အခန်း (၁၀၅-၁၀၆)

အခန်း (၁၀၅) ငါ အမှန်အတိုင်း ရှင်းပြချင်တယ်

အားကော်မှာ အကြိမ်ကြိမ် ငိုက်မျဉ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း လဲ့ချန်က သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်နှိုးခဲ့၏။

"အစ်ကိုချန်... သန်းခေါင်ကျော်နေပြီ... ဝံပုလွေတွေ လာမှာမဟုတ်တော့ဘူး ထင်တယ်..."

အားကော်က သူ၏ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း တိုးတိတ်စွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က သူ့ကို လျစ်လျူရှု၍ ထောင်ချောက်ဆီသို့သာ ဆက်လက် စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။

ထိုအခိုက်၌ အဝေးမှ တရှပ်ရှပ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်စုံတစ်ခု ချဉ်းကပ်လာသည့်အလား ရှိသည်။

သူတို့သုံးယောက်စလုံး ချက်ချင်း အသက်အောင့်ထားလိုက်ကြပြီး အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ရဲကြချေ။

မီးခိုးရောင်အရိပ်တစ်ခုက တောအုပ်ထဲမှ ဖြတ်ပြေးလာပြီး ထောင်ချောက်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာ၏။

မှိန်ဖျော့ဖျော့ လရောင်အောက်တွင် ၎င်းမှာ ဝံပုလွေငယ်တစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ၎င်းက ထောင်ချောက်ဆီသို့ သတိထား၍ ချဉ်းကပ်လာပြီး အနံ့ကို ခွဲခြားသိရှိရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား ၎င်း၏ နှာခေါင်းက အဆက်မပြတ် ရှူရှိုက်နေသည်။

"သူတို့ရောက်လာပြီ..."

လဲ့ချန်က နှလုံးတဒိတ်ဒိတ် ခုန်လျက် တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဝံပုလွေက ထောင်ချောက်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပတ်ချာလှည့်နေပြီး ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေပုံရ၏။

၎င်းက တစ်ခါတစ်ရံ ရပ်တန့်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားကာ စောင့်ကြည့်တတ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ထောင်ချောက်ထဲရှိ အသက်ရှင်နေသော ကြက်၏ တောင်ပံခတ်သံကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရကာ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည်။

အဆုံးတွင်မူ အသက်ရှင်နေသော ကြက်၏ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားတော့၏။

"ဂျိုင်း..."

ထောင်ချောက်က ပွင့်သွားပြီး သစ်သားပြားများနှင့် ကျောက်ခဲများက ချက်ချင်း ပြုတ်ကျလာကာ ဝံပုလွေကို ခိုင်မြဲစွာ ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။

၎င်းက ထိတ်လန့်တကြား ရုန်းကန်ရင်း သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ဟိန်းဟောက် အူလိုက်၏။

"ရပြီကွ..."

အားကော်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ပေါက်လိုက်ရာ ချော်လဲမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

လဲ့ချန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

သူက ထောင်ချောက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ပိတ်မိနေသော ဝံပုလွေကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဝံပုလွေမှာ မကြီးမားလှဘဲ မည်းမှောင်သော မီးခိုးရောင် အမွေးများရှိပြီး အနည်းငယ် ပိန်ချုံးနေပုံရ၏။

"အစ်ကိုချန်... သူ ထွက်မပြေးခင် မြန်မြန် ကြိုးတုပ်လိုက်ရအောင်..."

အားကော်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က မလှုပ်ရှားပေ။ ထို့အစား သူက နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွား၏။

"ဒီသားရဲက သိပ်မကြီးပေမဲ့ သူ့ကို အထင်မသေးနဲ့..."

"ထောင့်ပိတ်မိနေတဲ့ သားရဲတောင်မှ ရုန်းကန်တတ်သေးတာပဲ... ဝံပုလွေဆိုရင်တော့ ပြောမနေနဲ့တော့... အခုချိန်မှာ အရမ်း ကြမ်းတမ်းနေလောက်ပြီ..."

