အခန်း (၁၀၉-၁၁၀)

အခန်း(၁၀၉) တောဝက်အုပ်

ထောင်ချောက်၏ အစွန်းမှာ ဗလာဖြစ်နေသည်က သေချာသွား၏။

မြေကြီးပေါ်ရှိ မြက်ခင်းများမှာ နင်းချေခံထားရသော်လည်း မည်သည့် သားကောင်၏ အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရပေ။

လဲ့ချန်က ရွှံ့ပေနေသော မြေကြီးကို စစ်ဆေးရန် ငုံ့လိုက်ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် ဂရုတစိုက် လှန်လှောကြည့်ကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သွေးတွေ စီးထွက်သွားတာ ကြာလှပြီပဲ... သားရဲက ခေါင်းမဖြတ်ခံရခင်ကတည်းက လုံးဝ သေနေခဲ့တာ... ဒီလုပ်ရပ်က ဝံပုလွေ လုပ်တာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး... ငါတို့ကို အနောက်ကနေ ဘယ်သူ စောင့်ကြည့်နေတာလဲ..."

အားကော်မှာ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းပြမရလောက်အောင် ဟာတာတာ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်၏။ ရုတ်တရက် သူ၏ ခြံဝင်းထဲမှ ထူးဆန်းသော အနံ့ကို သတိရသွားသော်လည်း သူ ဘာပြောပြော မှန်မည် မဟုတ်ပေ။

သူက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး လဲ့ချန်အား တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ရွာထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ အမဲလိုက်ထားတဲ့ ဝံပုလွေတွေနဲ့ ပြဿနာ လာရှာနေတာများလား..."

လဲ့ချန်က ပြန်မဖြေချေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ဝေဝါးစွာ ခံစားနေရသော်လည်း အတိအကျတော့ မပြောနိုင်ပေ။

သူက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။

"ဒီဝံပုလွေသုံးကောင်ကို အရင် ပြန်ယူသွားကြတာပေါ့... သူတို့ရဲ့ သားရေတွေက တန်ဖိုးရှိတယ်... အလဟဿ မဖြစ်စေရဘူး... ကျန်တာတွေကို နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့..."

ရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လဲ့ချန်က ဝံပုလွေကို အရေခွံခွာ၍ ဂရုတစိုက် သားရေနယ်ပြီး မြို့ပေါ်သို့ သွားရောင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် ဝံပုလွေသားရေများက တန်ဖိုးကြီးသော ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ငွေအများကြီး ရနိုင်၏။

နောက်ရက် အနည်းငယ်အတွင်း ရွာပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပုံမှန်ထက် ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဝံပုလွေ အူသံများကို တစ်ခါမျှ ထပ်မကြားရတော့ပေ။

လူတိုင်းက ဝံပုလွေ ပြဿနာ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ယူဆကာ သက်ပြင်းချနိုင်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လဲ့ချန်ကမူ အမြဲတမ်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေ၏။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

တတိယမြောက်နေ့တွင်…

နေလုံးက အနောက်ဘက်သို့ ယိမ်းနေပြီး လူများကို ငိုက်မျဉ်းစေသည်။

လဲ့ချန်က ခြံထဲတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ ဓားသွေးနေ၏။

"အစ်ကိုချန်... ဓားကို မှန်တစ်ချပ်လို သွေးထားတာပဲ... အစ်ကို ဘာအကွက်ကြီး စီစဉ်နေတာလဲ..."

အားကော်က သူ၏ လက်ထဲတွင် ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့် တစ်ဝက်ကို ကိုင်ထားပြီး အစအနများကို မြေကြီးပေါ်တွင် ဖြန့်ကျဲကာ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာသည်။

လဲ့ချန်က သူ့ကို ဘေးတိုက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

"စား... စား... မင်း သိတာက စားဖို့ပဲ ရှိတယ်...တောဝက်က တောင်ပေါ်က ဆင်းလာပြီး သီးနှံတွေကို ဖျက်ဆီးရင် သူတို့ကို ကာကွယ်ဖို့ ဒီပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်ကို သုံးမှာလား..."

