အခန်း (၁၁၅-၁၁၆)

အခန်း ၁၁၅ - အဆင့်ခြောက် မှော်သားရဲ၊ ဂျိုတစ်ချောင်းပါသော ဝိညာဉ်နီကျား

မှော်သားရဲတောင်တန်း၏ နက်ရှိုင်းသော အတွင်းပိုင်းနေရာသည် အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေနှင့် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီမျှသာ ကွာဝေးတော့သည်။

ကျန်းချန်သည် သစ်ကိုင်းတစ်ခုမှ ပေါ်ထွက်နေသော သစ်ရွက်တစ်ရွက်ပေါ်တွင် အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်သော ကျားပုံသဏ္ဌာန် မှော်သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုမှော်သားရဲမှာ ဂျိုတစ်ချောင်းပါဝိညာဉ်နီကျားဖြစ်ပြီး အရွယ်ရောက်ပြီးသား သားရဲကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ပုံရသည်။

ဇီယန်သည် သစ်ပင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့်

"အစ်ကို ကျန်းချန်၊ အထဲမှာရှိတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကိုသာ ရခဲ့ရင် ညီမအတွက် ဆေးလုံးတွေ အများကြီး ဖော်စပ်ပေးရမယ်နော်၊ ဒါပေမဲ့ အဝင်ပေါက်ကို စောင့်နေတဲ့ အဆင့်ခြောက် မှော်သားရဲက နည်းနည်း ခက်ခဲတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချန် ပြုံးလိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် အစားကြူးလှသော ကောင်မလေးပင် ဖြစ်သည်။ ဒီလိုဆိုလည်း ဤကိစ္စကို မြန်မြန်ပြီးအောင် လုပ်ကြရအောင်။

ဇီယန်သည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး သူမကိုယ်ထည်ထက်ပင် ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးကို မ ချီကာ အိပ်မောကျနေသည့် သားရဲကြီးထံသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ကျယ်လောင်သော မြည်သံကြီးတစ်ခု။

ဂျိုတစ်ချောင်းပါ ဝိညာဉ်နီကျားသည်လည်း နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မိမိအပေါ်သို့ ဖိထားသော ကျောက်တုံးကြီးကို အားဖြင့် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှေ့တွင်ရှိနေသော မိန်းကလေးငယ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ "မင်းလို ကောင်မလေးက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့၊ တကယ်ကို သတ္တိကောင်းတာပဲ"ဟု ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။

ဇီယန်က မျက်နှာပြောင်ပြရင်း "ဟီး ဟီး၊ နင့်ရုပ်က အရမ်းရုပ်ဆိုးလွန်းလို့ ရိုက်ချင်တာလေ၊ မရဘူးလား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဇီယန်၏ မထီမဲ့မြင် ပြုမူပုံကို မြင်သောအခါ ဝိညာဉ်နီကျားကြီးသည် ဒေါသကြောင့် သွားများကို ကြိတ်လိုက်မိသည်။

ဤသည်မှာ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းသော အကြောင်းပြချက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူများကို တိုက်ခိုက်ပြီး မိမိကိုယ်မိမိ မှန်ကန်ကြောင်း ဟန်ဆောင်နေခြင်းပင်။ ချက်ချင်းပင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်မ‌လေး၊ မင်း သေချင်နေပြီ"

ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဝိညာဉ်နီကျားသည် ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးပမာ ဇီယန်ရှိရာသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ ဇီယန်ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်သတ်တော့မည့်အချိန်၌ သစ်ရွက်တစ်ရွက်သည် ဇီယန့်ဦးခေါင်းပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် ကြွေကျလာပြီး ကျားကြီး၏ အားအပြည့်ပါသော တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးလိုက်သည်။

ထိုနည်းတူစွာပင် ဝိညာဉ်နီကျားကြီးသည် သစ်ရွက်မှ တုံ့ပြန်လာသော အရှိန်ကြောင့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ ထသွားသည်။

ဝိညာဉ်နီကျားကြီးသည် မိမိ၏ ခြေလက်ရှိ အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်လာသော စွမ်းအားကြီးလှသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့် ပညာရှင်လား၊ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ"ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဇီယန်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး "သိုင်းဘိုးဘေးလား၊ ဟွန့်၊ အဲဒါက ညီမရဲ့ အစ်ကို့ကို ဖိနပ်တောင် တိုက်ပေးဖို့ မထိုက်တန်သေးဘူး၊ ကြောင်ကြီး၊ မင်း လမ်းဖယ်ပေးတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ ငါတို့ အထဲက ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံးကို ယူမှာမို့လို့"

