အခန်း (၃၇၃-၃၇၄)

အခန်း ၃၇၃ - ကတိသစ္စာ၊ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာ လက်ပါးစေအဖြစ် အမှုထမ်းခြင်း

"ဆယ်နှစ်ကြာ လက်ပါးစေလုပ်ရမယ် ဟုတ်လား"

ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းသော ထိုမေးခွန်းကြောင့် စွန်းဝမ် မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ စွဲလမ်းလာခဲ့သော အရာဖြစ်သဖြင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် ထိုခဏ၌သာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သူသတိပြုမိတော့သည်။

အစောပိုင်းက သူနှင့် ဓားနတ်ဘုရား တို့ ပူးပေါင်းကာ မင်ယုံကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည်။

သိုင်းဘုရင်တစ်ဦးနှင့် အထူးအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးတို့၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် မင်ယုံမှာ အကြိမ်ကြိမ် ဆုတ်ခွာခဲ့ရပြီး အပြင်းအထန် အရိုက်ခံခဲ့ရသည်။

ထိုသူ၏ စကားအနည်းငယ်မှတစ်ဆင့် လင်ချွမ်သည် ကျွန်းပေါ်တွင် သိုင်းဘုရင်အများအပြားနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရကြောင်း သူတို့နှစ်ဦး သိရှိခဲ့ကြသဖြင့် အလွန်စိုးရိမ်နေခဲ့ကြသည်။

ယခု လင်ချွမ် ဘေးကင်းသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူတို့ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားကြ​၏။

လင်ချွမ်သည် ဓားနတ်ဘုရားကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စွန်းဝမ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ...

"ဆရာကြီး... ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး သံသယမရှိတော့ဘူးဆိုရင် အသေးစိတ်ကို ဆွေးနွေးလို့ရပါပြီ"

"ဆယ်နှစ်ကြာ လက်ပါးစေအဖြစ် အမှုထမ်းပေးရမယ်၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ ခင်ဗျား ကြိုက်တဲ့အချိန် ထွက်သွားနိုင်ပါတယ်"

ခဏနားပြီးနောက် လင်ချွမ်က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

"လာမယ့် ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ တိုက်ပွဲတွေ ရှိနိုင်ပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ဂိုဏ်း ဒါမှမဟုတ် မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်တာမျိုး မရှိစေရဘူး၊ ခင်ဗျားကိုလည်း အကျပ်ကိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

တစ်ဖက်လူက ထူးဆန်းသလို ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်ချွမ်က ခဏစဉ်းစားပြီး ရက်ရောသော ကမ်းလှမ်းမှုတစ်ခု ထပ်ပေးလိုက်​၏။

"ဓာတ်ငါးပါး စုစည်းမှုက ခင်ဗျားရဲ့ မူလပညာရပ်ဖြစ်တဲ့အတွက် အဲဒါကို ကြိုတင်ပြီး လက်ဆောင် အဖြစ် ပေးထားလို့ရပါတယ်"

"အဲဒါကို ဘယ်လိုသုံးမလဲ၊ ဘယ်သူ့ကို ပေးမလဲဆိုတာကတော့ ခင်ဗျား သဘောပါပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါမှ စွန်းဝမ်​၏ မျက်နှာတွင် ခံစားချက်အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတော့သည်။

ဆယ်နှစ်ဆိုသည်မှာ မတိုသလို မရှည်လှသော်လည်း သိုင်းဘုရင်အဆင့် ရောက်နေသူများအတွက်မူ အချိန်တိုလေးဟု ဆိုနိုင်သည်။

အကယ်၍ လင်ချွမ်က ဆယ်နှစ်ပြည့်မှသာ ပညာရပ်ကို ပေးမည်ဆိုပါက သူကျေနပ်မည်

မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုကဲ့သို့ ကြိုတင်ပေးမည်ဆိုပါက အခြေအနေမှာ လုံးဝကွဲပြားသွားပြီ။