အဘိုးလင်ကလည်း ချဉ်းကပ်လာပြီး ထောင်ချောက်ထဲရှိ ဝံပုလွေကို လရောင်ဖြင့် ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ချန်ဇီ ပြောတာ မှန်တယ်... ဒီဝံပုလွေက ပိန်ချုံးပြီး သေးငယ်နေတာ... အရမ်း ဆာလောင်နေလို့ ဒီလောက် စွန့်စားသွားတာ ဖြစ်လောက်တယ်... အခု ဒဏ်ရာပါ ရသွားတော့ ပိုပြီး အသည်းအသန် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်..."

"အားကော်ဇီ... ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်နဲ့..."

လဲ့ချန် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ထောင်ချောက်ထဲရှိ ဝံပုလွေမှာ ပိတ်မိနေသော်လည်း အရင်ကကဲ့သို့ပင် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

၎င်းက သွားများကို ဖြီးပြကာ တိုးညှင်းစွာ ဟိန်းဟောက်နေပြီး ၎င်း၏ အစိမ်းရောင် မျက်လုံးများက အမှောင်ထဲတွင် စူးရဲစွာ တောက်ပနေသည်။ ၎င်း၏ ရှေ့ခြေထောက်များက အောက်ရှိ မြေကြီးကို အဆက်မပြတ် ကုတ်ခြစ်တူးဆွနေပြီး ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေ၏။

အားကော်ဇီမှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

"ဘုရားရေ... ဒီသားရဲရဲ့ မျက်လုံးတွေက တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ... ငါ့ကို အရှင်လတ်လတ် စားတော့မယ့်အတိုင်းပဲ..."

သူက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်၏။

"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ... ဒီအတိုင်းကြီး ပစ်ထားလို့တော့ မဖြစ်ဘူးမလား..."

လဲ့ချန်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

“သူ ငြိမ်သွားအောင် အရင်လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားရမယ်..."

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ခန့် တုတ်သော သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ကောက်ယူကာ အားကော်ထံမှ ဓားမကို ယူ၍ သစ်ကိုင်းကို ချွန်ထက်အောင် ရွေလိုက်၏။

“အားကော်... မင်း ဒီတုတ်ကို ယူပြီး ဒီဘက်ကနေ ထိုးလိုက်... ငါ နောက်တစ်ဘက်ကနေ ဓားသုံးမယ်..."

အားကော်ဇီက မတုံ့ပြန်နိုင်မီပင် မေးလိုက်သည်။

"ဟင်... အစ်ကိုချန်... အဲ့အကောင်က ခုန်ထွက်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ကိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"ဘာကိုကြောက်နေတာလဲ ကောင်လေးရာ... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားနဲ့ သူက မင်းကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အခု သူ့ခြေထောက် ဒဏ်ရာရနေပြီဆိုတော့ လျှောက်ခုန်လို့ မရတော့ဘူး... ဂရုစိုက်ပြီး အကိုက်မခံရစေနဲ့..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်၏။

ဘေးမှ ကြည့်နေသော အဘိုးလင်က သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ချန်ဇီရဲ့ နည်းလမ်းက ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ်... သူ့ကို အာရုံလွှဲထားရင် ငါတို့ တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးရလိမ့်မယ်..."

အားကော်ဇီမှာ စိတ်မအေးသေးသော်လည်း လဲ့ချန်၏ အမိန့်ကို မဖီဆန်ဝံ့ချေ။ သူက သွားကြိတ်ကာ ချွန်ထက်နေသော သစ်ကိုင်းကို ယူ၍ ထောင်ချောက်ဆီသို့ ဂရုတစိုက် ချဉ်းကပ်သွားရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"သူ့တင်ပါးကို ထိုးလိုက်..."

လဲ့ချန်က တိုးညှင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

အားကော်ဇီမှာ ထိတ်လန့်တကြား တုန်ယင်သွားပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သစ်ကိုင်းကို ထောင်ချောက်ထဲသို့ ရမ်းသမ်း ထိုးထည့်လိုက်သည်။

"အူး..."