"ငါ့သခင်ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လိုချင်တာလား"

ဝိညာဉ်နီကျားကြီးသည် ကျန်းချန်ကို ကြောက်ရွံ့သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

"မရဘူး၊ အထဲမှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပေးလိုက်ရင် ငါလည်း သေရလိမ့်မယ်၊ မင်း ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာက မင်းတို့ ခြေချရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့ အခြေအနေကို နားလည်ရင် အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြ၊ မဟုတ်ရင် ငါ့သခင် ရောက်လာတဲ့အခါ မင်းတို့တစ်ယောက်မှ လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး"

"ဟေး၊ ကြောင်ကြီး၊ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် စကားနားမထောင်ရတာလဲ၊ လမ်းဖယ်လိုက်၊ မဟုတ်ရင် ငါ နင့်ကို ရိုက်ပစ်မှာနော်"

ဇီယန်က အင်္ကျီလက်ကို လိပ်တင်ကာ"နင်က မှော်သားရဲကောင်း တစ်ကောင်ဖြစ်သင့်တာကို ဘာလို့ လူသားတွေအတွက် ခွေးစောင့်အဖြစ် လုပ်ပေးနေရတာလဲ၊ နင်က မှော်သားရဲမျိုးနွယ်ကို သိက္ခာချနေတာပဲ၊နောက်ပြီး နင်က ခွေးလုပ်မယ်ဆိုရင်တောင် ကောင်းမွန်တဲ့ သခင်တစ်ယောက်ကို ရှာသင့်တာပေါ့၊ နင့်ကိုယ်နင်ပြန်ကြည့်ဦး၊ ဒီလောက် နှစ်တွေကြာပေမဲ့ နင်က အရင်အတိုင်းပဲ"

ဝိညာဉ်နီကျားကြီးသည် အနည်းငယ် ရှက်သွားသော်လည်း ပြန်လည် မချေပနိုင်ဘဲ "ငါကရော ဒီလို နေချင်ပါ့မလား၊ အဲဒီယုတ်မာတဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ငါ့ကို ချုပ်နှောင်ထားဖို့ တံဆိပ်ခတ်ထားတာလေ၊ ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကနေ ထွက်သွား၊ ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စကို ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ငါ သဘောထားပေးမယ်"

ကျန်းချန်သည် လက်ချောင်းများကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်သည် ထက်မြက်သော ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ မှော်သားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချည်နှောင်မှုများကို ချက်ချင်း ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပြောလိုက်သည်။

"အခု မင်း ထွက်သွားလို့ ရပြီ"

ဝိညာဉ်နီကျားကြီးသည် ကြက်သေသေသွားရသည်။ ဆောင်းဦးရွက်တစ်ရွက်တည်းဖြင့် ဂိုဏ်းချုပ်၏ တံဆိပ်ခတ်ခြင်းကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် မည်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားရသနည်း။

တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာပင်။

ဝိညာဉ်နီကျားကြီးသည် အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် "ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ"ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီ ယုတ်မာတဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဆီက ပစ္စည်းတွေ အခိုးခံရတာကတော့ သူနဲ့ ထိုက်တန်တာပါပဲ၊ ကျွန်တော်လည်း အခုတော့ လွတ်လပ်သွားပါပြီ"

ကျန်းချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ သူ၏ ရှေ့မှ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအင်များသည် လှိုင်းလုံးများသဖွယ် ပြန့်လွင့်သွားပြီး လိုဏ်ဂူကို ပိတ်ဆို့ထားသော အာကာသ အတားအဆီးမှာ ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားသည်။ ဤသည်မှာ အဆင့်ခြောက် မှော်သားရဲကို လုံးဝ မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်နီကျားကြီးသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး သတိနှင့် "ဟေး ကောင်မလေး၊ ဒီစီနီယာက ဘယ်လောက်တောင် သန်မာတာလဲ၊ စီနီယာ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေက အဲဒီ ယုတ်မာတဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တောင် အရိုအသေပြုရမဲ့ အနေအထားမှာ ရှိနေသလို ငါ ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဇီယန်က တခစ်ခစ် ရယ်‌မောလိုက် "အင်း၊ အဲဒါကို နင် သိဖို့မလိုပါဘူး၊ နင်ရဲ့ သဘောထားပဲ နင်သိထားပါ၊ ငါတို့လည်း အဲဒါကို လျှို့ဝှက်ချက်အနေနဲ့ ထားပေးမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ"

"အာ..."

