အခန်း (၁၀၁-၁၀၂)

အခန်း (၁၀၁)ရေနောက်ကျိအောင် လုပ်ခြင်း

လဲ့ချန်က ကမန်းကတန်း ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လိုဖြစ်ရမှာလဲ... ဒါရိုက်တာကျောက်လို လူမျိုးက ဘာများ မလုပ်နိုင်တာ ရှိလို့လဲ... အပြင်လူ နည်းနည်းပါးပါးကို ရှင်းရတာ အမှုန့်ကြိတ်သလို လွယ်လွယ်လေးပါ..."

၎င်းက မြှောက်ပင့်ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကျောက်ချန်ဟယ်ကမူ ရှင်းလင်းစွာပင် သဘောကျသွားသည်။ သူက နှာမှုတ်သံ နှစ်ချက်ပေး၍ သူ၏ ရုံးခန်းကုလားထိုင်နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ညွှန်ကြားလိုက်၏။

"ပြီးပြီ... ပြန်ပြီး သတင်းစောင့်နေ... အနည်းဆုံး နှစ်ရက် သုံးရက်တော့ ကြာလိမ့်မယ်..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို အရိုအသေပေး၍ နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

သူ စက်ရုံဂိတ်ပေါက်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရုတ်တရက် မိုးခြိမ်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာကာ မြေကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ ခြေထောက်များပင် တုန်ယင်သွားသည်။

ထိုနောက် ချက်ချင်းပင် မိုးပေါက်ကြီးများ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းလာပြီး တစ်မုဟုတ်ချင်းပင် သဲကြီးမဲကြီး ရွာသွန်းလာတော့၏။

လဲ့ချန်က ရွာသို့ ဖရိုဖရဲ အခြေအနေဖြင့် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲရွှဲစိုနေပြီး ဆံပင်များက နဖူးတွင်ကပ်နေကာ သူ့ခြေအောက်ရှိ ရွှံ့ဗွက်ထနေသော လမ်းက ရွှံ့ရည်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ တံခါးကိုပင် မဖွင့်ရသေးမီ အဘိုးလင်၏ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... မင်း ပြန်လာတာ ဘာလို့ အဲ့လောက် ကြာနေတာလဲ... ဟို ဘူမိဗေဒအဖွဲ့က ကောင်စုတ်တွေကို ဘာမှ မလုပ်ကြဘူးလား..."

"ကျွန်တော်တို့က ဘာလုပ်ရမှာလဲ..”

လဲ့ချန်က သူ့အင်္ကျီလက်မှ ရေများကို ခါထုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီရာသီဥတုမျိုးမှာ သူတို့ ဘောင်းဘီတောင် လုံအောင် မဖုံးနိုင်ဘဲ တခြားကိစ္စတွေ လျှောက်လုပ်ဖို့ ဘယ်မှာအချိန်ရမှာလဲ..."

အဘိုးလင်က အပြင်ဘက်မှ မိုးရွာနေသည်ကို ချောင်းကြည့်၍ အံ့သြတကြီး စုပ်သပ်လိုက်၏။

"ဒီခေတ်မှာ မိုးရွာရင် မျောက်တွေတောင် ဂူထဲ ပုန်းရမှန်းသိနေပြီ... သူတို့က တောင်ပေါ်က ဆင်းလာရဲသေးတယ်ဆိုရင် သူတို့ ဦးနှောက်ထဲမှာ စောက်ချေးတွေပဲ ရှိနေလို့ နေမှာပေါ့..."

သူ၏ အသံက အတော်လေး ကျယ်လောင်လှသဖြင့် လဲ့ချန်မှာ ကြိတ်ရယ်လိုက်မိသည်။

“အဘိုးလင်... အဘိုးက တကယ့်ကို အပြောအဆို ကြမ်းတာပဲ..."

အိမ်အပြင်ဘက်တွင် မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီး အခြားတစ်ဖက်ရှိ အိမ်နောက်ဘက် တောင်ကုန်းမှာမူ ပို၍ပင် မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော မြေပြိုမှုအသေးစားလေးက ရွာ၏ အမဲလိုက်ကွင်းများနှင့် တောင်ပေါ်လမ်းများကို နီးပါးခန့် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီး ယခု ရုတ်တရက် ရွာသွန်းလိုက်သော မိုးသည်းထန်မှုကြောင့် အနောက်ဘက်တောင်မှာ ကြမ်းတမ်းပြီး သွားလာရန် ခက်ခဲသွားစေသည်။

