အခန်း (၁၂၉-၁၃၀)
Vol. 13 Ch. 129-130
အခန်း (၁၂၉) - ရှန်းချင်းယီ၏ နာကျည်းမှု
[ဆေးဖော်စပ်မှု အတွေ့အကြုံ +၄] x၆၆
[အမည်: ဆောင်ဟွာယင်း]
[ကျင့်ကြံမှု: အဆင့် (၁) ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုဆောင်းခြင်း]
[ထူးခြားချက်: တစ်စက်သော ကျေးဇူးကို ရေတွင်းတစ်တွင်းစာ ပြန်ဆပ်တတ်ခြင်း]
[ပတ်သက်မှု: ၄ ကြယ် (၅၂၀၁/၁၂၅၀၀)]
နောက်တစ်နေ့ မိုးသောက်ချိန်တွင် ချန်အန် ကုတင်ပေါ်၌ ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်စိရှေ့ရှိ အချက်အလက်များကို ကြည့်ကာ အံ့ဩသွားရသည်။ တစ်ညတည်းနှင့် အတွေ့အကြုံမှတ် ၂၆၄ မှတ် ရရှိခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထိရောက်မှု မြင့်မားလှသည်။
အကယ်၍ သူသာ အဆင့် (၁) အဆင့်နိမ့် ဆေးဆရာ ဖြစ်နေသေးပါက တစ်ရက်တည်းနှင့် အဆင့် (၁) အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ဇနီး၏ ကျင့်ကြံမှု ကော်လံတွင် "မရှိ" ဆိုသော စကားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဆင့် (၁) ချီစုဆောင်းခြင်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ အရေးကြီးဆုံးမှာ သူမသည် ကျင့်ကြံနေရန်ပင် မလိုဘဲ လေထုထဲမှ သစ်သားဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အလိုအလျောက် စုပ်ယူကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းနိုင်ခြင်းပင်။ ၎င်းမှာ သာမန်ကျင့်ကြံသူများထက်ပင် ပို၍ အစွမ်းထက်လှသည်။
ပန်းနတ်ဘုရားမ သွေးမျိုးဆက်မှာ တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှပေသည်။ သွေးမျိုးဆက် အနည်းငယ် နိုးထလာရုံနှင့်ပင် သာမန်လူသားတစ်ဦးကို သာမန်ကျင့်ကြံသူများထက် ပို၍ သန်မာစေခဲ့သည်။
ချန်အန်က ပတ်သက်မှု အမှတ်များကို ကြည့်ကာ "ဟွာယင်းလေးက ငါ့အတွက်တော့ တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်း လက်ဆောင်ပဲ" ဟု ရင်ခွင်ထဲတွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော သူမကို ကြည့်ကာ ချစ်မြတ်နိုးစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် အချိန်တန်ပြီဟု ယူဆကာ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းပြီး ငွေရှာရန်အတွက် ဆေးဖော်စပ်ရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ တစ်မနက်ခင်းလုံး ဆေးခန်းထဲတွင် အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သော်လည်း ဇနီးမယားများမှာ သူ့ကို လာရောက် မနှောင့်ယှက်ကြပေ။
သူသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်ပိုင်း အစားအသောက် အပေါ် အာရုံမရှိတော့ဘဲ ထမင်းဝိုင်းတွင် ထိုင်ခြင်းမှာ ဂူရှင်းယွဲ့၏ ခံစားချက်ကို ငဲ့ညှာသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် နှစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ အလုပ်ပြီးပြီဟု ယူဆကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဇနီးများနှင့် ကျင့်ကြံရန် အခန်းသို့ သွားစဉ်မှာပင် ရင်ပြင်ထဲ၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုပ်ယူခြင်းကို လေ့ကျင့်နေသော သမီးကြီး ချန်ယုကျန်းနှင့် တိုးတော့သည်။
ယုကျန်းလေးသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို မြင်သည်နှင့် အပြေးလာကာ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး "ဖေဖေ... သမီး လေ့ကျင့်တာ ပြီးပြီ၊ သမီးနဲ့ ခဏလောက် လာကစားပေးပါဦးလား" ဟု ပြုံးလျက် တောင်းဆိုသည်။
ချန်အန်က သမီးလေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သမီးလေး၏ အရပ်မှာ သူ့ခါးနီးပါးပင် ရှိလာပြီ ဖြစ်သဖြင့် အချိန်တွေ အလွန်မြန်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဖေဖေ... သမီး ဓားပျံ စီးချင်တယ်" ယုကျန်းလေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်သည်။