ဝိညာဉ်နီကျားကြီးသည် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘဲ စီနီယာအတွက် လိုဏ်ဂူအတွင်းရှိ ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးသော ပစ္စည်းများကို လုယူနိုင်ရန် လမ်းပြပေးရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျန်းချန် အထဲသို့ ဝင်တော့မည့် အချိန်တွင် ဇီယန်က သူ့ထက် အရင် ဦးအောင် ရှေ့တိုးလာ‌ကာ "ဟီး ဟီး၊ အစ်ကို ကျန်းချန်၊ ညီမအတွက် လူစောင့်ပေးပါဦး၊ ညီမ အထဲဝင်ပြီး အကုန် ယူခဲ့မယ်၊ ကြောင်ကြီး၊ နင်လည်း လိုက်ခဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားလျှင် ဝိညာဉ်နီကျားကြီးသည် ကျန်းချန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားသည်။ အထဲတွင် သူ့ကို ဆွဲဆောင်နေသော ကောင်းမွန်သည့် အရာတစ်ခုခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

ကျန်းချန်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ရှေးဟောင်းစာအုပ်ကို ဆက်လက် ဖတ်ရှုနေလိုက်သည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် ဇီယန်နှင့် ဝိညာဉ်ကျားကြီးတို့ ပြန်ထွက်လာကြသည်။ သူတို့ သယ်ဆောင်လာသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကောင်းမွန်သော အရာများစွာ ပါဝင်နေကြောင်း သိနိုင်သည်။

ပြင်းထန်သော ဆေးရနံ့များသည်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။

"အစ်ကို ကျန်းချန်၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ ချမ်းသာသွားပြီ၊ ကြည့်ပါဦး၊ ဒါတွေ အကုန်လုံးက ဒီနေ့ ငါတို့ ရခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲ၊ အခုတော့ ဒါတွေ အားလုံးက ငါတို့ပိုင်သွားပြီ"

ဇီယန်က တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အနုစိတ် ပြုလုပ်ထားသော ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ အများအပြားသည် ကျန်းချန်၏ ရှေ့သို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။

ကောင်မ‌လေးသည် ဆေးလုံးများကို ကျန်းချန်ထံသို့ တလေးတစား ပေးအပ်လိုက်ပြီး "အစ်ကို ကျန်းချန်၊ ဒါတွေ အကုန်လုံးက အစ်ကို့အတွက်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အကုန်လုံးကိုတော့ တစ်ယောက်တည်း မမျိုချလိုက်နဲ့ဦးနော်၊ အစ်မ ချိုင်လင်းနဲ့ အစ်မ ယွင်ယွင်တို့အတွက်လည်း ဆေးလုံးတွေ လိုသေးတယ်လေ၊ ကျန်တဲ့ အပင်အချို့ကိုတော့ အစ်ကို ယူနိုင်ပါတယ်၊ ညီမကတော့ ကျန်တာတွေကို ဆေးလုံးဖော်စပ်ဖို့ သုံးလိုက်မယ်" ဟု ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ဂျိုတစ်ချောင်းပါ ဝိညာဉ်နီကျား၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်လာကာ "စီနီယာက မှော်ဆေးဆရာလား၊ ဘုရားရေ၊ စီနီယာက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ ကောင်းတာပဲ"

"ဒါကြောင့် စီနီယာ့ကို မြင်မြင်ချင်းကတည်းက ထူးခြားတဲ့သူမှန်း ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ စီနီယာက ရွေးချယ်ခံရသူ ဖြစ်ရမယ်၊ စီနီယာ၊ စီနီယာ့မှာ အစီးအနင်း လိုအပ်ပါသလား၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောပြင်က အရမ်းကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိပါတယ်၊ ပျံသန်းစရာ မလိုဘဲ ခရီးသွားလို့ ရအောင် ကျွန်တော့်ကို စီးနိုင်ပါတယ်"

