အခန်း (၁၀၇-၁၀၈)

အခန်း (၁၀၇) လျိုတာကျူး ပစ္စည်းခိုးယူခြင်း

သူသည် ညဘက်တွင် မသွားရဲသဖြင့် နံနက်မိုးလင်းသည်အထိစောင့်ကာ တောင်သူများ လယ်ထဲ မဆင်းမီ အချိန်လေးတွင် ဝံပုလွေ အမဲလိုက်သည့် နေရာသို့ တိတ်တဆိတ် သွားရောက်ပြီး ဝံပုလွေအလောင်းကို အောင်မြင်စွာ ပြန်လည် ဆွဲယူလာခဲ့၏။

"အမေ... ကျွန်တော်တို့ ဒီဝံပုလွေသားရေကို မြန်မြန် ရှင်းရမယ်... မဟုတ်ရင် အရမ်း နံစော်လာပြီး သုံးလို့မရဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

လျိုတာကျူးက စကားပြောရင်း သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်လိုက်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ တွေ့လာသော သံချေးတက်နေသည့် မီးဖိုချောင်သုံးဓား တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အခုတော့ ချမ်းသာဖို့သာ စောင့်နေတော့ဟု ဆိုနေသည့်အလား ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

စွင်းယန်မေက သူမ၏ နှာခေါင်းကို ပိတ်ထားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ သုံးမီတာခန့်အကွာမှ နောက်သို့ ဆုတ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“တာကျူး... ငါ ရှင့်ကို ပြောနေတယ်... ခြံထဲမှာ တကယ်ကြီး မလုပ်နဲ့... အနံ့က အရမ်း ပြင်းလွန်းလို့ ဘေးအိမ်က အဘိုးဝမ်ရဲ့ ခွေးတောင် လာပြီး ခြံစည်းရိုးကို ကျော်တက်လာလိမ့်မယ်..."

"တာကျူး... ဒါက ငါတို့ တကယ်လုပ်ရမယ့် ကိစ္စပဲ..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းက သူမ၏ နှာခေါင်းကို ယပ်ခတ်ရင်း စွင်းယန်မေကို လျိုတာကျူး၏ ဘေးသို့ ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်၏။

"နင် ကောင်မစုတ်... တာကျူးကို လက်တစ်ဖက်လောက် သွားကူစမ်း... ငါတို့ မိသားစု အခြေအနေ ပြန်ကောင်းလာဖို့ အခွင့်အရေးက ဒီဝံပုလွေရဲ့ သားရေပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်..."

"အမေ... ကျွန်မ မလုပ်နိုင်ဘူး... တကယ် မလုပ်နိုင်ဘူး..."

စွင်းယန်မေက ခေါက်ချာကဲ့သို့ သူမ၏ ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါရမ်းလိုက်သည်။

လျိုတာကျူးက သူမကို မထီမဲ့မြင် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဆဲရေးလိုက်၏။

"နင် ဘာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ... နင့်မိသားစုက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆင်းရဲလာတာ အံ့ဩစရာ မရှိဘူး... နင်က သွေးမြင်တာနဲ့ တုန်နေတာပဲ... နင့်လို ငွေဖြုန်းတဲ့ မိန်းမကို လက်ထပ်ရမယ်မှန်း ကြိုသိခဲ့ရင် တောဝက်တစ်ကောင်ကို ထမ်းပြီး တောင်ပေါ်မှာ သွားနေလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်..."

ခြံဝင်းထဲရှိ လူသုံးယောက် အပြင်းအထန် ငြင်းခုံနေစဉ် ရုတ်တရက် တံခါးဝမှ ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက် ဟူသော ခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အလွန် အရေးတကြီးဖြင့် အသက်လုနေရသည့်အလား ဖြစ်သည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

လျိုတာကျူးက အလိုအလျောက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခြံတံခါးဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။

တံခါးခေါက်သံက ရပ်တန့်သွားပြီး အပြင်ဘက်မှ စူးရှသော အသံတစ်ခု လွင့်ပျံလာသည်။

"ငါပါ အားကော်ပါ... တံခါးဖွင့်... တာကျူး... မင်း ခွေးကောင်... ဒီနေ့ မင်း ဘာလို့ အလုပ်မဆင်းတာလဲ... လယ်ကွင်းတွေက စိုက်ပျိုးဖို့ စောင့်နေတယ်..."