သူမသည် ဓားပျံစီးရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်သူ ဖြစ်သည်။ ၂၄ နာရီလုံးလုံး ကောင်းကင်မှာ ပျံဝဲနေရလျှင်ပင် ငြီးငွေ့မည့်သူ မဟုတ်ပေ။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ငှက်မျိုးနွယ် သွေးမျိုးဆက် တစ်ခုခုများ ရှိနေသလားဟုပင် ချန်အန် တွေးမိတော့သည်။
"လာ... တက်ခဲ့၊ ဖေဖေရဲ့ ခြေထောက်ကို သေချာဖက်ထားနော်"
ချန်အန်သည် ဓားပျံကို ထုတ်ကာ သမီးလေးကို တင်ပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လိုက်သည်။ ပျံသန်းနေစဉ်အတွင်း ယုကျန်းလေးက စပ်စုကာ မေးခွန်းများစွာ မေးနေတော့သည်။
"ဖေဖေ... သမီး ဘယ်တော့ ကိုယ်တိုင် ဓားပျံ စီးနိုင်မှာလဲဟင်"
"ယုကျန်းလေးက အရမ်းတော်တာပဲ၊ ကြီးလာရင် မကြာခင် သင်ယူနိုင်မှာပါ။ အခု မေမေတို့ အရွယ်လောက်ပေါ့၊ အသက် ၂၀ ကျော်ရင်ပေါ့"
"ဒါဆို... မေမေက ဘာလို့ ဓားပျံ မစီးတတ်တာလဲ"
"မေမေက သမီးလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နေရလို့ သင်ဖို့ အချိန်မရှိတာလေ"
"ဟင်..." ယုကျန်းလေး မျက်နှာလေး ငယ်သွားကာ "မေမေက သနားစရာကြီး၊ သမီးကြီးလာရင် မေမေကို နေ့တိုင်း ဓားပျံ တင်စီးမယ်" ဟု လိမ္မာပါးနပ်စွာ ဆိုရှာသည်။
နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဓားပျံပေါ်မှ ဆင်းကာ ယုကျန်းလေးကို လေ့ကျင့်ရန် ထားခဲ့ပြီး ချန်အန် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်။ ဝမ်ကျိယန်၏ အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ "ယန်အာ... ကိုယ်ဝင်ခဲ့ရမလား" ဟု ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။
"အင်း... ဝင်ခဲ့လေ" ဝမ်ကျိယန်၏ ပျင်းရိပျင်းတွဲ အသံကို ကြားရသည်။
ချန်အန် တံခါးဖွင့်ဝင်သွားသောအခါ ဝမ်ကျိယန်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ကလေးကို နို့တိုက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
သူ ဘေးနားတွင် ဝင်ထိုင်ကာ သမီးလေးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အံ့ဩမှင်တက်သွားရသည်။
'ဒါက... ဒါက ငါ့ရဲ့ ဒုတိယသမီးလေးလား
မနေ့ကမှ လက်ဖဝါးခန့်သာ ရှိသော ကလေးငယ်လေးမှာ တစ်ညတည်းနှင့် သိသိသာသာ ကြီးထွားလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ချန်အန်မှာ ဝမ်ကျိယန်၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ သမီးလေးကို ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။
......................................................
အခန်း (၁၃၀) - ရှန်းချင်းယီ၏ နာကျည်းမှု (၂)
ဝမ်ကျိယန်သည် သူ အံ့ဩသွားမည်ကို ကြိုသိနေသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဒီမနက် နိုးလာချိန်တွင် အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော် သူမက ကျင့်နေကျအတိုင်း မျက်စောင်းလေးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီး စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ပြောလိုက်သည်။
"ဘာတွေ အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်နေတာလဲ၊ ရှင့်သမီးကို ရှင်ကိုယ်တိုင် မမှတ်မိတော့ဘူးလား"
"သူမက ထူးခြားတဲ့ ကိုယ်ထည်ရှိတာလေ၊ မွေးရာပါ သွေးနဲ့စွမ်းအားတွေက အရမ်းကောင်းနေလို့ ဒီလောက် အမြန်ကြီးလာတာပေါ့။ ဒါကို ရှင်က အထူးအဆန်း လုပ်နေရသလား"
ချန်အန်မှာတော့ မယုံနိုင်သေးဘဲ ရှိနေသည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒါက အရမ်းမြန်လွန်းမနေဘူးလား"
သူက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သမီးလေး၏ အစွမ်းကို စမ်းသပ်ရန် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဒုတိယသမီးငယ်လေးက ထိုလက်ညှိုးကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည့် ခဏမှာပင် သမီးကြီး ယုကျန်းလေးထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်သော အားတစ်ခုက လက်ညှိုးပေါ်သို့ သက်ရောက်လာတော့သည်။
'သူမက တကယ် သန်မာတာပဲ!'