ဝံပုလွေက သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ဟိန်းဟောက် အူလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ကာ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ပါးစပ်ကြီးကို ဟ၍ သစ်ကိုင်းကို အားကုန်ကိုက်ချလိုက်၏။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် ဤသည်က ဝံပုလွေ၏ ဒဏ်ရာကို သွားထိမိသဖြင့် နာကျင်မှုကြောင့် ပို၍ ရူးသွပ်စွာ ရုန်းကန်လာစေသည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်၍ လဲ့ချန်က ဓားကို လျင်မြန်စွာ မြှောက်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် အလင်းတန်း တစ်ချက် လင်းလက်သွားကာ သစ်ခုတ်ဓားမက ဝံပုလွေ၏ လည်ပင်းကို ခုတ်ပိုင်းသွား၏။

ဝံပုလွေ၏ အူသံက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က အကြိမ်အနည်းငယ် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်သွားကာ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

အားကော်ဇီက ယခုမှ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်ရဲတော့ပြီး ထောင်ချောက်ထဲတွင် လဲကျနေသော ဝံပုလွေကိုကြည့်ကာ ရှည်လျားသော သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။

"နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီပဲ..."

လဲ့ချန်က သူ၏ လက်ထဲမှ သစ်ကိုင်းကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ထောင်ချောက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ဝံပုလွေ လုံးဝ သေဆုံးသွားကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ သူက သက်ပြင်းချနိုင်တော့၏။

"ဒီသားရဲက တကယ့်ကို အကြောမာတာပဲ..."

"ချန်ဇီ... ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်..."

အဘိုးလင်က သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လဲ့ချန်က သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ အကြမ်းထည် အဝတ်စတစ်စကို ထုတ်ယူကာ သစ်ခုတ်ဓားမပေါ်ရှိ သွေးများကို သုတ်ပစ်လိုက်ပြီး အားကော်ကို ပြောလိုက်၏။

"ဓားပေး... ပြီးတော့ ငါ့အတွက် ခြောက်သွေ့တဲ့ ထင်းအချို့ သွားကောက်ချေ... ငါတို့ ဒီဝံပုလွေကို ဒီနေရာမှာတင် ရှင်းကြမယ်..."

သူက စကားကို အဆုံးမသတ်ဘဲ ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားသည်။

အားကော်ဇီမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသော်လည်း ထင်းကောက်ရန် လိမ္မာစွာပင် သွားလိုက်၏။

အားကော်ဇီ ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် လဲ့ချန်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ သေဆုံးနေသော ဝံပုလွေကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ဝံပုလွေမှာ တကယ်ကို ပိန်ချုံးနေပြီး ၎င်း၏ အမွေးများက မွဲခြောက်ကာ အရောင်အဆင်း ကင်းမဲ့နေသည်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေခြင်း၏ ရလဒ် ဖြစ်ကြောင်း အသိသာကြီးပင်။

သူက သူ၏ ဓားမကို ထုတ်ယူ၍ ဝံပုလွေ၏ ခေါင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ ခုတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး အကြမ်းထည် အဝတ်စဖြင့် ထုပ်ပိုးလိုက်၏။

"ချန်ဇီ... မင်း ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

အဘိုးလင်က အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဘိုးလင်... ဒီဝံပုလွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးနံ့တွေ ထွက်နေတယ်... သူ့ကို တောင်ပေါ်မှာပဲ ထားခဲ့ကြတာပေါ့... အခြား ဝံပုလွေအုပ်တွေကို ဟန့်တားပေးနိုင်ပြီး ရွာကို ဒုက္ခပေးဖို့ တောင်အောက်ဆင်းလာတာကို တားဆီးနိုင်လောက်တယ်..."

"ကျွန်တော် ဒီဝံပုလွေခေါင်းကို ယူသွားမယ်... ဒါမှ စိတ်အေးရမှာ..."

လဲ့ချန်က ရှင်းပြလိုက်၏။

အဘိုးလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဝံပုလွေ သားရေအတွက်တော့ နှမြောစရာပဲ..."

