အခန်း (၁၀၃-၁၀၄)

အခန်း ၁၀၃ - သိုင်းဝိဇ္ဇာအဆင့်ရှိသူများကြား အားပြိုင်ပွဲ

နတ်သမီးဆရာဝန်မလေး ရှောင်ရီရှန်သည် လူတိုင်းကို စိုးရိမ်တကြီး ကုသပေးနေသော်လည်း သူမ၏ ကုသနိုင်စွမ်းနှင့် လူအင်အားမှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိနေပေသည်။ ထို့ကြောင့် ကူညီကယ်ဆယ်ရေးနှုန်းက ထောင်နှင့်ချီသော ဒုက္ခသည်များ၏ အရေအတွက်နှင့်စာလျှင် များစွာနှေးကွေးလွန်းလှပေသည်။

"သခင်လေး... ကျွန်မတို့ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဟင်"

ရှောင်ရီရှန်သည် ကျန်းချန်ထံသို့ အကူအညီတောင်းခံသည့် အကြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ယခုအခြေအနေတွင် ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်သူမှာ သူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိတော့သည်ဟု သူမ ယုံကြည်နေမိသည်။

ကျန်းချန်သည် ကျောက်တုံးနိုင်ငံတော်သားတို့၏ ငိုကြွေးသံများကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမိသည်။ သူသည် ကယ်တင်ရန် ဆန္ဒမရှိခြင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ကယ်တင်ရန် မဖြစ်နိုင်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ယခုတစ်ကြိမ် ကယ်တင်လိုက်ပါက နောင်တွင် ကုသမှုခံယူရန် လူအများအပြား ထပ်မံရောက်ရှိလာပေလိမ့်မည်။ သူသည် လောကကြီးကို ကယ်တင်မည့် သူတော်စင်တစ်ဦးမဟုတ်သလို အားနည်းသူများကို ကာကွယ်ပေးရမည့် တာဝန်လည်း မရှိသည်ဟု ယူဆသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ တွေးတောရင်း ကျန်းချန်သည် လျစ်လျူရှုကာ လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သစ်ပင်အောက်တွင် လဲလျောင်းနေသော ကလေးငယ်အချို့၏ ရုပ်အလောင်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ အမူအရာမှာ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ အသက် ၂နှစ်ကျော်လောက်ပဲရှိမည်ထင်ရသေးသည့် ကလေးငယ်များကိုပင် မချန်ဘဲ ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်သွားကြလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့သည် တိရစ္ဆာန်များထက်ပင် ပို၍ ယုတ်ညံ့လှပေသည်။

ကျန်းချန်သည် သူ၏ ယပ်တောင်ကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ခေတ္တခဏ စဉ်းစားကာ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူ၍ ရှောင်ရီရှန်၏ လက်ထဲသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ "သူတို့အတွက် စွပ်ပြုတ်တစ်အိုး ချက်ပေးလိုက်ပါ။ ဒါကို သောက်ပြီး သုံးရက်အတွင်းမှာ သူတို့ ပြန်ကောင်းလာပါလိမ့်မယ်"

ရှောင်ရီရှန်သည် လူအချို့ကို အမြန်ခေါ်ယူကာ အိုးကြီးတစ်လုံး ပြင်ဆင်စေပြီးနောက် သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူ ပေးထားသော ကုသရေးဆေးလုံးကို ရေထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။ ပြင်းရှလှသော ဆေးနံ့သည် ရေပူနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ပျံ့လွင့်လာလေသည်။

၎င်းကို တစ်ချက်မျှ ရှူရှိုက်လိုက်ရုံနှင့်ပင် စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းစေပေသည်။

ဆေးလုံးများ ရောစပ်ထားသော ရေ‌နွေးကို သောက်ပြီးနောက် လူတိုင်းသည် တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသေးသည့် သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အသစ်တဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

လူအားလုံးတို့သည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ ဆိုရင်း ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုကုန်ကြသည်။