ရွှံ့နွံများကြားတွင် ဆွေးမြည့်နေသော သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးက ပေါ်ထွက်နေသော ကျောက်လွှာများကြား၌ ထောင့်ဖြတ်အနေအထားဖြင့် ညပ်နေ၏။

ထိုသစ်သားသေတ္တာနှင့် ပတ်သက်၍ ထူးခြားချက်မှာ သေတ္တာကိုယ်နှိုက် မဟုတ်ဘဲ ပြုတ်ထွက်နေသော ပျဉ်ပြားများကြားမှ ပေါ်ထွက်နေသည့် ငွေတုံးအချို့နှင့် သံချေးတက်နေသော သတ္တုတူး တူရွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

တူရွင်း၏ သစ်သားလက်ကိုင်ပေါ်တွင် ဖူချန်း သတ္တုတူးဖော်ရေးဟူသော တံဆိပ်တုံးစာလုံး လေးလုံးကို မှိန်ဖျော့ဖျော့ မြင်တွေ့နေရသည်။

မိုးက ပို၍ သည်းထန်လာ၏။

ထိုသတင်းက ရွာထဲတွင် အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ မြေပြိုမှုကြောင့် ငွေသေတ္တာတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာသည် ဟူ၍ပင်။

ယခုအခါ မိုးခိုရန် အိမ်ထဲတွင် ပုန်းနေကြသော ရွာသားများမှာ ပူလောင်နေသော ဒယ်အိုးထဲမှ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြပြီး သူတို့၏ ကိရိယာများကို ဆွဲယူကာ မိုးထဲရေထဲ၌ အနောက်ဘက်တောင်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြတော့သည်။

"ငါတို့ ချမ်းသာပြီ... ငါတို့ ချမ်းသာပြီ... ငါတို့တော့ ကံကောင်းခြင်းတွေ ရောက်လာပြီ..."

"ဖြည်းဖြည်းသွား... မချော်လဲစေနဲ့... တောင်ပေါ်လမ်းက ချော်တယ်..."

တုတ်ကောက်ကို အားပြုထားသော အဘွားအို တစ်ဦးက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး ရေရွတ်နေ၏။

"အမိတ္တဘ... ဗောဓိသတ္တဘုရား... ကျွန်မရဲ့ မိသားစုကို ကောင်းချီးပေးပါ... ဒီကောင်းချီးတွေကို မျှဝေခံစားခွင့်ပြုပါ..."

လဲ့ချန်က သတင်းကြား၍ အနောက်ဘက်တောင်သို့ အပြေးအလွှား ရောက်သွားချိန်တွင် ထိုနေရာ၌ လုံးဝကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ရွာသား ဆယ်ဂဏန်းခန့်က သစ်သားသေတ္တာကို ဝိုင်းအုံ လုယက်နေကြပြီး အချို့က ၎င်းကို လုံးထွေးသယ်ယူရန်ပင် ကြိုးစားနေကြသည်။

သစ်သားသေတ္တာမှာ ဆွေးမြည့်နေပြီ းဖြစ်ရာ ထိုသို့ ဆွဲလုခြင်းကို ဒဏ်မခံနိုင်ချေ။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သေတ္တာက ကွဲထွက်သွားပြီး ငွေတုံး အကျိုးအပဲ့များက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားကာ ရွှံ့နွံများထဲတွင် မြှူဆွယ်နေသကဲ့သို့ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေသည်။

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်၏။

အကယ်၍ ဘူမိဗေဒအဖွဲ့ကသာ ဤအရာကို မြင်သွားပါက ပို၍ ကြီးမားသော ပြဿနာများ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပါလော။

သူက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အားလုံး ရပ်လိုက်ကြစမ်း... ခင်ဗျားတို့ ငွေရူး ရူးနေကြတာလား..."

လူအုပ်ကြီးမှာ သူ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် မှင်တက်သွားကြပြီး သူတို့ လုပ်နေသည်များကို ရပ်တန့်ကာ သူ့ကို ဝေခွဲမရစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးကို အန်တုရင်း လဲ့ချန်က လူအုပ်ကြီး၏ အလယ်သို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားကာ ပြန့်ကျဲနေသော ငွေတုံးများနှင့် သတ္တုတူး တူရွင်းများကို လက်ညှိုးထိုး၍ တင်းမာစွာ ပြောလိုက်၏။

“ဒီပစ္စည်းတွေက အဟောင်းဖြစ်တဲ့ ဖူချန်း သတ္တုတူးဖော်ရေး ကုမ္ပဏီက ချန်ထားခဲ့တာတွေပဲ... အဲ့သတ္တုတွင်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ တူးလို့ရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့အလှည့် ရောက်ပါ့မလားလို့ ခင်ဗျားတို့ မတွေးမိကြဘူးလား..."

