အခန်း (၁၁၃-၁၁၄)

အခန်း ၁၁၃ - ဟိုင်ပေါ်တုန်း ရောက်ရှိလာခြင်း

ရက်သတ္တပတ်တစ်ပတ်တာ အချိန်ကာလသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

ကျန်းချန်သည် အခန်းအတွင်းမှ ထွက်လာပြီး အညောင်းအညာပြေ ကိုယ်လက်အကြောဆန့်လိုက်၏။ မူရင်းဇာတ်လမ်းအရ လေလံပွဲကျင်းပရန် ရက်ပေါင်း ၂၀ ကျော်မျှ လိုအပ်နေသေးသည်။ ၎င်းမှာ အချိန် လုံလောက်မှုရှိနေသေးသည်။

'မန်တျန်းချီ တစ်ယောက် ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ် ရောက်နေပါလိမ့်၊ ငါ့ကို လာရှာရမှာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဒီလောက်တောင် အချိန်တွေ ကုန်သွားတာတောင် သူ့အရိပ်အယောင်တောင် မမြင်ရသေးပါလား၊ ဒီကိစ္စကို သူများ မေ့သွားသလား'

ကျန်းချန်အနေဖြင့် ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းသို့ သွားရောက်ကာ သူ့အား ရှာဖွေရမည့်အရေးကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဆရာ... ရေခဲဧကရာဇ် ဟိုင်ပေါ်တုန်း ရောက်ရှိနေပါတယ်"

ထိုစဉ် နတ်သမီးဆရာဝန်မလေးသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လျှောက်လာပြီး အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာသော ဆရာဖြစ်သူအား မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တောင်ခြေတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ရိုသေစွာ အစီရင်ခံလိုက်လေသည်။

ဟိုင်ပေါ်တုန်းဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကျန်းချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ ဟိုင်ပေါ်တုန်းသည် အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို အတိအကျ မသိရှိရသော်လည်း သူသည် ဧည့်သည်တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် လက်မခံဘဲ နှင်ထုတ်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။

"သူ့ကို တက်လာခိုင်းလိုက်ပါ၊ ငါ ဝါးတောထဲမှာ စောင့်နေမယ်"

နတ်သမီးဆရာဝန်မလေးသည် ရိုရို‌သေသေ ဂါရဝပြုပြီးနောက် တောင်ခြေသို့ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ကျန်းချန်သည် မိမိဝတ်စုံပေါ်ရှိ တွန့်ခေါက်ရာများကို သပ်ရပ်အောင် ပြုလုပ်ပြီးသည့်နောက် ဝါးတောအတွင်းသို့ သွားကာ လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးကို ဖျော်လိုက်၏။ သူကိုယ်တိုင်မှာ လက်ဖက်ရည်ကို ထူးထူးခြားခြား နှစ်သက်သူမဟုတ်သော်လည်း နံနက်စောစောစီးစီး ရောက်ရှိလာသော ဧည့်သည်အား ဧည့်ခံရန်အတွက် ပြင်ဆင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

'နောင်ကျင်းပမည့် လေလံပွဲများတွင် ဧည့်သည်များကို တည်ခင်းဧည့်ခံရန် အထူးလက်ဖက်ရည်အချို့ကို ဝယ်ထားမှ ဖြစ်တော့ပေမည်'

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ရေခဲဧကရာဇ် ဟိုင်ပေါ်တုန်းသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကာ ကျန်းချန်အား လက်အုပ်ချီ၍ "သခင်လေး" ဟု ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"အားနာမနေပါနဲ့ အကြီးအကဲ ဟိုင်၊ ထိုင်ပါဦး"

ကျန်းချန်က နေရာပေးကာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ဟိုင်ပေါ်တုန်းသည်လည်း မဆိုင်းမတွပင် ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မရင်း ပြောလိုက်၏။ "ဒီနေ့ ကျွန်တော် ဒီကိုလာရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်း နှစ်ချက်ရှိပါတယ်"

"ပြောပါဦး၊ နားထောင်ဖို့ အသင့်ပါပဲ"

ဟိုင်ပေါ်တုန်း၏ စရိုက်အရ အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ဤမွန်းစတားတောင်တန်းဆီသို့ ရောက်ရှိလာမည် မဟုတ်ကြောင်း ကျန်းချန် သိရှိနေသည်။