ချန်အန် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရသည်။ မွေးကင်းစကလေးဘဝမှာတင် ဒီလောက် အစွမ်းထက်နေလျှင် ကြီးလာပါက ဘယ်လိုဖြစ်လာမည်နည်း။
ကြီးလာဖို့တောင် မလိုဘဲ သုံးလေးနှစ်သား အရွယ်မှာတင် ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်နိုင်သည့် အစွမ်းမျိုး ရှိနေပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင်တော့ သူမက အမေကို လက်သီးနဲ့ထိုး၊ အဖေကို ခြေထောက်နဲ့ကန်ပြီး ကလေးတွေကို နှိပ်စက်မည့်သူ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။
"တောင်ဘက်လမ်းသွယ်မှာ နေတဲ့သူတွေ"
"အားလုံး အပြင်ထွက်ခဲ့ကြစမ်း"
"မင်းတို့ကို အရေးကြီးတဲ့ သတင်းတစ်ခု ကြေညာစရာရှိတယ်"
ထိုစဉ် အိမ်အပြင်ဘက် လမ်းကြားထဲမှ အိမ်တော်ထိန်း၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ချန်အန်က ဝမ်ကျိယန်ကို ကြည့်ကာ "မောင် အပြင်ခဏ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ဆိုသည်။
"အင်း... စောစောပြန်လာခဲ့နော်" ဝမ်ကျိယန်၏ အသံမှာ အရင်ကထက် အများကြီး ပို၍ နူးညံ့သွားခဲ့ပြီ။ ချန်အန်က သူမ၏ ပါးလေးကို နမ်းကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
ဧည့်ခန်းကို ဖြတ်လာစဉ် အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်နေသော ရှန်းချင်းယီနှင့် တွေ့သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ လမ်းကြား၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် နေထိုင်သူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
အိမ်တော်ထိန်းက လမ်းကြားအလယ်တွင် ရပ်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။
"သွေးရောင်နီမီးဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကျိုးထျန်းယီ"
"ဒီနေ့ကစပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးဟာ ရွှေအမြုတေအဆင့်အလယ်အလတ်ကို တက်လှမ်းဖို့ စတင်ကျင့်ကြံတော့မယ်"
"အောင်မြင်သွားတာနဲ့ ဆေးပင်လမ်းကြားရဲ့ လုံခြုံရေးက နောက်တစ်ဆင့် တိုးတက်လာမှာ ဖြစ်သလို မင်းတို့အားလုံးလည်း ကောင်းကျိုးတွေ ခံစားရမှာ ဖြစ်တယ်"
နေထိုင်သူများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ဤသတင်းမှာ ကောင်းသော သတင်းဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် အိမ်တော်ထိန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"ရွှေအမြုတေအဆင့် အစောပိုင်းကနေ အလယ်အလတ်ကို တက်လှမ်းဖို့ဆိုတာ အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး လိုအပ်တယ်"
"ဒါကြောင့် နောက်လကစပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်လမ်းကြားက လူတွေရဲ့ ဆက်ကြေးကို တစ်လ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂ တုံးကနေ ၃ တုံးအထိ တိုးမြှင့်ကောက်ခံသွားမယ်"
"ဒါကို မင်းတို့အားလုံး သိထားကြဖို့ပဲ"
ထိုစကားအဆုံးတွင် တစ်လမ်းလုံး ဆူညံသွားတော့သည်။ အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသနှင့် နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကာ ကျိန်ဆဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"တောက်! ဒီဂိုဏ်းကတော့ တကယ်ကို လွန်လွန်းလှပြီ။ အရင် ဆက်ကြေးပေးဖို့တောင် မနည်းရုန်းကန်နေရတာကို အခု ထပ်တိုးမယ်ဆိုတော့ ငါတို့ကို အသက်ရှင်ခွင့် မပေးတော့ဘူးလား"
"ဟုတ်တယ်..ငါတို့ ဒီမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေနေတာကို ဘာလို့ လာနှောင့်ယှက်နေကြတာလဲ"