သူက ဝံပုလွေ၏ အလောင်းကို နှမြောတသသော ခံစားချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ပြီးပြည့်စုံသော ဝံပုလွေ သားရေတစ်ခုကလည်း ရှားပါးသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေက လောကီစည်းစိမ်တွေပါ... ပြောနေဖို့တောင် မတန်ပါဘူး..."

အားကော်ဇီက ထင်းများဖြင့် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် လဲ့ချန်က ဝံပုလွေ၏ အလောင်းကို မြှုပ်နှံပြီးဖြစ်ကာ ထောင်ချောက်ထဲတွင် သွေးကွက်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့၏။

"အစ်ကိုချန်... ဝံပုလွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ..."

အားကော်ဇီက နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်လိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ဖောင်းကားနေသော အဝတ်အိတ်ကို ပုတ်လိုက်၏။

"ငါ ဝံပုလွေခေါင်းကို ယူသွားမယ်... ကျန်တာတွေကိုတော့ တောင်စောင့်နတ်ဆီ အပ်ထားခဲ့လိုက်ပြီ..."

အားကော်ဇီက နားလည်သလိုလိုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ထပ်၍ မေးခွန်း မထုတ်တော့ချေ။

မီးရောင်အောက်တွင် သူတို့ သုံးယောက်က တောင်ပေါ်၌ ရိက္ခာခြောက်အချို့ကို စားသောက်ပြီးနောက် တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

ရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိုးလင်းနေပြီ ဖြစ်၏။

ရွာထဲမှ မီးခိုးငွေ့တန်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကြက်တွန်သံများက အတက်အကျ ထွက်ပေါ်နေပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် ခြံဝင်းထဲ၌ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားရသည်။

“နင် ကောင်စုတ်လေး... အိမ်ပြန်လာပြီး ထမင်းစားချေ... မြစ်ဘက်ကို ဆက်ပြေးမနေနဲ့တော့..."

ထင်ရှားစွာပင် ဤသည်မှာ နားရွက်ဆွဲကာ ဆူပူခံနေရသော နောက်ထပ် သောင်းကျန်းတတ်သည့် ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

လဲ့ချန်က အဝတ်ဖြင့် ထုပ်ထားသော ဝံပုလွေခေါင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို ခါးထောက်ကာ ရွာအဝင်ဝသို့ သွားသော မြေသားလမ်းပေါ်တွင် ရပ်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို မျက်စိကျဉ်းကာ စကင်ဖတ် ကြည့်ရှုလိုက်၏။

ရှေ့အနည်းငယ် လှမ်းသောနေရာတွင် ရွာ၏ အလယ်ဗဟိုရှိပြီး နံနက်စောစောကတည်းက အလုပ်ရှုပ်နေကြသော လူများက အုပ်စုငယ်များဖွဲ့ကာ လက်ညှိုးထိုးလျက် တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး အချို့ကမူ ခနဲ့တဲ့တဲ့ မှတ်ချက်များ ပေးနေကြသည်။

သူက သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် တွန့်ကွေးလိုက်ပြီး သူ၏ အသံထဲတွင် ရယ်မောချင်စိတ် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေ၏။

"ကောင်းပြီ... ယနေ့ သူတို့ မျက်လုံးတွေ ပွင့်သွားအောင် လုပ်ပေးပြီး ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်မယ့် သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးလိုက်ကြတာပေါ့..."

အဘိုးလင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်များကို နောက်ပစ်ကာ လဲ့ချန်နှင့်အတူ ရပ်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သော အမူအရာဖြင့် ရှိနေသည်။

"ရွာထဲမှာ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက သိပ်မရှိပေမဲ့ ရန်ညှိုးဟောင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အတင်းအဖျင်းတွေကတော့ အဆုံးမရှိဘူး... မင်း ဒေါသထွက်မနေသင့်ဘူး... တတ်နိုင်ရင် သည်းခံလိုက်ပါ..."