အားကော်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျန်နေသော ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ထိုးထည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန် ပြောတာ မှန်တယ်... ငါတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားနဲ့ဆို တောဝက် တစ်ကောင်ရဲ့ သွားကြားညှပ်ဖို့လောက်ပဲ အသုံးကျမှာ..."

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သစ်ကိုင်းများ ကျိုးပဲ့သံများနှင့် ရောနှောနေသော ဆူညံလှသည့် ဝက်အော်သံများက အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ပို၍ ရှင်းလင်းလာ၏။

"သောက်ကျိုးနည်း... ပြောရင်းဆိုရင်း ရောက်လာပြီ..."

ဝမ်ချွဲဇီက သူ၏ ချိုင်းထောက်ကို အားပြုကာ အိမ်ထဲမှ ယိမ်းထိုးယိမ်းထိုး ထွက်လာသည်။

"အဲ့ဆူညံသံက တစ်ကောင် နှစ်ကောင်တည်းဆီက ထွက်လာတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

လဲ့ချန်၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားပြီး သွေးထားသော ဓားကို ဆွဲယူလိုက်၏။

"သွားကြမယ်... သွားကြည့်ရအောင်..."

သူတို့သုံးယောက်က လက်နက်များကို ဆွဲယူကာ အသံထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်သို့ ပြေးသွားကြသည်။

တောစပ်သို့ မရောက်မီမှာပင် ကြီးမား၍ မည်းနက်နေသော တောဝက်အုပ်ကြီးက မြေကြီးကို တူးဆွကာ ရွာဘက်သို့ ဦးတည်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ဤသည်က ယခင်ကထက် ပို၍ ကြီးမားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး ကောင်ရေ နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့် ရှိသည်။

"ဘုရားရေ... သူတို့က ငါတို့ရွာကို ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်အောင် လုပ်တော့မယ့်ပုံပဲ..."

အားကော်မှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် ခြေထောက်များ တုန်ယင်လာကာ စကားထစ်သွား၏။

"ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ... လက်နက်တွေကို ကိုင်ထား..."

ဝမ်ချွဲဇီမှာ သွက်လက်မှု မရှိသော်လည်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်က လူငယ်တစ်ယောက်ထက် မလျော့ပေ။ သူက ဓားမကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

လဲ့ချန်က သူ့ကို ဖမ်းဆွဲ၍ ပြောလိုက်၏။

"နေဦး... ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း..."

သူက တောဝက်အုပ်၏ အနောက်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ သိုးထိန်းနှစ်ယောက်က သိုးအုပ်ကို မောင်းနှင်နေသည့်အလား မီးခိုးရောင် အရိပ်နှစ်ခုက တောဝက်အုပ်၏ နောက်မှ ယိမ်းထိုးယိမ်းထိုးဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာနှင့် ပုံမှန် လိုက်ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဝံပုလွေ... ပြီးတော့ ခြေဆွံ့နေတာလား..."

အားကော်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံနိုင်စွာဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"သူတို့က ငါတို့ ဖမ်းမိပြီး ထွက်ပြေးသွားတဲ့ နှစ်ကောင်ပဲ..."

လဲ့ချန်က သွားကို ကြိတ်လိုက်၏။

"တကယ့်ကို ပါးနပ်တဲ့ လှည့်ကွက်ပဲ... သူတို့က လက်စားချေဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ တောဝက်တွေကို ရွာထဲ ရောက်အောင် မောင်းထုတ်နေတာ..."

ဝမ်ချွဲဇီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဲ့သားရဲက တကယ့် မိစ္ဆာပဲ... သူက လူထက်တောင် ပိုကောက်ကျစ်သေးတယ်..."

"အစ်ကိုချန်... ငါတို့... ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ... သူတို့ တောဝက်အုပ်ကို ရွာထဲ မောင်းသွင်းသွားတာကို ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်နေလို့တော့ မရဘူးမလား..."

