အရာအားလုံးက ငါ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ် ၃

လူနှစ်ဦးက ယန်လန်ထင်ကို တားဆီးလိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့်မေးလိုက်၏။ "မင်း ဘာဖြစ်လာတာလဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ဒဏ်ရာရလာတာလဲ"

"အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့၊အနိုင်ရသူက ငါဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲလေ။သူဗောဓိဂိုဏ်း ဆီ အသက်ရှင်ရက်ပြန်ရောက်သွားတာကတောင် တော်တော်လေး အထင်ကြီးစရာကောင်းနေပြီ"

ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အပြုံးဖြင့် ယန်လန်ထင် စကားမဆုံးမီမှာပင် သူက ရုတ်တရက်သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး ယခင်က ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်ကာ နီရဲနေသော သူ၏ပါးပြင်များက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သေခါနီးကဲ့သို့ ဖြူရော်သွားခဲ့ချေသည်။

သူသည်မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သုတ်လိုက်၏။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ နိုင်တာပဲ"

"အစ်ကိုယန် " ဖုန်းရှီက မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ စိတ်မရှည်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သေချာသည်မှာ သူအနိုင်ရရှိခဲ့ပါသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ၎င်းက နတ်ဘုရားမင်းဆက်၏နယ်မြေအတွင်းဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်ချီ၏ဖိနှိပ်မှု ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

ထိုသို့မဟုတ်လျှင် ထိုဗောဓိသတ္တက ဤမျှ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ဂုဏ်ယူစရာ ဘာရှိနေသနည်း။

သူတို့သုံးဦးက တောင်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစစ်သူကြီးချုပ်များအနေဖြင့် ဗောဓိဂိုဏ်း နှင့် ရန်ဖြစ်ရန် မဟုတ်ဘဲ မဟာတောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲရန် တာဝန်ရှိကြပေသည်။

၎င်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍ရနိုင်သော ပဋိပက္ခတစ်ခုဖြစ်ပေ၏။

"မင်းရဲ့လက်ရှိအခြေအနေနဲ့ဆိုရင် စီရင်စုကိုးခုကို မင်းမကာကွယ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာကိုရော မင်း စဉ်းစားဖူးရဲ့လား" ရန်မင်လီ သူ့ကို ခက်ထန်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ချေသည်။

"ငါအသက်ရှူနေသေးသရွေ့ ဘယ်လိုလုပ် မကာကွယ်ဘဲ နေမှာလဲ"

ယန်လန်ထင် လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ကျော်လွန်ကာ ကျန်းယန်စီရင်စုဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားခဲ့၏။

"..." ရန်မင်လီ နှင့် ဖုန်းရှီး တို့ နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြချေသည်။

အကယ်၍အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ တိုက်ပွဲဝင်ရမည်ဆိုလျှင်၊အတွင်းပိုင်းရှိ ပုန်းကွယ်နေသော ဒဏ်ရာများကိုလျစ်လျူရှုပြီး မဟာတာအိုကို လိုက်စားခြင်းမပြုတော့လျှင် သေချာသည်မှာ သူတို့က လုံးဝပျက်စီးသွားသည်အထိ ဆက်လက် ကာကွယ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤအရာများအားလုံး၏အဓိပ္ပါယ်က မည်သည့်အရာနည်း။

...

ကျန်းယန်စီရင်စု

ကြာပန်းပလ္လင်က ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းပျံသန်းနေပြီး ဗောဓိသတ္တကျောက်ရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ တောင့်တင်းစွာ ထိုင်နေကာ သူ၏အနောက်တွင် လက်တစ်ထောင်တွဲလောင်းကျနေ၏။

သူက နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်မောကျနေသည့်အလား မျက်လွှာချထားချေသည်။

အနက်ရောင်ခွေးက တွေဝေစွာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေပြီး ၎င်း၏မျက်လုံးများတွင် တောက်ပမှု လုံးဝ ကင်းမဲ့နေပေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ၎င်းကတစ်စုံတစ်ခုကိုမြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ်တုန်ရီသွားပြီး သူ၏အကြည့်ကို အလျင်အမြန်ရှောင်လွှဲသွားကာ ကိုယ်ကိုကွေးထားလိုက်သည်။

"မိစ္ဆာသားရဲ၊ မင်း ဘာမြင်လိုက်တာလဲ" အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသော ဗောဓိသတ္တက မျက်လုံးများကိုဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကိုအသာအယာဆန့်ထုတ်ကာ အနက်ရောင်ခွေး၏လည်ပင်းကိုဆုပ်ကိုင်၍ အထက်သို့ မြှောက်တင်လိုက်ပေ၏။

အနက်ရောင်ခွေးက တွေဝေစွာဖြင့် ပါးစပ်ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဖွင့်ထားပြီး ရုန်းကန်ခြင်းမရှိသကဲ့သို့ အသံတစ်ချက်မျှပင် မထွက်ခဲ့ဘဲ ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်သည့်အလား ဖြစ်နေချေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စံအိမ်တစ်ခုအတွင်း၌

"ဟူး၊ နောက်ဆုံးတော့ သွားပြီပဲ" ယဲ့လန်က ကြာပန်းပလ္လင်အဝေးတွင် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်းယီ ကောင်းကင်ကန့်လန့်ကာကို တိတ်ဆိတ်စွာစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကပ်ဘေးတစ်ခုမှ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာခြင်းအတွက် မည်သည့် ဝမ်းမြောက်မှုမျှ မရှိသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရပေ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် အမြင်မှားတာ နေမှာပါ" ရှန်းယီ က သူ၏အကြည့်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ချေသည်။

"ကံကောင်းတာပေါ့" ထိုအချိန်မှာပင် လူအိုကြီးတစ်ဦးသည်ခြံဝင်းထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်လာပေ၏။

ရှန်းယီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး "မင်း အခုလောက်ဆို ထွက်ပြေးသွားလောက်ပြီလို့ ငါ ထင်နေတာ"

"ကျွန်တော် သတင်းရတာ နောက်ကျသွားလို့ အချိန်မရလိုက်ဘူး" ရှန်းယီ မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း စကားပြောတာ တော်တော် ပွင့်လင်းတာပဲ" ယန်လန်ထင်က ဖြော့တော့သောအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

သူ ချဉ်းကပ်လာရင်း လူငယ်လေး၏ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့အပိုင်းကိုပဲ မင်းလုပ်၊ငါ အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ အရာအားလုံး ငါ့ရဲ့စောင့်ကြည့်မှုအောက်မှာ ရှိပါတယ်"

ရှန်းယီ ကျန်းယန်တွင် ဆက်နေခြင်းက ယုံကြည်မှုတစ်မျိုးကိုပြသနေခြင်းဖြစ်ပေ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက အိုမင်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများ၏ ယုံကြည်မှုကို အချည်းနှီးမဖြစ်စေခဲ့ချေ။

"ဒါဆို သွားတော့မယ်၊ လိုက်ပို့စရာ မလိုပါဘူး"

ယန်လန်ထင်က ရှန်းယီ၏အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် ဤနေရာသို့လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး စကားပြောပြီးနောက် အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။

အကြီးအကဲ သူတို့၏အမြင်အာရုံမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ သူတို့သုံးဦး တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့ကြချေသည်။

"ဟူး" ဝူရှန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။ သူတို့၏ကျင့်ကြံခြင်းက တောင်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစစ်သူကြီးချုပ်ကဲ့သို့ မနက်ရှိုင်းသော်လည်း သူတို့သည် သာမန်လူများ မဟုတ်ကြပေ။