လဲ့ချန်က ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားမှု အရိပ်အယောင် တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။

"အဘိုးလင်... ကျွန်တော် သည်းခံမှာပါ... ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ လဲ့ချန်ဆိုတဲ့ ကျွန်တော်က မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပြီး ရွာအတွက် ကျွန်တော့်အသက်နဲ့ ရင်းပြီး အလုပ်အကျွေးပြုတာ အလကား မဖြစ်စေရဘူးဆိုတာ သူတို့ကို ပြသရလိမ့်မယ်..."

အခန်း (၁၀၆)အောင်ပွဲ

နံနက်မိုးသောက်ချိန်၌ လဲ့ချန်က ရွာလယ်ဆီသို့ အလျင်စလို မရှိဘဲ လျှောက်လာ၏။ သူ၏ လက်ထဲရှိ အဝတ်အိတ်မှာ အလေးချိန်ကြောင့် အနည်းငယ် ပုံပျက်နေသည်။ သွေးနံ့က အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ့ဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်လာသော ရွာသားများမှာမူ နှာခေါင်းရှုံ့သွားကြဆဲ ဖြစ်၏။

"ဟေး... ဒါက လဲ့ချန် မဟုတ်လား... မနက်စောစောစီးစီး တစ်ခုခုကိုင်ပြီး မောက်မာတဲ့ပုံစံနဲ့ လမ်းလျှောက်လာပါလား..."

စကားပြောသူမှာ ရွာထဲ၌ အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုခြင်းနှင့် ပြဿနာရှာခြင်းတို့တွင် နာမည်ကြီးသော အဒေါ်ဝမ်ဖြစ်သည်။ သူမက သားနှစ်ယောက်ရှိသဖြင့် ဝင့်ကြွားစွာ လမ်းလျှောက်ရသည်ကို နှစ်သက်၏။

လဲ့ချန်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

“အဒေါ်ဝမ်... ကျွန်တော် အဆိုးပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော်... အဒေါ် ပါးစပ်ကို အဒေါ် ဆင်ခြင်သင့်တယ်... သတိထား... မဟုတ်ရင် တစ်နေ့ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အဒေါ်ဝမ်က ချက်ချင်းပင် လည်ပင်းကို မတ်ထားပြီး ပြောလိုက်၏။

“အိုး... နင်က ငါ့ကို စိန်ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့လေ... လဲ့ချန်... နင်က အမဲလိုက်သွားရုံနဲ့ နင့်ကိုယ်နင် တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေပြီလို့ မထင်လိုက်နဲ့..."

လဲ့ချန်က လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်ပြီး သူမကို လျစ်လျူရှုကာ လူအုပ်ကြီးရှိရာသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများမှာ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အာရုံစိုက်မိနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် လဲ့ချန် သယ်ဆောင်လာသော အဝတ်အိတ်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများက ထိုအိတ်ပေါ်တွင် ကပ်နေကြ၏။

"လဲ့ချန်... မနက်စောစောစီးစီး ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ..."

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သိချင်စိတ်များ အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။

ဤအခိုက်တွင် လဲ့ချန်က လောမနေပေ။ သူက အဝတ်အိတ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်ပြီး အကြမ်းထည် အဝတ်စကို မလိုက်၏။

ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော ဝံပုလွေခေါင်းက နံနက်ခင်း အလင်းရောင်အောက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး သွေးကွက်များမှာ လုံးဝ မခြောက်သေးဘဲ ပြူးကျယ်နေသော ဝံပုလွေ မျက်လုံးများက ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချမ်းစိမ့်သွားစေရန် လုံလောက်နေသည်။

တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လူအုပ်ထဲရှိ အမျိုးသမီး အချို့က "အမလေး..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားကြ၏။

"ဝံပုလွေ... ဝံပုလွေခေါင်းကြီးပါလား..."

အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် စကားထစ်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

“မင်း... မင်း တကယ်ပဲ ဝံပုလွေကို သတ်လိုက်တာလား..."

"လဲ့ချန်... မင်းက တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ..."