ကျန်းချန်သည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "မထူးပါဘူး၊ မင်းတို့ ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားကြတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ ဒီနေရာဟာ နောင်တစ်ချိန်မှာ စစ်မြေပြင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်" ဟု ခပ်တိုးတိုး ဆိုလေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး"

ကျောက်တုံးနိုင်ငံတော်သားတို့သည် သဘောတူစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ဤနေရာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခြင်းသည် သေမင်းကို စောင့်နေသည်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိကြသဖြင့် ဘေးဒုက္ခမှ ကင်းဝေးစေရန် အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာကြလေတော့သည်။

ရှောင်ရီရှန်က "သခင်လေးမှာ တကယ့်ကို ကြင်နာတတ်တဲ့ ဆေးဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသား ရှိတာပဲနော်" ဟု ညင်သာစွာ ဆိုသည်။

ကျန်းချန်သည် ရှောင်ရီရှန်၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဆေးဆရာတစ်ဦး၏ ကရုဏာတရားထားတတ်မှုကြောင့် လုပ်ဆောင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ မရေမတွက်နိုင်သော လူများ ဤကဲ့သို့ ဘေးဒုက္ခ ခံစားနေရသည်ကို မကြည့်ရက်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ရှောင်ရီရှန်သာ တောင်းပန်ခြင်း မပြုခဲ့ပါလျှင် သူလည်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ချင်မှ စွက်ဖက်ပေလိမ့်မည်။ အားနည်းသူက အားကြီးသူ၏ သားကောင်၊အနိုင်ရသူသာ ရှင်သန်ခြင်းဟူသည် သဘာဝတရား၏ နိယာမပင် ဖြစ်သည်။

"သွားကြစို့၊ ဒါဟာ အရှေ့ဘက်တိုက်ကြီးရဲ့ ပဋိပက္ခပဲ၊ ငါတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး၊ ကိုးပါးငရဲ အဆိပ်မီးတောက်ကို ရှာဖွေဖို့ကသာ အရေးကြီးဆုံးပဲ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါရှင့်"

ရှောင်ရီရှန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဆရာနောက်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ လိုက်ပါသွားပေသည်။ အကယ်၍ သူမသာ ထူးခြားဆန်းကြယ်မီးတောက်ကို ရရှိခဲ့ပါလျှင် သူမ၏ စွမ်းအားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာမည်ဖြစ်ပြီး နောင်တွင် အဆိပ်ဆေးလုံးများကို လွယ်ကူစွာ ဖော်စပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ တွေးတောရင်း ရှောင်ရီရှန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဆရာအပေါ် ပိုမို ကြည်ညိုလေးစားမိလေသည်။

ရှေးဟောင်း အဆိပ်နွံအိုင်သည် ကျောက်တုံးနိုင်ငံတော်နှင့် မိုးပြာရောင် တိမ်တိုက်အင်ပါယာတို့၏ နယ်စပ်တွင် တည်ရှိသည်။ ထိုနေရာတွင် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ရှည်လျားသော အောက်ခြေမမြင်ရသည့် နက်ရှိုင်းလှသော ချောက်ကြီးတစ်ခု ရှိပေသည်။ ထိုနေရာသို့ ဆင်းမည်ဆိုပါလျှင် သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့်ရှိသူပင် သေဆုံးနိုင်သည်ဟု အဆိုရှိကြသည်။

သိုင်းဘိုးဘေးနှင့် သိုင်းဝိဇ္ဇာများပင် ထိုသို့သော နေရာမျိုးသို့ သွားရောက်ရန် ခဲယဉ်းလှပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

လမ်းတလျှောက်တွင် ပျက်စီးနေသော အဆောက်အဦးများနှင့် နေရာအနှံ့ သွေးစက်များကို မြင်တွေ့ရပြီး အလောင်းများ စုပုံနေသော တောင်ကုန်းများထက်တွင် လင်းတများ ပျံဝဲနေကြသည်။