"အားကော်... အားကော် ရောက်နေတယ်..."

ဤအသံကို ကြားသောအခါ စွင်းယန်မေမှာ တုန်ယင်သွားပြီး သူမဘေးရှိ ရေစည်ကို တိုက်မိကာ မှောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

"ဒုက္ခပါပဲ... ဒီဝံပုလွေသေကြီးကို ငါတို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ..."

"လဲ့ချန် မြင်သွားပြီး အားကော်ကို လွှတ်လိုက်တာများလား..."

"ဘာကို ထိတ်လန့်နေတာလဲ..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းက သူမ၏ မျက်ခွံများကို ပင့်လိုက်သည်။

"တာကျူး... မြန်မြန်လုပ်... ဂုံနီအိတ်ကို ကြက်ခြံအနောက်ဘက်ကို ဆွဲသွားပြီး ဖွက်ထားလိုက်..."

လျိုတာကျူးက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်ကာ ဆဲရေးလိုက်၏။

“တကယ့် ကံဆိုးတာပဲ... အားကော် တစ်ယောက်တည်းကို နိုင်ငံတော်ပိုင်ရတနာ တစ်ခုခုကို ဖွက်ထားရသလို ဘာလို့ လာလုပ်ပြနေတာလဲ..."

သူက နှုတ်မှ ငြင်းဆန်နေသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကမူ နံစော်နေသော ဝံပုလွေသေကို ဆွဲကိုင်ကာ ခြံထောင့်တစ်နေရာဆီသို့ ယိမ်းထိုးယိမ်းထိုးဖြင့် ဆွဲယူသွားခြင်းဖြင့် သူ့ကို သစ္စာဖောက်နေသည်။

"မြန်မြန်... မြန်မြန်လုပ်..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းက အနောက်ဘက်ခြံဝင်းဆီသို့ ပြေးသွားရင်း အချဉ်နံ့များကြောင့် နှာခေါင်း တရှုံ့ရှုံ့ ဖြစ်နေကာ တစ်ခဏမျှ နောက်ကျသွားပါက သူမတို့ တစ်မိသားစုလုံး၏ အသက်ကို ဆုံးရှုံးသွားရမည့်အလား တိုက်တွန်းနေ၏။

"ဟေး... မင်းတို့ တံခါး ဖွင့်မှာလား မဖွင့်ဘူးလား..."

အားကော်က အပြင်ဘက်မှ အဆက်မပြတ် ထုရိုက်နေပြီး သူ၏ အသံမှာ ပို၍ စိတ်မရှည်ဖြစ်လာသည်။

“နာရီဝက်လောက် ရှိနေပြီ လူရိပ်တောင် မမြင်ရဘူး... မင်းတို့ အိမ်က သရဲခြောက်နေလို့လား..."

"ဖွင့်... သွားဖွင့်လိုက်..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းက စွင်းယန်မေကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်၏။

“ယန်မေ... မြန်မြန်သွားပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်... မဟုတ်ရင် သူ အိမ်ကို ဖြိုချလိမ့်မယ်..."

"တံခါးဖွင့်ပါပြီ... ငါ အခု လာနေပြီ..."

ကြောင်ဖမ်းခံရသော ကြက်ပေါက်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စွင်းယန်မေက ကမန်းကတန်း ပြေးသွားပြီး တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် အမှန်တကယ်ပင် အားကော် ဖြစ်နေ၏။

သို့သော် သူ တံခါးခုံကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် သူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ရွံရှာသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... မင်းတို့ရဲ့ ကြက်ချေးတွေက မျက်လုံးတွေ၊ ပါးစပ်တွေ ထွက်လာပြီး နှာခေါင်းထဲကို ဝင်လာနေတာလား... အနံ့ကြီးက ဝက်ခြံ ပေါက်ကွဲသွားတာနဲ့ ဘာမှမကွာဘူး..."

"မဟုတ်ပါဘူး... အားကော်... နင် အမြင်မှားနေတာလား..."

စွင်းယန်မေက အနေခက်စွာဖြင့် ဟန်လုပ် ရယ်မောလိုက်ပြီး လေကို ကာကွယ်ရန် နှာခေါင်းကို အုပ်ကာ တံခါးဘောင်ကို မှီလိုက်၏။

"ငါတို့ အိမ်က နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီ ဖြစ်တဲ့ ခြံဝင်းဟောင်းလေးတစ်ခုပါပဲ... နင်က ဘယ်လို ပန်းရနံ့မျိုးကို ရနိုင်မှာလဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်... ဒီအနံ့က..."