အားကော်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။ သူ၏ တစ်သက်တွင် ဤမျှများပြားသော တောဝက်များကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးချေ။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သာ ရွာထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပါက ဘာတွေ ဖြစ်လာမည်နည်း။ ကြက်များနှင့် ခွေးများမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး လူများပင် သေဆုံးနိုင်၏။

ဝမ်ချွဲဇီက တံတွေးကို အားပါးတရ ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ဆဲရေးလိုက်သည်။

" သောက်ကျိုးနည်း သားရဲတွေ... ငါတို့ကို ရွှံ့နဲ့ လုပ်ထားတယ်များ မှတ်နေလား... အစ်ကိုချန်... ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ... အဘိုးကြီးဝမ် ငါကတော့ ငါ့ရဲ့ အသက်ကြီးကို ရင်းပြီး သူတို့ကို တိုက်ခိုက်မယ်..."

လဲ့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ပြေးလွှားနေ၏။ တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းက သေချာပေါက် အလုပ်ဖြစ်မည် မဟုတ်သဖြင့် သူက အစီအစဉ်တစ်ခုကို စဉ်းစားရမည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး အကြံတစ်ခု ရလာသည်။

"အားကော်... ရွာကို မြန်မြန် ပြန်သွားပြီး ခွန်အားရှိတဲ့ ယောက်ျားတွေ အားလုံးကို စု... ပြီးရင် ပေါက်ပြားတွေ၊ ဂေါ်ပြားတွေ ယူပြီး ရွာအဝင်ဝကို လာခဲ့ကြ... ဝမ်ချွဲဇီ... ခင်ဗျား ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့... ဝါးနည်းနည်း သွားခုတ်ရအောင်..."

"အစ်ကိုချန်... မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ..."

ဝမ်ချွဲဇီက လဲ့ချန်၏ အတွေးကို ခန့်မှန်းမိသွားပုံရပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် လက်သွား၏။

"မေးခွန်းတွေ အများကြီး မမေးနဲ့... မြန်မြန်လုပ်..."

လဲ့ချန်က ပြောပြီးနောက် တောအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

အချိန်က အရေးကြီးသဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်မှာ အချိန်မဆွဲရဲကြချေ။ လက်မောင်းလုံးခန့် တုတ်သော ဝါးတစ်စည်းကို အလျင်အမြန် ခုတ်ပြီးနောက် ရွာအဝင်ဝဆီသို့ ဆွဲယူသွားကြ၏။

သူတို့ ရွာအဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ အားကော်က ရွာသား ဆယ်ယောက်ကျော်နှင့်အတူ ထိုနေရာတွင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုချန်... လူတွေအကုန်ရောက်ပြီ... ပြော... အစီအစဉ်က ဘာလဲ..."

အားကော်က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

လဲ့ချန်က ရွာအဝင်ဝရှိ လမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တူး... တွင်းနက်နက် တစ်တွင်းတူး... အောက်ခြေမှာ ချွန်ထက်နေတဲ့ ဝါးချွန်တွေ စိုက်ထား... ပြီးရင် လူမသိအောင် ခြောက်သွေ့နေတဲ့ သစ်ကိုင်းတွေ၊ သစ်ရွက်တွေနဲ့ ဖုံးထားလိုက်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရွာသားများက လဲ့ချန်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားကြပြီး အားလုံးက ပေါက်ပြားများနှင့် ဂေါ်ပြားများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကိုင်ဆောင်ကြ၏။

ယနေ့ခေတ်တွင် ကျေးလက်ဒေသမှ အမျိုးသားများက အလွန်ကျွမ်းကျင်ကြပြီး အထူးသဖြင့် တွင်းတူးရာတွင် ဖြစ်သည်။

တစ်နာရီပင် မကြာမီ နှစ်မီတာကျော်နက်ပြီး တစ်မီတာကျော် ကျယ်သော တွင်းကြီး တစ်တွင်းကို တူးပြီးသွား၏။

တွင်းအောက်ခြေတွင် ချွန်ထက်သော ဝါးချွန်များကို ထူထပ်စွာ စိုက်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေကြီးနှင့် ကွဲပြားမှု မရှိစေရန် ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ကိုင်းများနှင့် သစ်ရွက်များကို အပေါ်မှ ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒါက... ဒါက အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား..."

အားကော်က ရိုးရှင်းသော ထောင်ချောက်ကို ကြည့်ရင်း မသေချာသေးသလို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်၏။

လဲ့ချန်က သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့... အဲ့တောဝက်တွေကသာ ဒီဘက်ကို ပြေးလာရဲရင် သူတို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်မသွားရဘူးလို့ ငါ အာမခံတယ်..."

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သစ်ကိုင်းများ ကျိုးပဲ့သံနှင့် ရောနှောနေသော နားကွဲမတတ် ဝက်အော်သံကြီးက အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာ၏။

"သူတို့ လာနေပြီ..."

လဲ့ချန်၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားပြီး တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"ပုန်းနေကြ... ငါ့အမိန့်မရဘဲ ဘယ်သူမှ အသံမထွက်စေနဲ့..."

ရွာသားများက အနီးအနားရှိ သစ်ပင်များ အနောက်တွင် အလျင်အမြန် ပုန်းအောင်းလိုက်ကြပြီး ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို အသက်ရှူမှားမတတ် စောင့်ကြည့်နေကြ၏။

ကြီးမားသော တောဝက်အုပ်ကြီးက ရွာအဝင်ဝဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလာကြသည်။

ခြေဆွံ့နေသော ဝံပုလွေနှစ်ကောင်က တောဝက်အုပ်၏ နောက်မှ ဘယ်ညာ တစ်ဖက်စီ လိုက်ပါလာပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် ၎င်းတို့ကို ခုန်အုပ်၍ ကိုက်ကာ ရှေ့သို့ မောင်းနှင်နေ၏။

"သောက်ကျိုးနည်း... တကယ့်ကို ရက်စက်တာပဲ..."

ဝမ်ချွဲဇီက သစ်ပင်အနောက်တွင် ပုန်းအောင်းရင်း အံကြိတ်ကာ ဆဲရေးလိုက်သည်။

တောဝက်အုပ်ကြီးက ပိုပို၍ နီးကပ်လာပြီး ရွာအဝင်ဝသို့ ပြေးဝင်လာတော့မည့် ပုံပေါ်နေ၏။

ထိုစဉ်မှာပင် ရှေ့ဆောင် တောဝက်ကြီးက ထောင်ချောက်ထဲသို့ ခေါင်းစိုက်ကျသွားတော့သည်။

"အား..."

စူးရှသော အော်သံကြီးက တောအုပ်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်၏။

ထောင်ချောက်ထဲရှိ ဝါးချွန်များက တောဝက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

အနောက်မှ တောဝက်များမှာ ဤရုတ်တရက် အဖြစ်အပျက်ကြောင့် လန့်သွားကြပြီး ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ကာ ကျော့ကွင်းထဲတွင် ပိတ်မိနေသော သူတို့၏ အဖော်ကို ထိတ်လန့်တကြား

စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

တိရစ္ဆာန်များပင်လျှင် လူဆန်သည့် အငွေ့အသက် အနည်းငယ် ရှိကြသည်။

ဘယ်လို သားရဲမျိုးက သေရမှာကို မကြောက်ဘဲ နေမည်နည်း။

တောဝက်များပင် ဖြစ်စေကာမူ။

"တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ..."

လဲ့ချန်က တိုးညှင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သစ်ပင်အနောက်မှ ပြေးထွက်လာကာ သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို မြှောက်၍ ခြေဆွံ့နေသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်၏။

"ဒိုင်း..."

သေနတ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ခြေဆွံ့နေသော ဝံပုလွေမှာ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အခြား ခြေဆွံ့နေသော ဝံပုလွေမှာ အမြီးကုပ်၍ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားတော့၏။

အခန်း (၁၁၀)စည်းလုံးညီညွတ်မှု

ထောင်ချောက်ထဲရှိ တောဝက်များက အူနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူတို့ကို မောင်းနှင်မည့် ဝံပုလွေများ မရှိတော့သဖြင့် ကျန်သော တောဝက်များက နောက်ကြောင်းလှည့်ကာ တောအုပ်ထဲသို့ အထိတ်တလန့် ထွက်ပြေးသွားကြ၏။

ရွာသားများက သစ်ပင်အနောက်မှ ထွက်လာကြပြီး ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကို့ရဲ့ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်က တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ..."

