အခန်း (၁၀၃-၁၀၄)

အခန်း (၁၀၃)ဇနီးသည်၏ မွန်မြတ်မှု

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ သံသယ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လဲ့ချန်အား ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင် တကယ်ပဲ ယုံကြည်မှုရှိရဲ့လား..."

လဲ့ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ နှာခေါင်းထိပ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

“ငါလည်း မသေချာဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မသွားရင် ရွာက သတ္တုတွင်း စီမံကိန်းက ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်... လူအများကြီး ဒုက္ခရောက်ကြလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ မြေက ဘယ်နှနှစ်လောက် ခံနိုင်မှာလဲ... အဲ့အချိန်ကျရင် တောင်အောက်ကိုလည်း ဆင်းလို့မရ သတ္တုတွင်းကလည်း မလည်ပတ်နိုင်ရင် ငါတို့ ဘယ်လို အသက်ရှင်ကြမလဲ..."

လေထုမှာ တစ်ခဏမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် အဆုံးတွင် ချီလန်က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"သွားပါ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ အိမ်ကနေ ရှင့်ကို စောင့်နေပါ့မယ်..."

သူမက အတင်း ပြုံးပြသော်လည်း မျက်လုံးများက အနည်းငယ် နီရဲနေသည်။

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးမှု တစ်လှိုင်း ရိုက်ခတ်သွားပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ လဲ့ချင်း၏ ရှေ့တွင်ပင် သူက ခေါင်းငုံ့၍ ဇနီးဖြစ်သူ၏ နဖူးကို နမ်းရှိုက်လိုက်၏။

"လန်ဇီ... မင်းက ငါတို့ မိသားစုရဲ့ တကယ့် မဏ္ဍိုင်ကြီးပါပဲ... စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ့အသက်က မင်းလက်ထဲမှာပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ဆွဲယူကာ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။

တံခါးဝ၌ ရပ်နေသော လဲ့ချင်းက ချီလန်အား ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

“ယောင်းမ... အစ်ကို့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်ရတာ တကယ်ပဲ စိတ်ချလို့လား... ဝံပုလွေတွေက အုပ်စုလိုက် လာကြတာနော်..."

ချီလန်က သက်ပြင်းချ၍ သူမ၏ မျက်လုံးများကို သုတ်လိုက်သည်။

"နင့်အစ်ကိုက ယောက်ျားတစ်ယောက်ပါ... သူ့မှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် အကြံဉာဏ်တွေ ရှိပါတယ်..."

...

လဲ့ချန်က ရွာထဲမှ ထွက်လာပြီး အားကော်၏ အိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်၏။

တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် လေတဖြူးဖြူး ဝင်နေသော ကြက်ခြံဘေး၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ကောက်ရိုး တစ်ချောင်းကို ဝါးရင်း ကြက်များကို စနောက်နေသည့် အားကော်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အားကော်... ငါနဲ့ တောင်ပေါ်လိုက်ခဲ့..."

လဲ့ချန်က ပြောလိုက်သည်။

အားကော်မှာ လန့်သွားပြီး ပါးစပ်ထဲမှ ကောက်ရိုးဖြင့်ပင် နင်သွားမတတ် ဖြစ်သွား၏။ သူက ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဘာဖြစ်လို့လဲ... ကျွန်တော် အခုလေးတင် ကြက်တွေကို အစာကျွေးပြီးတာ... ကြက်ဥက နှစ်လုံးပဲ ရှိသေးတယ်... ကျွန်တော် ကြက်ဥတွေ ကောက်ပြီးတဲ့အထိစောင့်ရင် ဘယ်လိုလဲ…

"

"ဝံပုလွေတွေ တံခါးဝရောက်နေပြီကို မင်းက ကြက်ဥတွေကို မျက်စိကျနေတုန်းလား..."

လဲ့ချန်က သူ၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။

"မင်းကို တောင်ပေါ်ခေါ်သွားတာ ဝံပုလွေဖမ်းဖို့... ကြက်တွေနဲ့ ကစားဖို့ မဟုတ်ဘူး..."

အားကော်က "အိုး... အိုး..." ဟု အသံနှစ်ချက် ထွက်လိုက်၏။ ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို သေချာ နားမလည်သေးသော်လည်း ကြက်ခြံကို လျစ်လျူရှုကာ လှည့်၍ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ဂွမ်းအင်္ကျီတစ်ထည်ကို ဆွဲယူ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကို ဘာပြောပြော ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်... အစ်ကို့စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်..."