ထိုအချက်ကို နားလည်သွားသောအခါ စွန်းဝမ်က သဘောတူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ...ဒါပေမဲ့ ငါဘယ်လို သက်သေပြရမလဲ၊ ဘယ်လို ကတိကဝတ်မျိုး လုပ်ရမလဲ"

"သိုင်းဘုရင်တစ်ယောက် ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို သုံးပြီး သစ္စာဆိုပါ"

စွန်းဝမ် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။

သူ၏ အတွင်းအားများကို လည်ပတ်စေကာ ကျောက်ပြားတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းလိုက်​၏။

သူ၏ လက်ညှိုးဖြင့် ထိုကျောက်ပြားပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ရေးထွင်းလေတော့သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား၏ ထင်ဟပ်မှုဖြစ်သော ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး အတွင်းအားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကျောက်ပြားပေါ်တွင် စာလုံးများ ထင်ကျန်ရစ်ကာ လျင်မြန်စွာ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသည်။

၎င်းသည် ကိုယ့်စွမ်းအားကိုယ်သုံး၍ ကန့်သတ်ချက်များ သတ်မှတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော တန်ခိုးပါသည့် သစ္စာဆိုမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

လေထုထဲတွင် စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ သိမ့်သိမ့်တုန်ကာ လှုပ်ခတ်နေသည်။

သိုင်းဘုရင်အဆင့်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လွတ်လပ်စွာ အသုံးပြုနိုင်သကဲ့သို့ ထိုစွမ်းအားဖြင့် သစ္စာဆိုရာတွင်လည်း သက်ဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက်များ ပါဝင်လာသည်။

ဤသည်မှာ စကားလုံးအလှသုံး၍ ရှောင်လွှဲ၍ရသောအရာမဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ထဲတွင် ကိန်းအောင်းသွားမည့် စစ်မှန်သော ချည်နှောင်မှု ဖြစ်လာပေမည်။

ကျောက်ပြားမှာ ဝေဝါးသွားပြီး လေထုထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျော်ဝင်သွားလေ​၏။

သစ္စာဆိုပြီးသည်နှင့် ပြင်ဆင်၍မရတော့ပေ။

ထို့ပြင် လင်ချွမ်သည် ဤပြဿနာများကို နှိမ်နင်းနိုင်လောက်အောင် သူ၏ခွန်အားကိုလည်း ယုံကြည်မှုရှိသည်။

ထိုအခါမှ သူသည် စကားအပိုမပြောတော့ဘဲ လက်ကောက်ဝတ်ကို ခါလိုက်ကာ စနစ်ထံမှ ရရှိထားသော ကျင့်စဉ်စာအုပ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါ တကယ်ပဲ ဓာတ်ကြီးငါးပါး မူလသို့ပြန်

ခြင်း ပဲ"

ကျင့်စဉ်စာအုပ်ကို ကိုင်ထားရင်း အဘိုးအို၏ မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။

ဤသည်မှာ သူ အစဉ်တစိုက် ရှာဖွေနေခဲ့သော ပျောက်ဆုံးနေသည့် ကိုယ်ခံပညာရပ်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုရန် စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာ လှန်

ကြည့်ရုံနှင့် လုံလောက်နေပြီ။

သူ၏ နှစ်ရှည်လများ တောင့်တခဲ့သော ဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

စွန်းဝမ်သည် စာအုပ်ကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ရက်ရောမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ငါ့ရဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက် မင်းနောက်ကို အစွမ်းကုန် လိုက်ပါအမှုထမ်းပါ့မယ်"

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကျေးဇူးတင်ရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သစ္စာအဓိဋ္ဌာန်လည်း ပြုပြီးသားဖြစ်သည်။

လင်ချွမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ...

