင့် ဖြင့် သူတို့သည် အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ အလောင်းများကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်လိုက်ကြလေသည်။ အဝေးမှ ကြည့်လျှင်...

ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် လည်ပတ်နေသော သားသတ်ရုံ တစ်ခုနှင့် တူနေလေသည်။

သွေးနံ့များမှာ နေရာအနှံ့ ပြည့်နှက်နေပြီး စူးရှနေ၏။

ဟွမ်ဇီမင် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်သွားပြီး အမှောင်ထုထဲသို့ ဝင်ကာ ခရိုင် အစိုးရရုံး ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

မြို့မှာ သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်နေပြီး အသံ တစ်သံမျှ မကြားရချေ။

မကြာမီ ဟွမ်ဇီမင် ခရိုင် အစိုးရရုံး သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ခန်းမကြီး တစ်ခု အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခရိုင်အစိုးရရုံးခန်းမထဲ၌ ခရိုင်ဝန် ဆုန့်ယီနှင့် လက်ထောက်အရာရှိတို့ ရှိနေကြသော်လည်း သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် အနောက်ဘက် အဝေးဆုံးတွင် ထိုင်နေကြသည်။

ရှေ့ဆုံးတွင် ထိုင်နေသူများမှာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်၏ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ဘယ်ဘက်တွင် သွေးအလား နီရဲသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ချောင်းများတွင် အဆိပ်မြွေရစ်ခွေနေသော အဘိုးအိုမှာ လမင်းကိုးကွယ်ရေးဂိုဏ်း၏ တတိယအစောင့်အရှောက် မြွေဘုရင် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏အောက်တွင် အမည်းရောင်သွေးများစိမ့်နေသော ပတ်တီးများရစ်ပတ်ထားပြီး မျက်လုံးသုံးလုံးတပ်ဆင်ထားသည့် ရုပ်သေးရုပ်ကို ပိုက်ထားသူမှာ ဆဋ္ဌမအစောင့်အရှောက် သခင်မကျဲ့တောက် ပင် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် သာမန်ရုံးတော်မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ စုဝေးရာနေရာ ဖြစ်နေတော့သည်။

ခန်းမအလယ်တွင် ဦးခေါင်းခွံမျက်နှာဖုံးနှင့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုရှိနေပြီး ရဲမှူးဟွမ်ဇီမင် ဝင်လာကာ ထိုသူ့ကို ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်!"

ထိုသူမှာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်၏ နံပါတ် (၁) ကျွမ်းကျင်သူ ယဲ့နန်ထျန်း ပင် ဖြစ်သည်။ သူက လေးနက်သောအသံဖြင့်

"အပြင်ဘက်က အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"

ဟု မေးရာ ဟွမ်ဇီမင်က

"ကူမော့နဲ့ သူ့အဖွဲ့က သံသယဖြစ်စရာ ဘာမှမလှုပ်ရှားသေးပါဘူး"

ဟု တင်ပြလိုက်သည်။

ယဲ့နန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဘေးရှိ ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် အမျိုးသားကို

"အချိန်စေ့ပြီလား"

ဟု မေးလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ လောက၏ နံပါတ် (၁) ဝင်္ကပါဆရာကြီးဟု လူသိများသော ပထမအစောင့်အရှောက် ရင်ရှို့ချိုက် ဖြစ်သည်။

ရင်ရှို့ချိုက်သည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သဲပုံစံပြတစ်ခုကို ကြည့်နေ၏။ ထိုပုံစံငယ်မှာ ဆန်းချွမ်ခရိုင်ရှိ အရာရှိများတည်းခိုရာ စံအိမ်ကို ဗဟိုပြုထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူက မန္တန်များကို ရွတ်ဆိုကာ လက်ချောင်းဖြင့် ထိုးပြလိုက်ရာ သဲပုံစံပြမှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝင်္ကပါများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်မှာ...

"ဂိုဏ်းချုပ်... နောက်ထပ် နာရီဝက်လောက် စောင့်ပါဦး... ဒီည ယင် စွမ်းအင် အားအကောင်းဆုံး အချိန်ကို ရောက်တော့မှာပါ... အဲဒီအချိန်ကျရင် လောကဖျက် ဝင်္ကပါ ရဲ့ စွမ်းအားက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ပါလိမ့်မယ်... အဲ့အခါ ကူမော့ကို သတ်တာက သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပါ!"