အဒေါ်ဝမ်က ဝံပုလွေခေါင်းကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီး တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

လဲ့ချန်က သူတို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် မဲ့ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

“အားလုံး ကြည့်လို့ဝပြီလား... ဝပြီဆိုရင် ပါးစပ်ပိတ်ထားကြတော့... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ လဲ့ချန်ဆိုတဲ့ ကျွန်တော်က အလကားသက်သက် အပင်ပန်းခံပြီး တောင်ပေါ် တက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်လေးက လှောင်ပြောင်နေခဲ့သော အသံများမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူအုပ်ကြီးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အားလုံး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေကြသည်။

အဘိုးလင်က လက်နောက်ပစ်လျက် အနောက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာပြီး ရယ်မောလိုက်၏။

"ချန်ဇီ... မင်းကတော့ ဒီတစ်ကြိမ် ရွာထဲက အတင်းအဖျင်း ပြောတတ်တဲ့ မိန်းမတွေ အားလုံးကို ပါးစပ်ပိတ်သွားအောင် လုပ်လိုက်နိုင်ပြီ... တကယ့်ကို ရယ်စရာပဲ..."

"အဘိုးလင်..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် ပို၍ တည်ကြည်လေးနက်လာသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဝံပုလွေခေါင်းကို ယူလာခဲ့ပြီ... ပြီးတော့ ဒီကိစ္စအတွက် အသိအမှတ်ပြုခံရဖို့ လိုတယ်... ဒီလူတွေက အရင်တုန်းက အဘိုးရဲ့ အကြောင်း မကောင်းပြောနေခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား... သူတို့ အဘိုးကို တောင်းပန်ဖို့လိုတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ပြဿနာရှာတတ်သော ရွာသားအချို့၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားကြ၏။

"ကောင်းပါပြီ... အဲဒီလောက်လည်း မလိုပါဘူးလေ..."

အဘိုးလင်က တွန့်ဆုတ်သော လေသံဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက မကြားဟန်ဆောင်နေကြပြီးအချို့က အမည်တပ် ခေါ်ခံရမည်ကို ကြောက်သည့်အလား နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိတ်တဆိတ် ဆုတ်သွားကြ၏။

"မလိုဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ..."

လဲ့ချန်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တက်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ပြတ်သားနေသည်။

"အဘိုးလင်က ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ တောင်စောင့်အဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့တာ... သူသာ မရှိရင် ငါတို့ရွာ ခုလောက် အေးချမ်းပါ့မလား... နောက်ဆုံးတော့ နားကလောစရာ စကားအနည်းငယ်ကြောင့် သူ့စေတနာတွေ ရှိလျက်နဲ့ မတရားမှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်... အခု ငါ အောင်မြင်သွားပြီဆိုတော့ မင်းတို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြရမယ်..."

အဒေါ်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားပြီးနောက် နီရဲလာ၏။ အချိန်အတော်ကြာအောင် ရုန်းကန်နေရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမက ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ အတင်း ညှစ်ထုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။ "း

“ကောင်းပြီ... ကောင်းပါပြီ... ငါ အဒေါ်ဝမ်က အဘိုးလင်ကို တောင်းပန်ပါတယ်... ဒီကိစ္စကို ဒီနေရာမှာတင် အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်..."

သူမ နောက်ဆုတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အခြား ပြဿနာရှာသူများမှာလည်း ခေါင်းညိတ်ရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"ဟုတ်ပါတယ်... အဘိုးလင်... သူ့ကို အငြိုးမထားပါနဲ့..."

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးလင်က ခေါင်းခါ၍ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် လဲ့ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ချန်ဇီ... ထားလိုက်ပါတော့... ငါတို့ရွာက အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်စားသောက်ရတာ... ဒီအတိုင်း ဆက်ဖြစ်နေရင် လူတွေ အားလုံး ကွဲကွာသွားလိမ့်မယ်..."

လဲ့ချန်က ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူက အဝတ်အိတ်ကို လူတိုင်း၏ ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်နေသော အမူအရာဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ငါ မင်းတို့ကို အရှိကိုအရှိအတိုင်း ပြမယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ သတိပေးထားမယ်... ဝံပုလွေလာပြီလို့ အော်တာက ရယ်စရာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ အတူတကွ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ဖို့ လိုတယ်..."