"ကောင်းပြီ၊ ခင်ဗျားတို့ အရင်ပြန်နှင့်ကြပါ"

"နောက်ထပ် ခင်ဗျားတို့ကို လိုအပ်မယ့်နေရာက ဒီကျွန်းတွေမှာမဟုတ်ဘဲ မြောက်ဘက်က ကုန်းမြေကြီးပေါ်မှာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စွန်းဝမ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး လင်ချွမ်​၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

သူသည် လင်ချွမ်​၏ နောက်ကြောင်းကို စောစောကတည်းက သံသယရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။

သူသည် တောင်ဘက်ကျွန်းစုရှိ ဂိုဏ်းဂဏအားလုံးကို သိကျွမ်းသူဖြစ်သော်လည်း လင်ချွမ်မှာ ဤဒေသမှ လူမဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။

သူသိထားသလောက်ဆိုလျှင် လွန်ခဲ့သော နှစ်

ပေါင်းရာချီက ဝူယွင်ကျွန်း ကိုယ်ခံပညာပြိုင်ပွဲတွင် အားလုံးကို အောင်နိုင်ခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှာ ထိုကုန်းမြေမှ လာသူဖြစ်သည်။

ထိုမြေတွင်သာ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ ပေါ်ထွက်နိုင်ပေသည်။

လင်ချွမ်သည် လင်ယန်ရွှယ် နှင့် ဓားနတ်ဘုရားကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်​၏။

"မင်းတို့ အရင်ပြန်နှင့်ကြ၊ ငါ လုပ်စရာလေးတွေ ကျန်သေးလို့"

လင်ယန်ရွှယ်နှင့် အခြားသူများမှာ ကန့်ကွက်စရာမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။

စွန်းဝမ်​၏ ရိုးသားမှုကို စောစောက မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။

ထွက်ခွာသွားသော လူအုပ်စုကို ကြည့်ရင်း လင်ချွမ်​၏ အကြည့်များမှာ တည်ငြိမ်သွားသည်။

သူသည် တိမ်တိုက်များဆီသို့ ပျံတက်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"စနစ်...ဝင်ရောက်မယ်"

"ဒင်...ဂုဏ်ယူပါတယ် အရှင်၊ စနစ် ဝင်ရောက်

ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်"

နေရာ - ဝူယွင်ကျွန်း။

ဆုလာဘ် - ရတနာမြေပုံ

"ရတနာမြေပုံ ဟုတ်လား"

လင်ချွမ်​၏ အမူအရာမှာ ခဏတာ ကြောင်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားသည်။

ယခင် အတွေ့အကြုံများအရ ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်မားလာလေ၊ စနစ် ဝင်ရောက်ခြင်း ပြုလုပ်သည့်နေရာရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သိပ်သည်းလေ၊ ရရှိသည့် ဆုလာဘ်မှာ ပိုကောင်းလေဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်ရှိအဆင့်နှင့် ဝူယွင်ကျွန်းတွင် ရရှိသော အရာဖြစ်သဖြင့် ၎င်းသည် အနည်းဆုံး သိုင်းနတ်ဘုရားအဆင့်နှင့် ထိုက်တန်သော အရာဖြစ်ရပေမည်။

သူ မှားမတွက်ဘူးဆိုလျှင် ဤရတနာမှာ ရှေးမင်းဆက်များ၏ အစစ်အမှန် ရတနာများ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားများ၏ အကြွင်းအကျန်များ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

လင်ချွမ်​၏ လက်ထဲတွင် ရှေးဟောင်း သားရေစာလိပ် မြေပုံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

၎င်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်

သဖြင့် အရောင်မှာ ဝါဖျော့နေသည်။

မြေပုံကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အလွန်ရိုးရှင်းသော ပုံစံများကို တွေ့ရသဖြင့် လင်ချွမ်မှာ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားရ​၏။

ဤမျှ ရိုးရှင်းလွန်းသော ပုံစံများမှ ရတနာကို ရှာဖွေရန်မှာ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

အနီးကပ်ကြည့်မှသာ အချို့ပုံစံများသည် တောင်တန်းများဖြစ်ကြောင်း သူ ခွဲခြားနိုင်

တော့သည်။

ထိုတောင်တန်းကြီးမှာ မိုင်ပေါင်းရာချီ ရှည်လျားပြီး ဘေးတွင် ထူးဆန်းသော အရောင်ရှိသည့် ပင်လယ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ရတနာမှာ ထိုတောင်တန်းများကြားတွင် ရှိနေခြင်း။