...

ခရိုင် စံအိမ် အတွင်း၌။

ကင်းလှည့်နေသော စစ်သားများနှင့် ညစောင့်များမှလွဲ၍ အင်ပါယာ သံတမန် ၏ အဖွဲ့မှ အခြားသူများ အားလုံး အနားယူနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိုးချင်းဖုန်း ကုတင်ပေါ်တွင် ဟိုဘက်ဒီဘက် လှည့်ကာ အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်နေ၏။ သူ အကြိမ်ကြိမ် လှည့်လူးနေပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ပြေးလွှားနေလေသည်။ ရုတ်တရက် အချိန်တစ်ခု၌ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခု ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ရုတ်တရက် ထိုင်လိုက်လေသည်။

သူ ချက်ချင်း အပြင်ထွက်ကာ ဘေးအခန်း သို့ သွားပြီး တံခါးကို ခေါက်လိုက်၏။

မကြာမီ တံခါး ပွင့်လာပြီး ယဲ့ကျင်းလန် က စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်စွာဖြင့်

"ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်ကိုကျိုး... သန်းခေါင်ယံကြီးမှာ ဘာလို့ မအိပ်တာလဲ..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးချင်းဖုန်း က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"အစ်ကိုယဲ့... ဘာမှားနေလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော် သိသွားပြီ..."

ယဲ့ကျင်းလန် က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်

"ဘယ်နေရာမှာလဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်း က ပြောသည်

"မှားနေတာ နှစ်ခု ရှိတယ်... ပထမတစ်ခုက မနေ့ညက ဈေးမြို့လေး မှာ ခရိုင် ရဲမှူး ဟွမ်ဇီမင် က ခရိုင် စစ်သားတွေကို ဦးဆောင်ပြီး အဲဒီ ဝူရှန်း ဂိုဏ်း က လူတွေကို ဖမ်းခဲ့တယ်လေ... ကျွန်တော်တို့ အားလုံး လျစ်လျူရှုခဲ့မိတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိတယ် ။အဲဒီ ဝူရှန်း ဂိုဏ်းဝင် တွေက သေရမှာ မကြောက်ဘူးလို့ ပြောခဲ့ကြပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ခုခံမှု က သိပ်မပြင်းထန်ခဲ့ဘူး..."

ယဲ့ကျင်းလန် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်

"အဲဒါက ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား... မနေ့ညက အဲဒီ ဝူရှန်း ဂိုဏ်းဝင် တွေထဲမှာ ကျွမ်းကျင်သူ သိပ်အများကြီး မရှိပါဘူး، ဟွမ်ဇီမင် ကတော့ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်တယ်လေ၊ ပြီးတော့ သူခေါ်လာတဲ့ ရဲတွေနဲ့ ခရိုင် စစ်သားတွေက သေချာ ရွေးချယ်ထားတဲ့ အထက်တန်းလွှာ တွေ ဖြစ်ရမယ်... ခွန်အား ကွာခြားချက် က အရမ်း ကြီးမားလွန်းတော့ သူတို့ရဲ့ ခုခံမှု သိပ်မပြင်းထန်တာ ပုံမှန်ပါပဲ..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးချင်းဖုန်း က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"အဲဒါက ယုတ္တိရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် ထူးဆန်းတာ တစ်ခု ရှိသေးတယ်... ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ မြို့ထဲ ဝင်ပြီးတဲ့နောက်၊ ဒီခရိုင် စံအိမ် ကို သွားဖို့ လမ်းလွှဲသွားတုန်းက အရမ်း ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်..."

"ဘာဖြစ်တာလဲ..."

ယဲ့ကျင်းလန် က မေးလိုက်သည်။

"ကလေး တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး!"