ဒေါသထွက်နေသော နေထိုင်သူအချို့က အိမ်တော်ထိန်းကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ရန် ပြေးထွက်လာကြသည်။ သို့သော်ချီ စုဆောင်းခြင်းအဆင့်နှင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အကြား ကွာဟချက်ကို လူအင်အားဖြင့် မကျော်လွှားနိုင်ပေ။ အိမ်တော်ထိန်းက သူ၏ ဝိညာဉ်ဖိအားကို အနည်းငယ် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုလူများအားလုံး လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်၌ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြတော့သည်။
"ဟက်... အမှိုက်တွေ"
အိမ်တော်ထိန်းက မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။ "နောက်လ ဆက်ကြေးမပေးနိုင်တဲ့သူတွေ 'သမာဓိမျှော်စင်' မှာ အလုပ်ကြမ်း လာလုပ်ကြ။ မဟုတ်ရင် ဒီလမ်းထဲကနေ အပြီးနှင်ထုတ်ပစ်မယ်"
နေထိုင်သူများမှာ ဒေါသထွက်သော်လည်း ဘာမှမပြောရဲဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ အိမ်တော်ထိန်းသည် သူ၏ အစွမ်းကို ပြရသဖြင့် ကျေနပ်နေပုံရသည်။ သူက ရှေ့ရှိ သစ်သီးဆိုင်မှ မုဆိုးမလေး၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ "မမလေး... မင်းတစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေရတာ ခက်ခဲမှန်း ငါသိပါတယ်။ ငါ့ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ဆက်ကြေးကို ငါစိုက်ပေးမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ" ဟု ဆိုသည်။
မုဆိုးမလေးမှာ မလိုလားသော်လည်း မငြင်းရဲပေ။ ယခင်က သူမအိမ်ရှေ့တွင် ပါးရိုက်ခံခဲ့ရသည့် ဒဏ်ရာကြောင့် သူမမှာ အလွန်ကြောက်လန့်နေရသည်။ သူမ ငြင်းလိုက်လျှင် ထပ်မံ အရိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ် သူမကို စိတ်ဝင်စားနေသော ကျင့်ကြံသူ အမျိုးသားတစ်ဦးက မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ ထွက်ပြောလိုက်သည်။
"ရှောင်ဝမ် မင်းလည်း အရင်က ဒီလမ်းထဲမှာ နေခဲ့တဲ့သူပဲလေ။ အခု အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရောက်ပြီး ဂိုဏ်းထဲ ဝင်သွားတာနဲ့ အိမ်နီးနားချင်းတွေကို ပြန်နှိပ်စက်နေတာလား၊ မင်းမှာ လူသားစိတ် မရှိတော့ဘူးလား"
"လူသားစိတ် ဟုတ်လား"
အိမ်တော်ထိန်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ ထိုလူကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်တာ ငါ့ရဲ့ ကြိုးစားမှုကြောင့်ပဲ၊ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ အရင်က ငါရုပ်ဆိုးလို့ မင်းတို့တွေ ဝိုင်းလှောင်ခဲ့ကြတာကို မေ့သွားပြီလား။ အခုကျမှ လာပြီး တရားချမနေနဲ့"
"မင်းလိုလူမျိုးက သေသင့်တာ"
စကားအဆုံးတွင် အိမ်တော်ထိန်းက လက်ဖဝါးမှ နက်မှောင်သော မီးတောက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ကာ ထိုလူ့ထံ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ထိုကျင့်ကြံသူမှာ မျက်စိရှေ့တင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော နေထိုင်သူများမှာ အေးစက်သွားကာ မည်သူမျှ စကားတစ်လုံးပင် မပြောရဲတော့ပေ။ အိမ်တော်ထိန်းကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပင် မုဆိုးမလေးကို ပြန်ကြည့်ကာ "ကဲ... မမလေး၊ ငါ့ရဲ့ အကြံပြုချက်ကို ဘယ်လိုသဘောရလဲ" ဟု မေးပြန်သည်။
"ကျွန်မ... ကျွန်မ..."
မုဆိုးမလေးမှာ စိတ်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေရသည်။ သူမသည် အိမ်တော်ထိန်း၏ နောက်လိုက်ချင်သော်လည်း အန်ချင်စရာကောင်းသော သူ၏ ရုပ်ဆိုးလှသော မျက်နှာကြီးကို တကယ်ပင် မကြည့်ရဲပေ။
မုဆိုးမလေးက အံကြိတ်ကာ သဘောတူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အိမ်တော်ထိန်းက သူမကို ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်ကာ ရက်စက်သော မျက်နှာထားဖြင့် "ဒီလောက်တောင် မလိုလားနေမှတော့ သွားစမ်း... လစ်လိုက်တော့" ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
...........................................................