"မင် မင်းဆက် နယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ တောင်နဲ့ ရေပတ်လည်ဝိုင်းနေတဲ့ နေရာမျိုး အနည်းဆုံး တစ်ထောင်လောက် ရှိမှာပဲ"

"ဒါတောင် လူသိများတဲ့ နေရာတွေပဲ ရှိသေးတာ၊ တစ်ခုချင်း လိုက်ရှာမယ်ဆိုရင်တော့ ကောက်ရိုးပုံထဲ အပ်ရှာသလို ဖြစ်နေမှာပဲ"

"သတ်မှတ်ထားတဲ့ တောင်ကို ရှာဖို့ကလည်း ခက်ဦးမယ်၊ ဟူး..."

လင်ချွမ်သည် သက်ပြင်းချကာ မြေပုံကို သိမ်းလိုက်ပြီး ဝူတန်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

...

နှစ်ပတ်ခန့်အကြာ။

ချွမ်ရွှယ်ဂိုဏ်း၏ နောက်ဘက်ရှိ ခန်းမဆောင်ငယ်တစ်ခုအတွင်း လူတစ်ယောက်သည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသည်။

သူ၏ ပတ်လည်တွင် ဖြူလွလွ မြူခိုးများမှာ လေဆင်နှာမောင်းကဲ့သို့ လည်ပတ်နေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ထိုလေဝဲမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားပြီး ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဆယ်စက္ကန့်ခန့်အကြာတွင် ဆန့်ကျင်ဘက်

အရပ်သို့ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ လင်ချွမ်ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

အခန်း ၃၇၄ - နတ်ဘုရားတောင်တန်း၏ ပုံရိပ်ယောင်

အသက်ရှူသွင်းလိုက်တိုင်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာ၏ ထူးခြားဆန်းပြားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် ဤနေရာတွင် စုစည်းလာပြီး လင်ချွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အလုံးစုံ စီးဝင်သွားကြသည်။

သို့သော်လည်း အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည့် သံသရာတိုင်းတွင် ဝဲဂယက်ထဲ၌ သွေးစအချို့ အမြဲပါလာတတ်ပြီး ခဏအကြာတွင် ပြန်လည်ကွယ်ပျောက်သွားလေ့ရှိသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို လည်ပတ်နေသော ဝဲဂယက်သည် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပျက်ပြယ်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လင်ချွမ်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သွေးမြူများပါသော အသက်ရှူသံအရှည်ကြီးကို ထုတ်လိုက်​၏။

သူသည် သိုင်းဘုရင်၏ လက်ပါးစေကို ဖမ်းဆီးပြီး ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်မှာ ရက်

ဝက်ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဆေးလုံးများ၏ အကူအညီဖြင့်ပင် သူ၏ဒဏ်ရာများသည် တိုးတက်ကောင်းမွန်မလာခဲ့ပေ။

ထိုဓားငယ်လေးမှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အမြစ်

တွယ်နေသော အရိုးစူးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

၎င်းသည် အသားများကို ဆက်တိုက်ခွဲထွက်စေပြီး ဒဏ်ရာကို အသားတက်မလာအောင် တားဆီးနေသည်။

ထို့အပြင် ဓားစွမ်းအင်များကို ဆက်တိုက်ထုတ်လွှတ်နေသဖြင့် အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာခဲ့​၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဒဏ်ရာကို ပိုမဆိုးလာစေရန် မိမိ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ဖြင့်သာ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

ဤကာလအတွင်း လေ့လာပြီးနောက် ဤအရာသည် သာမန်ရတနာတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း လင်ချွမ် ပို၍သေချာလာခဲ့သည်။

ယခုမူ ၎င်းကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဖယ်ထုတ်ရန် အခွင့်အရေးကောင်း ရှိနေပြီ။

ရက်ဝက်ကြာ ဂူပိတ်ကျင့်ကြံပြီးနောက် အခြားဒဏ်ရာများမှာ အတော်အတန် သက်သာသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ ၎င်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။

လင်ချွမ်သည် ဆေးလုံးအချို့ကို သောက်လိုက်ပြီး ဆေးအာနိသင်ကို ချေဖျက်ရင်း မိမိ၏ အခြေအနေကို ညှိယူလိုက်သည်။

ခရမ်းရောင်ကျောက်စိမ်းဆေးလုံး၏ အာနိသင်များ စိမ့်ဝင်သွားသည်နှင့်အမျှ ပြင်းထန်သော ဆေးစွမ်းအင်များသည် သွေးကြောများတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားသည်။

သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝိညာဉ်လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး ခန်းမဆောင်ကြီးကို ရိုက်ခတ်နေသော လေစီးကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ခန္ဓာကိုယ်တွင်း စွမ်းအားများသည် လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းနေသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အထက်မှ ရေစီးဆင်းမှုကို ထူးဆန်းသောနည်းလမ်းဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် ဓားငယ်လေး၏ လှုပ်ရှားမှုကို ပိတ်ဆို့ပြီး အောက်ဘက်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်ကြသည်။

လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ဓားငယ်ပေါ်ရှိ နက်နဲသော အမှတ်အသားများသည် ရုတ်တရက် လိမ်ယှက်တောက်ပလာပြီး ဓားသွားဖျားမှ ဓားစွမ်းအင်အချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းတို့သည် ပိတ်ဆို့ထားသော စွမ်းအားများကို ခွဲထုတ်ပစ်လိုက်သဖြင့် အသားများ ပြန်လည်စုတ်ပြဲကာ သွေးများ စီးကျလာပြန်သည်။

ထိုစွမ်းအင်များသည် ပိတ်ဆို့မှုကို ဆက်တိုက်ထိုးဖောက်ကာ အလွန်ပြင်းထန်သော ဖိအားဖြင့် အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။

ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့် လင်ချွမ် အံ့အားသင့်သွားရ​၏။

သူသည် တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု ခံစားမိကာ အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထိန်းချုပ်ခံထားရသော ဓားငယ်သည် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဓားသွားသည် ရုတ်ခြည်း လှည့်ထွက်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားဆန္ဒများ အရူးအမူး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် လင်ချွမ်​၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဒဏ်ရာသစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး ၎င်းသည် လမ်းကြောင်းအတိုင်း အတွင်းဘက်သို့ ဖျက်ဆီးဝင်ရောက်တော့သည်။

အသားနှင့် သွေးများ စုတ်ပြဲကာ ဓားစွမ်းအင်များ ထကြွလာသည်။

ဤအရာသည် လူသူကင်းမဲ့သောအရပ်သို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ အဟန့်အတားမရှိ တိုးဝင်ဖျက်ဆီးနေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ၎င်း၌ မည်သည့်ဒေါသမှ မရှိသလို မည်သူကမှလည်း ထိန်းချုပ်ထားခြင်း မရှိပေ။

ယင်းအစား ၎င်းတို့သည် ရုတ်တရက် ပိုမိုတက်ကြွလာပြီး ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းသာ။

ဤတွေ့ရှိချက်က လင်ချွမ်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အသိစိတ်မရှိဘဲ ဗီဇအတိုင်းသာ တိုက်ခိုက်သော အရာထက် အသက်နှင့် အသိစိတ်ရှိသောအရာကို ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ ပို၍လွယ်ကူသည်။

အကြောင်းမှာ သိုင်းနတ်ဘုရားအဆင့်ရှိသူများသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ရာတွင် အကျွမ်းကျင်ဆုံး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

တက်ကြွနေသည်ဆိုခြင်းမှာ စွမ်းအင်နှင့် စိတ်ခံစားမှု အတက်အကျရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အတွေးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် များပြားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ စီးထွက်သွားသည်။