ဟိုင်ပေါ်တုန်းက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးနောက် "အခု အိဇုမိုအင်ပါယာက ယန်လီ သေဆုံးမှုကို ကျားမာနိုင်ငံတော်ရဲ့ လက်ချက်လို့ စွပ်စွဲထားတယ်၊ ပြီးတော့ ကျရှင်းထျန်းနဲ့ မြွေလူမျိုးစုတို့ စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားတာကိုလည်း သူတို့ သိသွားကြပြီ၊ မြွေလူမျိုးစုက သူတို့ကို ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ အတိအကျ မသိရပေမဲ့ အဲဒီကောင်တွေက အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေကို နယ်စပ်ဒေသဆီ စေလွှတ်ပြီး လူတွေကို အတားအဆီးမရှိ သတ်ဖြတ်နေကြတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ကျန်းချန်က ရှီပီယန် နှင့် ဝါရင့်နတ်ဆိုး ချူယွန်းတို့ သေဆုံးသွားသည့် သတင်းမှာ အိဇုမို အင်ပါယာသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့သည် ကျားမာနိုင်ငံတော်အပေါ် ဤမျှအထိ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုမျိုး ပြုလုပ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီအကြောင်းကို သိရပြီးသည့်နောက်မှာ ကျရှင်းထျန်းက အစည်းအဝေးခေါ်ပြီး ကျွန်တော်တို့အားလုံး အိဇုမို အင်ပါယာကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ပြီး သူတို့ကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်"

ရေခဲဧကရာဇ် ဟိုင်ပေါ်တုန်းသည် အင်ပါယာ၏ ပြည်တွင်းရေးရာများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုခြင်း မရှိသော်လည်း မီတဲလ် မိသားစုသည် ကျားမာနိုင်ငံတော်အတွင်း၌ ရှိနေသဖြင့် နိုင်ငံတော် ပျက်စီးသွားပါက မိသားစုပါ လိုက်၍ပျက်စီးနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ကျားမာနိုင်ငံတော်နှင့် အိဇုမို အင်ပါယာတို့မှာ နဂိုကပင် မသင့်မြတ်ကြဘဲ နယ်စပ်စစ်ပွဲများ ဖြစ်ပွားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ တစ်ဖက်နိုင်ငံမှ သိုင်းဘုရင်အဆင့်ရှိသူများကို စေလွှတ်ကာ သာမန်အရပ်သားများကို သတ်ဖြတ်နေသဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် လက်ပိုက်ကြည့်နေရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ဟိုင်ပေါ်တုန်း၏ ဤခရီးစဉ်မှာ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိဖြစ်သော ကျန်းချန်၏ သဘောထားကို သိလိုခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းချန်သာ သဘောတူခဲ့ပါက ကျရှင်းထျန်းသည် စစ်တပ်များကို စေလွှတ်ကာ အိဇုမို အင်ပါယာတစ်ခုလုံးကို ဖိနှိပ်ခြင်း သို့မဟုတ် အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခြင်းများ ပြုလုပ်တော့မည်ဖြစ်သည်။

အပြန်အလှန်အားဖြင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိသည် သူတို့ဘက်မှ ရပ်တည်ရမည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းချန်သည် ထိုအကြောင်းအရာများကို ကြားသိရသောအခါ အင်ပါယာများ၏ အရေးကိစ္စများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်လိုခြင်း မရှိသဖြင့် အေးဆေးစွာပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။ "ဒီကိစ္စကို ခင်ဗျားတို့ ဘာသာပဲ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းကြပါ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ အိဇုမို အင်ပါယာတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အဲဒီလို မလုပ်ချင်ဘူး"

"ရန်သူ့ဘက်တွင် ကြယ်ကိုးပွင့် သိုင်းဧကရာဇ်တစ်ယောက်နဲ့ ကြယ်လေးပွင့် သိုင်းဘိုးဘေးတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားပြီဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ အင်အားက သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားပါပြီ၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လက်ရှိအင်အားနဲ့ဆိုရင် ဒါက ပြဿနာမရှိနိုင်ပါဘူး"

ရေခဲဧကရာဇ် ဟိုင်ပေါ်တုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ် အိဇုမို အင်ပါယာ၏ မဟာမိတ်များထဲတွင် တိုက်ရည်ခိုက်ရည်ရှိသူမှာ ထိုသူများသာရှိသည်။ စိုးရိမ်ရသည်မှာ မူလန်အင်ပါယာနှင့် လောင်ယန်အင်ပါယာတို့ ဖြစ်သည်။ ထိုသူတို့မှာ ပုန်းကွယ်နေသော ခြိမ်းခြောက်မှုများဖြစ်ပြီး အမှားအယွင်း အနည်းငယ်ရှိရုံဖြင့် အသက်အန္တရာယ်အထိ စိုးရိမ်ရနိုင်သည်။

အကယ်၍ ထိုအင်ပါယာများက အိဇုမိုအင်ပါယာဘက်မှ ပါဝင်ကူညီခဲ့ပါက ကျားမာနိုင်ငံတော်မှာ နှစ်ဖက်ညှပ် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရပေလိမည်။

ကျန်းချန်သည် ဟိုင်ပေါ်တုန်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျရှင်းထျန်းက ကျွန်တော့်အကြောင်းကို လူတိုင်းကို ပြောပြထားပြီးပြီဆိုတော့ မူလန်အင်ပါယာနဲ့ လောင်ယန်အင်ပါယာတို့က ဝင်စွက်ဖက်ရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"မှန်ပါသည်"

ဟိုင်ပေါ်တုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အင်ပါယာကြီး နှစ်ခုက အားလုံးကို ပုံအောပြီး တိုက်ခိုက်လာမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်နေမိတုန်းပဲ၊ ကျားမာနိုင်ငံတော်သာ အင်အားကြီးမားလာမယ်ဆိုရင် အဲဒီအင်ပါယာ နှစ်ခုလုံးအတွက် အန္တရာယ်ရှိတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာမှာလေ"

"အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ"

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အဲဒီအင်ပါယာကြီးတွေကိုပါ ဖျက်ဆီးခိုင်းနေတာလား"

ကျန်းချန်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး" ဟိုင်ပေါ်တုန်းက အလျင်အမြန်ပင် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိအား ထိုသူများကို ရှင်းလင်းခိုင်းရန်မှာ သူ့အတွက် အလွန်နိမ့်ကျလွန်းလှသည်။ ထို့အပြင် ဤသည်မှာ ကျားမာနိုင်ငံတော်၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤသို့သာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါက ကမ္ဘာတစ်လွှားက သူတို့အား လှောင်ပြောင်ကြပေလိမည်။

ကျန်းချန်သည်လည်း ထိုသို့သော ကိစ္စမျိုးကို မည်သည့်အခါမျှ ပြုလုပ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆိုရင် ကျရှင်းထျန်းကို ဒီအကြောင်းပြောပြလိုက်ပါမယ်၊ သူကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပါစေတော့"

ဟိုင်ပေါ်တုန်းက ပြန်လည်ဖြေကြားပြီးနောက် "ဒုတိယကိစ္စအနေနဲ့ကတော့ မီတဲလ် မိသားစုက မကြာသေးခင်က ထူးခြားတဲ့ ရတနာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားပါတယ်၊ သခင်လေးအနေနဲ့ စိတ်ဝင်စားမလားလို့ သိချင်မိပါတယ်"

"အို... ဟုတ်လား" ကျန်းချန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်တင်လိုက်ကာ "ဘယ်လိုထူးခြားတဲ့ ရတနာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့လည်း သေချာမသိရသေးပါဘူး၊ သိုင်းဧကရာဇ် အဆင့်ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ယူဆောင်လာတဲ့ အရာတစ်ခုလို့ပဲ ကြားရပါတယ်၊ အသေးစိတ်ကိုတော့ မသိရသေးပေမဲ့ သိုင်းသူတော်စင်တစ်ဦးနဲ့ ဆက်နွှယ်နေတယ်လို့တော့ ပြောကြတယ်"

"သိုင်းသူတော်စင်နဲ့ ဆက်နွှယ်နေတာ ဟုတ်လား"

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ကျန်းချန်၏ မျက်နှာတွင် သံသယများ ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။ သိုင်းသူတော်စင် အကြွင်းအကျန်များလော သို့မဟုတ် အခြားတစ်ခုခုလော။

ထို့အပြင် သိုင်းဧကရာဇ် တစ်ဦးအဖို့ သိုင်းသူတော်စင်၏ နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှသဖြင့် ဤသည်မှာ ချဲ့ကားပြောဆိုနေခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"ဒီကိစ္စကို နောက်မှပဲ ထပ်ဆွေးနွေးကြတာပေါ့၊ ငါ နောက်ထပ် နောက်နှစ်ပတ်နေရင် အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေကို သွားဖို့ရှိတယ်၊ မဟုတ်ရင် မီတဲလ် လေလံအိမ်ရဲ့ လေလံပွဲကို သွားဖို့အချိန်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းချန်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ကာ တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ဝိုင်ဘူးကို ဖြုတ်ယူကာ မော့သောက်လိုက်လေသည်။

မက်မွန်ဝိုင်မှာ အချိုမြိန်ဆုံးပင် ဖြစ်နေဆဲပင်။

ဟိုင်ပေါ်တုန်းသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိ၏။ ဤလူငယ်လေးမှာ တစ်ချိန်က သိုင်းဘုရင်အဆင့်သာ ရှိသေးပုံကို ပြန်တွေးမိသည်။ သို့သော် ယခုအခါ စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သိုင်းသူတော်စင်...

ပိရမစ်၏ အထွတ်အထိပ်တွင်ရှိသော အင်အားအကြီးဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်။

ကျန်းချန်သည် ဒိုချီတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် အဆင့်မြင့်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရပြီဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် သူသာ အလိုရှိပါက ကိုယ်ပိုင်ဂိုဏ်းတစ်ခုကို တည်ထောင်နိုင်ပြီး ကျုံးကျိုးပြည်နယ်တစ်ခွင်တွင် နေရာတစ်နေရာ ရနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အားလုံးမှာ သူ၏ အလိုဆန္ဒအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပေသည်။

ဟိုင်ပေါ်တုန်းသည် ပခုံးတွန့်လိုက်ကာ မလှမ်းမကမ်းတွင် ကျင့်ကြံနေကြသော ဘုရင်မကြီး မီဒူဆာနှင့် တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ယွင်ယွင်တို့အား လှမ်းကြည့်ရင်း "သခင်လေး... ကျွန်တော် ဒီနေရာမှာ ကျင့်ကြံလို့ ရနိုင်မလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ဟား ဟား... ဟုတ်တာပေါ့၊ ခင်ဗျား အလိုရှိသလို လုပ်နိုင်ပါတယ်"

ထိုစဉ် ဘုရင်မကြီး မီဒူဆာသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်တောက်သွားကာ "ဟိုင်ပေါ်တုန်း... နင် ဒီမှာ ကျင့်ကြံလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မျက်စိရှေ့ကိုတော့ လာမပေါ်နဲ့၊ မဟုတ်ရင် ငါ ဘာလုပ်နိုင်လဲဆိုတာ နင် သိမှာပါ" ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အတိတ်က နာကျည်းချက်များမှာ မေ့ပျောက်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ အကယ်၍ ဟိုင်ပေါ်တုန်းသာ မရှိခဲ့ပါလျှင် သူမ၏ ညီမဖြစ်သူမှာ ထိုသို့ သေဆုံးသွားရမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အတူ ဟိုင်ပေါ်တုန်းသည်လည်း ဘုရင်မကြီး မီဒူဆာကို အတော်လေး ကြောက်ရွံ့သည်။ အတိတ်က ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်ချက်ကို သူကိုယ်တိုင် မြည်းစမ်းခဲ့ဖူးပြီး ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ကျန်းချန်သာ တောင်းပန်မပေးခဲ့ပါက သူသည် တာဂို သဲကန္တာရထဲတွင်ပင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့လောက်ပြီဖြစ်သည်။

ဟိုင်ပေါ်တုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချလိုက်ပြီး "စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် တောင်ခြေမှာပဲ အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံး ဆောက်ပြီး နေပါ့မယ်" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