ဝိညာဉ်နီကျားကြီးသည် ကျန်းချန်ကို ဖားစပြုလာသည်။

ကျန်းချန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ဤအဆင့်ခြောက် မှော်သားရဲမှာ အထန်အသင့် စွမ်းအားရှိသော်လည်း သူ၏ သွေးကြောမှာ မစင်ကြယ်သဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် မသင့်တော်ပေ။

"မင်း ဒီနေရာကနေ အမြန်ထွက်သွားပြီး မင်းကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်နိုင်မယ့် တောင်တန်းတစ်ခုကို ရှာတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်၊ အဲဒါက ပိုကောင်းတယ်မဟုတ်ဘူးလား"

ဇီယန်က ဝိညာဉ်ကျားကြီး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ

"အစ်ကို ကျန်းချန်ရဲ့ အစီးအနင်းက မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်း ဖြစ်တယ်၊ မင်းရဲ့သွေး‌ကြောက အဆင့်နိမ့်လွန်းလို့ အရည်အချင်း မမီဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဇီယန်၏ စကားများသည် နာကျင်စရာ ကောင်းလှသော်လည်း ဝိညာဉ်နီကျားကြီးသည် မိမိ၏ အခြေအနေကို သိရှိသဖြင့် ဒူးထောက်ဦးညွှတ်ကာ အဝေးရှိ တောင်တန်းများဆီသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကျန်းချန်သည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ပါဝင်သော သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အရိုးစားပန်း၊ အမဲရောင် ဝိညာဉ်မှို၊ နဂါးကျောက်စိမ်းရည်၊ အလွန်အေးမြသော ဝိညာဉ်မှို၊ ဒီမှာ ဒီလောက်အများကြီး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး၊ ညီမက ကိုယ့်အိတ်ထဲကိုတော့ ကိုယ်ခိုးမထည့်ထားဘူး မဟုတ်လား"

ဇီယန်က လက်ပိုက်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်ရင်း "နည်းနည်းတော့ ဖျောင်ထားတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ညီမက အဆင့်နိမ့်တဲ့ အပင်တွေကိုပဲ ယူထားတာပါ၊ အစ်ကို ကျန်းချန် မယုံရင် ညီမရဲ့ အင်္ကျီတွေကို ချွတ်ပြီး ပြရမလား"

"ဘယ်တော့မှကို အတည်မပြောဘူး”

အခန်း ၁၁၆ - ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းအုပ်ကြီး မန်တျန်းချီ

"အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေ" တွင် ဥပဒေဆိုသည်မှာ မရှိ‌ပေ။ စည်းမျဉ်းတစ်ခုသာ ရှိပေသည်။ ထိုအချက်မှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တို့၏ နိယာမအတိုင်း အင်အားကြီးသူက အင်အားနည်းသူကို အနိုင်ယူခြင်းဟူသော စည်းမျဉ်းတစ်ခုသာ ရှိလေသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် အစွမ်းထက်သူသာလျှင် ရှင်သန်ခွင့်ရှိသည့် လောကဖြစ်ပြီး အားနည်းသူတို့မှာမူ ဤနေရာတွင် အသက်ရှင်နေထိုင်ခွင့်ဟူ၍ မရှိပေ။

ဤနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ကျန်းချန်သည် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို တပ်လိုက်သည်။ ဤသည်ကို ဇီယန်မှာ ထူးခြားဆန်းကြယ်မီးတောက်၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး "အစ်ကို ကျန်းချန်၊ ဘာလုပ်နေတာလဲဟင်" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကြိုတင်ကာကွယ်ထားတာပါ"

ကျန်းချန်က ပခုံးတွန့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မလိုလားအပ်သော ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားဖို့ပေါ့။

ထို့အပြင် ဤလေလံပွဲမှာ တစ်စုံတစ်ဦး၏ ကြိုးကိုင်မှုလည်း ဖြစ်နိုင်သဖြင့် မိမိသည် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် မလိုအပ်ပေ။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏ လိုတရလက်စွပ်အတွင်းမှ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံတစ်စုံကို ထုတ်ယူကာ ဇီယန်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ကျန်းချန်၏ ဤလေလံပွဲသို့ လာရခြင်း ရည်ရွယ်ချက်မှာ စင်ကြယ်သည့် ကြာပန်း မှော်မီးတောက် မြေပုံအပိုင်းအစကို ရရှိရန်သာမက အဆင့်ခုနစ် ထူးခြားသော ဆေးလုံးတစ်လုံးကိုပါ ရရှိရန် ဖြစ်သည်။ ထိုဆေးလုံးမှာ ချင်းလင်းအတွက် ဖြစ်ပြီး သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို များစွာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အရှေ့ဘက်တိုက်ကြီးမှ ပြန်လာကတည်းက ချင်းလင်းအတွက် တစ်စုံတစ်ရာ ယူမလာပေးနိုင်ခဲ့သဖြင့် ဤဆေးလုံးမှာ ဤခရီးစဉ်အတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"ဝတ်လိုက်စမ်းပါ"