လူအိုကြီးက ခိုင်မာစွာရပ်တည်နိုင်ရန် အားတင်းကာကြိုးစားနေရကြောင်းကို သူတို့ မည်သို့ မမြင်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

စီရင်စုကိုးခုအတွက် တစ်ဦးတည်းသော တောင်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစစ်သူကြီးချုပ် ဤကဲ့သို့ ဒဏ်ရာရရှိသွားခြင်းကြောင့် သူတို့သုံးဦးအနေဖြင့် ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှပေ၏။

ဗောဓိသတ္တ ထိုကဲ့သို့ ထွက်ခွာသွားခြင်းက သိသာထင်ရှားသောဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုကို သေချာပေါက် ခံစားခဲ့ရမည်ဖြစ်ရာ သူက ဤကဲ့သို့သော နာကြည်းမှုကိုသည်းခံနိုင်မည်လားဆိုသည်ကိုတော့ မသိတော့ပေ။

သူ၏နောက်လိုက်များလက်တုံ့ပြန်ရန်ရောက်လာသောအခါ မဟာတောင်ပိုင်းတိုက်ကြီး၏ အခြေအနေကပိုမို ဆိုးရွားလာမည်သာ ဖြစ်ချေ၏။

"အနည်းဆုံးတော့ ဒီကပ်ဘေးက လောလောဆယ် ပြီးသွားပြီလေ" ယဲ့လန် အားတင်းထားသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် လူတိုင်းကို အားပေးရန်ကြိုးစားလိုက်ပါသည်။

"..."

ရှန်းယီ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့၏။

သူက ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီးပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရှုနေပေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်၏ကာကွယ်ပေးမှုကို ခံရခြင်းဟူသော ဤခံစားချက်က သူ၏နှလုံးသားထဲသို့ သက်သောင့်သက်သာရှိမှုများစွာ ယူဆောင်လာပေးပုံမရချေ။

သို့သော် သူ၏လက်ရှိ ခွန်အားအဆင့်ဖြင့် ဤအစစ်အမှန်မသေမျိုးနတ်ဘုရားများ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မိုးနှင့် မြေကဲ့သို့ ကွာခြားလှ၏။ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန်မဆိုနှင့် ဘေးမှရပ်ကြည့်သူတစ်ဦး ဖြစ်ရန်ပင် မထိုက်တန်သေးချေ။

ရှန်းယီ၏အကြည့်များက တလက်လက်တောက်ပသွားပြီး ကောင်းကင်ကန့်လန့်ကာ အတွင်းရှိ အနက်ရောင်ခွေးနှင့် တိုတောင်းသောအကြည့်ချင်းဆုံမှုကို ပြန်လည်သတိရမိလိုက်၏။

သူ၏သေမျိုးအမြင်အာရုံဖြင့်ဆိုပါက သေချာသည်မှာ သူအရာများစွာကို အထင်အမြင်လွဲမှားနိုင်ပေသည်။

ဗောဓိသတ္တတစ်ပါး ပိုင်ဆိုင်သော ဝိညာဉ်သားရဲ တစ်ကောင်ကို မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦးဟု အထင်အမြင်လွဲမှားသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် အနက်ရောင်ခွေးက သူ့ကိုအကြည့်ချင်းစုံရန်အတင်းအကျပ်ရှောင်လွှဲသွားခြင်းက လူမှားနိုင်ခြေကို သိသိသာသာလျော့ကျသွားစေခဲ့သည်။

ယခင်က သူတို့လမ်းခွဲခဲ့ကြစဉ် သူ တစ်ဖက်လူကို ခရီးစဉ်တွင် ဂရုစိုက်ရန်မှာကြားခဲ့သော်လည်း နတ်ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓများ၏မျက်လုံးများ ကောင်းကင်ယံကို လွှမ်းခြုံထားသော ဤကမ္ဘာကြီးတွင် ဂရုစိုက်ခြင်းဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာကို ဆိုလိုသနည်းဟု တွေးတောစရာပင်။