ရှောင်ရီရှန်သည် စိုးရိမ်မှုနှင့်အတူ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် "ဘာလို့ စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်နေရတာလဲ၊ အားလုံး အေးအေးချမ်းချမ်း အတူတူနေထိုင်ကြရင် မကောင်းဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ရီရှန်သည် ကျန်းချန်နှင့် ဂရင်းတောင်မြို့တွင် မတွေ့မီအထိ ခါးသီးသော ကလေးဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူမသည် မမေ့နိုင်သော စစ်မှန်သည့် ခင်မင်ရင်းနှီးမှုနှင့် နက်ရှိုင်းသော ပျော်ရွှင်မှုတို့ကို ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။

သုံးနှစ်သမီးအရွယ်တွင် ရှောင်ရီရှန်သည် သူမ၏ မိခင်နှင့်အတူ ဆေးမြစ်ရှာဖွေကာ အသက်မွေးသော ရွာလေးတစ်ရွာတွင် နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အန္တရာယ်ရှိသည့် အဆိပ်မိခန္ဓာကိုယ် နိုးထလာမှုကြောင့် မိခင်နှင့် တစ်ရွာလုံး သေဆုံးခဲ့ရသည်။

အခြားသူများ သူမကြောင့် သေဆုံးရမည်ကို မလိုလားသဖြင့် ရှောင်ရီရှန်သည် ဆေးပညာကို အသည်းအသန် လေ့လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ဦးက သူမတွင် အဆိပ်ခန္ဓာကိုယ်ရှိကြောင်း သိရှိသွားပါက သူမ ပြုလုပ်ခဲ့သော ကောင်းမှုများကို လျစ်လျူရှုကာ "အဆိပ်ဆရာကြီး" ဟု သတ်မှတ်၍ ဝေးဝေးမှ ရှောင်ကြဉ်ကြစမြဲ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကျန်းချန်သာ မရှိခဲ့ပါလျှင် ရှောင်ရီရှန်၏ အနာဂတ်သည် ပိုမို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာနိုင်ပြီး လူ့အသက်ကို မြေစာပင်ကဲ့သို့ သဘောထားကာ အင်ပါယာတစ်ခုလုံးကို မညှာမတာ သတ်ဖြတ်မည့်သူ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ကျန်းချန်သည် လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့လျှောက်လာသည်။ နယ်စပ်ဒေသသို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပြင်းထန်စွာ တက်ကြွနေသော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို သူ ပိုခံစားလာရသည်။

"ဒါက သိုင်းဝိဇ္ဇာအဆင့်ရှိသူတွေရဲ့ တိုက်ပွဲပဲ"

ရှေ့မှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါသည် သိုင်းဝိဇ္ဇာအဆင့်ရှိ ပညာရှင်တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါဖြစ်ကြောင်း ကျန်းချန် သိရှိလိုက်သည်။ ဤအင်ပါယာကြီး နှစ်ခု၏ ပဋိပက္ခတွင် သိုင်းဝိဇ္ဇာအဆင့်ရှိသူများ တိုက်ရိုက် ပါဝင်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် ကျန်းချန်သည် သူ၏ ဒိုချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ သိုင်းချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ရှောင်ရီရှန်အား ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ ဤချပ်ဝတ်တန်ဆာရှိပါက ကြယ်ကိုးပွင့် သိုင်းဝိဇ္ဇာအဆင့်ရှိသူပင် သူမ၏ ခုခံကာကွယ်မှုကို ဖောက်ထွင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထူထပ်သော တောအုပ်ကြီးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ ရှောင်ရီရှန်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို အသာအယာ ဟလျက် မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေမိသည်။ ထိုနေရာသည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် လူရိပ်နှစ်ခုသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ အပြန်အလှန် လှုပ်ရှားနေကြပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်တိုင်း ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ စုတ်ပြဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ထိုမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာလည်း ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှပြီး နားစည်ကို ထိုးခွဲမတတ် ပြင်းထန်လှပေသည်။