အားကော်က သူ၏ အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး သူ၏ မျက်မှောင်များက နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်ချိုးသွားသည်။

“ဘာလို့ တောင်ပေါ်က ညှီနံ့နဲ့ နည်းနည်း တူနေတာလဲ... မဟုတ်သေးပါဘူး... ဒ္အနံ့ကို ငါ ဘယ်နေရာမှာ ရခဲ့ဖူးပါလိမ့်... အဲ့တာက..."

"တောင်ပေါ်က ဘယ်လို ညှီနံ့မျိုးလဲ..."

ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ ဦးနှောက်က ယုန်တစ်ကောင်ထက် ပိုမြန်စွာ အလုပ်လုပ်သွားပြီး သူမက စကားကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူလိုက်၏။

"အိုကွယ်... အားကော်... မနေ့က အရမ်း ပူတော့ ငါ အသားနည်းနည်းပေါင်းပြီး အအေးခံဖို့ ခြံထဲမှာ ထားထားတာ... သူ့အနံ့က လုံးဝ မပျောက်သေးတာ ဖြစ်လောက်တယ်..."

"အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေကို စိတ်ပူမနေပါနဲ့... ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါ့ရဲ့ တာကျူးကို ဘာလို့ လာရှာတာလဲ..."

"မင်းတို့က တကယ့်ကို မှော်ပညာမှာ ပါရမီ ပါတာပဲ... အသားပေါင်းတာကိုတောင် သင်္ချိုင်းကုန်း အနံ့ထွက်လာအောင် လုပ်နိုင်တယ်ပေါ့လေ..."

အားကော်က ကျန်းကွေ့ဖန်း အကြောင်းကို ဆက်မပြောနိုင်မီ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"အိုး... ဟုတ်သားပဲ... လျိုတာကျူး ဘယ်မှာလဲ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က အားလုံး အတူတူ သတ္တုသွားတူးကြရမယ်လို့ ပြောထားတာကို သူက ဘာလို့ နေ့တိုင်း အလုပ် မလုပ်ရတာလဲ..."

"ဟေး... အလုပ်ကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ..."

လျိုတာကျူးက သူ၏ ဘောင်းဘီကို ပုတ်ခါလိုက်ပြီး ခြံထဲမှ တွန့်ဆုတ်စွာ တွားသွားထွက်လာသည်။

“မြေကြီးပေါ်က ကျောက်ခဲတွေက ထွက်ပြေးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ငါ မနက်ဖြန်မှ သွားတူးလိုက်မယ်..."

"တူးရမယ်ဆိုတဲ့ နင့်ဖင်ကြီးကို..."

အားကော်မှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး လျိုတာကျူး၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးလိုက်၏။

"တောင်ကို ပိတ်ထားတုန်း မင်းက အလုပ်ခိုလို့ရမယ် ထင်နေတာလား... ရွာထဲက တောင်သူ ရာချီပြီး သေသွားရင်တောင် မင်း အလုပ်ခိုဖို့ အလှည့်ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"သောက်ကျိုးနည်းပဲ..."

လျိုတာကျူးက အပြင်ပန်းတွင် ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို လက်ခံဟန်ပြသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ဤအနှောင့်အယှက်ကောင်ကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး မည်သို့ ဖယ်ရှားရမည်ကို တွေးတောရင်း သူ့ကို ကျိန်ဆဲနေ၏။ ထို့ကြောင့် သူက ငါက အရူးပါ ဟူသော အမူအရာကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သတ္တုတူးတဲ့ကိစ္စ ငါ ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သိပါတယ်... ဒီနေ့ အိမ်မှုကိစ္စနည်းနည်း လုပ်စရာ ရှိနေလို့ နောက်ကျသွားတာပါ... စိတ်မပူပါနဲ့ အားကော်... မနက်ဖြန်ကျရင် မင်း ကျေနပ်လောက်တဲ့အထိ ငါ အလုပ်လုပ်ပေးပါ့မယ်... ဟုတ်ပြီလား..."