အခန်း ၁၁၄ - ဇီယန်၏ လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှု

ဟိုင်ပေါ်တုန်းသည် ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး ဘုရင်မကြီး မီဒူဆာ၏ အရေးကိစ္စများတွင် မိမိအနေဖြင့် မည်သို့မျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ဝန်ခံလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးမျိုးသည် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။ အကယ်၍ ကျန်းချန်သာ အိမ်တွင် မရှိခဲ့ပါက ဤအမျိုးသမီး ဒေါသထွက်လာလျှင် မိမိအား အပိုင်းပိုင်း အစစဖြစ်အောင် ဆုတ်ဖြဲပစ်မည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

"သခင်လေး... တခြား ထူးထူးခြားခြား ခိုင်းစရာ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် ခွင့်ပြုပါဦး"

ဟိုင်ပေါ်တုန်းသည် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းချန်အား ဦးညွှတ်ပြီးနောက် ရေခဲပြာရောင် ဒိုချီ အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကျက်ကာ လင်းယုန်ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

ဘုရင်မကြီး မီဒူဆာက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်၏။ သူမအနေဖြင့် ဤလူကို အစကတည်းကပင် အမြင်မကြည်ချေ။

ထို့အပြင် ဤနေရာသည် အမျိုးသမီးများသာ ရှိသည့်နေရာ ဖြစ်၏။ ယောက်ျားကြီးတန်မဲ့ ဤနေရာတွင် ဘာလုပ်နေသနည်း။ မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းပင်လျှင် ဤကိစ္စကြောင့် တောင်အောက်သို့ ဆင်း၍ ကင်းလှည့်နေရသည် မဟုတ်ပါလော။

ကျန်းချန်က အသံခပ်တိုးတိုးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ "ချိုင်လင်း... နောက်နောင်ဆိုရင် ဒီလောက်ထိ ရိုင်းပျတဲ့ အမူအရာမျိုး မလုပ်ပါနဲ့၊ ဟိုင်ပေါ်တုန်းက အရင်တုန်းက ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပဲ၊ မင်း အခုလို လုပ်နေတာက ငါ့ကို စိတ်သဘောထားသေးသိမ်တဲ့သူလို့ လူတွေက ပြောကြလိမ့်မယ်မဟုတ်လား"

ဘုရင်မကြီး မီဒူဆာသည် သူမ၏ ချယ်ရီရောင် နှုတ်ခမ်းလေးကို အနည်းငယ် ဟလိုက်သော်လည်း ပြောမည့်စကားများမှာ လည်ချောင်းဝတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။ သို့သော်လည်း ထိုနှစ်များက မှတ်ဉာဏ်များမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ အလွယ်တကူ မေ့ပျောက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျန်းချန်သည် ချိုင်လင်း မည်သို့ တွေးတောနေသည်ကို သိရှိပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိ၏။ 'ဒိုင်' သည် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ထားကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမသည်လည်း ကျန်းချန်ကဲ့သို့ပင် ပြင်ပလောကရှိ လွတ်လပ်သော ဘဝကို တောင့်တခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ပျင်း၍ ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော ဘဝမျိုးမှာ သူတို့ အလိုရှိသည့် အရာမဟုတ်ချေ။ ပြည်မကြီးလုံးကို လှည့်လည်ခရီးသွားလာရင်း ပိုမိုမြင့်မားသော ကမ္ဘာလောကအဆင့်အတန်းများသို့ တွေ့ကြုံခံစားခြင်းကသာ သူတို့၏ ထင်ရှားသော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအရာများမှာ မထင်မှတ်ထားဘဲ လမ်းကြောင်း ပြောင်းသွားခဲ့၏။ လက်ရှိ ဘုရင်မကြီး မီဒူဆာက အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော စည်းမျဉ်းများကို ပယ်ဖျက်လိုက်သည့် အချိန်အထိ မြွေလူမျိုးစုအတွင်း နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော စည်းမျဉ်းများကို မည်သူမျှ မချိုးဖောက်ခဲ့ကြချေ။ အကယ်၍သာ ဤသို့ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပါက သူတို့သည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သွေးဆာနေသူများ ဖြစ်နေဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။