ကျန်းချန်သည် သူ၏ ညာဘက်လက်ရှိ ယပ်တောင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ ရှေ့မှ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအင်မှာ သဲလွန်စမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တိုက်ခိုက်နေသော အဖိုးအိုနှစ်ဦးသည်လည်း ကျန်းချန်ရှိရာသို့ သတိပြုမိသွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ အမူအရာမှာ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းချန်သည် သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူဖြစ်ကြောင်း သူတို့ အာရုံခံမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် တိုက်ပွဲကို ရပ်တန့်ကာ အမြန်ဆုံး ပျံသန်းလာပြီး "ဂျူနီယာက စီနီယာကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု ဆိုကာ လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။

ကျန်းချန်သည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ "မင်းတို့က မိုးပြာရောင် တိမ်တိုက်အင်ပါယာနဲ့ ကျောက်တုံးမျိုးနွယ်စုက သိုင်းဝိဇ္ဇာတွေလား" ဟု တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ဟာ စီနီယာကြီးရဲ့ ရှေ့မှာတော့ သာမန် သိုင်းဝိဇ္ဇာလေးတွေပါပဲ" ဟု ကျောက်တုံးနိုင်ငံတော်မှ အကြီးအကဲက ခါးသီးစွာ ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေကြားလိုက်သည်။ ဤနေရာသို့ သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်ရှိ ပညာရှင်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ရှောင်ရီရှန်က "စီနီယာတို့... ဘာလို့ အချင်းချင်း တိုက်နေကြတာလဲဟင်၊ ထိုင်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြရင် မကောင်းဘူးလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သိုင်းဝိဇ္ဇာနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ အကယ်၍ ကျန်းချန်သာ ထိုနေရာတွင် မရှိပါက သူတို့သည် ထိုမိန်းကလေးကို ရိုက်သတ်ပစ်လောက်မည် ဖြစ်သည်။

မိုးပြာရောင် တိမ်တိုက်အင်ပါယာမှ သိုင်းဝိဇ္ဇာက "ဒါဟာ ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ အမိန့်တော်ပါ၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့က အမိန့်ကို နာခံရုံသက်သက်ပါပဲ၊ ဒါ့အပြင် ဒီပဋိပက္ခကို ကျောက်တုံးနိုင်ငံတော်က အရင်စတင်ခဲ့တာပါ" ဟု ညင်ညင်သာသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျောက်တုံးနိုင်ငံတော်မှ သိုင်းဝိဇ္ဇာသည် မျက်လုံးပြူးသွားကာ "မင်းတို့က အရင်ဆုံး ဖောက်ဖျက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ငါတို့ကို ဘယ်လိုများ စွပ်စွဲရဲတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

"မင်းက ထပ်ပြီး တိုက်ချင်သေးတာလား"

"ငါက မင်းကို ကြောက်နေမယ် ထင်လို့လား"

စစ်မြေပြင်မှာ တင်းမာ‌နေပြီး သိုင်းဝိဇ္ဇာနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ကျန်းချန်သည် အင်ပါယာကြီး နှစ်ခုကြားမှ ရန်ငြိုးများကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် အစီအစဉ်မရှိသဖြင့် "သွားကြစို့၊ ဒါဟာ အင်ပါယာ နှစ်ခုကြားက ကိစ္စပဲ၊ ငါတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

မိုးပြာရောင် တိမ်တိုက်အင်ပါယာနှင့် ကျောက်တုံးနိုင်ငံတော်သည် ကာလကြာရှည်စွာ ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားနေကြပြီး နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်များဖြင့် တိုက်ခိုက်လေ့ရှိကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်းတို့သည် အင်ပါယာမှ အရင်းအမြစ်များကို ပိုမိုရရှိရန် ကြိုးပမ်းနေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ရီရှန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူမှာ အဝေးမှ ချောက်ကြီးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရှောင်ရီရှန်သည် သက်ပြင်းချကာ တိုက်ပွဲကို ရပ်တန့်ရန် မစွမ်းသာသဖြင့် သူမ၏ ဆရာနောက်သို့ အမြန် လိုက်ပါသွားလေတော့သည်။ မိမိတွင် တိုက်ပွဲကို ရပ်တန့်နိုင်သည့် နည်းလမ်းလည်း မရှိသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အခန်း ၁၀၄ - ရှေးဟောင်း အဆိပ်နွံအိုင်