အားကော်က လဲ့ချန်ကို အားကျစွာ ကြည့်လိုက်၏။

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကံကောင်းသွားလို့ပါ..."

"အစ်ကိုချန်... အဲ့ဝံပုလွေကို ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

ဝမ်ချွဲဇီက သေဆုံးနေသော ဝံပုလွေကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးလိုက်၏။

"အရင်ဆုံး ပြန်သယ်သွားကြတာပေါ့... ပြီးမှ ဆက်ပြောကြမယ်..."

ရွာသားအချို့က သေဆုံးနေသော ဝံပုလွေနှင့် ထောင်ချောက်ထဲမှ ဒဏ်ရာရနေသော တောဝက်ကို ရွာသို့ ပြန်သယ်ရန် အတူတကွ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ကြသည်။

ရွာအဝင်ဝတွင် အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးတစ်စုက စောင့်နေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။ တောဝက်နှင့် သေဆုံးနေသော ဝံပုလွေကို ပြန်သယ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

"ဘုရားရေ... တကယ့် တောဝက်ကြီးပါလား..."

"ဝံပုလွေက တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ..."

"ချန်ဇီ... မင်းတို့က တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ..."

လူတစ်စုက လဲ့ကျီမင်က ကြိုတင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ရွာကော်မတီ ခြံဝင်းဆီသို့ တိုးဝှေ့သွားကြ၏။

သူက ခြံဝင်းအလယ်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် ကြွေခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်။

"ချန်ဇီ... မဆိုးဘူး... မင်း ထပ်ပြီး ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ပြန်ပြီ..."

လဲ့ကျီမင်က လဲ့ချန် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာက အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ချက်ချင်း လင်းလက်သွားပြီး စကားပြောရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"တပ်မဟာခေါင်းဆောင်... ခင်ဗျား အဲ့အကြောင်း ကြားပြီးပြီလား..."

လဲ့ချန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဤနေရာတွင် အသေးစိတ် အစီရင်ခံစာတစ်ခု ပေးရမည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း သတင်းများက လူတွေ သွားလာသည်ထက် ပိုမြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။

"ဒီမိန်းမတွေနဲ့ ကလေးတွေက ဘယ်လိုလုပ် လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သိမ်းထားနိုင်မှာလဲ... ငါတို့ရွာမှာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ရတဲ့အရာ ဘာရှိလို့လဲ..."

လဲ့ကျီမင်က စကားပြောရင်း လှည့်ကာ သူ့ကိုရော အခြား ရွာသားများကိုပါ ခြံဝင်းထဲသို့ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒီအတိုင်း မတ်တတ်ကြီး ရပ်မနေကြနဲ့... အထဲဝင်ပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့... ဒါနဲ့ အဘိုးလင် ဘယ်မှာလဲ... ဒီကိစ္စက ကြီးမားတဲ့ကိစ္စဆိုတော့ သူ့ကိုပါ ပါဝင်ပတ်သက်စေဖို့ လိုတယ်..."

"အဘိုးလင်က ရွာကော်မတီရုံး နောက်မှာ စောင့်နေတယ်... ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း သွားခေါ်လိုက်မယ်..."

အားကော်က ချက်ချင်း တာဝန်ယူလိုက်ပြီး ဖုန်တလုံးလုံး ထသွားအောင် ပြေးထွက်သွားတော့၏။

လဲ့ကျီမင်က အခန်းထဲရှိ ရှစ်ထောင့်စားပွဲ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း တွေးတောနေသည်။

လဲ့ချန်က သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သတိပြုမိသွားပြီး အရင် စကားစလိုက်၏။

"တပ်မဟာခေါင်းဆောင်... ဒီနေ့ကိစ္စက သီသီလေး လွတ်သွားတယ် ဆိုပေမဲ့ ဝံပုလွေတွေကို အမြစ်မပြတ် ရှင်းလင်းနိုင်သေးဘူး... အခု တောဝက်တွေတောင် ရွာထဲကို အုပ်စုလိုက် ပြေးဝင်လာရဲနေပြီ... ဝံပုလွေတွေ နောက်ထပ် ပြဿနာအကြီးကြီး လာရှာတာကို ကျွန်တော်တို့ ဒီအတိုင်း ရပ်စောင့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး မလား..."

"ဟေး... လဲ့ချန်... မင်းမှာ ဦးနှောက်ရှိသားပဲ..."

လဲ့ကျီမင်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချ၍ သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ပြောတာ မှန်တယ်... ဝံပုလွေတွေ ရှိနေသရွေ့ ငါတို့ရဲ့ ပြဿနာတွေက အဆုံးသတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... တကယ် စိတ်ချရအောင် သူတို့ အကုန်လုံးကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းပစ်ရမယ်..."

"ဟုတ်တယ်... တပ်မဟာခေါင်းဆောင်... ခင်ဗျား ဝံပုလွေ ရှင်းလင်းရေးကို တာဝန်ယူလိုက်ပါ..."

ထိုအခိုက်တွင် အားကော်က အဘိုးလင်နှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လှမ်းအော်လိုက်၏။

"ကျွန်တော့်ကို မေးရင်တော့ ဝံပုလွေ အလောင်းကို အရေခွံခွာပြီး ပိုက်ဆံရအောင် ရောင်းလို့ရတယ်... အသားကိုတော့ ခွေးကျွေးလို့ရတယ်... ရွာထဲက လူတိုင်း ဝံပုလွေသတ်တဲ့ကိစ္စမှာ တစ်ခုခု ထည့်ဝင်သင့်တယ်..."

ဝမ်ချွဲဇီက သူ၏ အကြံဉာဏ်ကို ပေးရန် ရှေ့သို့ တက်လာသည်။

"ချွဲဇီ... မင်းက ပျော်ပွဲဝင်ဖို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာပဲ..."

လဲ့ကျီမင်က စိတ်မရှည်စွာ ဆဲရေးလိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော ရွာသားများကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေစရာတော့ မလိုပါဘူး... လဲ့ချန်နဲ့ အခြားသူတွေက စွန့်စားဖို့ ဆန္ဒရှိနေကြပြီဆိုတော့ တစ်ရွာလုံး ပါဝင်ပံ့ပိုးကြဖို့ ငါ အကြံပြုတယ်... လူတိုင်းက ကောက်နှံရိက္ခာ ဒါမှမဟုတ် ငွေသား အနည်းငယ် ထည့်ဝင်လို့ ရတယ်... နည်းနည်းဖြစ်ဖြစ် များများဖြစ်ဖြစ် ဒါတွေ အားလုံးက ဒီကိစ္စအတွက်ချည်းပဲ..."

"ဟုတ်တယ်... ငါတို့ အဲ့ဝံပုလွေကို ဖမ်းမိနိုင်တယ်... ပြီးတော့ ငါတို့က ၎င်းရဲ့ သားရေကိုလည်း မျက်စိကျနေတယ်... ငါ့ရဲ့ သားအကြီးဆုံးအတွက် အင်္ကျီရှည် တစ်ထည်လောက် လုပ်ပေးနိုင်ရင် ငါတို့ ကြွားရတာ ပိုပြီး ယုံကြည်မှု ရှိသွားလိမ့်မယ်..."

ရွာသားတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်ရာ အိမ်ထဲမှ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာစေ၏။

...

ထိုညက ရွာမှာ ကံတရားအရ စည်ကားနေတော့သည်။

ထောင်ချောက်ထဲမှ တောဝက်များအားလုံး သေဆုံးသွားကြ၏။

ရွာသားများက အံ့မခန်းစရာ အကျိုးသက်ရောက်မှုဖြင့် တောဝက်ကို ခွဲစိတ်ရှင်းလင်းကြသည်။

ရွာထဲတွင် ထမင်းချက်များဟု လူသိများသော အမျိုးသမီးအချို့က သူတို့၏ အင်္ကျီလက်များကို စောစောစီးစီး ခေါက်တင်လိုက်ကြပြီး သံဒယ်အိုးကြီး ပတ်လည်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြ၏။

ရေနွေးဆူပွက်ခြင်း၊ အရိုးနွှာခြင်းနှင့် ချက်ပြုတ်ခြင်း စသည်တို့ အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုပ်ဆောင်ကြသည်။ မီးဖိုထဲတွင် ထင်းများ လောင်ကျွမ်းနေမှုနှင့်အတူ များမကြာမီမှာပင် ခြံဝင်းထဲ၌ မွှေးကြိုင်သော အသားနံ့များ ပြည့်နှံ့သွားပြီး လူတိုင်း၏ ဗိုက်များက တဂွီဂွီ မြည်လာကြတော့၏။

"အမလေး... ဒီအနံ့က... ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေ အကုန်လုံး ရနိုင်တယ်..."