"ကဲ... မင်းတို့အားလုံး မြွေလူမျိုးစုရဲ့ အခြေအနေကို သွားကြည့်လိုက်ကြဦး၊ ငါကတော့ အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေကို သွားတော့မယ်"

ကျန်းချန်သည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေသို့ စောစီးစွာ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ လမ်းခရီးတစ်‌လျှောက်တွင် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ အရာအချို့ကို တွေ့နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည်။

ရေကူးနေဆဲဖြစ်သော ဇီယန်သည် တစ်ဖက်လူက အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေသို့ သွားမည်ဟု ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကုန်းပေါ်သို့ အလျင်စလိုကူးလာပြီး "အစ်ကို ကျန်းချန်... အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေကို သွားမလို့လား၊ ညီမလည်း လိုက်ချင်တယ်" ဟု ဆိုလိုက်၏။

"မင်းက ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ" ကျန်းချန်က ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်၏။

"ဒါပေါ့... ဦးလေးဟောင်ဆီ သွားပြီး မှော်ဆေးပင်တွေ သွားယူမလို့လေ၊ အစ်ကိုက ညီမကို ဘာမှမပေးဘူးဆိုတော့ ညီမဘာသာပဲ သွားယူတော့မယ်" ဟု ဇီယန်က ရင်ထဲရှိသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းမှ ဦးလေးဟောင်သည် သူမအတွက် တစ်ခုတည်းသော အခမဲ့ စားသောက်ခန်းဖြစ်နေပုံရသည်။ အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း စားကောင်းသောက်ဖွယ်ရှိသည့် နေရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အဖိုးစူးကလည်း ကျွန်မကို သတိရနေမှာ အသေအချာပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေကို ပြန်တာ မဆိုးပါဘူး။

ကျန်းချန်က ပြုံး၍ "မင်းရဲ့ မူလပုံစံက မှော်သားရဲ တစ်ကောင်ပဲလေ၊ မင်းကိုယ်တိုင် ရှာဖွေတာက ပိုမမြန်ဘူးလား၊ ဘာလို့ သူများ ပစ္စည်းကိုပဲ စားချင်နေရတာလဲ၊ အဖိုးဟောင်က စိတ်ပျက်ပြီး အော်နေမှာကို မကြောက်ဘူးလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဇီယန်က မက်မွန်သီးကို ကိုက်စားရင်း ရင့်ကျက်မှုမရှိသေးသော သူမ၏ နုနယ်သော နှုတ်ခမ်းလေးကို စူကာ "ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက် ဒုက္ခခံနေရမှာလဲ၊ ဒီထက်ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းမှ မရှိတာ၊ ဘာလို့ မစားရမှာလဲ၊ အဲဒီ လူကြီးကသာ ဆက်ပြီး အော်နေရင် သူ့ကို ရိုက်ပစ်လိုက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းချန်က မတတ်နိုင်သည့် အမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်မိ၏။ သူမ ပြန်သွားချင်သည်ဆိုလျှင်လည်း သွားပါစေတော့။ လမ်းခရီးတွင် ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးသော ရတနာအချို့ကို ရှာဖွေရာတွင် သူမက အထောက်အကူ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ ရှာဖွေရေး အချိန်များကိုလည်း များစွာ သက်သာစေမည် ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်တွင် အစစအရာရာ ညွှန်ကြားပြီးနောက် သူနှင့် ဇီယန်တို့သည် အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေသို့ ခရီးစတင်လိုက်ကြသည်။

ဇီယန်သည် ကျန်းချန်၏ ဘေးတွင် ခုန်ပေါက်လိုက်ပါလာရင်း ပါးစပ်မှ ဝါးနေသောအစာကို ခဏရပ်ကာ သူမ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးလေးများကို ဝိုင်းစက်စက်ဖြင့် "ဒါနဲ့... အစ်ကို ကျန်းချန်... ဒေသထွက် လက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေ မယူသွားဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မင်း လိုချင်ရင်လည်း သွားယူလေ"

ကျန်းချန်သည် ဤမိန်းကလေး၏ အတွေးကို သိလိုက်သည်။ သူမ စိတ်ဝင်စားနေသည်မှာ သူစိုက်ပျိုးထားသော မက်မွန်သီးများထက် မပိုချေ။ သူမ စားချင်သည်ဆိုလျှင်လည်း စားပါစေတော့။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူထံတွင် မက်မွန်သီးများမှာ အလျှံပယ် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။