"ကောင်းပြီ... မြန်မြန် လိုက်ခဲ့..."

လဲ့ချန်က ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကို အဘိုးလင်၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။

အဘိုးလင်က လဲ့ချန်နှင့် အားကော်တို့ အမောတကော ပြေးလာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းကာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လူငယ်တွေက ဘာကိစ္စ ဒီလောက် လောနေရတာလဲ... ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်မခံခင် လက်ဖက်ရည် တစ်အိုးလောက် ဖျော်ရမယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား..."

"အဘိုးလင်... ဝံပုလွေကိစ္စကို အဘိုး သိတယ်မလား... အဘိုး တကယ် မြင်ခဲ့တာပဲ..."

လဲ့ချန်က ရုတ်တရက် ထပြောလိုက်၏။

အဘိုးလင်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွားပြီး တုတ်ကောက်ကို အားပြုကာ တံခါးအပြင်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ထွက်လာသည်။

"ဒီရွာသားတွေက တကယ့်ကို ငြိမ်ငြိမ် မနေနိုင်ကြဘူး... ဘာလို့ သတ္တုသွားတူးရဲကြတာလဲ... သူတို့မှာ စိုက်ပျိုးဖို့ ကောင်းမွန်တဲ့ မြေတွေရှိနေလျက်နဲ့ ဘေးဒုက္ခကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့ တောနက်တောင်ကြီးထဲကို အတင်း ဝင်ချင်နေကြတယ်... ပြောစမ်း... ငါ့ကို ဘာလုပ်ဖို့ အသုံးချချင်နေတာလဲ..."

"အဘိုးက အမဲလိုက်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီလေ... အဘိုးမပါရင် ကျွန်တော် စိတ်မချလို့ပါ..."

လဲ့ချန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်၏။

"အဘိုးရဲ့ ပစ္စည်းတွေ ယူပြီး မနက်ဖြန် မနက်စောစော တောင်ပေါ်ကို သွားကြမယ်..."

"တောင်ပေါ်..."

အဘိုးလင်က အိမ်ထဲသို့ လှည့်ဝင်သွားပြီး သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ထုတ်ယူလာသည်။

"ကောင်းပြီ... မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းတို့လို အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ ကောင်တွေ ဘာလုပ်နိုင်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."

...

နံနက်စောစောတွင် လဲ့ချန်က သူ၏ ခေတ်ဟောင်း အမဲလိုက်သေနတ်ကို ပခုံးပေါ်တွင် လွယ်ကာ ဖာထေးထားသော စစ်စိမ်းရောင် အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ရွာအဝင်ရှိ ပန်းပဲဖိုမှ လဲ့ကျီမင် ငှားလာပေးသော တိရစ္ဆာန်ထောင်ချောက်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

သူက ရွာအဝင်ဝ၌ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်ရင်း လူတစ်ယောက်ကို စောင့်နေ၏။

ခဏကြာသောအခါ အားကော်က ထမ်းပိုးတစ်ခုကို ထမ်းကာ ယိမ်းထိုးယိမ်းထိုးဖြင့် ရောက်လာသည်။

သူက အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသော်လည်း သိပ်တော့ မထက်မြက်လှပေ။ လဲ့ချန်ကို မြင်သောအခါ လူအ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်ပြ၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျွန်တော် အများကြီး အသုံးဝင်မယ် မဟုတ်လား... ဝံပုလွေတွေကို ရှင်းဖို့ ကူညီပေးနိုင်လောက်အောင် ကျွန်တော် သန်မာပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက သူ၏ တံတောင်ဆစ်ဖြင့် လဲ့ချန်ဘက်သို့ ရွယ်ပြကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"စကားနည်းနည်းပြော... ပြီးကျရင်လည်း သူရဲကောင်းဝင်မလုပ်နဲ့... အသက်ဆုံးရှုံးသွားရင် မင်းမှာ ဘာမှ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချန်၏ မျက်မှောင်များက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး လေးနက်ပြတ်သားစွာ သတိပေးလိုက်၏။

သူက အားကော်၏ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်း သိနေသည်။ သူက ရဲတင်းသော်လည်း အကျိုးဆက်များကို မစဉ်းစားဘဲ ရှေ့တန်းမှ ပြေးဝင်တတ်သည့် အကျင့် ရှိ၏။

ဤအခိုက်၌ အဘိုးလင်က ခါးကိုင်းကိုင်းဖြင့် လျှောက်လာသည်။

"လူငယ်တွေက အရမ်း ဒေါသကြီးကြတာပဲ... ဝံပုလွေအုပ်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတာ ခွန်အားသက်သက်နဲ့ မရဘူး... ဦးနှောက် သုံးရတယ်..."