"အောက်မှာ ဘယ်လို အန္တရာယ်တွေရှိနေလဲဆိုတာ ဘယ်သူ သိမှာလဲ... တောင်ပြိုကျလို့ ရွာကြီး ပျောက်ကွယ်သွားရင် ဒီပိုက်ဆံတွေကို ခင်ဗျားတို့ ဘယ်မှာ သွားသုံးကြမလဲ..."

သူ၏ စကားများက လူတိုင်း၏ ရင်ကို တဒိန်းဒိန်း ခုန်သွားစေသည်။

ပိန်ပိန်ပါးပါး လူတစ်ယောက်က သူ့ခေါင်းကို ကုတ်၍ မေးလိုက်၏။

"လဲ့ချန်... မင်း ပြောနေတာ တကယ်လား... အဲ့သတ္တုတွင်းကို တကယ် တူးလို့ မရဘူးလား..."

လဲ့ချန်က ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် တကယ်ပေါ့... ခင်ဗျားတို့ကို လိမ်ပြီး ကျွန်တော့်အတွက် ဘာအကျိုးအမြတ် ရှိမှာလဲ... ဒီကိစ္စက သေခြင်းရှင်ခြင်းကိစ္စပဲ..."

အခြားရွာသားတစ်ဦးကလည်း ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မြေပြိုမှုက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်... သူတို့ ဆက်တူးနေရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ ဘယ်သူ သိမှာလဲ..."

လူအုပ်ကြီးမှာ သူတို့အချင်းချင်း တီးတိုး ရေရွတ်လာကြပြီး လူအများအပြားမှာ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသော အမူအရာများကို ပြသလာကြသည်။

လဲ့ချန်က အခြေအနေကို အသုံးချ၍ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ဒီငွေတွေကို လောလောဆယ် ကျွန်တော် သိမ်းထားလိုက်မယ်... ပြီးမှ ဒီကာလကျော်ရင် ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ ဆိုတာကို ဆွေးနွေးကြတာပေါ့... အခု အားလုံး အိမ်ကို အမြန်ပြန်ကြ... ဒီနေရာမှာ ခင်ဗျားတို့ကိုယ် ခင်ဗျားတို့ အန္တရာယ် မပေးကြနဲ့..."

သူ၏ စကားများက အချို့လူများကို ချက်ချင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားစေသည်။

"မင်းက ဘာလို့ သိမ်းထားရမှာလဲ... ငါတို့မှာလည်း ဝေစုရှိတယ်ကွ..."

လဲ့ချန်က သရော်လိုက်၏။

"ကျွန်တော်က ဒါက ဘယ်ကလာလဲ၊ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာကို သိလို့ပဲ... ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို မယုံရင် အခုယူသွားလို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင်တော့ ကျွန်တော့်ကို လာမပတ်သက်နဲ့..."

သူ၏ စကားများတွင် ခြိမ်းခြောက်မှု အငွေ့အသက် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသဖြင့် လူတိုင်းမှာ ရမ်းကားစွာ ပြုမူရန် တွန့်ဆုတ်သွားကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မည်သူမျှ သူတို့၏ အသက်ကို အန္တရာယ် မပေးချင်ကြပေ။

"ဟွန့်... လူစုခွဲလိုက်..."

အခြားမည်သူမျှ စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ လဲ့ချန်က နောက်တစ်ခွန်း ထပ်မံ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ ရွာသားတစ်ဦး၏ ပါးစပ်က ငြင်းခုံလိုသည့်ဟန်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။ သူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ မထွက်သွားရင် ဒီငွေကို ကျွန်တော်တို့ သိမ်းထားနိုင်မလား းဆိုတာကို စမ်းကြည့်ရမှာပဲ..."

လူစုခွဲသွားပြီးနောက် ကျန်ရစ်နေသော ရွာသားများမှာ သတိပြန်ဝင်လာပုံရသည်။

လူစုကြီးက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တွန်းတိုက်သွားကြပြီး မိုးသံများကြားတွင် အပေါ်ယံမျှသာ

“သွားကြစို့... သွားကြစို့..." နှင့် "ငါတော့ မပါတော့ဘူး..." ဟူသော စကားသံများ လွင့်ပျံသွားပြီးနောက် ငှက်များနှင့် သားရဲများကဲ့သို့ လူစုကွဲသွားကြကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှုပ်ပွနေသော ရွှံ့ဗွက်ရာများနှင့် တလက်လက် တောက်ပနေသော ငွေရောင်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

လဲ့ချန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သော်လည်း သူ၏ သတိကိုမူ မလျှော့ချလိုက်ပေ။

ဤလူများထဲတွင် တကယ့်ကို ရိုးသားသူ အနည်းငယ်သာ ရှိကြောင်းကို သူ သိထားသည်။

"လဲ့ချန်... မင်းက တကယ့်ကို အရည်အချင်း ရှိတာပဲ..."