ကျိုးချင်းဖုန်း က ပြောသည်

" "ကျွန်တော်တို့ အိမ်ခြေ ငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်လောက်ကို ဖြတ်ခဲ့ပေမဲ့ ကလေးတစ်ယောက်မှ မတွေ့ရသလို ငိုသံတောင် မကြားရဘူး။ အားလုံး ငတ်မွတ်သေဆုံးကုန်တယ်ဆိုတာလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ဟု စတင်ထောက်ပြခဲ့သည်။

ဒါ့အပြင်

"နောက်ထပ် ထူးဆန်းတာကမြို့ထဲ လူတွေက အရာရှိနဲ့ စစ်သားတွေကို မြင်တာတောင် မကြောက်ကြဘူး။ ဖမ်းဆီးမှုတွေ ရှိနေတာတောင် သူတို့က အတော်လေး တည်ငြိမ်နေတာဟာ အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး"

ဟု ဆက်လက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြသည်။

ထိုစကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ယဲ့ကျင်းလန်က

"မင်းပြောတာ ထူးဆန်းနေတယ်... အခုပဲ သွားပြီး စုံစမ်းကြမလား"

ဟု ဆိုကာ သူတို့နှစ်ဦးသည် ခရိုင်စံအိမ်မှ ချက်ချင်း ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေသည်။

အပိုင်း( ၃၂၀ )သေမင်းမြို့တော်နှင့် ယဲ့နန်ထျန်းကို သတ်ဖြတ်ခြင်း - ၁

လူနေရပ်ကွက် သို့ ရောက်သောအခါ...

တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူတို့ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်—အလွန် တိတ်ဆိတ်လွန်းနေလေသည်။

ကျိုးချင်းဖုန်း သည် နေ့ခင်းက လူနေထိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိသော အိမ်တစ်လုံးဆီသို့ သွားကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်၏။

တံခါးခေါက်သံ က ညအချိန်တွင် ကြည်လင်နေလေသည်။

သို့သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာ ခေါက်ပြီးနောက် တုံ့ပြန်မှု မရှိချေ။

သူတို့ နှစ်ဦး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ ကျိုးချင်းဖုန်း က တံခါးကို ကန်ဖွင့်ကာ အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

"ဘယ်သူမှ မရှိဘူး!"

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။

ချက်ချင်းပင် သူတို့ နှစ်ဦး အခြား အိမ်များဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြပြီး ဆက်တိုက် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း အိမ်တွင် မည်သူမျှ မရှိချေ။ နေ့ခင်းက ထိုနေရာတွင် လူများ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ အတွင်းရှိ လက္ခဏာများက အိမ်များမှာ လူမနေသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ညွှန်ပြနေလေသည်။

"တခြား နေရာတွေကို သွားစစ်ကြည့်ရအောင်!"

ဟု ယဲ့ကျင်းလန် က အကြံပြုလိုက်သည်။

ကျိုးချင်းဖုန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ထို့နောက် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး အခြား နေရာများသို့ ရှာဖွေကြလေသည်။

သို့သော်လည်း...

အလွတ်၊ အလွတ်၊ အားလုံး အလွတ်ပဲ!

သူတို့ ပိုရှာလေလေ ပိုကြောက်လာလေလေ ဖြစ်ပြီး အရိုးထိအောင်ပင် အေးစက်လာတော့၏။

သူတို့ နှစ်ဦး ခရိုင် စံအိမ် သို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့ကြ၏။

"မြန်မြန် ထကြ၊ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ!"

ယဲ့ကျင်းလန် က အော်ဟစ်လိုက်ရာ ခရိုင် စံအိမ် တွင် အနားယူနေသော အင်ပါယာ သံတမန် အဖွဲ့ တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း နိုးသွားစေလေသည်။

ကူမော့၊ ကူချူတုန်း နှင့် ရှောင်ဇီရင် တို့သည် ပထမဆုံး တုံ့ပြန်သူများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့ သုံးဦးစလုံး ဝင်းအတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ထွက်လာကြ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်ကိုယဲ့!"

ကူချူတုန်းက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ကျင်းလန် က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"အစ်ကိုကျိုး နဲ့ ကျွန်တော် အခုလေးတင် လမ်းလျှောက် ထွက်သွားတာ၊ ဆန်းချွမ် ခရိုင် က သရဲမြို့ တစ်မြို့ပဲ... လူတစ်ယောက်မှ ကျွန်တော်တို့ မတွေ့ခဲ့ရဘူး..."