"ဒီလို အရုပ်ဆိုးတဲ့ အင်္ကျီတွေကို ညီမ မဝတ်ချင်ပါဘူး" ဟု ဇီယန်က မျက်နှာရှုံ့တွကာ ပြောသော်လည်း ကျန်းချန်၏ အကြည့်စူးစူးအောက်တွင် ခဏအကြာ အလျှော့ပေးလိုက်ရလေသည်။ သူမသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကြီးကို ခြုံလိုက်ရာ ထူးဆန်းသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံခြုံထားသည့် လူပုလေးတစ်ယောက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဇီယန်သည် နှုတ်ခမ်းစူကာ အင်္ကျီလက်ကို မတင်လိုက်ကာ နေရထိုင်ရ ခက်ခဲနေသော အမူအရာဖြင့် "အစ်ကို ကျန်းချန်၊ ညီမတို့ ဘာလုပ်ကြမှာလဲ၊ ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းကို ပြန်မှာမဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မလောပါနဲ့ဦး၊ ဒီကိစ္စပြီးရင် ငါတို့ရဲ့ ပထမဆုံးသွားမဲ့နေရာက ဘလက်ဆီးမြို့မှာရှိတဲ့ လေလံပွဲပဲ"

ဘလက်ဆီးမြို့သည် အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေ၏ မြို့ကြီးများအနက် တစ်မြို့ဖြစ်ပြီး ဂိတ်ရှစ်ခု၏ ဌာနချုပ်လည်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး အင်အားကြီးသူများစွာကိုပင် ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် တံခါးရှစ်ခု၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်တွင်ရှိသော ဘလက်ဆီးမြို့၌ ကုန်သည်များစွာလည်း ရှိလေသည်။ ဤနေရာတွင် စည်းကမ်းဟူသည် မရှိဘဲ အပြစ်မဲ့သော အမျိုးသမီးများကိုပင် လူသိရှင်ကြား စော်ကားနေခြင်းများမှာ အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေတွင် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဖြစ်ပျက်နေကျ ကိစ္စရပ်များသာ ဖြစ်သည်။

လမ်းမပေါ်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို အဓမ္မပြုကျင့်နေလျှင်ပင် မည်သူကမျှ တားဆီးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း တစ်ခုသတိပြုရမည်မှာ အမျိုးသမီးများကို စော်ကားလိုလျှင် မိမိ၏ ပစ်မှတ်ကို သေသေချာချာ ရွေးချယ်သင့်ပြီး သို့မဟုတ်ပါလျှင် အကျိုးဆက်မှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားနိုင်လေသည်။

အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေတွင် အမျိုးသမီးများသည် တစ်ခါတစ်ရံ၌ အမျိုးသားများထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းတတ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ရှင်သန်နိုင်ခြင်းမှာ သူတို့၏ အလှအပတစ်ခုတည််းကြောင့် မဟုတ်ပေ။

ဇီယန်မှာမူ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း "ဘလက်ဆီးမြို့လား၊ ညီမကတော့ အဲ့ဒီလို ရွံစရာကောင်းတဲ့နေရာကို မသွားချင်ဘူး၊ အိမ်ပဲ ပြန်ချင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းကို မင်းဘာသာမင်း ပြန်နှင့်လေ" ကျန်းချန်က ထိုအနက်ရောင်ဝတ်ရုံခြုံထားသည့် လူပုလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"ဟေး... ဟေး... ညီမက နောက်နေတာပါ အစ်ကို ကျန်းချန်ရဲ့၊ အတည်မယူပါနဲ့၊ ညီမကို စောင့်ပါဦး"

ဇီယန်မှာ အပြေးလေး လိုက်သော်လည်း ဝတ်ရုံမှာ ရှည်လွန်းနေသဖြင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ခလုတ်တိုက်ကာ မှောက်ရက်လဲကျသွားတော့သည်။