"သူတို့က စည်းမျဉ်းတွေကို မလိုက်နာရင် ငါတို့ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေလို့ မဖြစ်ဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လှည့်ထွက်သွားရာ လူတစ်စုမှာ ဝံပုလွေခေါင်းကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လဲ့ချန်က သူ၏ အိတ်ထဲမှ ဝံပုလွေခေါင်းကို စားပွဲပေါ်တွင် ဂရုတစိုက် တင်လိုက်ပြီး စဉ်းစားရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။

ယနေ့ သူတို့ ဂုဏ်ယူစရာ အခိုက်အတန့်လေးတစ်ခု ရခဲ့သော်လည်း ဤဝံပုလွေက အစမျှသာ ရှိသေး၏။ တောင်ပေါ်ရှိ တကယ့် အန္တရာယ်ကို မည်သူကမျှ သတိမထားမိကြပေ။

"အဲ့ဝံပုလွေအုပ်ရဲ့ တွင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာရမယ်... မဟုတ်ရင် ရွာက ပိုပြီး ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်..."

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လွှမ်းမိုးနေလျက် လဲ့ချန်က သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောနက်တောင်ကြီးထဲ၌ ကောက်ကျစ်သော မျက်လုံးတစ်စုံက အသစ်ဖုံးအုပ်ထားသော မြေပုံတစ်ခုအပေါ် စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှမရှိကြောင်း သေချာသွားသောအခါ ထိုသူက လောဘတကြီး အပြုံးတစ်ခုကို ချက်ချင်း ပြသလိုက်သည်။

သူက လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားပြီး ဝံပုလွေ၏ အလောင်းကို ဂုံနီအိတ်ထဲသို့ အမြန် ထိုးထည့်လိုက်ကာ တောအုပ်နက်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လျိုတာကျူးမှာ အမောတကော အသက်ရှူနေပြီး သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ဂုံနီအိတ်မှာ ခဲများ ဖြည့်ထားသည့်အလား လေးလံနေသဖြင့် ခါးမတ်ရန်ပင် ခက်ခဲနေ၏။

အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဝက်ခြံ၊ ကြက်ချေးနှင့် မည်သည့်အရာမှန်း မသိသော အချဉ်နံ့များ ရောနှောနေသည့် ထူးဆန်းသော အနံ့ဆိုးတစ်ခုက သူ၏ ခေါင်းကို တည့်တည့် ရိုက်ခတ်သွားပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် အကြိမ်အနည်းငယ် ပျို့အန်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"အမေ... ယန်မေ... ထွက်လာပြီး လက်တစ်ဖက်လောက် ကူကြပါဦး... ဒါက အရမ်းလေးနေတယ်..."

သူက အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်၏။

ကျန်းကွေ့ဖန်းနှင့် စွင်းယန်မေတို့က အသံကြားသဖြင့် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်။ လျိုတာကျူးက ဖောင်းကားနေသော ဂုံနီအိတ်ကြီးတစ်လုံးကို ထမ်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့က နှာခေါင်းများကို ချက်ချင်း ပိတ်ထားလိုက်ကြ၏။

"ဒါက ဘာကြီးလဲ... နံစော်နေတာပဲ..."

စွင်းယန်မေက ရွံရှာစွာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ခပ်ဝေးဝေးသို့ ရွှေ့သွားသည်။

“အိမ်က အနံ့ဆိုးထွက်နေတာ လုံလောက်နေပြီကို ရှင်က ဘာလို့ ဒါကြီးကို ပြန်သယ်လာရတာလဲ..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းက သူမကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်၏။

"နင့်ယောက်ျားက နွားတစ်ကောင်လို အလုပ်လုပ်နေတာကို မမြင်ဘူးလား... မြန်မြန် သွားကူစမ်း..."