အခြားတစ်ဖက်မှ လဲ့ကျီမင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူက ဈေးပေါသော ဆီစိမ်စက္ကူထီး တစ်ချောင်းကို ဆောင်းထားပြီး ထီးစွန်းမှနေ၍ မိုးပေါက်များ တပေါက်ပေါက် ကျဆင်းနေသည်။ သူ၏ တစ်ဝက်ခန့် စိုရွှဲနေသော အဝတ်ဖိနပ်များမှာ ရွှံ့များ ပေကျံနေပြီး ခြေထောက်ကို မလိုက်ချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော တရွှတ်ရွှတ်အသံက အတော်လေး ကသိကအောက် နိုင်လှသည်။

"ခေါင်းဆောင်..."

လဲ့ချန်က သရော်ပြုံး ပြုံး၍ အခြားလူ၏ ထီးအောက်သို့ တိုးဝင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ... ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ စဉ်းစားနေတာ..."

"ကြွက်တွေ ပြည့်နေတဲ့အိမ်က စပါးတွေ အရွှေ့ခံရတာကိုမြင်ရင် ဘယ်လိုလုပ် မစိုးရိမ်ဘဲ နေမှာလဲ..."

လဲ့ကျီမင်က လူစုကွဲသွားသော ရွာသားများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျောက်လွှာကြားတွင် ထက်ဝက်ခန့်သာ ကျန်ရစ်ပြီး ညပ်နေသော ဆွေးမြည့်နေသည့် သစ်သားသေတ္တာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာတစ်ခု လင်းလက်သွား၏။

"ဒါပေမဲ့ မျှမျှတတ ပြောရရင် မင်း အခုလေးတင် အော်လိုက်တာက လူတွေကို တကယ် လန့်သွားစေတယ်..."

လဲ့ကျီမင်က ခေါင်းငုံ့၍ တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

“အဲ့အကပ်စေးနဲ အဘိုးကြီးတွေအကြောင်း မင်း သိပါတယ်... သူတို့က မလုပ်ချင်ရင် မက်မွန်စေ့ကိုတောင် ထွေးထုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံဆိုရင်တော့ သဲသဲမဲမဲပဲ..."

"ပြဿနာက ဒီငွေသတ္တုတွင်းက အရင်တုန်းက ဖူချန်းသတ္တုတူးဖော်ရေး ကုမ္ပဏီ ချန်ထားခဲ့တာ တကယ်ဆိုရင် ဘူမိဗေဒအဖွဲ့က မျက်စိမကျဘဲနေရင် အံ့သြစရာပဲ..."

လဲ့ချန်က ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီဖြစ်သော သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ တောင်ကို ပိတ်လိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ... နှစ်အနည်းငယ်လောက်တော့ အေးအေးချမ်းချမ်း နေရနိုင်တယ်..."

လဲ့ကျီမင်က သူ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ စဉ်းစားချင့်ချိန်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေ၏။

“အင်း... တောင်ကို ပိတ်လိုက်မယ်... အကြံကောင်းပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ရွာကိုပဲ ပိတ်လိုက်လို့ မလုံလောက်ဘူး... ကျန်းကျာထွင်နဲ့ ဝမ်ကျားဖိန်ကိုလည်း ဆက်သွယ်ဖို့လိုတယ်..."

"သတင်းပေါက်ကြားသွားပြီး ဘူမိဗေဒအဖွဲ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရသွားရင်တော့ ငါတို့ ဒုက္ခရောက်ပြီပဲ..."

သူတို့ ဤသို့ ပြောနေကြစဉ်…

လဲ့ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ဒီတောင်က တကယ့်ကို မလုံခြုံဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မြေပြိုမှုကို ခေါင်းဆောင် မြင်တာပဲ... တစ်ခုခု ထပ်ဖြစ်ရင် ရွာသားတွေ ဒုက္ခလှလှ တွေ့လိမ့်မယ်..."

မြေပြိုမှုများနှင့် ပတ်သက်၍ ဆိုရိုးစကား တစ်ခု ရှိသည်။

လဲ့ကျီမင်က ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်၏။

“တောင်နောက်ဘက်က မြေမျက်နှာပြင် မတည်ငြိမ်ဘူး၊ လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုပြီး အထက်ကို တင်ပြလိုက်ကြစို့... တောင်ကို ယာယီပိတ်ဖို့ လျှောက်ထားပြီး ငါတို့ရဲ့ တင်ပြချက် ပိုခိုင်လုံအောင် အခြေအနေကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့..."