"ဟီး ဟီး... ဟုတ်ပြီလေ"

ဇီယန်သည် အလွန်ကြီးမားသော အိတ်ကြီးတစ်အိတ်ကို ဝမ်းသာအားရ ထုတ်လိုက်ပြီး မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းကို လာရောက် ကူညီရန် လက်ပြခေါ်လိုက်၏။

"တော်လောက်ပြီ... ဒီလောက်အထိ အများကြီး ထည့်ဖို့ မလိုပါဘူး"

ကျန်းချန်က ထောက်ပြလိုက်ရသည်။ သူတို့စားနိုင်မည့် ပမာဏထက် များပြားလွန်းခြင်းက ဖြုန်းတီးရာ ရောက်မည်ဟု ယူဆသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဇီယန်သည် အနံ့ခံ ခွေးငယ်လေးတစ်ကောင်အလား အသွင်ပြောင်းကာ မှော်သားရဲတောင်တန်း တစ်လျှောက်တွင် ရတနာများ၊ ဆေးပင်များနှင့် ကျန်ရှိနေသော ဆေးလုံးများကိုပါ မကျန် စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေခဲ့လေသည်။

ကျန်းချန်သည်လည်း ဤအခွင့်အရေးမှ အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိခဲ့ပြီး အဆင့်ရှစ်ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ရန်အတွက် ဆေးပင်အချို့ကိုပင် ရရှိခဲ့၏။ သို့သော်လည်း သူ့တွင် အဆင့်ရှစ် မှော်သားရဲများ၏ အမြုတေများ မရှိသေးသေးသဖြင့် အဆင့်ရှစ်ဆေးလုံး ဖော်စပ်ရန်မှာ လွယ်ကူလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ဇီယန်က ကျန်းချန်၏ လက်ကို ဆွဲကာ ကြွားလုံးထုတ်လိုက်သည်။ "အစ်ကို ကျန်းချန်... ညီမ တော်တယ် မလား၊ ကျောက်ဆောင်အက်ကြောင်းတွေထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ ဆေးပင်တွေကိုတောင် အနံ့ခံနိုင်တယ်၊ အရင်တုန်းကဆိုရင် အဆင့်ငါး၊ အဆင့်ခြောက် မှော်သားရဲတွေနဲ့တောင် ကျွန်မ ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ဖူးတာ၊ ဒီကောင်တွေ အကုန်လုံးက ကျွန်မကို ကြောက်ကြတာ"

"အဆင့်ငါး သားရဲကို ပြောတာလား" ကျန်းချန်က သူ၏ ယပ်တောင်ကို မြှောက်၍ ဇီယန်၏ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကဲ... တခြား အရေးကြီးတာ မရှိတော့ရင် ငါတို့ ထွက်ကြစို့"

"မြန်လှချည်လား"

ဇီယန်က လျှာတစ်ချက် သပ်လိုက်ပြီး "ညီမ မပျော်သေးဘူး၊ ရှေ့နားမှာ သိုင်းဧကရာဇ် အဆင့်ရှိတဲ့ မှော်သားရဲ တစ်ကောင် ရှိနေတယ်၊ အဲဒီကောင်ဆီက ပစ္စည်းတွေ သွားလုရအောင်လေ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"အဆင့်ခြောက် မှော်သားရဲလား" ကျန်းချန်၏ ဂမ္ဘီရဉာဏ်ကို မိုင်ပေါင်းရာချီအထိ ပြန့်နှံ့စေပြီး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သော အဆင့်ခြောက် မှော်သားရဲကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။

ထိုမှော်သားရဲ၏ နောက်ကွယ်တွင် ထူးခြားသော အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ သိုင်းဘိုးဘေး အဆင့်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ချန်ထားရစ်ခဲ့သော အရာဖြစ်ပုံရသည်။

"ဒီနေရာက ပိုင်ရှင်ရှိပြီးသားပဲ၊ ငါတို့ သွားလုဖို့ မလိုပါဘူး။"