သိုင်းဝိဇ္ဇာအဆင့်ရှိသူ နှစ်ဦးသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းချန်သည် ချောက်ကမ်းပါးသို့ ဦးတည်ဝင်ရောက်သွားနေသည်ကို မြင်တွေ့သဖြင့် "စီနီယာ... အဲ့ဒီနေရာက တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်ပါတယ်" ဟု အလန့်တကြားပြောလိုက်သည်။

အင်ပါယာနှစ်ခုကြားရှိ ထိုတားမြစ်နယ်မြေသည် မည်သူမျှ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိပါ။ သိုင်းဝိဇ္ဇာအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများပင်လျှင် ထိုနေရာကို ဝင်ခွင့်မရှိချေ။ တစ်ခါဝင်မိပါလျှင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အဆိပ်သားရဲများနှင့် ထိတွေ့နိုင်‌ချေရှိပြီး သိုင်းဝိဇ္ဇာအဆင့်ရှိသူ ကိုယ်‌တိုင်ပင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သတိထားရပါသည်။

သို့သော် ကျန်းချန်ကား ထိုသတိပေးချက်များကို အရေးမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူသည် လွန်ခဲ့သော သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်တွင် ရှိစဉ်ကပင် ဤနယ်မြေအတွင်းပိုင်းသို့ စူးစမ်းခဲ့ဖူးပြီး အဆိပ်မြူခိုးများမှလွဲ၍ ရန်လိုသော သတ္တဝါများကို ထူးထူးခြားခြား မတွေ့ရှိခဲ့ဖူးခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် သူရဲဘောကြောင်သူများအတွက် တားမြစ်နယ်မြေဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်ကိုမူ ဘယ်သူတွေကများ တားဆီးနိုင်ပါမည်နည်း။

ကျန်းချန်နှင့် နတ်သမီးဆရာဝန်မလေးတို့ အောက်သို့ ဆင်းသက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သိုင်းဝိဇ္ဇာနှစ်ဦးမှာ ဆက်မတိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ အင်ပါယာသုံးခုမှ ချမှတ်ထားသော စည်းမျဉ်းများအရ ဧကရာဇ်များ၏ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်ရောက်လာသူတိုင်းကို အထက်သို့ ချက်ချင်းသတင်းပို့ရမည်ဟု ကြေညာချက်ထုတ်ထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဖုံးကွယ်ထားပါက သို့မဟုတ် သတင်းမပို့ပါက ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်များကို ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေသော ထိုအက်ကြောင်းကြီးအတွင်း၌ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်နိုင်ဘဲ ရှိနေ၏။ နတ်သမီးဆရာဝန်မလေး ရှောင်ရီရှန်မှာ ကျန်းချန်၏ လည်ပင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားရင်း ခေါင်းကိုလည်း ကျန်းချန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။

မိန်းကလေးတို့၏ သဘာဝအရ အမှောင်ထုကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲမရနိုင်သော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချန်သည် ရှောင်ရီရှန်ကို စိတ်တည်ငြိမ်လုပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအင်များကို အသုံးပြု၍ အဆိပ်မြူများမှ ကာကွယ်ရန် အကာအကွယ်အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

သူသည် ယခင်က အစွန်အဖျားနေရာလောက်တွင်သာ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ် နေခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။ ထိုကြောင့် အတွင်းပိုင်းတွင် မည်သည့်အရာများရှိသည်ကိုမူ သေချာမသိရှိပေ။

စိုစွတ်နေသော နံရံများပေါ်တွင် ခရမ်းပုပ်ရောင် နွယ်ပင်များက ယှက်နွယ်နေပြီး ၎င်းတို့အပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အဆိပ်ဆူးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့်ရှိသူပင်လျှင် ထိုဆူးများနှင့် ထိမိပါက အသက်ပျောက်နိုင်သည်အထိ ပြင်းထန်သော အဆိပ်များ ရှိနေသည်။

ရှေးဟောင်း အဆိပ်နွံအိုင်၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အချည်းနှီးမဟုတ်ပေ။ ဤနွယ်ပင်များသည် နှစ်ထောင်ချီ အသက်ရှင်နေပြီး အဆိပ်မြူခိုးငွေ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသောကြောင့် အလွန်အဆိပ်ပြင်းသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာကို တားမြစ်နယ်မြေအဖြစ် တားမြစ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

နည်းနည်းလေး အမှားလုပ်မိရင်တောင်မှ အသက်ဆုံးရှုံးရနိုင်ပေသည်။

ပါးစပ်ရာဇဝင်များအရ ကြယ်ရှစ်ပွင့် သိုင်းဘိုးဘေးတစ်ဦးသည် ရှာဖွေရန် ဤနေရာသို့ လာရောက်ခဲ့သော်လည်း၊ နံရံရှိ နွယ်ပင်များကို ထိမိကာ တခဏချင်းပင် အဆိပ်သင့်ကာ သွေးအိုင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားခဲ့ရသည်။

ကျန်းချန်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ဆင်းသက်လိုက်၏။ ဤနေရာသည် ကျဉ်းမြောင်းသော အက်ကြောင်းကြီး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ကျယ်ပြောလှသော မြေအောက်ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နံရံများတွင် တွဲကပ်နေသော အဖိုးတန်ခရစ်စတယ်များက အမှောင်ထုကို လင်းထိန်စေသည်။ နတ်သမီးဆရာဝန်မလေးသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုနေမိသည်။ ဤနေရာမျိုးက ဤမျှလောက်လှပနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ကျန်းချန်က ရှောင်ရီရှန်ကို ချပေးလိုက်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မရောက်သည်မှာ နှစ်အတော်ကြာသွားခဲ့သော်လည်း နေရာကတော့ အရင်အတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။

တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို လှည့်လည်သွားလာဖူးသူ ကျန်းချန်အဖို့ လောကဓံတရား၏ အတက်အကျများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ မည်သည့် အခက်အခဲကမျှ သူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။

နတ်သမီးဆရာဝန်မလေးသည် လေကို ရှူရှိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး‌နောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှေ့ရှိ အဆိပ်ငွေ့များကို ဖယ်ရှားလိုက်ရင်း "သခင်လေး... ဒီနေရာက အနံ့က တော်တော်လေး ဆိုးတာပဲနော်" ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ဒါက သဘာဝပါပဲ၊ ဒီနေရာမှာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအင်တွေက အားနည်းပြီး အဆိပ်မြူတွေက နှစ်ပေါင်းများစွာ စုပုံနေတာကြောင့် အနံ့အသက်က ပြင်းထန်နေတာပေါ့၊ မင်း အတွင်းပိုင်းကို ပိုတိုးဝင်လေ အနံ့က ပိုပြင်းလေ ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု ကျန်းချန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

ကျန်းချန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ပခုံးကို ညင်သာစွာပုတ်လိုက်သည်။ ယခုအခါမှာ ကျန်းချန်အဖို့ သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် ဤအဆိပ်မြူခိုးများမှာ မည်သို့မျှ အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိတော့ပေ။

"သွားကြရအောင်"

"အင်း"

နတ်သမီးဆရာဝန်မလေးသည် ကျန်းချန်၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားသော်လည်း တစ်ချိန်လုံး သတိထားကာ မြေအောက်သားရဲများ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

သို့ရာတွင် သခင်လေးနှင့်အတူရှိနေပါလျှင် အန္တရာယ်မရှိနိုင်ပေ။

အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်လေလေ၊ အဆိပ်မြူခိုးက ပိုများလေလေ၊ ပိုပြင်းလေလေဖြစ်သည်။ ပတ်ပတ်လည်တွင်လည်း အရိုးစုများပြန့်ကျဲနေပေသည်။ ဤအရိုးစုများသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာက လာရောက်ခဲ့ကြသည့်သူတို့၏ အကျိုးဆက်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူမ၏ ဘေးတွင် သခင်လေး ရှိနေသရွေ့ အန္တရာယ် မရှိနိုင်ကြောင်း သူမ ယုံကြည်ထားသည်။

အတွင်းပိုင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လေလေ၊ အဆိပ်မြူများမှာ ပိုမိုထူထပ်လာလေ ဖြစ်ပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း အတိတ်က လာရောက်ခဲ့ကြသူတို့၏ အရိုးစုများကို နေရာအနှံ့ တွေ့မြင်နေရသည်။

"တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆိပ်မြူတွေပဲ၊ ဒီလောက်များပြားတဲ့ လူတွေသေဆုံးသွားခဲ့ကြတာ မယုံနိုင်စရာပဲ" ဟု နတ်သမီးဆရာဝန်မလေးက ရေရွတ်လိုက်၏။

ရှောင်ရီရှန်က သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ များပြားလှသည့် လူတို့၏အရိုးစုကို မြင်ဖူးခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်ဖြစ်သည်။ အနောက်မြောက်တိုက်ရှိ အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေတွင်ပင် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တွေ့ရခဲလှသည်။

ကျန်းချန်သည် ထိုအရိုးစုများကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ၊ ၎င်းတို့ထဲတွင် သိုင်းဝိဇ္ဇာအဆင့်ရှိသူများပင် ပါဝင်နေကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ကာလတုန်းက သူသည် သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်ဖြင့် ဤနေရာသို့ ဇွတ်မဝင်ခဲ့သည်မှာ တော်သေးသည်ဟု တွေးတောမိသည်။

"ဒါက... ခုနစ်ရောင်ခြယ် အဆိပ်ပန်း မဟုတ်လား"

ထိုအချိန်တွင် နတ်သမီးဆရာဝန်မလေးသည် ရင်းနှီးသော အပင်တစ်ပင်ကို ရုတ်တရက်မြင်လိုက်ရသည်။ အနီးကပ်ကြည့်ကြည့်လိုက်ပါက ခရမ်းရောင်အမြစ်ရှိပြီး အရွက်ခုနစ်ရွက်ပါသော အထူးအပင်တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး အရွက်တစ်ရွက်ချင်းစီတွင်ပင် အရောင်ကွဲပြားကြောင်း တွေ့ရသည်။

ခရမ်းရောင် အမြစ်များနှင့် ခုနစ်ရောင်ခြယ် အရွက်များ ရှိသော ထိုအပင်မှာ အလှပဆုံး ဖြစ်သလောက် အဆိပ်အတောက် အပြင်းဆုံးလည်း ဖြစ်သည်။ အရာဝတ္တုတစ်ခုသည် လှပလေလေ အဆိပ်ပြင်းလေလေ ဖြစ်သည်ဆိုသော စကားအတိုင်းပင်၊ ထိုပန်းပင်၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ အရိုးစုများက ယင်းကို သက်သေပြနေကြသည်။

အဆုံးမှာ သူတို့အားလုံး အဆိပ်မြူခိုးထဲမှာ မြုပ်ဝင်ပြီး အရိုးစုဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

နတ်သမီးဆရာဝန်မလေးက ထိုပန်းကို ကိုင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျန်းချန်က တားဆီးလိုက်ပြီး ဒီလိုအရာမျိုးကို လက်ဖြင့် ထိလို့မရဘူးဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဖယ်နေလိုက်... ငါပဲ လုပ်မယ်"

မှော်ဆေးဆရာ တစ်ဦးဖြစ်သည့် ရှောင်ရီရှန်သည် ကျန်းချန်ပြောသကဲ့သို့ပင် ခြေနှစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး မိမိရှေ့ရှိ ခုနစ်ရောင်အဆိပ်ပန်းကို စိတ်ဝင်စားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဆေးလုံးဖော်စပ်သည်ကို အထူးဝါသနာပါသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရှောင်ရီရှန်မှာ ထိုအပင်ကို ဆွဲနှုတ်ယူရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