"ဘူမိဗေဒအဖွဲ့က ဒီသတင်းကို ကြားရင် သူတို့ ရှောင်သင့်တယ်လို့ တွေးမိလောက်ပါတယ်..."

အခန်း (၁၀၂)ဝံပုလွေများ

"ကောင်းပြီ... အဲ့အတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့..."

လဲ့ကျီမင်က သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ မိုးရေများက သူ၏ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးသို့ ပက်ဖျန်းသွားသော်လည်း သူက ဂရုမစိုက်ချေ။ ထို့အစား သူက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"တောင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီးရင်... ဘယ်သူကများ အတင်းအဖျင်း ပြောရဲသေးလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့..."

ထို့နောက် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ သူတို့နှစ်ယောက်က မိုးထဲလေထဲတွင် ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြပြီး လေးစားခံရသော သက်ကြီးရွယ်အို အချို့ကို စုဝေးစေကာ မြေပြိုမှု အခြေအနေ ဆိုးရွားသဖြင့် ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် တောင်ကို ယာယီ ပိတ်ထားရန် လိုအပ်ကြောင်း ပြောလိုက်ကြ၏။

ဤအဘိုးကြီးများက ရွာထဲတွင် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး သူတို့၏ စကားများက ဩဇာတိက္ကမ ရှိကြသည်။ ထို့အပြင် လဲ့ကျီမင်က အထက်ပိုင်းတွင် သူ့လူရှိကြောင်း ရံဖန်ရံခါ အရိပ်အမြွက် ပြောဆိုတတ်သဖြင့် သူတို့ကို ပို၍ ယုံကြည်သွားစေ၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံးက ထောက်ခံကြောင်း ပြောဆိုကြပြီး သတင်းဖြန့်ရန် ကူညီပေးရန် ပြန်သွားကြသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လဲ့ကျီမင်က ပေါက်ပြားများနှင့် ဂေါ်ပြားများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရွာသားအချို့ကို ဦးဆောင်၍ အနောက်ဘက်တောင်ပေါ်သို့ ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ ချီတက်သွားကြသည်။

တောင်ပိတ်သည်ဆိုသည်မှာ ဟန်ပြသက်သက်သာဖြစ်၏။ သူတို့က အဓိက ဝင်ပေါက်များတွင် အပျက်အစီးများနှင့် ဆူးခြုံများကို ပုံထားကာ အန္တရာယ်ရှိသည်၊ မဝင်ရဟု ရေးသားထားသော သစ်သားဆိုင်းဘုတ် အနည်းငယ်ကို စိုက်ထူခဲ့ကြပြီး ထိုမျှဖြင့် ပြီးသွားခဲ့သည်။

ဘူမိဗေဒအဖွဲ့အတွက်မူ လဲ့ကျီမင်က သူ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြိုတင် းပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူက မြို့ပေါ်သို့ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်၍ ဘူမိဗေဒအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ထံ မျက်ရည်များဖြင့် ညည်းညူ ပြောဆိုခဲ့၏။ တောင်ပေါ်ရှိ အခြေအနေများမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး မကြာသေးမီက မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခဲ့သဖြင့် အချိန်မရွေး ဒုတိယအကြိမ် မြေပြိုမှု ဖြစ်ပွားနိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ဘူမိဗေဒအဖွဲ့ဝင်များ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို သေချာစေရန်အတွက် တောင်ပေါ်သို့ တက်ခြင်းကို ယာယီ ရှောင်ကြဉ်ရန် သူက အကြံပြုခဲ့သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဘူမိဗေဒ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ဘေးကင်းလုံခြုံရေးသည် အမြဲတမ်း ပထမဦးစားပေး ဖြစ်သင့်သဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု သဘောတူခဲ့ပြီး သူ၏ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်၍ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့၏။

ဘူမိဗေဒအဖွဲ့ ထွက်သွားသောအခါ လဲ့ချန်နှင့် လဲ့ကျီမင်တို့မှာ ယခုမှ သက်ပြင်းချနိုင်ကြသည်။

ထို့နောက် ၎င်းမှာ သူတို့အတွက် ငွေသတ္တုတွင်းကို လျှို့ဝှက်စွာ စတင်တူးဖော်ရန် အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ရွာသားများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် သူတို့က ညဘက်တွင်သာ လှုပ်ရှားကြ၏။

လူအချို့က ပေါက်ပြားများနှင့် ဂေါ်ပြားများကို ကိုင်ဆောင်ကာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လရောင်ကို အသုံးပြု၍ သစ်သားသေတ္တာကို တွေ့ရှိခဲ့သည့် နေရာတွင် ဂရုတစိုက် တူးဆွကြသည်။

ဤအလုပ်က ပင်ပန်းရုံသာမက အန္တရာယ်လည်း များလှသည်။ အနည်းငယ် မှားယွင်းသွားသည်နှင့် ကျလာသော ကျောက်ခဲများဖြင့် ထိမှန်သွားနိုင်၏။

"အား... ငါ့ကျော..."

"ဒါက ဘယ်တော့မှ ပြီးမှာလဲ... ငါတို့ တူးနေတာ သုံးရက်နဲ့ သုံးည ရှိပြီ... ဝင်ပေါက်တစ်ခုကိုတောင် မမြင်ရသေးဘူး..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့..."

လဲ့ကျီမင်က သူ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ချမ်းသာချင်ရင် အလုပ်ကြိုးစားရမယ်... ဒီနေရာက ငွေသတ္တုတွင်းပဲ... ငါတို့ တူးဖော်ပြီးသွားတာနဲ့ ချမ်းသာပြီ..."

"ငါ နားလည်ပါပြီ... ငါတော့ မောလွန်းလို့ သေတော့မယ်..."

အခြားရွာသားတစ်ဦးက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း လဲ့ကျီမင်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ငြင်းဆန်ရန် မဝံ့ရဲချေ။

သူတို့က နောက်ထပ် နှစ်ရက် ထပ်တူးခဲ့ကြသော်လည်း မည်သည့် တိုးတက်မှုမှ မရှိခဲ့ပေ။

ရွာသားများ၏ စိတ်ဓာတ်များမှာ ထိုးကျသွားပြီး အလုပ်လုပ်ရန် စိတ်အားထက်သန်မှု အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားကြ၏။

"ငါ ပြောမယ်... ငါတို့ တူးတဲ့နေရာ မှားနေတာလား..."

"ငါတို့ တူးနေတာ အတော်ကြာပြီကို ငွေအစအနလေးတောင် မတွေ့ရသေးဘူး... အဲ့သေတ္တာထဲက ငွေတွေက ငါတို့ရနိုင်သမျှ အကုန်ဖြစ်နေမလား..."

“တောက်...သေစမ်းကွာ"

လဲ့ကျီမင်က ဒေါသတကြီး ဆဲရေးလိုက်၏။

"အဲ့သေတ္တာက အတော်လေး ပျက်စီးနေတာ... တခြားတစ်နေရာရာကနေ ပြုတ်ကျလာတာ အသိသာကြီးပဲ... အောက်မှာ သတ္တုကြော တစ်ခု ရှိနေရမယ်..."

ထိုအခိုက်၌ ရွာသားတစ်ဦးက အထိတ်တလန့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဝံပုလွေ... ငါ ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်တယ်..."

"ဝံပုလွေ..."

လူတိုင်းက အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူတို့ လုပ်နေသောအရာများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။

"ဘယ်မှာလဲ... လျှောက်ပြောမနေနဲ့..."

လဲ့ကျီမင်က အထိတ်တလန့်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟိုနားမှာ..”

ရွာသားက မလှမ်းမကမ်းရှိ တောအုပ်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေ၏။

"ငါ အခုလေးတင် တောက်ပတဲ့ အစိမ်းရောင် မျက်လုံးနှစ်လုံးကို မြင်လိုက်တယ်... အဲ့တာက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ဝံပုလွေကြီး ဖြစ်ရမယ်... ငါ့ဆီကိုတောင် ခုန်အုပ်တော့မလို့..."

ယခုအခါတွင် လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ဝံပုလွေများကို မြင်တွေ့ရခြင်းက ရှားပါးသော မြင်ကွင်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ အမှန်တကယ်တွင် ၎င်းတို့က ရွာသားများအတွက် ကြီးမားသော စိုးရိမ်စရာတစ်ခု ဖြစ်၏။

ဝံပုလွေများက အုပ်စုဖွဲ့ နေထိုင်တတ်သော တိရစ္ဆာန်များ ဖြစ်သောကြောင့် တစ်ကောင် သို့မဟုတ် နှစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းက အနီးအနားတွင် ဝံပုလွေအုပ်တစ်အုပ် ရှိနေနိုင်ကြောင်း အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ ဝံပုလွေအုပ်နှင့် တကယ် တွေ့ဆုံရပါက ရယ်စရာ ကိစ္စ မဟုတ်တော့ချေ။

"ဆုတ်... ချက်ချင်း ဆုတ်ကြ..."

လဲ့ချန်က ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး လူတိုင်းကို အမြန် ထွက်ခွာရန် တိုက်တွန်းလိုက်၏။

မည်သူကမျှ ငွေသတ္တုတွင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်ကြတော့ပေ။ သူတို့၏ ကိရိယာများကို ပစ်ချကာ တောင်အောက်သို့ အလုအယက် ပြေးဆင်းကြသည်။

တောင်အောက်သို့ ပြေးဆင်းလာပြီးနောက် သူတို့မှာ ယခုမှ အသက်ရှူချောင်သွားကြ၏။

"ကျစ်... ယုံနိုင်စရာ မရှိဘူး... ဒီတောနက်တောင်ကြီးထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝံပုလွေတွေ ရှိနေရတာလဲ..."

လဲ့ကျီမင်က သူ၏ မျက်နှာမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး မကျေမချမ်း ညည်းတွားလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားကာ စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေ၏။

"တပ်မဟာခေါင်းဆောင်... လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကာလတစ်ခုက ရွာထဲမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ တောဝက်ကိစ္စကို မှတ်မိသေးလား..."

"ငါ ဘယ်လိုလုပ် မမှတ်မိဘဲ နေမှာလဲ... အဲ့သားရဲတွေက ငါ့ရဲ့ ပြောင်းဖူးခင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာလေ..."

လဲ့ကျီမင်က ဤကိစ္စကို ပြောလိုက်တိုင်း သွားများကို ကြိတ်ထားမိ၏။

"ကျွန်တော် တွေးနေတာက တောနက်တောင်ကြီးထဲမှာ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နေကြတဲ့ အဲ့တောဝက်တွေက ရုတ်တရက်ကြီး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရွာထဲကို ရောက်လာတာလဲလို့... အခု ကြည့်ရတာ သူတို့က ဝံပုလွေအုပ်တစ်အုပ်ရဲ့ မောင်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

လဲ့ချန်က ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်သည်။

"မင်း ဆိုလိုတာက... ဝံပုလွေတွေက တောဝက်တွေကို ရွာထဲ ရောက်အောင် မောင်းထုတ်လိုက်တယ်ပေါ့..."

လဲ့ကျီမင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။

"ဒါဆိုရင် အဲ့ဝံပုလွေအုပ်ကို သေချာပေါက် ဖြေရှင်းပစ်ဖို့ လိုအပ်တယ်... မဟုတ်ရင် အနာဂတ်မှာ သူတို့ ဘယ်လို ပြဿနာမျိုးတွေ ဖန်တီးလာမလဲ ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ..."

"မှန်တယ်..."

လဲ့ချန်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်‌တော်တို့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ တူးဖော်ချင်တယ်ဆိုရင် အဲ့ဝံပုလွေ ဘေးဒုက္ခကို အရင်ရှင်းပစ်ရမယ်..."

"ဒါပေမဲ့... ဝံပုလွေတွေက ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ မလွယ်ဘူး..."

လဲ့ကျီမင်က တုံ့ဆိုင်းသွား၏။

"တကယ်လို့များ..."

"ဘာကို ကြောက်နေစရာ လိုလို့လဲ..."

လဲ့ချန်က သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ရွာက အရင်တုန်းက ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဝံပုလွေ မုဆိုးအချို့ကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့ဖူးတယ်... ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း အားကော် နဲ့ အဘိုးလင်ကို သွားရှာလိုက်မယ်... ကျွန်တော်တို့တွေ အတူတူဆိုရင် ဝံပုလွေ အနည်းငယ်ကို အလွယ်တကူ ရင်ဆိုင်နိုင်မှာပါ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ကျီမင်မှာလည်း တက်ကြွလာသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒီကိစ္စကို မင်းဆီ လွှဲထားလိုက်မယ်... ငါ ရွာထဲသွားပြီး လူအနည်းငယ်လောက် ထပ်ရှာလိုက်ဦးမယ်... ပြီးရင် ငါတို့ တောင်ပေါ်ကို အတူတူ တက်ကြတာပေါ့..."

လဲ့ချန်က ကမန်းကတန်း အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့၏။

သူ လျှောက်လာရင်း ချီလန်နှင့် သူ၏ ညီမဖြစ်သူ လဲ့ချင်းတို့အား ဤကိစ္စကို မည်သို့ ပြောပြရမည်ကို စဉ်းစားနေသည်။

လဲ့ချန် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မီးဖိုဘေးရှိ ဒယ်အိုးထဲတွင် ပြောင်းဖူးယာဂုကို မွှေနေသော ချီလန်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ဒယ်အိုးအဖုံးမှ ရေနွေးငွေ့များက သူမ၏ နဖူးပေါ်သို့ ပျံ့လွင့်နေပြီး သူမ၏ ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်နေသော ပုံစံက သူ၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးသွားစေသည်။

သူက လည်ချောင်းရှင်းရန် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“လန်ဇီ... တစ်ခုခုဖြစ်လာလို့ မင်းနဲ့ ချင်းဇီကို တိုင်ပင်ဖို့ လိုနေတယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချီလန်က သူမ၏ အင်္ကျီမှ သန့်ရှင်းသော ထောင့်တစ်နေရာကို ဆွဲယူ၍ လက်ကို သုတ်လိုက်ပြီး သိပ် အလေးအနက် မထားဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ယောက်ျားကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ရှင်က ဘာလို့ ဒီကိစ္စကို လာတိုင်ပင်နေရတာလဲ..."

သူမက စကားပြောရင်းနှင့် အိမ်ထဲတွင် လှောင်အိမ်များ ယက်လုပ်နေသော လဲ့ချင်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"ချင်းဇီ... နင့်အစ်ကို ပြန်ရောက်နေပြီ... နင့်ကိုလည်း ခေါ်နေတယ်... ဒီနေ့ညတော့ ငါတို့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် နားထောင်ရတော့မယ့် ပုံပဲ..."

လဲ့ချင်းက စာအုပ်တစ်ပုံကို ပွေ့ချီကာ အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာသည်။

လဲ့ချန်က ခွေးခြေခုံ တစ်လုံးကို ဆွဲယူ၍ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ထားကာ ပြောလိုက်၏။

"အလေးအနက် ပြောရရင်... ဒီညက သတ္တုတူးနေတုန်း ငါတို့ ဝံပုလွေတွေနဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်... အနီးအနားမှာ ဝံပုလွေအုပ် တစ်အုပ် ရှိနေနိုင်တယ်... ဒီကိစ္စကို ငါတို့ လျစ်လျူရှုထားလို့ မရဘူး... မဟုတ်ရင် ငါတို့ရွာ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်..."

ထိုစကားများကို ပြောလိုက်သည်နှင့် အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လဲ့ချင်းက ချီလန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ချီလန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း တည်ကြည်လေးနက်သွား၏။ သူမက လက်ထဲမှ သစ်သားဇွန်းကို ချလိုက်ကာ လဲ့ချန်အနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး ခပ်ပြတ်ပြတ် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင့်အဓိပ္ပာယ်က ဝံပုလွေတွေကို သွားရှင်းဖို့ တောင်ပေါ်ကို သွားမလို့လား..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ငါတို့ အဲ့ဝံပုလွေတွေကို ရှင်းပစ်ရမယ်... မဟုတ်ရင် သတ္တုတူးဖို့ ကိစ္စကို မေ့ထားလိုက်တော့..."

"တောင်ခြေက တောဝက်တွေ ရွာထဲ ဝင်လာတာက ဝံပုလွေတွေရဲ့ မောင်းထုတ်တာကို ခံလိုက်ရလို့ပဲ... ဒီကိစ္စကို ငါတို့ အချိန်ဆွဲထားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး..."

"ငါ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး... ရွာထဲက လူတွေလည်း ပါဝင်လာရမယ်... လူတိုင်း လက်မြှောက် အရှုံးပေးသွားတာကို ငါတို့ ရပ်ကြည့်နေလို့ မရဘူး..."

ချီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသော်လည်း မည်သည့်စကားမှ မပြောချေ။

ဝံပုလွေများနှင့် သူမက မစိမ်းသက်လှပေ။ ၎င်းတို့တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာများနှင့် အစိမ်းရောင် မျက်လုံးများ ရှိကြသည်။

လဲ့ချင်းက မနေနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အစ်ကို... ဒီကိစ္စက ရယ်စရာ မဟုတ်ဘူး... နေရာတိုင်းမှာ ဝံပုလွေတွေ ရှိနေတာ... အစ်ကိုတို့ သွားမယ်ဆိုရင် သေတွင်းထဲ ခုန်ဆင်းသလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်... တခြား နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလား... ဘာဖြစ်လို့ အစ်ကိုက..."

ချီလန်က လဲ့ချင်းကို ဟန့်တားရန် လက်ကာပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ချင်းဇီ... ဆက်မအော်နဲ့တော့..."