အားကော်က ဒယ်အိုးဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး အသားကို တစ်ခါမျှ မစားဖူးခဲ့သည့်အလား အထဲရှိ အသားတုံးများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

အဘိုးလင်က လက်ထဲတွင် ဆေးတံတစ်တံကိုကိုင်ကာ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ရုတ်တရက် အားကော်၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်၏။

“မင်း အစားမက်တဲ့ကောင်... တည်ငြိမ်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်လို မနေနိုင်ဘူးလား... ရည်မှန်းချက် ကင်းမဲ့စွာနဲ့ ငါတို့ရွာကို အရှက်မခွဲစမ်းပါနဲ့..."

အားကော်က အရိုက်ခံရသဖြင့် နာကျင်နေသော သူ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်ရင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဘိုးလင်... အဘိုးက ဆရာကြီးလို လာမလုပ်နဲ့နော်... အဘိုး ငယ်ငယ်တုန်းက အသားဟင်းချို တစ်ပန်းကန် အလကားရဖို့အတွက် တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ရဲ့ မိသားစုဆီကို ရေ သုံးရက်တိတိ သယ်ပေးခဲ့ရတယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိကြတယ်..."

အဘိုးလင်က သူ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်၏။

"မင်း ကောင်စုတ်လေး... ထပ်ပြီး ပြန်ပြောရဲ ပြောကြည့်စမ်း..."

ဤဆူညံမှုက လူတိုင်းကို ရယ်မောသွားစေပြီး လေထုကို ချက်ချင်းပင် ပို၍ သဟဇာတ ဖြစ်သွားစေသည်။

ချက်ပြုတ်ထားသော ဝက်သားများကို သစ်သားစားပွဲကြီး တစ်လုံးပေါ်တွင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဗန်းကြီးများထဲတွင် တောင်ငယ်လေး တစ်လုံးကဲ့သို့ ပုံထား၏။

ရွာသားများက စားပွဲပတ်လည်တွင် ထိုင်၍ ဝက်သားနှင့် ထမင်းဖြူများကို မျှဝေစားသောက်ကြပြီး တန်ဖိုးကြီးသော ဆန်ပြောင်းအရက်တစ်အိုးက သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားများကြားတွင် လက်ဆင့်ကမ်း သွားလာနေသည်။

သူတို့ စားသောက်ပြီးသွားသောအခါ ပို၍ စကားပြောလာကြ၏။

လူငယ်အချို့က အသားများကို ဝါးနေရင်း လဲ့ချန် ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများက အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထျဲ့တန်ဟုခေါ်သော လူငယ်တစ်ယောက်က ဆက်၍ မထိန်းထားနိုင်တော့ချေ။ သူက တူများကို ချ၍ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ စဉ်းစားနေတာ... ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ဒီအတိုင်းကြီး ထိုင်ပြီး စားသောက်နေလို့ မဖြစ်ဘူး... ကျွန်တော်တို့လည်း တစ်ခုခုလုပ်ကြရင်ရော..."

ထျဲ့တန်၏ ညီဖြစ်သူ ထျဲ့ချိုးက အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ကို သင်ပေး... အစ်ကိုက ထက်မြက်ပြီး အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ အဘိုးလင်က ချီးကျူးထားတာ... ကျွန်တော်တို့လည်း သွားပြီး ဝံပုလွေတွေနဲ့ ငါတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်တယ်..."