အကယ်၍ ဤကဲ့သို့သော အဖိုးတန်ဆေးဘက်ဝင် အပင်မျိုးကို ရရှိပါက အဖိုးတန်ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

ကျန်းချန်က ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေဓားသွား တစ်ခုက ထိုပန်းပင်ကို အမြစ်မှ ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပန်းပင်အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော ခရမ်းပုပ်ရောင်အဆိပ်ငွေ့များက လှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ခုနစ်ရောင်ခြယ် အဆိပ်ပန်း၏ အလိုအလျောက် ခုခံမှုပင် ဖြစ်သည်။ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရတိုင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားခဲ့သော အဆိပ်များကို ထုတ်လွှတ်ကာ ရန်သူကို ဒုက္ခပေးတတ်သည်။

သို့သော် ယခုအကြိမ်တွင်မူ ထိုအဆိပ်ပန်းသည် သိုင်းလောက၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိသော သိုင်းသူတော်စင်တစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်ရာ ထိုအဆိပ်မြူများမှာ မည်သို့မျှ ဒုက္ခမပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

ကျန်းချန်သည် သူ၏ ယပ်တောင်ကို အသာအယာ ဖွင့်လိုက်ရာ ယပ်တောင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော လေအဟုန်က ပေ ၁၀၀ ပတ်လည်ရှိ အဆိပ်ငွေ့အားလုံးကို လွင့်စင်သွားစေပြီး၊ ခုနစ်ရောင်ခြယ် အဆိပ်ပန်းမှာ နတ်သမီးဆရာဝန်မလေး၏ လက်ထဲသို့ ချောချောမွေ့မွေ့ ရောက်သွားလေသည်။

"ဒါကို သိမ်းထားလိုက်တော့"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး"

ရှောင်ရီရှန်က ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားပြီး ခုနစ်ရောင်ခြယ်အဆိပ်ပန်းကို ဂရုတစိုက်သိမ်းလိုက်သည်။

ကျန်းချန်သည် သေဆုံးသွားသူတို့၏ လိုတရ လက်စွပ် များကိုလည်း သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထိုလူထံတွင် အဖိုးတန်ပစ္စည်း အများကြီး ကျန်ရှိနိုင်သေးသည်။ သူပြန်ရောက်သည့်အခါတွင် ဤအရာများကို ထပ်လေ့လာရမည်ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ကီလိုမီတာများစွာ ဆက်လျှောက်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ လမ်းကြောင်းကား အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ရှည်လျားနေဆဲပင်။ ဤမြေအောက်ကမ္ဘာ၏ အဆုံးသတ်မှာ အဘယ်မှာ ဖြစ်မည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်‌ပေ။ ကိုးပါးငရဲ အဆိပ်မီးတောက်ကို ရှာဖွေရန်မှာလည်း လွယ်ကူသော အလုပ် မဟုတ်ပေ။

ထိုစဉ် နတ်သမီးဆရာဝန်မလေးက မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော ခြစ်ရာများကို မြင်တွေ့သွားပြီး "သခင်လေး... ဒါက ဘာအရာတွေလဲ၊ တော်တော်လေး ထူးဆန်းတဲ့ ခြစ်ရာတွေပဲ" ဟု လှမ်းပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချန်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ နက်ရှိုင်းသော လက်သည်းခြစ်ရာများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနေရာ၌ ၃ မီတာမှ ၅ မီတာခန့် ရှည်လျားသော ထူးခြားသော သတ္တဝါတစ်ကောင် နေထိုင်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်သည်။

ထိုလက်သည်းခြစ်ရာများကြားမှ ထွက်ပေါ်နေသော အဆိပ်ငွေ့များမှာ လူကို အော့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်လောက်အောင်ပင် ပြင်းထန်လှပေတော့သည်။