အားကော်က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နှာရှူမနေနိုင်တော့ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်လိုက်၏။

"အနံ့က ထူးဆန်းတယ်..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းက အလျင်အမြန် စကားချိုသွေးကာ သူ့ကို ချော့မော့ရန် ရေတစ်ခွက်ကို သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်း ထိုးထည့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။

“မနက်ဖြန် လာပြီး အလုပ်ဆင်းဖို့ မမေ့နဲ့..."

ထို့နောက် သူက ထွက်သွားတော့၏။

တံခါးပိတ်သွားသည်နှင့် လျိုတာကျူးမှာ နဖူးမှ ချွေးစေးများ ထွက်လာပြီး လေးလံသော သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ သူ၏ ခါးကို မတ်၍ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

"သူတို့ အားလုံးက စက္ကူကျားတွေပါ... တကယ်ပဲ လန့်သွားတာပဲ..."

စကားဆုံးသည်နှင့် သူက တစ်ဖန် ပြန်ကိုင်းညွှတ်သွားပြီး ဂုံနီအိတ်ကို ခြံအလယ်သို့ ပြန်ဆွဲယူလာ၏။ သူ ဓားကို ကောက်ကိုင်လိုက်သော ပုံစံက ကွပ်မျက်သူ တစ်ယောက်ထက် မလျော့ပေ။

"မြန်မြန်လုပ်... ဒါကို အရေခွံခွာပြီး ပိုက်ဆံရအောင် ရောင်းလိုက်မယ်... ဒါဆို ငါတို့ရဲ့ ဘဝတွေ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းက ခွေးခြေခုံငယ် တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်၍ ယိမ်းနွဲ့ကာ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းပြီး တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တစ်ခုခု ဖြစ်လာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာ ကျေးဇူးပါပဲ... နောက်တစ်ခါ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်တာ အကုန်လုံးကို ရောင်းစားတဲ့အထိ မဖြစ်စေနဲ့..."

စွင်းယန်မေက ဝံပုလွေအလောင်းနှင့် သုံးကျန်းခန့် အကွာတွင် ရပ်နေကာ သူမ၏ မျက်နှာတစ်ဝက်ကို အင်္ကျီလက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

“လျိုတာကျူး... ဒီသားရေက သင့်တင့်တဲ့ ငွေပမာဏ တစ်ခုနဲ့ မလဲလှယ်နိုင်ခဲ့ရင် ဧည့်ခန်းထဲက ဝံပုလွေသားရေပေါ်မှာ ရှင် ဒူးထောက်နေရလိမ့်မယ်..."

...

ယနေ့ လူများ စုဝေးရန် ထွက်သွားခဲ့သည်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိသောအခါ လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် မွန်းကျပ်မှုကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ပါးစပ်ဖွာသော အားကော်က ဆက်၍ မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ အနောက်မှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ညည်းတွားလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... တောင်ပေါ်တက်ဖို့ အဲ့အချိုးမပြေတဲ့ ငန်းနှစ်ကောင်ဖြစ်တဲ့ လျိုတိုက်ဇီနဲ့ ဝမ်ချွဲဇီတို့ကိုမှ ဘာလို့ ရွေးရတာလဲ..."

"တစ်ယောက်က ခြေထောက် မသန်ဘူး... နောက်တစ်ယောက်က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မသန်စွမ်းဘူး... ဒါက ငါတို့အတွက် အခက်အခဲဖြစ်အောင် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

လဲ့ချန်က သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဘေးတိုက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လဲ... အဘိုးလင်က နေမကောင်းဘူးလေ... ငါ ရွာကို သုံးပတ်လောက် ပတ်ပြီးပြီ... အဲ့နှစ်ယောက်ပဲ လာနိုင်တာ... ခြေဆွံ့တဲ့သူက ခြေထောက်တိုတယ်လေ... အဲဒါ မင်းအတွက် ပြဿနာရှိလို့လား..."

အားကော်က တွန့်ဆုတ်သွားပြီး အလျင်အမြန် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်၏။

"ဟေး... အစ်ကိုချန်... မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် ဒီအတိုင်း မေးကြည့်တာပါ..."