ရှောင်ဇီရင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး

"တကယ် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျိုးချင်းဖုန်း က ပြောသည်

"နေ့ခင်းက တွေ့ခဲ့တာတွေ ထူးဆန်းလို့ အစ်ကိုယဲ့ကို အကူအညီတောင်းပြီး အပြင်ထွက်ကြည့်ခဲ့တာ... ဖြစ်ချင်တော့ ကျွန်တော်တို့ လာရာလမ်းကလူတွေ ပျောက်ကုန်ရုံတင်မကဘူး၊ တခြားလမ်းတွေနဲ့ ရပ်ကွက်တွေမှာလည်း လူသူတစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူး။ ဒီမှာ ဘယ်သူမှမနေတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ သရဲမြို့တစ်မြို့အတိုင်းပဲ!"

ရှောင်ဇီရင် ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူမက

"ဒါဆို ကျွန်မတို့ လှည့်စားခံလိုက်ရပြီပေါ့!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးချင်းဖုန်း က ပြောသည်

"ကျွန်တော်တို့ကို လှည့်စားဖို့ လူတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကို သူတို့ ဖန်တီးထားတာ... တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့သာ ပင်မလမ်းမကြီးကနေ သွားခဲ့ရင် ဒီလိုပုံရိပ်ယောင်မျိုး ဖန်တီးဖို့ နည်းလမ်းရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟု ရှင်းပြခဲ့သည်။

ရှောင်ဇီရင်ကလည်း

"ဆန်းချွမ်ခရိုင်ဝန်က ပြည်သူတွေအတွက် သူ့အသက်ကိုတောင် စတေးခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို သူတို့ ဖန်တီးခဲ့ကြတာ... မြို့တံခါးဝက လူတွေဟာ ကျွန်မတို့လမ်းကို ပိတ်ဖို့ ညွှန်ကြားခံခဲ့ရတာပဲ"

ဟု ဖြည့်စွက်ပြောကြားခဲ့သည်။

ယဲ့ကျင်းလန်က

"ဒါဆို ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ..."

ဟု မေးမြန်းနေစဉ်မှာပင် ကူမော့က အန္တရာယ်ကို ရိပ်မိသွားပြီး

"သွား၊ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာကြ... အင်း... နောက်ကျသွားပြီ!"

ဟု လေးနက်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို မြေကြီးတစ်ခုလုံး နဂါးကြီးတစ်ကောင် လှည့်လိုက်သကဲ့သို့ တုန်ခါသွားပြီး အိမ်များ ပြိုကျပျက်စီးကုန်တော့သည်။ ကူမော့သည် သိုင်းပညာအားနည်းသော ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို ဘေးကင်းရာသို့ ပစ်လွှတ်ကယ်တင်ပေးခဲ့ရသည်။

ထိုစဉ် မြေကြီးထဲမှ ဆူးများပါသော သံကြိုးရာပေါင်းများစွာသည် ယဲ့ကျင်းလန်နှင့် ရှောင်ဇီရင်တို့ကို ရှောင်ရှားကာ ကူမော့တစ်ဦးတည်းကိုသာ ပစ်မှတ်ထား၍ ထိုးဖောက်၍မရသော သံကြိုးလှောင်အိမ်တစ်ခုအဖြစ် ရက်စက်စွာ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့လိုက်လေတော့သည်။

သံကြိုးများ ထိခတ်သံ များကြားတွင် ကူမော့သည် ကွင်းစွပ် သံတံတိုင်း ကြီးတစ်ခုဖြင့် ဝိုင်းရံခံလိုက်ရပြီး၊ ဆူးများက ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အဆိပ်ရည်များ ဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။

"ဒါက ငါ့ကို ရည်ရွယ်တာလား..."

ကူမော့၏ သူငယ်အိမ်များ ချက်ချင်း ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ သူ့ကို ရည်ရွယ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

သို့သော်လည်း သံကြိုးများ ပိတ်တော့မည့် အချိန်မှာပင်၊ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ အရိပ်တစ်ခု အဖြစ် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး မီးခိုးငွေ့လေး တစ်စအလား မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ကူမော့သည် နေရာရွှေ့ပြောင်းကာ လေထုထဲတွင် အေးစက်စွာ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပုံမှန်ကိုယ်ဖျော့ပညာကိုသာ သုံးခဲ့ပါက အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ပျံသန်းလာသော အဆောက်အအုံများနှင့် ကျောက်တုံးကြီးများကြားတွင် ကြိတ်ချေခံရမည်မှာ သေချာလှသည်။