ဓားငယ်လေးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် ဓားချင်းထိခတ်သံများ ဗရုတ်ဗရက် ထွက်ပေါ်လာ​၏။

ဓားအတွင်းမှ ပြင်းထန်သောအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှာ သေခါနီး ရူးသွပ်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

အသားနှင့် သွေးများ လွင့်စင်ကာ အရိုးများ ကျိုးကြေကုန်သည်။

ကောင်းကင်လျှပ်စီးဖြင့် လေ့ကျင့်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်ပင်လျှင် ဤအရာ၏ တန်ပြန်

တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခက်ခဲလှ​၏။

ထိုဓားစွမ်းအင်များသည် အဓိက အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းများဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့မည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။

လင်ချွမ်သည် သူ၏ အတွင်းစွမ်းအားများကို ချက်ချင်း ပြန်လည်စုစည်းကာ မူလစွမ်းအားများကို အံ့မခန်း အရှိန်နှုန်းဖြင့် ထုတ်လွှတ်လိုက်

သည်။

ဖြူဖွေးသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းကြီးသည် ဓားစွမ်းအင်ကို ချက်ချင်းပင် ဝါးမျိုလိုက်သည်။ ၎

၎င်းတို့သည် လေထုအတွင်းသို့ ပျော်ဝင်ပျက်ပြယ်သွားတော့သည်။

ထိုအခါမှသာ ဓားငယ်လေး၏ တုန်ခါမှုသည် တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားပြီး ပြန်လည်ငြိမ်

သက်သွားသည်။

လင်ချွမ်​၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တိုက်ပွဲသည် နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ။

သူသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ကာ အတွင်းအားကို အသုံးပြု၍ ဖိအားကို တစ်ဖန်ပြန်ပေးလိုက်ပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သည့် အဟန့်အတားမှ မရှိတော့ပေ။

အရေပြားမျက်နှာပြင်သည် ပွင့်ထွက်သွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက်တွင် ဓားငယ်လေးသည် ဖွတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကွာကျသွားတော့သည်။

ထိုအခါမှသာ လင်ချွမ်သည် စိတ်သက်သာရာရကာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့နေ​၏။

ဓားငယ်အတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်ချက်များကို အမြန်စစ်ဆေးခြင်းမပြုဘဲ ပြန်လည်နာလန်ထူရန် ခရမ်းရောင်ကျောက်စိမ်းဆေးလုံး နှစ်လုံးကို ချက်ချင်း သောက်လိုက်သည်။

သတိမထားမိခင်မှာပင် အရေပြားပေါ်ရှိ သွေးများသည် အတွင်းအား၏ အငွေ့ပျံမှုကြောင့် မြူအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လွင့်ပါးသွားသည်။

၎င်းတို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့် အချိန်မှာပင် မလှမ်းမကမ်းတွင် ထားရှိသော စစ်ကံတရားပုတီးစေ့၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခု တိတ်တဆိတ် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သွေးနှင့် အသက်ဓာတ် ချီများသည် အလိုအလျောက် စုစည်းသွားပြီး ပုတီးစေ့ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

ခဏချင်းမှာပင် ပုတီးစေ့၏ မျက်နှာပြင်မှ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သွေးနီရောင် မှိန်ပျပျ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် အပေါ်ဘက်တွင် ဝဲလည်နေပြီးနောက် အတွင်းမှ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ​၏။

ဤသည်မှာ သိုင်းပညာ၏ စည်းချက်၊ ကျင့်ကြံခြင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် မသေမျိုးလမ်းစဉ်သို့ ဦးတည်နေသည့် လမ်းစတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

ထိုမှထွက်ပေါ်လာသော လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည့် အရှိန်အဝါသည် သာမန်သိုင်းပညာရှင်များကို ရူးသွပ်သွားစေရန် လုံလောက်လှ​၏။

လင်ချွမ်သည် တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို လျင်မြန်စွာ သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူ၏ဒဏ်ရာများကို ဖိနှိပ်ထားရင်း ထိုအလင်းတန်းဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သွေးစွမ်းအင်များ ဝန်းရံနေမှုနှင့် ၎င်းနှင့် မိမိကြားရှိ ဆက်နွှယ်မှုကို ကြည့်ခြင်းဖြင့်...

"ဒီအရာက ငါ့ရဲ့သွေးကို စုပ်ယူပြီး ငါနဲ့ ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခု တည်ဆောက်လိုက်တာပဲ၊ ဒါကြောင့်လည်း ခတ်ထားတဲ့ သံခြေကျင်းတွေ ပွင့်သွားတာနေမယ်" ဟု သူတွေးလိုက်သည်။

ဟေးချင်း၏ စွမ်းအားကို တွေးမိလိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩရိပ်များ ပိုမိုထင်ဟပ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်ချွမ်သည် စစ်ကံတရားပုတီးစေ့ကို လက်ထဲသို့ ရောက်အောင် ဖမ်းယူလိုက်သည်။

အတွင်းအားနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ၎င်းအတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းလိုက်သောအခါ လင်းချွမ်း၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့​၏။

ထူထပ်သော တိမ်တိုက်များနှင့် ဝဲလည်နေသော မြူထုများကြားတွင် မြင့်မြတ်သော တောင်တန်းကြီးတစ်ခု တည်ရှိနေသည်။

အထက်တွင် နတ်သိကြားတို့၏ တေးဂီတသံများ လွင့်ပျံ့နေပြီး ကြိုးကြာငှက်များက တိမ်တိုက်များကြားတွင် ကခုန်နေကြကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မြင့်မြတ်သော အလင်းရောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ထို့နောက် သူ၏ခြေဖဝါးအောက်မှ မြူထုများ အလိုအလျောက် တက်လာသည်။

၎င်းသည် ရှေ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး တောင်ခြေသို့ ရောက်သည့်အခါ တိမ်တိုက်လှေကားထစ် လမ်းမတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လင်ချွမ်သည် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်သော်လည်း ခြေချော်သွားသည်။

မြူထုများသည် ဝဲလည်သွားပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် ပျက်ပြယ်သွားကာ အစိုင်အခဲအဖြစ် မတည်မြဲနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

ခြေထောက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သောအခါမှသာ တိမ်တိုက်လမ်းမကြီးမှာ ပြန်လည် စုစည်းလာပြန်သည်။

လင်ချွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အလေးအနက် စဉ်းစားနေသော်လည်း ပြဿနာက မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

ထိုသိုင်းဘုရင်များ၏ အဆိုအရ ဤစစ်ကံတရားပုတီးစေ့ကို ဝူယွင်ကျွန်းတွင် ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သုံးရာ့ခြောက်ဆယ်က ဟေးချင်းသည် အောင်နိုင်သူဖြစ်ခဲ့ပြီး ဤအရာကို ရရှိခဲ့သည်။

ဤသို့ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဟေးချင်းသည် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ယခုကဲ့သို့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ဟေးချင်း၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ ၎င်းသည် ယခင်သိုင်းဘုရင်များ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့် တူညီသည်။

ထို့ကြောင့် ဝူယွင်ကျွန်းသို့ ပထမဆုံးဝင်ရောက်ခဲ့သော ဟေးချင်းသည် သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့်ခန့်သာ ရှိလိမ့်မည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

ထိုအချက်ကို ကြည့်လျှင် ဤဖြေရှင်းနည်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အပေါ်တွင်သာ ကန့်သတ်ထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ထိုအချိန်က ဤလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့လျှင် သိုင်းနတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ငါသည်လည်း သဘာဝကျကျ လျှောက်လှမ်းနိုင်ရမည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လင်ချွမ်သည် ထူးခြားဆန်းပြားသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ထိုတောင်တန်းကြီးဆီသို့သာ အာရုံစိုက်ထား

လိုက်တော့သည်။