ထိုအခိုက်တွင် မလှမ်းမကမ်းမှ ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက် ဟူသော ခြေသံများကို ဆက်တိုက် ကြားလိုက်ရသည်။

အခန်း (၁၀၈) တောင်ပေါ်တက်ခြင်း၊ သွေးစုပ်ခံရခြင်း

ပြောင်လက်နေသော သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဝမ်ချွဲဇီက တောင်စောင်းမှ ယိမ်းထိုးယိမ်းထိုး ဆင်းလာပြီး အမောတကော ပြေးလာရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒီကုန်းစောင်းက အရမ်းမြင့်တာပဲ... ကျွန်တော် တက်ရတာ သေမတတ်ပဲ..."

မကြာမီမှာပင် လျိုတိုက်ဇီဟုခေါ်သော နောက်ထပ် လူအတစ်ယောက်က အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အပြင်းအထန် မောဟိုက်နေကာ ပြေးလာရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ ခရမ်းရောင်သန်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

သူက ဝမ်ချွဲဇီထက်ပင် ပို၍ မောဟိုက်နေပြီး ဂါထာရွတ်နေသည့်အလား စကားထစ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ချန်... အစ်ကိုချန်... ငါတို့ ပြေးလာရတာ အရမ်းဝေးပြီ... ဝံပုလွေတွေ လိုက်လာရင်တောင် တောင်တစ်ဝက်လောက်မှာတင် ငါတို့ အမောဖောက်နေလောက်ပြီ..."

လဲ့ချန်က သူတို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က တကယ့်ကို ဆရာကြီးလို့ ခေါ်ခံရဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်... မင်းတို့ အသက်ရှူနေတာက အရမ်း သတ္တိကြောင်လွန်းတယ်... ဝံပုလွေ အူသံ ကြားတာနဲ့တင် ဒူးထောက်ပြီး သေးပါချရဲတယ် မဟုတ်လား..."

ဝမ်ချွဲဇီက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော့်ကို အထင်မသေးပါနဲ့... စပါးရိတ်တာ အခုလေးတင် ပြီးထားလို့ နည်းနည်း ဗိုက်ဆာနေတာပါ... ငါတို့ရွာက ယင်ကောင်တွေတောင် နံရိုးပေါ် အရေတင်နေပြီဆိုတော့ အဲ့လောက် မောတာလေးက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... တကယ်လို့ ဝံပုလွေကို မြင်ရင် ငါတို့မိသားစုရဲ့ တုတ်တွေနဲ့ အသေရိုက်သတ်ပစ်မယ်လို့ လောင်းရဲတယ်..."

လျိုတိုက်ဇီက သူတို့နှစ်ယောက် ငြင်းခုံနေသည်ကို ကြားသောအခါ ရင်တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူက ကျောက်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ ဖြောင့်မတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း ဤအခိုက်တွင်မူ ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုချွဲ... အစ်ကိုချန် ပြောတာ အကုန်အမှန်ပဲ... ကျွန်တော်က သိပ်အရည်အချင်း မရှိပေမဲ့ ကျွန်တော့် ကိရိယာတွေက အသုံးဝင်တယ်... ဝံပုလွေတွေမှာ သားရေရှိတယ် မဟုတ်လား... သားရေပွဲစားတွေက ဈေးကောင်းပေးတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... ဒီတစ်ကြိမ်သာ ငါ အရေခွံခွာနိုင်ရင် ရွာရဲ့ ကောက်နှံရိက္ခာ ထောက်ပံ့ကြေးအတွက် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်..."

အားကော်က မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို တိုးညှင်းစွာ တံတောင်ဖြင့် တွတ်လိုက်သည်။

"လူအကြီး... မင်း ဝံပုလွေသားရေကို ခွာတဲ့အခါ ဓားက တစ်စင်တီမီတာလောက် ချော်သွားရင်တောင် ဈေးက တစ်ဝက် ကျသွားတယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား... တောင်အောက်ဆင်းရင် အစ်ကိုချန်က မင်းကို ကြိုးနဲ့ လည်ပင်းညှစ်သတ်သွားလိမ့်မယ်... ယုံလား မယုံဘူးလား..."

လျိုတိုက်ဇီက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားကာ ငြိမ်ကျသွား၏။

ဝမ်ချွဲဇီက လက်ဝှေ့ယမ်း၍ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ လူအကြီးက ဘာမှအကင်းမပါဘူး... ဒါကြောင့် သူ့ကို သွားမစနဲ့..."