လဲ့ချန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ တူများဖြင့် ပန်းကန်ပြားကို ခေါက်လိုက်၏။

“မင်းတို့က ပုံမှန်ဆို ယုန်တစ်ကောင်ကိုတောင် မဖမ်းနိုင်ဘဲနဲ့ အခုမှ ရဲတင်းနေကြတာလား... ငါနဲ့ အဘိုးလင်တို့နဲ့ အမဲလိုက်တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ် လိုက်လာဖို့ဆိုတာ ကလေးကစားစရာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

အဘိုးလင်က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းကာ ပြုံးလိုက်ပြီး လဲ့ချန်ဘက်သို့ မေးဆွဲပြလိုက်သည်။

"ချန်ဇီ... ဒီကောင်လေးတွေက ငါ့ရဲ့ ဆွေမျိုးဝေးတွေပဲ... သူတို့က ကူညီဖို့ ဆန္ဒရှိနေကြမှတော့ သူတို့ကို လေ့ကျင့်ပေးပြီး ရွာကို စောင့်ခိုင်းလိုက်ရင်ရော... အလုပ်ကြီးအကိုင်ကြီးကို ဘယ်သူ လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့..."

လဲ့ချန်က လူငယ်တစ်စုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်များကို ရေးဆွဲနေပြီဖြစ်၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြပ်ရန် စဉ်းစားသောအခါ အလုပ်ခွဲဝေမှုက လိုအပ်သည်။ သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ရွာပတ်လည်ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ဖို့ အစောင့်အချို့ ချန်ထားလိုက်... အထူးသဖြင့် ဝံပုလွေခြေရာ အများဆုံးရှိတဲ့ ကုန်းစောင်းရဲ့ မြောက်ဘက်ခြမ်းကိုပေါ့..."

"ကျန်တဲ့လူတွေက ငါတို့နဲ့ အမဲလိုက်ဖို့ တောင်ပေါ် တက်ရမယ်... ဒီကိစ္စက အသေအကြေကိစ္စပဲ... သေရမှာ ကြောက်တဲ့သူတွေ ဝင်မပါနဲ့..."

လူငယ်များက စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြ၏။

"ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ကြောက်မှာလဲ... အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက အခု ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲ... အစ်ကို ဘာပြောပြော ကျွန်တော်တို့ လုပ်မယ်..."

ထမင်းစားပွဲပေါ်ရှိ လေထုက ပို၍ပို၍ ဆူညံလာပြီး အနီးနားတွင် ဝက်သား လှီးနေသော ဝမ်ချွဲဇီထံမှပင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာစေသည်။

"အစ်ကိုကြီးလို့ချည်း အော်မနေကြနဲ့... အလုပ်ပြီးမြောက်အောင် သေချာလုပ်ကြ... သို့မဟုတ်ရင် မင်းတို့က ဝက်ခြံထဲကိုတောင် ဝင်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါဆို မင်းတို့က ဘယ်လို အမဲလိုက်အဖွဲ့မျိုး ဖြစ်တော့မှာလဲ..."

အားကော်က မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ခြေဆွံ့တဲ့လူကတောင် ကျွန်တော်တို့က အသုံးမကျဘူးလို့ ပြောနေမှတော့ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ချင်းစီ တွင်းတူးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ မြှုပ်လိုက်ကြတာ ပိုကောင်းမယ်..."

စားသောက်ပြီးသွားသောအခါ လဲ့ချန်က သူ့ကိုယ်သူ ပုတ်ခါလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်က ပါးစပ်များကို သုတ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေကြသော လူငယ်များအပေါ် ဝေ့ဝဲသွားပြီး ချွဲဇီ၊ ထျဲ့တန်နှင့် အခြား လူအချို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"မင်းတို့က ရွာပတ်လည်မှာ စောင့်ကြပ်ဖို့ တာဝန်ယူရမယ်... မှတ်ထား... အရက်သောက်ဖို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်မခိုးနဲ့... ဒီကိစ္စက ရယ်စရာမဟုတ်ဘူး... ရွာအပြင်ဘက် ကုန်းစောင်းရဲ့ မြောက်ဘက်ခြမ်းက ဝံပုလွေ ခြေရာအများဆုံး စုစည်းနေတဲ့ နေရာပဲ... မင်းတို့ သတိမထားရင် မင်းတို့ အသက်တွေ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်..."