"အား... နာလိုက်တာ"

ဇီယန်သည် နာကျင်မှုကြားမှ ရယ်မောလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းစူကာ ကျန်းချန်နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ သူမသည် ကပ်ကြေးတစ်လက်ကို ယူကာ ဝတ်ရုံကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းပင် ညှပ်ပစ်လိုက်တယ်။ သို့မှသာ ဝတ်ရုံမှာ မိမိ၏ ကိုယ်လုံးနှင့် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်သွား၍ ကျေနပ်သွားတော့သည်။

ရုတ်တရက် ကျန်းချန်၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားရာ ဇီယန်မှာ ကျန်းချန်၏ ကျောပြင်ကို အမှတ်မထင် ဝင်တိုက်မိသွားသည်။ နဖူးကို ကိုင်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် နာကျင်စွာ ညည်းညူလိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ ဘာလုပ်တာလဲ၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ရပ်လိုက်တာလဲ"

"မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက် ရောက်လာလို့ပါ" ကျန်းချန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီကို ရောက်နေမှတော့ ထွက်လာခဲ့ပါတော့၊ မင်းကို ဒီမှာ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ မင်း ငါ့ကို လာရှာမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချန် စကားဆုံးသည်နှင့် သူတို့နှစ်ဦးရှေ့တွင် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုသူမှာ လောကဓံတရားကို နားလည်ထားဟန်ရှိသော၊ မည်သည့် ဂုဏ်ပကာသနမျှ မရှိဘဲ လေလွင့်နေသည့် အဖိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဇီယန်သည် ကျန်းချန်၏ နောက်တွင် ပုန်းလိုက်ပြီး "ဒီအဖိုးကြီးက ဘယ်သူလဲ၊ ဓားပြနဲ့တောင် တူနေသေးတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"မန်တျန်းချီ၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ"ဟု ကျန်းချန်က အေးဆေးစွာ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် ဤ‌ရှေ့ကသူမှာ မန်တျန်းချီ ပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်း၏ တည်ထောင်သူနှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖြစ်သူ၊ သိုင်းသူတော်စင်တစ်ဝက်အဆင့် ပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ကျန်းချန်သည် အနောက်မြောက်တိုက်ကြီးတွင် ရှိနေကြောင်း သိရှိပြီးသည့်နောက် မန်တျန်းချီမှာ အလျင်အမြန်ပြန်လာခဲ့သော်လည်း ကျောင်း၏ အလုပ်ကိစ္စများကြောင့် အခွင့်မသာခဲ့ပေ။

ယခုမူ ရုတ်တရက် ရင်းနှီးသော စွမ်းအင်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကျားနန် အကယ်ဒမီမှ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤတွင် ကျန်းချန်နှင့် ဇီယန်တို့ကို မြင်‌တွေ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မန်တျန်းချီသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူတော်စင်တစ်ဦး၏ အသွင်မျိုးဆောင်ကာ ရဲရဲကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟား ဟား၊ နှစ်တွေ အများကြီး ကြာသွားပြီပဲ၊ မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေက တဟုန်ထိုး တိုးတက်လာတယ်ကွ၊ မင်း အခု ဘယ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလဲ"

"ကြယ်သုံးပွင့် သိုင်းသူတော်စင် အထွတ်အထိပ်အဆင့်ပါ"

"ဪ၊ မင်းက ကြယ်သုံးပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်ပေါ့၊ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက နည်းနည်းတော့ နှေးကွေး... နေပါဦး..." ရုတ်တရက် မန်တျန်းချီမှာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး "မင်းပြောတာ ကြယ်သုံးပွင့် သိုင်းသူတော်စင် အထွတ်အထိပ်အဆင့်လား၊ မင်း ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဘယ်လိုလုပ် ရောက်သွားတာလဲ" ဟု ထိတ်ထိတ်ပျာပျာ မေးလိုက်သည်။

မန်တျန်းချီမှာ မိမိ၏ နားကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ ယခင်က ကျန်းချန်မှာ အဆင့် ၉ သိုင်းဝိဇ္ဇာ အဆင့်သာ ရှိသေးသော်လည်း နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းမှာ ဒုံးပျံစီးနေသကဲ့သို့ပင် မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။

ကျန်းချန်က ပြုံးလျက် "လူဆိုတာ ပြောင်းလဲတတ်တာပဲလေ၊ မန်တျန်းချီ၊ မင်းကော ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ဘယ်လိုနေလဲ"