လူအနည်းငယ် အပြင်းအထန် ငြင်းခုံနေကြသည်ကို လဲ့ချန်က ကြည့်နေရင်း သူ၏ နားထင်ကြောများ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာ၏။

သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ပါးစပ်ပိတ်ထားကြတော့... ဒီတောင်ပေါ်မှာ ဝံပုလွေတွေ အများကြီး ရှိတယ်... မင်းတို့မှာ အင်အားတွေ ပိုနေရင် နောက်ကျ ဝံပုလွေဖမ်းဖို့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ငါတို့က အစာအဖြစ် သုံးလိုက်မယ်..."

ဝမ်ချွဲဇီက စဉ်းစားနေပုံရပြီးနောက် သူ၏ ခြေဆွံ့နေသော ခြေထောက်ဖြင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ခုန်ကာ တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်... စဉ်းစားကြည့်တော့ တပ်မဟာခေါင်းဆောင်က လူတွေကို ခေါ်ပေမဲ့ ငါတို့ လေးယောက်ပဲ ပြန်လာကြတယ်... ဒါက တော်တော် ထူးဆန်းတယ် ထင်မိတယ်... လူတိုင်းက တောင်ကို ပိတ်ထားတာ လဝက်ကျော်ပြီလို့ ပြောကြတယ်... ငတ်နေတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ပြေးထွက်လာကြမှာပဲ မဟုတ်လား... အနောက်ဘက်တောင်ကနေ ဝံပုလွေတွေ ပြန်အလာကို ဒီအတိုင်း စောင့်နေမယ့် အဲ့ကောင်တွေနဲ့အတူ သူတို့ အကုန်လုံးကို အမြစ်ဖြတ် ရှင်းလင်းနိုင်မယ်လို့ တကယ် ယုံကြည်မှု ရှိရဲ့လား..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကတည်းက ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားရသော လဲ့ချန်မှာ ဝမ်ချွဲဇီ၏ ပါးနပ်မှုကြောင့် ထွက်ကျလာတော့သည်။

သူက ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ကို နောက်ကြောင်းပြန် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ခက်ထန်နေကာ အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရွာနောက်ဘက်က ခန္ဓာကိုယ်ထွားကျိုင်းပြီး ပညာမတတ်တဲ့ သူတွေကို သွားမေးသင့်တယ်... သူတို့က ပုံမှန်ဆို ကြွားလုံးထုတ်တာနဲ့ အရက်သောက်တဲ့ နေရာမှာတော့ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုတော်ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ တကယ့် တိုက်ပွဲနဲ့ ကြုံလာရင်တော့ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် သတ္တိကြောင်ကြတယ်..."

"ငါ သုံးခေါက်လောက် လိုက်မေးကြည့်တာ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ပဲ လာချင်ကြတယ်..."

ဝမ်ချွဲဇီနှင့် လျိုတိုက်ဇီတို့က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ကြပြီး ကုန်းစောင်းတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော လဲ့ချန်ကို မြင်သောအခါ သူတို့လည်း လဲ့ချန်၏ ဘေးတွင် အလျင်အမြန် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ချလိုက်ကြသည်။

လဲ့ချန်က သူ၏ ဦးထုပ်အစွန်းကို ပြန်ဆွဲချလိုက်ပြီး နှစ်မီတာခန့် အကွာရှိ ကျော့ကွင်းထောင်ချောက်ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။ အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။

သို့သော် သူ၏ အနောက်တွင် အားကော်၊ ဝမ်ချွဲဇီနှင့် လျိုတိုက်ဇီတို့ ရပ်နေကြသည်။ ထို ယောက်ျားကြီးသုံးယောက်က ခြောက်သွေ့နေသော ကြက်သွန်မြိတ် သုံးပင်ကဲ့သို့ ရပ်နေကြပြီး အလွန်အမင်း ယိမ်းထိုးနေကာ လုံးဝ အားကိုးရမည့်ပုံ မပေါ်ချေ။

အားကော်က သူ၏ ဗိုက်ကို ဖိထားရင်း သမ်းဝေလိုက်ကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ငါတို့ ဒီနေရာမှာ ထိုင်နေတာ ညတစ်ဝက်တောင် ကျိုးနေပြီ... ခြောက်သွေ့လွန်းလို့ ကြွက်နံ့လေးတောင် မရဘူး... ဝံပုလွေတွေ လာမယ်လို့ ထင်သေးလား..."