စွင်းယန်မေက တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းသွားပြီး ဂုံနီအိတ်ကို ကိုင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ပို၍ ပြင်းထန်သော အနံ့ဆိုးကြီးတစ်ခုက သူမကို ရိုက်ခတ်သွားသဖြင့် သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"အော့... အမေ... ဒါက ဘာကြီးလဲ... နံစော်နေတာပဲ..."

"အဲဒါကို ဂရုမစိုက်နဲ့... ခြံထဲကိုသာ သယ်သွား..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းက တိုက်တွန်းလိုက်၏။

သူတို့သုံးယောက်က ဂုံနီအိတ်ကို ခြံထဲသို့ ဆွဲသွင်းရန် အတူတကွ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ကြသည်။ လျိုတာကျူးက ကြိုးကို ဖြည်လိုက်ရာ ပုပ်ဟောင်နေသော အနံ့ကြီးက လေထုထဲသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး ယင်ကောင် အနည်းငယ်ကို ဆွဲဆောင်သွားကာ ပတ်ပတ်လည်တွင် တဝီဝီ ပျံဝဲနေကြ၏။

ဂုံနီအိတ်ထဲတွင် ဆွေးမြည့်စပြုနေပြီ ဖြစ်သော ဝံပုလွေအလောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ မီးခိုးရောင် အမွေးများတွင် ရွှံ့များနှင့် သွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ၎င်း၏ ဗိုက်မှာ ဖောင်းကားနေကာ အလွန် ဆိုးရွားသော အနံ့ကြီး ထွက်ပေါ်နေ၏။

"အား..."

စွင်းယန်မေက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ဆုတ်သွားသည်။

"ရှင် တကယ့် မိုက်ရိုင်းတဲ့လူပဲ... ဒါကြီးကို ဘာလို့ ပြန်သယ်လာရတာလဲ..."

လျိုတာကျူးက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဂုဏ်ယူစွာ ပုတ်လိုက်၏။

"ဒါက တကယ့် ရတနာပဲ... ထို လဲ့ချန် ကောင်စုတ်လေးက ဝံပုလွေခေါင်းကိုပဲ ပြန်သယ်သွားတာ... ငါကတော့ ဝံပုလွေအလောင်းကို အလကားရလိုက်ပြီ..."

စွင်းယန်မေက နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝံပုလွေအသားတွေ အကုန် ပုပ်နေပြီလေ... ဒီဝံပုလွေသေကြီးက ဘာအသုံးကျမှာလဲ... မြန်မြန် လွှင့်ပစ်လိုက်... အိမ်ထဲကို အနံ့ဆိုးတွေ ပျံ့မလာစေနဲ့..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းက လျိုတာကျူးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ပါးနပ်မှုဖြင့် တောက်ပနေ၏။

"နင် ဘာသိလို့လဲ... ဒီဝံပုလွေသားရေက ငွေအများကြီး တန်တယ်ဟဲ့... ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေက ခုလိုမျိုးကို သဘောကျကြတယ်... ငါတို့ သူ့ကို အရေခွံခွာပြီး မြို့ပေါ် ယူသွားရင် ငွေအများကြီးနဲ့ ရောင်းလို့ရတယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လျိုတာကျူးမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

"အမေ့ မျက်စိက တကယ့်ကို စူးရှတာပဲ... အဲ့လဲ့ချန် ကောင်စုတ်လေးက ဟန်လုပ်ဖို့လောက်ပဲ သိတာ... သူက ဒီလောက်ကောင်းတဲ့အရာကို လက်လွှတ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော်ကတော့ အလကား ရလိုက်ပြီ..."

သူက သူ့ကိုယ်သူ တိတ်တဆိတ် ကျေနပ်နေ၏။ တစ်ရွာလုံးက မနေ့ညက လဲ့ချန် ဝံပုလွေအမဲလိုက်သည့် အကြောင်းကို ကြားခဲ့ရပြီး လဲ့ချန်က ဝံပုလွေခေါင်း တစ်ခုတည်းကိုသာ ပြန်ယူလာကြောင်း သူ ကြားသိရသောအခါ ယုတ်မာသော အတွေးများ စတင် ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။