ထိုစဉ် မြေကြီးတုန်ခါမှုမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ခရိုင်စံအိမ်ကြီးလည်း ပြိုကျပျက်စီးသွားရာ အင်ပါယာသံတမန်အဖွဲ့ဝင်များ၏ အခြေအနေမှာ စိုးရိမ်ဖွယ်ဖြစ်လာသည်။ ယဲ့ကျင်းလန်နှင့် ရှောင်ဇီရင်တို့မှာ ကူမော့ကဲ့သို့ လေထဲတွင် မျောလွင့်နိုင်စွမ်းမရှိသဖြင့် ပျံသန်းရှောင်တိမ်းနေကြရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်။

ကူမော့သည် လေထဲမှနေ၍ ရန်သူကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူသည် တစ်ခုကိုမူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည် -

"ဒီခရိုင်မြို့တော်ရဲ့ အဆောက်အအုံတွေဟာ မှော်ဝင်္ကပါတစ်ခုဖြစ်ပြီး ရန်သူတွေဟာ အဲဒီထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေကြတာပဲ!"

"စောင်း လာစမ်း!"

ကူမော့ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ကူချူတုန်းက ကောင်းကင်မိစ္ဆာစောင်း ကို ချက်ချင်း ပစ်လွှတ်လိုက်၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကောင်းကင်မိစ္ဆာစောင်း ကူမော့၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"မင်းတို့ မြေခွေးတွေ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပုန်းနေနိုင်မလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့!"

ကူမော့သည် လှောင်ပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ သူ၏ စောင်းကြိုးများကို အားဖြင့် ဆွဲလိုက်ရာ စူးရှထက်မြက်သော အသံလှိုင်းများ လေထုထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။ ၎င်းအသံလှိုင်းများ၏ ပြင်းအားကြောင့် အဆောက်ဦးမှာ အရည်ပျော်ကျမတတ် ပျက်စီးသွားပြီး မြို့တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားကာ အဆောက်အအုံ အပိုင်းအစများမှာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြေမွကုန်သည်။

ထိုအသံလှိုင်းဒဏ်ကြောင့် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အသုံးပြု၍ ပုန်းအောင်းနေသူများ ဆက်လက် မအောင့်ထားနိုင်တော့ဘဲ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ မျက်နှာဖုံးတပ် ဆင်ထားသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဦးဆောင်သည့် လူတစ်ထောင်ကျော်ခန့်ရှိသော လူအုပ်ကြီးသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကူမော့သည် ထိုမျက်နှာဖုံးတပ်အမျိုးသားနောက်တွင် လေးစားစွာ ရပ်နေကြသော "လမင်းကိုးကွယ်ရေးဂိုဏ်း" ၏ အစောင့်အရှောက် (၃) ဦးကို မြင်လိုက်ရသည့်အတွက် ထိုအမျိုးသားမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ယဲ့နန်ထျန်း သာဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း အတည်ပြုလိုက်နိုင်လေသည်။

"မင်းက ယဲ့နန်ထျန်း ပဲ!"

ဟု ကူမော့က မေးလိုက်သည်။

ယဲ့နန်ထျန်း သည် စောင်းနေသော အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံ တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး၊ သူ၏ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံများက လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေကာ လွှမ်းမိုးနိုင်သော အငွေ့အသက် တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။ သူက လေးနက်သော အသံဖြင့်

"ငါ တကယ်ပဲ ယဲ့နန်ထျန်း ပါ၊ ကူမော့... ငါနဲ့ မင်း..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့နန်ထျန်း စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ကူမော့သည် ထိုက်ရွှီး ပျံလွှားဓား နှင့် ယွမ်ဟုန် ဓား နှစ်လက်ကို ဆင့်ခေါ်ကာ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ကွက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ပေဆယ်ဂဏန်း ပတ်လည်ရှိ လောကတစ်ခုလုံး အဖြူအမဲ ကမ္ဘာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကူမော့သည် ယဲ့နန်ထျန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ချက်ချင်း နေရာရွှေ့ပြောင်း ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် "ခြေလှမ်းတစ်ရာ ပျံလွှားဓား" နှင့် "အရပ်မျက်နှာအနှံ့ အလျားလိုက် လွှဲရိုက်ခြင်း" သိုင်းကွက်နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသုံးပြုကာ တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယဲ့နန်ထျန်းမှာ ပြိုင်ဘက်၏ လှုပ်ရှားမှုကိုပင် မမြင်လိုက်ရဘဲ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ လေဟာနယ်ကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည့်အလား ထွက်ပေါ်လာသော ဓားစွမ်းအင်မှာ ယဲ့နန်ထျန်း၏ လည်ချောင်းဝသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာပြီး၊ ကူမော့၏ ပုံရိပ်ပေါင်း တစ်ထောင်ခန့်က တစ်ပြိုင်နက် ထိုးစိုက်နေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကူမော့သည် ယဲ့နန်ထျန်း၏ နောက်ကျောသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ ယဲ့နန်ထျန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများနှင့်အတူ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲထွက်ကာ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားလေတော့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်!"

"ဂိုဏ်းချုပ်..."

"တိုက်!"

"..."

တစ်ခဏမျှ လမင်း ကိုးကွယ်ရေး ဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ဝင်များ မှင်သက်သွားကြ၏။ လောကတွင် နံပါတ် ၁ မိစ္ဆာ အဖြစ် လူသိများသော လမင်း ကိုးကွယ်ရေး ဂိုဏ်း ၏ ခေါင်းဆောင် ယဲ့နန်ထျန်းသည် တိုက်ခိုက်မှု တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် အသတ်ခံလိုက်ရမည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။

ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက်၊ ယဲ့နန်ထျန်း ၏ သစ္စာရှိ လူယုံ အများအပြားက ကူမော့ကို သတ်ရန် ပြေးဝင်လာကြလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ကူမော့သည် စောင်းနေသော ခေါင်မိုးပေါ်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရပ်နေ၏။

ယဲ့နန်ထျန်း ကို အခုလေးတင် သူ၏ ဓားဖြင့် သတ်လိုက်သည်မှာ သေချာလေသည်။ သို့သော်လည်း တာဝန် ပြီးမြောက်ကြောင်းကို စနစ်က မညွှန်ပြခဲ့ပေ။

...

ကူမော့သည် စစ်ဆေးရန် အချိန်မရခဲ့ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လမင်း ကိုးကွယ်ရေး ဂိုဏ်းဝင် အများအပြားက တိုက်ခိုက်လာသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

ကူမော့သည် ကျိုးပဲ့နေသော အုတ်ကြွပ်များနှင့် နှင်းပွင့်များကြားတွင် အေးစက်တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပြီး၊ သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသော လမင်းကိုးကွယ်ရေး ဂိုဏ်းဝင်များကို ထိုက်ရွှီးဓား နှင့် ယွမ်ဟုန်ဓား တို့ဖြင့် ရက်စက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးဝင်လာသော ဂိုဏ်းဝင်များနှင့် လက်နက်ပုန်းများမှာ ကူမော့၏ ထက်မြက်လှသော ဓားစွမ်းအင်များအောက်တွင် ဖုန်မှုန့်အလား ကြေမွပျက်စီးကုန်သည်။ ကူမော့က မြေကြီးကို ဆောင့်နင်းကာ လေထဲသို့ ပျံတက်လိုက်ချိန်တွင် အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲသွားပြီး၊ သူ၏ ဓားချက်များက သွေးမိုးများရွာစေကာ ရန်သူများကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်သွားစေခဲ့သည်။

ယွမ်ဟုန်ဓားမှ နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသော အနီရင့်ရောင် ဓားစွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ ရန်သူ့ကာကွယ်ရေးချီများကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်ဖျက်ဆီးပစ်သည်။ ကူမော့ ဖန်တီးလိုက်သော အမည်းရောင် ဝဲဂယက်အတွင်းသို့ စုပ်ယူခံရသည့် ဂိုဏ်းဝင်များမှာလည်း ကြိတ်ဆုံအတွင်း ကြိတ်ချေခံရသည့်အလား အရိုးအသားများ ကြေမွကုန်တော့သည်။

ကူမော့၏ အတားအဆီးမဲ့ သတ်ဖြတ်မှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လမင်းကိုးကွယ်ရေး ဂိုဏ်းဝင်များ စိတ်ဓာတ်ပြိုလဲပြီး ထွက်ပြေးကြလေသည်။ ထိုရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် အစောင့်အရှောက် (၃) ဦးဖြစ်သော မြွေဘုရင် နှင့် သခင်မကျဲ့တောက် တို့က ရင်ရှို့ချိုက် ကို ကာကွယ်ပေးကာ ထွက်ပြေးနေကြပြီး၊ ရင်ရှို့ချိုက်မှာမူ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ သူ၏ လက်ထဲရှိ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေလေသည်။