လဲ့ချန်က မျက်ခွံကိုပင် မပင့်ဘဲ သူ၏ ခေါင်းကို မလှည့်ဘဲ လက်ချောင်းဖြင့် ဆေးလိပ်ပြာကို ခါချလိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း... ဝံပုလွေ နားရွက်တွေက အရမ်းပါးတာ... မင်း ခုလို ဆက်ပြီး ပွစိပွစိ ပြောနေရင် ဒီချောက်ဝှမ်းထဲက တိရစ္ဆာန် အများစု လန့်ပြေးကုန်လိမ့်မယ်..."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ဝမ်ချွဲဇီက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်၏။

"အားကော်... မင်းက တကယ့်ကို အားနေတာပဲ... အစ်ကိုချန်ရဲ့ နည်းလမ်းက ငါတို့လို တောင်သူတွေ သုံးမယ့်အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး... သူ ကျော့ကွင်းဆင်ထားတဲ့ ပုံစံက တကယ့်ကို သေသပ်တာပဲ..."

အားကော်က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး ဝမ်ချွဲဇီကို ကန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လဲ့ချန်က တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်ကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား... နားထောင်စမ်း... အသံတစ်ခု ကြားတယ်..."

ယခုအခါ ယောက်ျားကြီးများ အားလုံးမှာ တင်းမာသွားကြ၏။

အားကော်က အလျင်အမြန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ နားရွက်များကို သန့်ရှင်းရန်နှင့် မေးစေ့ကို ပုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း အသက်အောင့်ထားရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ မျောက်ဖင်ကဲ့သို့ ဖောင်းကားနေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် အနောက်မြောက်ဘက် ချောက်ဝှမ်းဆီမှ ပေါ့ပါးသော ခြေသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး တိုးညှင်းသော အသံများနှင့်အတူ ရောနှောနေ၏။ နှစ်မိနစ်ပင် မကြာမီ အသံက ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာပြီး တစ်စုံတစ်ခုက သတိကြီးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည့်အလား ရှိသည်။

လဲ့ချန်က အသက်ရှူအောင့်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ဆေးတံကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချကာ အားကော်ကို ဖမ်းဆွဲ၍ အေးစက်စက် လေသံဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သေချာပုန်းနေ... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ တကယ့်အစစ်ပဲ..."

လူစုမှာ အနီးအနားရှိ ချုံပုတ်များထဲသို့ အလျင်အမြန် တိုးဝင် ပုန်းအောင်းလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများကိုမူ အစာအနီးရှိ ကျော့ကွင်းထောင်ချောက်ဆီသို့သာ စူးစိုက်ကြည့်နေကြ၏။

မကြာမီမှာပင် လရောင်အောက်တွင် မီးခိုးရောင် အရိပ်တစ်ခု လှုပ်ရှားသွားသည်။ ၎င်းမှာ ပိန်ချုံးနေသော ဝံပုလွေငယ် တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ယုန်အူများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အစာဆီသို့ လျင်မြန်သွက်လက်စွာ လှည့်ပတ်၍ ချဉ်းကပ်လာ၏။

၎င်းက အနံ့ခံရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ဆုတ်သွားသော်လည်း ခဏအကြာတွင် ၎င်း၏ သတိထားမှုကို လျစ်လျူရှုကာ ကျော့ကွင်း၏ အစွန်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ထိတွေ့လိုက်ပုံရ၏။

လဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အရောင်တစ်ချက် လက်သွားပြီး သူ၏ အနောက်ရှိ အားကော်ကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။

"ချလပ်..."