"အို... အစ်ကိုကလည်း" ဇီယန်က ကျန်းချန်၏ လက်ကို ဆွဲ၍ ချွဲနွဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို ကျန်းချန် မသိလို့ပါ၊ ကျွန်မ ဒီနေရာကို တစ်ခါ ရောက်ဖူးတယ်၊ အထဲမှာ ရှိတာတွေ အကုန်လုံးက ခိုးလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကြီးပဲ၊ ဒီဂိုဏ်းချုပ်က သူများဆီက လုယက်တိုက်ခိုက်ရတာကို ဝါသနာပါတာတဲ့၊ ကျွန်မတို့ လုပ်မှာက ချမ်းသာတဲ့သူဆီက လုပြီး ဆင်းရဲတဲ့သူကို ကူညီမှာလေ၊ ဒါက ကောင်းတဲ့အချက်ပဲ မဟုတ်လား"

"ဒါက..." ကျန်းချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုရယ်... ဒီလူက လူကောင်းမဟုတ်ဘူး၊ အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေမှာ နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားနေတဲ့သူ၊ ညီမတို့က သူ့ကို အပြစ်ပေးရုံတင်ပါ"

"သူက သိုင်းဘိုးဘေး အဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုပေမယ့် အဆင့်တစ်ခုမှာပဲ ရှိနေသေးတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက အရမ်း လောဘကြီးတဲ့သူ၊ သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဝါသနာက တခြားသူတွေဆီက ပစ္စည်းတွေ ခိုးယူပြီး အဆင့်မြင့် မှော်ဆေးပင်တွေကို လုယက်တာပဲ၊ တခြားသူတွေက သူ့ရဲ့ လုယက်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လိုချင်မှာစိုးလို့ ဒီလို လူသူမနီးတဲ့ ဒီတောင်တောထဲမှာ လာဖွက်ထားတာ"

"ဘယ်သူမှ သတိမထားမိဘူးလို့ သူထင်နေတာ၊ ဟီးဟီး... ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ နှာခေါင်းက ဒီလောက်အထိ အနံ့ခံကောင်းနေမယ်လို့ သူ မထင်ထားဘူးလေ"

ကျန်းချန်သည် သူ့ဘေးမှ ဇီယန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ ချက်ချင်း‌ပြောလိုက်၏။ "ဒါကြောင့် မင်းက ငါ့ကို ဒီနေရာအထိ ခေါ်လာတာကိုး၊ အထဲမှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းကောင်းတွေကို မင်းက မျက်စိကျနေတာ ကြာလှပြီပေါ့ ဟုတ်လား"

ဇီယန်က သူမ၏ လျှာလေးကို ထုတ်၍ လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမသည် ဤနေရာကို စောင့်ကြည့်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၏။ အကယ်၍သာ ထိုအဆင့်ခြောက် မှော်သားရဲသည် အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် မပေးခဲ့ပါက သူမသည် အထဲရှိ ပစ္စည်းအားလုံးကို လုယူပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘုရင်မကြီး မီဒူဆာသည် မြွေလူမျိုးစု၏ အရေးကိစ္စများတွင် အာရုံရောက်နေခဲ့သဖြင့် သူမနှင့်အတူ လိုက်မလာနိုင်ချေ။ ယခုအခါ ကျန်းချန် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော အခွင့်ကောင်းကို လက်လွတ်မခံချင်‌ပေ။

ဤအခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကျန်းချန်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။ "ဒါဆိုရင်လည်း သွားကြည့်ကြတာပေါ့"

သူမ၏ အစ်ကို ကျန်းချန်က သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်ရသောအခါ ဇီယန်သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခုန်ပေါက်ကာ ကျန်းချန်၏ လည်ပင်းကို ဖက်၍ ပါးပြင်ကို တစ်ချက် နမ်းလိုက်လေသည်။

ကျန်းချန်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တံတွေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။ "ဘာလုပ်တာလဲ... ငါ့မျက်နှာမှာ မင်းရဲ့ တံတွေးတွေ ပေကုန်ပြီ"

"ဟီး ဟီး... ကျွန်မ မထိန်းနိုင်လို့ပါ၊ ကဲပါ... သွားရအောင်... ကြောင်ကလေးရေ... ငါ ဒီကို နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာပြီနော်”