သူက ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အသံက တည်ငြိမ်ပြီး အလျင်စလို မရှိပေ။

"ဒီတစ်ကြိမ် တောင်ပေါ်တက်တာက ခွန်အား သုံးရမှာ မဟုတ်ဘူး... အမိန့်ကိုပဲ နာခံကြ..."

သူတို့သုံးယောက် အဆင်သင့် ဖြစ်သွားသောအခါ ရွာအနောက်ဘက်ရှိ အမဲလိုက် လမ်းဟောင်းဆီသို့ လမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားကြ၏။

လမ်းက ကွေ့ကောက်ပြီး ကျဉ်းမြောင်းကာ နှစ်ဖက်စလုံးရှိ သိပ်သည်းသော ထင်းရှူးပင်များနှင့် ဆိုက်ပရပ်စ်ပင်များ ကြားတွင် ညပ်နေသဖြင့် လူတစ်ယောက်တည်းသာ ဖြတ်သွားနိုင်၏။

"အစ်ကိုချန်... ဝံပုလွေတွေက ဘယ်နေရာမှာ ချုံခိုနေမယ် ထင်လဲ..."

အားကော်က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး ချုံပုတ်များဆီသို့ လိပ်ပြာမလုံသော အမူအရာဖြင့် နောက်ကြောင်းပြန် ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်မရွေး ဝံပုလွေတစ်ကောင် ခုန်ထွက်လာတော့မည့် အတိုင်းပင်။

လဲ့ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဟိုကြည့်ဒီကြည့် မလုပ်နဲ့... ခြေလှမ်းကို သတိထား... ဝံပုလွေတွေက မင်းထင်တာထက် ပိုမြန်တယ်... သူတို့သာ ခုန်အုပ်လာရင် ရှောင်ဖို့တောင် အချိန်ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

အဘိုးလင်က သူ၏ ကျဉ်းမြောင်းနေသော မျက်လုံးများကို ပင့်ကာ ရပ်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"ဟိုကောင်လေး အားကော် ခြောက်တာကို မကြောက်နဲ့... ဝံပုလွေတွေက ပုံမှန်အားဖြင့် ရမ်းကားပြီး ထွက်မလာတတ်ဘူး... မင်းတို့ဘက်က အလွတ်မပေးသရွေ့ သူတို့က ငါတို့ကို အရင်လေ့လာကြလိမ့်မယ်..."

"ငါတို့ကို လေ့လာမယ်... အဘိုး... သူတို့က လူတွေကို ဖတ်တတ်လို့လား..."

အားကော်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချမ်းစိမ့်သွား၏။

"အားကော်... ဝံပုလွေတွေက မင်းထက် အများကြီး ပိုထက်မြက်တယ်... လူတွေက ဦးနှောက်သုံးပြီး ဝံပုလွေတွေက သွားကိုပဲ သုံးတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

လဲ့ချန်က လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်သည်။

သူတို့သုံးယောက်က တောင်ပေါ်သို့ ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ လျှောက်သွားကြ၏။

ရုတ်တရက် အဘိုးလင်က သူတို့ကို ရပ်တန့်ရန် လက်ဝှေ့ယမ်း ပြလိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မြေကြီးပေါ်မှာ အရာတွေရှိတယ်..."

သူတို့က အနီးကပ် စစ်ဆေးရန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ရာ ဆီးနှင်းများထဲတွင် ဝေဝါးနေသော ခြေသည်းရာ အချို့ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဘေးပတ်လည်တွင် ရွှံ့အချို့ ရှိနေသည်။

လဲ့ချန်က လက်ချောင်းများဖြင့် ညွှန်ပြကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒါက သေချာပေါက် ဝံပုလွေပဲ... ပြီးတော့ အတော်လေး ကြီးတယ်... ဦးတည်ချက်အရ ရှေ့ ခြေလှမ်းတစ်ရာလောက်က သူတို့ရဲ့ နယ်မြေ ဖြစ်လောက်တယ်..."

"ထောင်ချောက်ကလစ်တွေ ပေးစမ်း..."

အဘိုးလင်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"အားကော်... ငါ့ဆီကနေ သင်ယူထား... အရင်တုန်းက လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားမျိုး ထပ်မလုပ်နဲ့..."

အားကော်က ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်၏။

"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျွန်တော် သတိထားပါ့မယ်... အာ့..."

တိရစ္ဆာန် ထောင်ချောက်များကို တပ်ဆင်သည့်အခါ အားကော်က နောက်ဆုံးတွင် ပို၍ လိမ္မာလာပြီး အဘိုးလင်၏ နည်းစနစ်ကို သေချာစွာ စောင့်ကြည့်ကာ ဆီးနှင်းထဲတွင် တွင်းများကို ကိုယ်တိုင် တူးလေသည်။

တစ်ခုကို မြှုပ်ပြီးသည်နှင့် ချုံပုတ်များထဲမှ တရှပ်ရှပ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူတို့ သေချာ မမြင်ရမီပင် လေပြင်းတစ်ချက် ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာပြီး မီးခိုးရောင် ဝံပုလွေ တစ်ကောင်က ခုန်ထွက်လာကာ အားကော်ဆီသို့ တည့်တည့် ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

"အား..."

အားကော်မှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် တည်ငြိမ်မှု ပျောက်ဆုံးသွားကာ ဆီးနှင်းပေါ်တွင် ချော်လဲပြီး ဖင်ထိုင်လျက် ပြုတ်ကျသွားရာ သူ၏ ခေါင်းကို ဝံပုလွေက ဖိထားလိုက်သည်။

"အားကော်... မလှုပ်နဲ့..."

လဲ့ချန်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ သေနတ်ကို အလျင်အမြန် မြှောက်ကာ ရထားလမ်းကဲ့သို့ ဝံပုလွေ၏ နောက်ခြေထောက်များကို ချိန်ရွယ်လိုက်၏။

သူက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး အသက်အောင့်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျယ်လောင်သော "ဒိုင်း" ခနဲ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျည်ဆန်က တိတ်ဆိတ်နေသော တောအုပ်ကို ထိုးဖောက်သွားသည်။

ဝံပုလွေမှာ ဟိန်းဟောက်ကာ လိမ့်ထွက်သွားပြီး ၎င်း၏ နောက်ခြေထောက်များတွင် သွေးများ ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ယိုစီးကျနေသော သွေးများက ဆီးနှင်းများကို ချက်ချင်းပင် ရဲရဲတောက် နီမြန်းသွားစေသည်။

၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတိထားမှုနှင့် နာကျင်မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွား၏။ ၎င်းက ထော့နင်းထော့နင်းဖြင့် အခြား ဝံပုလွေများကို ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ထူထပ်သော ချုံပုတ်များထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တောအုပ်မှာ ငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွား၏။

"ငါ့ဘိုးဘေးများ..."

အားကော်မှာ အမောတကော အသက်ရှူရင်း တုန်တုန်ယင်ယင် ထလာပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေသည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဒီနေရာမှာတင် သေတော့မလို့..."

လဲ့ချန်က အားကော်၏ တင်ပါးကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်ပြီး ဒေါသတစ်ဝက်ဖြင့် ဆူပူလိုက်၏။

"မင်း ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်နေတာလဲ... ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်ဖို့ မင်းကို ဘယ်နှခါလောက် ပြောရမလဲ... နောက်တစ်ခါကျရင် မင်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ဖို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ..."

"ကောင်းပြီ... ဆဲတာကို ရပ်လိုက်တော့..."

အဘိုးလင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တုတ်ကောက်ကို အားပြုကာ ဒဏ်ရာရသွားသည့် နေရာဆီသို့ ဦးဆောင်သွားရင်း ပက်ဖျန်းနေသော သွေးများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"သွေးတွေနောက် လိုက်သွားရင် ဝံပုလွေတွင်းကို ငါတို့ တွေ့နိုင်လောက်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့... ဝံပုလွေအုပ်က ပြန်လှည့်လာပြီး လက်တုံ့ပြန်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော အားကော်က သူ၏ ရွှံ့ပေနေသော လက်များကို အထိတ်တလန့် ပွတ်သပ်လိုက်၏။

အခန်း (၁၀၄) ပါးနပ်သော ဝံပုလွေ

လဲ့ချန်က သူ့ကို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်၏။

"သူတို့က အခု လက်စားချေဖို့ စိတ်ကူးရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... အဲ့ခြေဆွံ့သွားတဲ့ ဝံပုလွေရဲ့ အသက်က ပိုအရေးကြီးနေတာ..."

"သူတို့ လမ်းစပျောက်နေတုန်း ဝံပုလွေတွေ ဘယ်မှာပုန်းနေလဲဆိုတာ ငါတို့ အမြန်ဆုံး ရှာဖွေဖို့ လိုတယ်..."

အဘိုးလင်က သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းမှာ သတ္တိရှိသားပဲ... အဲ့ဝံပုလွေကို မရှင်းပစ်နိုင်ရင် ရွာက နောင်တစ်ချိန်မှာ အေးချမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ အဲ့သားရဲက အရမ်း ကောက်ကျစ်တယ်... သေဖို့အတွက် လိမ္မာပါးကျပ်စွာ စောင့်နေမယ်လို့ ငါ မထင်ဘူး..."

"တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းပြီး သူ့ဒဏ်ရာတွေကို လျှာနဲ့လျက်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... မနက်ဖြန်မှ ငါတို့ ပြန်လာကြည့်ကြတာပေါ့..."

"အဘိုးလင် ပြောတာမှန်တယ်... မနက်ဖြန်မှ ငါတို့ပြန်လာကြတာပေါ့..."

လဲ့ချန်က သဘောတူလိုက်၏။

ရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ညနေစောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

လဲ့ချန်က သူ၏ ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ချီလန်၊ လဲ့ချင်းနှင့် ရှောင်ရှောင်တို့က ကမန်းကတန်း လာရောက် ဆီးကြိုကြ၏။

"လဲ့ချန်... ရှင် ဘာလို့ အခုမှ ပြန်ရောက်လာရတာလဲ... တောင်ပေါ်မှာ အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ချီလန်က လဲ့ချန်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အသားတစ်တစ်လွတ် ထွက်သွားမည်ကို ကြောက်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ရှောင်ရှောင်က လဲ့ချန်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ သူမ၏ မျက်နှာလေးကို မော့၍ မေးလိုက်၏။

"အဖေ... အဖေ တကယ်ပဲ ဝံပုလွေကို ဖမ်းမိခဲ့တာလား..."

လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး သမီးဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်... ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ဝံပုလွေပေါက်စလေး တစ်ကောင်ပါပဲ... အဖေက ဘာမှမဖြစ်ဘဲ အကောင်းကြီး ရှိနေတယ် မဟုတ်လား..."

"ထွက်ပြေးသွားတယ်... သူ ပြန်လာပြီး ရွာကို ဒုက္ခပေးမှာစိုးလို့ ငါတို့ သတိထားမှရမယ်..."

ချီလန်မှာ စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် လှည့်၍ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွား၏။

"ရှင် အားပြန်ပြည့်အောင် အသားနည်းနည်း ပြုတ်ပေးမယ်..."

လဲ့ချန်က အပူပေးအုတ်ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ ရေနွေးသောက်နေသော်လည်း သူ၏ အတွေးများက တောင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိနေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လဲ့ချန်နှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ယောက်က သွေးစက်များနောက်သို့ လိုက်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တစ်ဖန် တက်လာခဲ့ကြ၏။

သွေးကွက်များက တစ်စတစ်စဖြင့် ထူထပ်သော ချုံပုတ်များဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ရောက်ရှိသွားသည်။

ချုံပုတ်များကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ မနေ့က လဲ့ချန် ဒဏ်ရာရစေခဲ့သော မီးခိုးရောင် ဝံပုလွေတစ်ကောင်က မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

၎င်းက မလှုပ်မယှက်လဲနေပြီး အသက်ရှူရပ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အားကော်က နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်၏။

"ဟေး... သူ တကယ် သေသွားပြီပဲ... အစ်ကိုချန်ရဲ့ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်က အံ့မခန်းပဲ..."

အဘိုးလင်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဝံပုလွေ၏ ဒဏ်ရာများကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

"ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ ဝံပုလွေအုပ်ကို မတွေ့ခဲ့ဘူး... သူက ငါတို့ ဝံပုလွေတွင်းကို တွေ့သွားမှာ ကြောက်လို့ ငါတို့ကို ဒီနေရာကို တမင်တကာ မြှားခေါ်လာခဲ့တာ..."

သူက လဲ့ချန်ကို မော့ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။

"ကြည့်ရတာ ဒီဝံပုလွေက ငါတို့ထင်ထားတာထက် ပိုပြီးပါးနပ်နေပုံပဲ..."

လဲ့ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဝံပုလွေတစ်ကောင်တည်းကပင် ဤမျှ ပါးနပ်နေလျှင် ဝံပုလွေအုပ်ဆိုပါက မည်မျှတောင် ဖြစ်နေမည်နည်း။

ရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ…

ရွာသား ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့်က အုပ်စုဖွဲ့ ရပ်နေကြပြီး သေဆုံးနေသော ကြက်များနှင့် ခွေးများ၏ အလောင်းများဘေးတွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ငြင်းခုံနေကြသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရ၏။

"လဲ့ချန်... မနေ့က မင်း ဝံပုလွေတွေကို နှိမ်နင်းမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေ အများကြီး ထပ်သေရပြန်တာလဲ..."

ရွာထဲမှ အဒေါ်ကြီးက မြေကြီးပေါ်ရှိ သေဆုံးနေသော ကြက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ သူမ၏ အသံမှာ ဒေါသထွက်ခြင်းနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းများ ရောယှက်နေသည်။

ဖော့ဦးထုပ် အစုတ်တစ်လုံးကို ဆောင်းထားသော ရွာသားတစ်ဦး၏ နှာခေါင်းမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေပြီး သူ၏ နားရွက်များမှ ချည်မျှင် အစအနများ တွဲလောင်းကျနေ၏။

"ဟုတ်တယ်... အဲ့သားရဲတွေက သရဲပူးနေတာ ဖြစ်ရမယ်... မနေ့က အပြန်အလှန် ပစ်ခတ်မှုမှာ သူတို့ထဲက တစ်ကောင်သေသွားတာတောင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေ့ ပြန်လာရဲကြတာလဲ..."

"မင်းတို့က ရွာကပေးမယ့် ဆုကြေးငွေအတွက်ပဲ ဝံပုလွေ ဖမ်းကြတာလား..."

အခြားသူတစ်ယောက်ကလည်း ဝင်ရောက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"မနေ့ညက အဲဒီလောက် ပြဿနာတက်ခဲ့ပြီးတော့ ငါတို့ လောင်းကြေးထပ်တာ မှားသွားတဲ့ပုံပဲ..."

ရွာသားများ၏ စွပ်စွဲပြောဆိုသံများက ပိုမို ကျယ်လောင်လာသည်။

အားကော်က လဲ့ချန်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာက ပို၍ မည်းမှောင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေသဖြင့် သူက တွန့်ဆုတ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ငါတို့... မနေ့က ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ နေရာကို သွားပြီး ပြန်စစ်ကြည့်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

လဲ့ချန်က အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေပြီး လူအုပ်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော အဘိုးလင်ကို အနည်းငယ် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဘိုးလင်မှာလည်း စကားမဟနိုင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"အားလုံးပဲ... ခဏလောက် စိတ်အေးအေး ထားကြပါဦး..."

လဲ့ချန်က ရုတ်တရက် အသံကို မြှင့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်ကာ တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။

"အခြေအနေကိုတောင် နားမလည်ဘဲနဲ့ ငါ့ကို အပြစ်တင်နေကြပြီလား... ဝံပုလွေတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် မနေ့က ငါတို့ အမဲလိုက်တာကို ရပ်လိုက်တာနဲ့ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့က ကောက်ကျစ်တယ်..."

"ငါတို့ရွာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြက်တွေ၊ ခွေးတွေ ဒီလောက်များပြီး သားကောင်တွေ အများကြီး ရှိနေတာကို ဒီအခွင့်အရေးကို သူတို့ လက်လွှတ်ခံမယ်လို့ ထင်နေကြတာလား..."

သူက ရွာကို ကာကွယ်ရန် ဝံပုလွေများကို အမဲလိုက်ရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ လူတိုင်း၏ ဝေဖန်ရှုတ်ချခြင်းကို ခံနေရ၏။

ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော အသံကြောင့် လူအုပ်ကြီးမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားကြပြီး သူတို့၏ နာကြည်းမှုများမှာ သုံးပုံတစ်ပုံခန့် လျော့ကျသွားသည်။

"ဒီနေ့ ရွာရဲ့ ကိစ္စတွေကို ငါ တာဝန်ယူဖြေရှင်းပေးမယ်..."

လဲ့ချန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံကို ပျော့ပျောင်းသွားစေ၏။

"သုံးရက်... သုံးရက်အတွင်း မင်းတို့ကို ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးမယ်... အဲ့အချိန်ရောက်လို့ ဝံပုလွေတွေကို အမြစ်မပြတ် ရှင်းမပစ်နိုင်ရင် လဲ့ချန်ဆိုတဲ့ ငါက ငါ့ခေါင်းနဲ့ ရင်းပြီး ပေးဆပ်မယ်..."

"ခေါင်း" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရုံဖြင့် လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး အထူးသဖြင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများက အလိုအလျောက် တွန့်ကွေးသွားကြသည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် မည်သည့်အရာကိုမဆို ဆုံးရှုံးနိုင်သော်လည်း "အသက်နဲ့ရင်းမယ်" ဟု အမြဲတမ်း ပြောဆိုနေခြင်းက အလွန်ကြီးလေးသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်၏။

"အစ်ကိုချန်... သုံးရက်အတွင်း ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ်ဆိုတာ တကယ် သေချာရဲ့လား..."

လူအုပ်ကြီး လူစုကွဲသွားပြီးနောက် အားကော်က လဲ့ချန်၏ နောက်သို့ လိုက်သွားရင်း သူ၏ တွန့်ကျိုးနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။

"ဝံပုလွေတွေက နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး နွားချေးပုံထဲမှာ ဒီအတိုင်း သွားပုန်းနေမှာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

"သူတို့က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ပါးနပ်နေမယ်ဆိုရင်... သုံးရက်ဆိုတဲ့အချိန်က လောက်ပါ့မလား..."

"နောက်ကျသွားရင် အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

လဲ့ချန်က ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်သော်လည်း တိုက်ရိုက်တော့ မဖြေဆိုခဲ့ပေ။

သူက မျက်လုံးများကို ကျဉ်းကာ ရွာအဝင်ဝရှိ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်၏။

"တောင်ပေါ်မှာ ဝံပုလွေအမဲလိုက်တယ်ဆိုတာ သူတို့ရဲ့ စိတ်ကို အမဲလိုက်တာပဲ..."

"ဒီနေ့ ငါ စမ်းကြည့်ချင်တဲ့ အကြံတစ်ခု ရှိတယ်..."

မကြာမီမှာပင် အားကော်က လဲ့ချန်၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ကျိုးပဲ့နေသော သစ်သားပြားအချို့နှင့် ဟောင်းနွမ်းပါးလျနေသော ကောက်ရိုးကြိုးများကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး တောအုပ်ထဲတွင် နှင်းခဲများကြောင့် မာကျောစွာ အေးခဲနေသော ကျောက်ခဲအချို့ကိုလည်း ရှာဖွေလာခဲ့သည်။

သူတို့က ထူထပ်သော တောအုပ်တစ်လျှောက်ရှိ အတော်လေး လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ ထောင်ချောက်ကို ဆင်ထားလိုက်၏။

"မင်း စောင့်သာ ကြည့်နေလိုက်..."

လဲ့ချန်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ လေတိုက်သော နေရာတွင် တြိဂံပုံ တွင်းတစ်တွင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ တူးလိုက်သည်။ ဘေးတစ်ဖက်စီကို ဆက်စပ်ပြီးသွားသောအခါ လူအနံ့များကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ယက်လုပ်ထားသော သက်ငယ်များကို အသုံးပြုလိုက်၏။

အလယ်ဗဟိုတွင် သူက အိတ်ထဲမှ သွက်လက်နေသော ကြက်တစ်ကောင်ကို ထုတ်ယူကာ ၎င်း၏ ခြေထောက်များကို ကောက်ရိုးကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်လိုက်ပြီး ထောင်ချောက်၏ အလယ်တည့်တည့်၌ ခိုင်မြဲစွာ ထားလိုက်သည်။

"အစ်ကို တကယ်ကြီး ကြက်တွေကို သုံးနေတာလား... အစ်ကိုချန်... ဒါက နှမြောစရာ မကောင်းဘူးလား... ကြက်ကို သတ်ဖို့ ဝံပုလွေကို ခေါ်နေသလို ဖြစ်နေပြီ..."

အဖြူရောင်အမွေးများ တစ်ဖျပ်ဖျပ် ခတ်နေသော ကြက်ကို ကြည့်ရင်း အားကော်က ပါးစပ် အဟောင်းသားနှင့် မျက်တောင် တဖျပ်ဖျပ် ခတ်လိုက်၏။

“တကယ်လို့များ ဝံပုလွေအုပ်ကြီး ရောက်လာပြီး သူတို့ စားဖို့ ငါတို့ကိုပါ ဝိုင်းထားရင် ငါတို့နှစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလား... ပြီးတော့ သူတို့က ကြက်ကိုပါ ကိုက်သတ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ငါတို့ ငွေရော အင်အားရော ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ နောက်ဆုံး ကောက်ရိုးကို ထောင်ချောက်၏ အစွန်းတွင် ဂရုတစိုက် ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် မတ်တတ်ထရပ်ကာ သူ၏ ရွှံ့ပေနေသော အကြမ်းထည် ဘောင်းဘီကို ပုတ်ခါလိုက်၏။

"မင်း ဘာသိလို့လဲ ကောင်လေးရာ... မနေ့က ဝံပုလွေက ခေါင်းဆောင်ဝံပုလွေ... အရမ်း ကောက်ကျစ်တဲ့ မုဆိုးပဲ..."

"ကျန်တဲ့ဝံပုလွေပေါက်စတွေက အဲဒီလောက် မထက်မြက်ဘူး... သူတို့က အနံ့ရတာနဲ့ ချက်ချင်း ရောက်လာလိမ့်မယ်..."

"အဓိကအချက်က အနံ့ပဲ... ငါတို့လူအနံ့ကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားရမယ်..."

ဤအခိုက်၌ တစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော အဘိုးလင်က ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူ၏ နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးများက ထောင်ချောက်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ တွန့်ကျိုးနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် သဘောတူ လက်ခံသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"ချန်ဇီရဲ့ နည်းလမ်းက ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက အရှေ့မြောက်ပိုင်းမှာ သင်ခဲ့ရတဲ့ တောဝက် ထောင်ချောက်ဆင်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ အတော်လေး ဆင်တူတယ်... ဒါပေမဲ့ ဝံပုလွေတွေက တောဝက်တွေထက် ပိုပါးနပ်တယ်... ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ နှာခေါင်းကို လှည့်စားနိုင်မလားဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တယ်..."

အဘိုးလင်၏ ထောက်ခံချက်ကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အဘိုးလင်က သူ၏ လူငယ်ဘဝတွင် နိုင်ငံအနှံ့ ခရီးသွားခဲ့ဖူးပြီး အလွန် အတွေ့အကြုံ များပြားသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိလိုက်ခြင်းက စိတ်ကို များစွာသက်သာရာ ရစေ၏။

ညအချိန် ကျရောက်လာသောအခါ တောင်ပေါ်ရှိ တောအုပ်မှာ ချမ်းစိမ့်စိမ့် ဖြစ်နေသည်။

သူတို့သုံးယောက်က အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ရဲဘဲ ထောင်ချောက်၏ အနီးအနားတွင် အလှည့်ကျ စောင့်ကြပ်နေကြ၏။

အားကော်က သူ၏ စုတ်ပြဲနေသော ဂွမ်းအင်္ကျီကို တင်းကြပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားပြီး အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။ သူက ဝံပုလွေကို ဖမ်းမိလျှင် အိမ်ပြန်၍ ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်ကာ ပူနွေးသော ပြောင်းဖူးယာဂုတစ်ပန်းကန် သောက်နိုင်မည်ဟု စိတ်ထဲတွင် ဆက်တိုက် တွေးနေ၏။

လဲ့ချန်ကမူ များစွာ ပို၍ တည်ငြိမ်နေပြီး ထောင်ချောက်ဆီသို့သာ မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

အကယ်၍ ဤအကြံသာ အောင်မြင်ပါက သူက ရွာသားများကို ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးနိုင်ရုံသာမက စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် သတ္တုတူးဖော်နိုင်မည်ဟု သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်၏။

တောအုပ်ကြီးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး လေတိုက်ခတ်သံနှင့် ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာသော သားရဲတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်၏ တိုးညှင်းသော ဟိန်းဟောက်သံသာ ရှိနေသည်။