ကျော့ကွင်းက ရုတ်တရက် တင်းကျပ်သွားပြီး မီးခိုးရောင် ဝံပုလွေ၏ နောက်ခြေထောက်များကို ဖမ်းမိသွား၏။ ၎င်းက သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ဟိန်းဟောက် အူလိုက်ပြီး ရူးသွပ်စွာ ရုန်းကန်လာတော့သည်။

လဲ့ချန်နှင့် သူ၏ အဖော်များ ဝမ်းသာအားရ မဖြစ်နိုင်မီမှာပင် ပို၍ ကြီးမားသော အံ့အားသင့်စရာတစ်ခုက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ကြီးမားသော အကောင်နှင့် သေးငယ်သော အကောင် ဝံပုလွေ နှစ်ကောင်က တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ချုံပုတ်များထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး ချည်နှောင်ခံထားရသော မီးခိုးရောင် ဝံပုလွေဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်သွားကြသည်။

အရောင်ဖျော့ဖျော့ အမွေးများရှိသော ဝံပုလွေပေါက်စလေးမှာ ယိမ်းထိုးယိမ်းထိုးဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားသည်။

အားကော်က ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်နေရင်း သူ၏ နဖူးမှ ချွေးစေးများကို သုတ်လိုက်၏။

“ဒါက... ကလေးပါ ပါလာတယ်... အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ... ကျွန်တော်တို့ ဝံပုလွေ တစ်အုပ်လုံးကို ဆွဲဆောင်မိသလို ဖြစ်မသွားဘူးလား..."

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် တင်းကျပ်သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မပြသခဲ့ပေ။ သူက ချုံပုတ်ထဲမှ တွားသွား ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကလေးတွေ လိုက်လာတော့ရော ဘာထူးမှာလဲ... သူတို့ အားလုံးက ငါတို့ကို သတ်ဖို့ လာတဲ့ သားရဲတွေချည်းပဲ... အားကော်... ဓားတွေ ယူလိုက်... တစ်ကောင်မှ အရှင်မထားနဲ့..."

အားကော်က ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒီဝံပုလွေပေါက်စလေးတွေက အမွေးတောင် အစုံမပေါက်သေးဘူး... ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်ကြတော့မလို့လား..."

လဲ့ချန်က လှည့်၍ သူ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ စကားများက ခိုင်မာပြတ်သားနေသည်။

“မင်းက သနားနေတာလား... သူတို့ ကြီးလာပြီး မင်းရဲ့ သိုးတွေကို စားတဲ့အခါကျရင် မင်းဆီမှာ အဲ့လိုသနားကြင်နာမှုတွေ ရှိနေဦးမှာလား... ရှင်သန်နိုင်စွမ်းရှိသူသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မယ်ဆိုတာ ဒီလောက် ရိုးရှင်းတယ်... မြန်မြန်လုပ်... အချိန်ဖြုန်းမနေနဲ့..."

အားကော်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ကာ အဆုံးတွင် မည်သည့်စကားမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ သူ၏ ဓားကို ကိုင်ဆောင်၍ သူတို့ကို ကျော်ဖြတ်သွားတော့၏။

ဝံပုလွေသုံးကောင် လုံးဝ အသံတိတ်သွားသောအခါ အားကော်က လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လရောင်ထက်ပင် ပို၍ အေးစက်နေသော လဲ့ချန်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။ အားကော်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... အခု ကျေနပ်ပြီလား..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ အရှေ့ဘက်ရှိ တြိဂံပုံ ထောင်ချောက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူက လျှောက်သွားရင်းနှင့် ပြောလိုက်၏။

"သေချာရှင်းလင်းလိုက်... အမြီးကို မမေ့နဲ့... အော်... ပြီးတော့ သူတို့ ညဘက် အသက်ရှူရ မခက်အောင် အရင်က သားကောင်တွေကိုပါ တစ်ခါတည်း ရှင်းပစ်လိုက်..."

လူစုမှာ သေဆုံးနေသော ဝံပုလွေ အချို့ကို တောအုပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လာကြသော်လည်း တြိဂံပုံ ထောင်ချောက်အနီးသို့ မရောက်မီမှာပင် လဲ့ချန်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"အစ်ကိုချန်... ဘာလို့ ဆက်မသွားတာလဲ..."

ဝမ်ချွဲဇီက တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်၏။

လဲ့ချန်၏ မျက်နှာမှာ ခက်ထန်နေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ထောင်ချောက် အနီးက သွေးတွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ... အနံ့အသက်လေးတောင် မကျန်ရစ်ဘဲ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီလား..."

အားကော်မှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်သဖြင့် လာကြည့်ရန် အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့၏။ မိနစ်ဝက်ခန့် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူက အတင်း ညှစ်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အရင်က ကျွန်တော်တို့ ဖမ်းထားတဲ့ ဝံပုလွေကပါ... ပျောက်သွားပြီလို့ ထင်လား..."