မြွေဘုရင် က စိတ်မရှည်စွာဖြင့်

"မင်း၊ ကျိန်စာတိုက်ခံရမယ့် ပညာရှင်...ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ... မင်းက ဂိုဏ်းချုပ် ကို သတ်လိုက်တာပဲ!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

သခင်မ ကျဲ့တောက် ကလည်း ဒေါသတကြီးဖြင့်

"ရှင်က လောကမှာ နံပါတ် ၁ ဝင်္ကပါ ဆရာကြီး လို့ အမြဲတမ်း ကြွားနေတာ၊ ရှင့်ရဲ့ လောကဖျက် ဝင်္ကပါ က ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်တယ် ဆိုတာ ပြောနေတာ... အခု ဒါပဲလား..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရင်ရှို့ချိုက် က သံလိုက်အိမ်မြှောင် ကို အဆက်မပြတ် ကစားနေရင်း တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"အဲဒါ ငါ့အမှား မဟုတ်ဘူး၊ သတင်းအချက်အလက် တွေက မှားနေလို့ပဲ... ကူမော့ရဲ့ ကိုယ်ဖျော့ပညာ က အဲဒီလောက် မြင့်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းအချက်အလက် မှ မရှိတာ... အဲဒါ ကိုယ်ဖျော့ပညာ လို့တောင် ခေါ်လို့ ရသေးရဲ့လား..

. အဲဒါအပြင် ဂိုဏ်းချုပ် နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောရရင်၊ ပဉ္စမမြောက် နဲ့ လောကမှာ နံပါတ် ၁ ကြားက ကွာဟချက် က အဲဒီလောက် ကြီးမားလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ... သူက ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရတာလေ၊ ငါ...!"

"အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့တော့"

သခင်မ ကျဲ့တောက် က ရင်ရှို့ချိုက် ကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆွဲပြီး အနီးနားရှိ လမ်းကြားလေး တစ်ခုထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကာ

"ယဲ့ကျင်းလန် နဲ့ ရှောင်ဇီရင် တို့ ဟိုဘက်ကနေ လာနေပြီ! သူတို့ ငါတို့ကို တွေ့သွားပြီ!"

ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မြွေခေါင်းပုံစံ ကြိမ်လုံးငယ် တစ်ခုက မြွေဘုရင် ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် လေးနက်သွားလေသည်။

ထိုစဉ်...

ရင်ရှို့ချိုက် က ရုတ်တရက်

"ပြီးပြီ! ဝင်္ကပါ ကို အသက်သွင်းလိုက်!"

ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရင်ရှို့ချိုက်၏ လက်ထဲရှိ သံလိုက်အိမ်မြှောင်မှ အလင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်နှင့်အမျှ မြေအောက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ မည်းနက်သော လေဆင်နှာမောင်း (၁၃) ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။ မြေကြီးနှင့် အဆောက်အအုံ ပျက်စီးမှုများ ကောင်းကင်သို့ လွင့်စင်တက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

ရင်ရှို့ချိုက်သည် ဖရိုဖရဲအသွင်ဖြင့် "ဝင်္ကပါကို အသက်သွင်းလိုက်!" ဟု ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေပြီး သူ၏ သံလိုက်အိမ်မြှောင်မှ စီးကျလာသော သွေးများက မြေကြီးပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော ကျိန်စာအမှတ်အသားများကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ထိုလေဆင်နှာမောင်းများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ယှက်နွယ်ပေါင်းစည်းသွားကာ ကူမော့ကို အလယ်တွင်ထား၍ ပေရာပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော "ဧရာမ အမည်းရောင် လေဆင်နှာမောင်းကြီး" အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

သူ၏ "လောကဖျက် ဝင်္ကပါ" အောင်မြင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရင်ရှို့ချိုက်သည် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အားရပါးရ ရယ်မောနေပြီး သူနှင့်အတူရှိနေသော မြွေဘုရင်နှင့် သခင်မကျဲ့တောက်တို့သည်လည်း အံ့သြဝမ်းသာဖြစ်နေကြတော့သည်။