"မင်း သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်သွားတာ မြင်ရတော့ ငါမပျော်ဘူးကွာ" မန်တျန်းချီက နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြလိုက်ပြီး "ငါ့ဆီက ထွက်သွားပြီး ဒီနှစ်အတောအတွင်း မင်း ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာလဲ၊ အသက် ၂၀ ကျော်ရုံနဲ့ သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်သွားတယ်၊ ဒိုချီတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ဒီလိုထူးချွန်တဲ့သူမျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး"

"မင်းလိုပဲ ငါလည်း ကမ္ဘာအနှံ့ လှည့်လည်သွားတယ်၊ ဒါက ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တိုးတက်ဖို့ ကံကောင်းခဲ့တာပါ"

မန်တျန်းချီမှာ အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်သွားသည်။ ဤကောင်လေးမှာ တကယ့်ကို ကံကောင်းလွန်းလှသည်။ ဤကဲ့သို့ အခွင့်အရေးမျိုးကို ရှာတွေ့သွားသူမှာ မိမိသာဖြစ်လျှင် သိုင်းသူတော်စင် အဆင့်ကို ရောက်နေမှာပဲ။

ထို့နောက် သူသည် အင်္ကျီလက်ကို မတင်ကာ ကျန်းချန်၏ လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်ပြီး ကောက်ကျစ်သော အပြုံးဖြင့် "ကောင်လေး စူးချန်ဆီက ကြားတယ်၊ မင်း ကျားနန် အကယ်ဒမီရဲ့ ကောင်းကင်မီးတောက်လေ့ကျင့်ရေးမျှော်စင်ထဲက ထူးခြားဆန်းကြယ်မီးတောက်ကို ယူသွားတယ်ဆို၊ အဲ့ဒါ အမှန်ပဲလား"

မန်တျန်းချီမှာ ရှေးမျိုးနွယ်စု ရှစ်ခုအနက် တစ်ခုဖြစ်သော လဲ့မျိုးစုဝင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာက သူသည် အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ချော်ရည်ကမ္ဘာအတွင်း၌ နှလုံးသည်းကြွေမီးတောက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူသည် သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်သာ ရှိသေးသော်လည်း မိမိမျိုးနွယ်စု၏ အသိပညာများဖြင့် နှလုံးသည်းကြွေမီးတောက်ကို တံဆိပ်ခတ်နိုင်ခဲ့သည်။

မူလက သူသည် သိုင်းသူတော်စင်အဆင့် ရောက်မှသာ ထိုမီးတောက်ကို အနိုင်ယူပြီး နှလုံးသည်းကြွေမီးတောက်ကို အပိုင်သိမ်းရန် ကြံစည်ထားသော်လည်း ကျန်းချန်က ဦးအောင် လုပ်ဆောင်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ကျန်းချန်က နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ရင်း "ကျွန်တော် နှလုံးသည်းကြွေမီးတောက်ကို ကောင်းကင်မီးတောက်လေ့ကျင့်ရေးမျှော်စင်မှာ ထားခဲ့ပြီးပါပြီ၊ အဲ့ဒီမီးတောက်က ကျောင်းကကလေးတွေရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် ဆက်ပြီး ကူညီနိုင်မှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်းလည်း မဆိုးပါဘူး၊ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့၊ ကျားနန် အကယ်ဒမီမှာ အစားအသောက်နဲ့ အရက်တွေ ငါ စီစဉ်ထားပြီးပြီ၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီဆိုတော့ ငါတို့ ကောင်းကောင်း သောက်ကြရအောင်"

စကားပြောနေရင်း မန်တျန်းချီမှာ ကျန်းချန်ကို ကျားနန် အကယ်ဒမီသို့ အတင်းဆွဲခေါ်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

ကျန်းချန်ကမူ အလျင်အမြန်ပင် "မလောပါနဲ့ဦး၊ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာ တခြားကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်" ဟု တားလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မန်တျန်းချီ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားပြီး ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် "တခြားကိစ္စ ရှိသေးတယ် ဟုတ်လား၊ ဘာလဲ၊ မင်း ငါ့ကို တွေ့ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို မန်တျန်းချီ၊ ကျွန်တော် ဒီကို လာတာ လေလံပွဲအတွက် လာတာပါ၊ အစ်ကို့ကို တွေ့ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး”