အခန်း (၁၂၃-၁၂၄)

အခန်း ၁၂၃ - မွှေးကြိုင်လှသော အနံ့နှင့် အရသာ

ဘလက်ဆီးမြို့မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ထိုစဉ် ဇီယန်သည် အမောတကော ပြန်ပြေးလာကာ "အစ်ကို ကျန်းချန်၊ ညီမ ပြန်လာပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းချန်က မျက်နှာ နီမြန်းနေသော ဇီယန်ကို ကြည့်ကာ "မင်း ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ" ဟု စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

ဇီယန်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ လက်ဖဝါးလေးကို ဖြန့်လိုက်ရာ ထူးခြားသော လိုတရလက်စွပ် တစ်ကွင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုလက်စွပ်ကို မြင်လျှင်ပင် ကျန်းချန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခန့်မှန်းမိသွားကာ သက်ပြင်းချလျက် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်တော့သည်။ သို့သော် သူသည် ဇီယန်ကို အပြစ်မဆိုခဲ့ပေ။ ဤအမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေသည် မူလကပင် အားကြီးသူက အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်သည့်၊ လှည့်ဖျားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် နေရာတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။ ယခုအခါ အမည်းရောင် ဦးခေါင်းခွံသင်္ချိုင်းဂိုဏ်းမှ လူများသည် ဇီယန်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာ၏ နိယာမအရ ဆိုလျှင်တော့ အမှားတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆိုရင်လည်း သွားကြတာပေါ့" ဟု ကျန်းချန်က ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချန်သည် ဇီယန်ထံမှ ရရှိလာသော လိုတရလက်စွပ်ကို ယူကာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထိုလက်စွပ်အတွင်း၌ အမည်းရောင် ဦးခေါင်းခွံသင်္ချိုင်းဂိုဏ်းမှ မိုအာဟန် လေလံအောင်သွားခဲ့သည့် မြေကြီးအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးပညာဖြစ်သော "သုံးထောင်သော မိုးကြိုးထစ်ချုန်းသံ" နှင့် စင်ကြယ်သည့် ကြာပန်း မှော်မီးတောက်၏ ပုံစံကားချပ် အပိုင်းအစများ ရှိနေမည်မှာ အသေအချာပင်။

သူတို့အဖွဲ့ မိုင်တစ်ရာခန့်ပင် ခရီးမနှင်ရသေးမီ ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်း၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး မန်တျန်းချီသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် "အစ်ကို ကျန်းချန်၊ မင်း ဒီကိစ္စကို တစ်ခုခု လုပ်မှာလား၊ မလုပ်ဘူးဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင်ပဲ သတ်လိုက်တော့မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းချန်သည် သူ၏ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့ထံသို့ အပြေးအလွှားလာနေကြသော ပုံရိပ်အချို့ကို လှည့်ကြည့်ကာ "အကြီးအကဲ ချင်း၊ ကျွန်တော်တို့ကို သတ်ပြီး ပစ္စည်းလုဖို့ ကြိုးစားနေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကောင်းကင်မြွေစံအိမ်မှ အကြီးအကဲ ချင်း သည် ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ လပြည့် အလင်းရောင်အောက်တွင် သူမသည် ကျန်းချန်၏ နုနယ်ချောမောသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။

အကြီးအကဲ ချင်း သည် အံ့အားသင့်သွားကာ သူမ၏ မျက်လုံးကိုပင် မယုံနိုင်ဘဲ ပွတ်ကြည့်မိသည်။ သို့သော် သူမရှေ့တွင် ရှိနေသူမှာ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ လျင်မြန်စွာ ပြေးလာပြီး ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်တော့သည်။

"ဒီမျိုးဆက်သစ် ချင်းပင်းက ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

"အကြီးအကဲ ချင်း၊ ခင်ဗျားတို့ ကောင်းကင်မြွေစံအိမ်အနေနဲ့ ဒီကိစ္စမှာ ဝင်မပါဖို့ ကျွန်တော် ပြောထားပြီးသား မဟုတ်လား" ဟု ကျန်းချန်က ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချန်သည် သူ့လက်ထဲမှ မျက်နှာဖုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ရှေ့တွင် ရှိနေသော ကောင်းကင်မြွေစံအိမ်မှ ကျွမ်းကျင်သူများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အကြီးအကဲ ချင်း သည် ကောင်းကင်မြွေစံအိမ်တွင် အလွန်မြင့်မားသော ရာထူးရှိသူ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ယခု ယင်-ယန် နဂါးဆေးလုံး လေလံပွဲသို့ သူမကိုယ်တိုင် လာရောက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

မူရင်းဇာတ်လမ်းအရ ဆိုလျှင် အကြီးအကဲ ချင်း သည် သွေးဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဖန်လောင်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားဖွယ်ရှိသည်။

အကြီးအကဲ ချင်းက ပြုံးလျက် "ယင်-ယန် နဂါးဆေးလုံးကို လေလံဆွဲခဲ့တဲ့သူက ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားမိလို့ပါ၊ အရင်က စော်ကားမိခဲ့တာတွေ ရှိရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" ဟု ဆိုသည်။

"ရပါတယ်" ကျန်းချန်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး "ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်မှာ ကောင်းကင်မြွေစံအိမ်က အကြီးအကဲ ဆိုလို့ ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းပဲ ရောက်လာတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး"

အကြီးအကဲ ချင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေသည်။ "ဂိုဏ်းထဲက အကြီးအကဲတွေ အားလုံးက တာဝန်အသီးသီးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေကြလို့ ဝါရင့်အကြီးအကဲက ကျွန်မကိုပဲ ယင်-ယန် နဂါးဆေးလုံး လေလံဆွဲဖို့ စေလွှတ်လိုက်တာပါ၊ ဒီဆေးလုံးက သခင်လေးရဲ့ လက်ထဲ ရောက်သွားလိမ့်မယ်လို့တော့ လုံးဝ မထင်ထားမိပါဘူး"

"ချင်းရွှေ အခု ဘယ်လိုရှိလဲ"

အကြီးအကဲ ချင်းက "ဝါရင့်အကြီးအကဲက ကျန်းမာပါတယ်၊ အခုဆိုရင် ကြယ်လေးပွင့် သိုင်းဝိဇ္ဇာအဆင့်ကိုတောင် ရောက်ရှိသွားပါပြီ" ဟု ဖြေကြားလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းချန်သည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်မြွေစံအိမ်၏ ဝါရင့်အကြီးအကဲ ချင်းရွှေသည် ပါရမီထူးခြားလှသည့် ရှားပါး ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင် သူမသည် နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ နေခဲ့သည်။ ယခုအခါ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားခဲ့သော ဒိုချီစွမ်းအင်များကြောင့် သူမသည် ကြယ်လေးပွင့် သိုင်းဝိဇ္ဇာအဆင့်သို့ ချောမွေ့စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပြန်ရောက်ရင် ငါ့ကိုယ်စား နှုတ်ဆက်ပေးပါ" ကျန်းချန်သည် သူ့အိတ်ထဲမှ ထူးခြားသော ဆေးပုလင်း တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ညင်သာစွာ ဆိုလိုက်သည်။ "ဒီထဲမှာ အဆင့်ခုနစ် ဆေးလုံးတစ်လုံး ပါပါတယ်၊ ဒါကို ချင်းရွှေကို ပေးလိုက်ပါ၊ သူ အတော်လေး ကြိုက်မှာ သေချာပါတယ်"

အကြီးအကဲ ချင်းသည် သူမအား ကမ်းပေးလာသော ဆေးလုံးကို ဂရုတစိုက် လက်ခံယူလိုက်သည်။ ဝါရင့်အကြီးအကဲနှင့် သခင်လေးတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးမှာ ထူးခြားလှပုံရသည်။ အဆင့်ခုနစ် ဆေးလုံးကို အလွယ်တကူ ထုတ်ပေးနိုင်သည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သခင်လေးသည် အနောက်မြောက်တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးတွင် ဤသို့ လုပ်နိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီ... ဒီနေရာကနေ အမြန်ထွက်ကြရအောင်၊ အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေက ငြိမ်းချမ်းတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျန်းချန်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေတွင် အစွမ်းထက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ရှိသည်။ အကယ်၍ ထိုသိုင်းဧကရာဇ် ကျွမ်းကျင်သူများက ချင်းပင်းတွင် အဆင့်ခုနစ် ဆေးလုံး ရှိနေကြောင်း သိသွားပါက သူမကို ဝိုင်းဝန်း သတ်ဖြတ်ကြမည်မှာ အသေအချာပင်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဒီမျိုးဆက်သစ်အား သွားခွင့်ပြုပါ"

အကြီးအကဲ ချင်းသည်လည်း အခြေအနေကို သတိပြုမိသွားကာ ကောင်းကင်မြွေစံအိမ်မှ ကျွမ်းကျင်သူများနှင့်အတူ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းအုပ် မန်တျန်းချီက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျန်းချန်၏ ပခုံးကို ဖက်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းကတော့ တကယ့်ကို မလွယ်ဘူးပဲ ကောင်လေး၊ ကောင်းကင်မြွေစံအိမ်က ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့တောင် ငြိနေတာလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဘာကို ငြိတာလဲ" ကျန်းချန်က မန်တျန်းချီကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်ပြီး ဝေးကွာလှသော လရောင်ကို ငေးကြည့်ကာ "ဒါက... ခင်မင်မှု သက်သက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ..." ဟု လွမ်းဆွေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။

မန်တျန်းချီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ကျန်းချန်သည် ကျုံးကျိုးတွင်ဖြစ်စေ၊ အခြားတိုက်ကြီးများတွင်ဖြစ်စေ နေရာတိုင်း၌ အလွန်ရေပန်းစားသူ ဖြစ်သည်။ သူ့နောက်သို့ လိုက်နေကြသော၊ သူ့ကို စွဲလန်းနေကြသော အမျိုးသမီးများစွာ ရှိပြီး ထိုအထဲတွင် ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများပင် ပါဝင်သည်။ သို့သော် ကျန်းချန်၏ နှလုံးသားကတော့ ဤနေရာတွင် မရှိပေ။

ကျန်းချန်က ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလျက် "သွားကြစို့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

..................

ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်း။

အတွင်းစည်းဝင်း။

အကြီးအကဲ စူးချန်က ပြုံးလျက် ကျန်းချန်နှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးတို့အတွက် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဂုဏ်ပြုစားပွဲ ပြင်ဆင်ထားပါတယ်၊ သခင်လေးကျန်းနဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးတို့ လာရောက်သုံးဆောင်နိုင်ပါပြီ"

အကြီးအကဲ ချန်ပိုင်နှင့် အားလောင်တို့လည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။ ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်း၏ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးဖြစ်သည့် သူတို့၏ အဆင့်အတန်းသည် သိုင်းဝိဇ္ဇာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး ဤအရာအားလုံးမှာ သခင်လေး ကျန်းချန်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းချန်သာ မရှိခဲ့လျှင် သူတို့အတွက် သိုင်းဝိဇ္ဇာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ ဤမျှ လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

မန်တျန်းချီက ခေါင်းညိတ်ကာ "ကောင်းပြီ၊ ညီလေးကျန်းချန်... ငါတို့ သောက်ရင်း၊စားရင်း စကားပြောကြမလား" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းချန်က မငြင်းပယ်လိုက်‌ချေ။ သူ ဤနေရာသို့ ရောက်လာကတည်းက မန်တျန်းချီနှင့်အတူ မူးအောင် သောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူတို့ မဆုံဖြစ်သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ထိုအဖိုးကြီး၏ အရက်သောက်နိုင်စွမ်း မည်မျှ တိုးတက်လာသည်ကို သူ သိချင်နေမိသည်။

အကြီးအကဲ စူးချန်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့အဖွဲ့သည် ကျယ်ဝန်းသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် အကယ်ဒမီကျောင်း၏ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များအားလုံး ရောက်ရှိနေကြပြီး အနိမ့်ဆုံး အဆင့်မှာပင် သိုင်းဘုရင်အဆင့်ရှိသော အကြီးအကဲများ ဖြစ်ကြသည်။

သခင်လေး ကျန်းချန်ကို မြင်သောအခါ သူတို့အားလုံးက လက်အုပ်ချီလျက် "ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိနဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု ရိုသေစွာ ဆိုကြသည်။

ကျန်းချန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလျက် "အားလုံးပဲ... ဒီလောက်ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး"

မန်တျန်းချီသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေမိသည်။ သိုင်းသူတော်စင် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးနှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်ရခြင်းသည် မည်သည့် အင်အားစုအတွက်မဆို ကြီးမားသော အထောက်အပံ့ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကျန်းချန်နှင့် သူသည် အလွန်ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိသည်။ အကယ်၍ နောင်တစ်ချိန်တွင် အကယ်ဒမီကျောင်း၌ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် ကျန်းချန်က ကျောင်း၏ ပြဿနာများကို ကူညီဖြေရှင်းပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

အကြီးအကဲ စူးချန်သည် ဝိုင်အိုးတစ်လုံးကို သယ်လာခဲ့သည်။ ထိုဝိုင်သည် မန်တျန်းချီက ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းကို တည်ထောင်ခဲ့စဉ်က ကိုယ်တိုင်ချက်လုပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝိုင်အိုးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မွှေးကြိုင်လှသော ဝိုင်နံ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး စိတ်ကို ကြည်လင်လန်းဆန်းစေကာ ခွန်အားဖြစ်‌စေသည်။ လူတိုင်း၏ အာရုံသည် ကျောင်းအုပ်ကြီး ကိုယ်တိုင်ချက်ထားသော ဝိုင်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

ကျန်းချန်က အနံ့ခံကြည့်ကာ "မဆိုးပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"အဲ..." အကြီးအကဲ စူးချန်က ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းကုတ်လိုက်မိသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ အားထုတ်ထားသည့် ဝိုင်ကို "မဆိုးပါဘူး" ဟု ပြောနိုင်သူမှာ သခင်လေး ကျန်းချန် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

မန်တျန်းချီကတော့ စိတ်မဆိုးခဲ့ပေ။ သူကိုယ်တိုင် ချက်ထားသော အရက်သည် မက်မွန်ပွင့် အရက်ကို မယှဉ်နိုင်မှန်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားသဖြင့် ပြုံးသာ နေလိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး ဆိုတာ ငါတို့သောက်လို့ ရသေးတယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ၊ ညီလေးကျန်းချန်... နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးမှ ပြန်ဆုံတာဆိုတော့ ဒီနှစ်အတွင်း ငါတို့ အကြိုက် သောက်ကြရအောင်"

"သောက်ကြတာပေါ့"

"သောက်ကြစို့"

ကျန်းချန်သည် ဝိုင်တစ်ငုံ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် နှပ်ထားခဲ့သဖြင့် ဝိုင်သည် အလွန် မွှေးကြိုင်လှပြီး မက်မွန်ပွင့်အရက်ကဲ့သို့ အနည်းငယ် ချိုမြိန်သော အရသာ ရှိသည်။ အလွန်ပင် မွှေးကြိုင်လှသော်လည်း ပါးစပ်ထဲတွင် ရနံ့များ စွဲကျန်ရစ်ခြင်းမျိုးတော့ မခံစားရပေ။ အချိန်ကောင်းသို့ မရောက်သေးပုံ ရပေသည်။

အခန်း ၁၂၄ - မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်လာသော ရှောင်ရှန်းအာ

"ဒီလောက်ဖြစ်နေတာတောင် ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြတော့ဘူးလား၊ အတော်လေး တရားလွန်နေပြီ"

လူတိုင်း ဝိုင်သောက်နေကြစဉ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံနှင့်အတူ လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ ဝိုင်ခွက်များကို ချလိုက်ကြပြီး တံခါးဝရှိ အကြီးအကဲထံသို့ အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။

"ဝါး... ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ဒါက တကယ်ကို မတရားတာပဲ၊ မတရားဘူး"

ထိုအကြီးအကဲမှာ ချက်ချင်းပင် ထိုင်ချ၍ ငိုယိုလေရာ ဝါရင့်အကြီးအကဲ စူးချန်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားကာ "အကြီးအကဲဟောင်... ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ မြန်မြန် ထစမ်းပါ" ဟု ပြောလိုက်ရလေသည်။

"ဟောင်အဖိုးကြီး... ခင်ဗျားက တိုင်ဖို့ပဲ သိတာလား၊ ရှင့်ကို ကျွန်မရိုက်လွှတ်လိုက်မယ်ဆိုတာ ယုံလား"

ဇီယန်သည် အသီးတစ်လုံးကို စားရင်း ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်။ အကြီးအကဲများစွာ ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို မဲ့လိုက်ပြီး "အားလုံး ရောက်နေကြတာပဲ၊ ဒါဆို ပိုကောင်းသွားတာပေါ့၊ ဟောင်အဖိုးကြီးကို ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ဝှက်ခိုင်းထားတာ ခင်ဗျားတို့ မဟုတ်လား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ အဖိုးကြီးတွေက တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်တာပဲ၊ ထပ်ပြီး တတွတ်တွတ် ပြောနေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားတို့ကို ကျွန်မ ရိုက်မယ်"ဟု သူမသည် အကြီးအကဲများကို စိန်ခေါ်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ဆေးဖက်ဝင်အပင်ကို အားပါးတရ ကိုက်စားလိုက်လေသည်။

နိုင်ငံခြားဘာသာဌာနမှ အကြီးအကဲများသည်လည်း ထို "သူငယ်မိစ္ဆာ" လေးကို ကြောက်ရွံ့ကြသဖြင့် မိမိတို့အနေဖြင့် မည်သည်ကိုမျှ မသိကြောင်း အလျင်အမြန် ငြင်းဆိုကြတော့သည်။

အတွင်းစည်းမှ အကြီးအကဲများပင်လျှင် ဤမိန်းကလေးကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့ကြသည်မှာ အဆန်းမဟုတ်ပေ။ "ခွန်အားကြီးဘုရင်မ" ဟူသော ဘွဲ့မှာ အလကားရလာသည်မှ မဟုတ်ပေ။

ဝါရင့်အကြီးအကဲ စူးချန်မှာမူ တစ်ခုခုကို ရိပ်မိပုံရသည်။ သူသည် နဖူးကို အသာအယာ ပွတ်ရင်း သက်ပြင်းချကာ "ဇီယန်... တော်လောက်ပြီ၊ အကြီးအကဲဟောင်ရဲ့ ဆေးပင်တွေက ကျောင်းအတွက် အသုံးဝင်တာတွေချည်းပဲ၊ အခုလို စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ စားနေမယ်ဆိုရင် ကျောင်းကလည်း တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဇီယန်က နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ "စူးအဖိုးကြီး... ရှင်ပဲ ကျွန်မ ကြိုက်တာစားလို့ရတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ နောက်ပြီး ဒါတွေကို ညီမက အစ်ကို ကျန်းချန်အတွက် ခူးပေးထားတာ" ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

ဖူး...

ကျန်းချန်မှာ ပါးစပ်ထဲရှိ ဝိုင်များကို မှုတ်ထုတ်မိကာ သီးမလိုပင် ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "ဘုရားရေ... မင်းက ငါ့ကိုပါ ဆွဲထည့်လိုက်တာလား" ဟု ဆိုလိုက်၏။

မန်တျန်းချီကမူ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ရပါတယ်... အကြောင်းမဟုတ်ပါဘူး၊ အစ်ကို ကျန်းချန်... မင်း လိုသလောက်သာ ယူသွားပါ၊ ငါ အကုန် တာဝန်ယူပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ရေး... ကျောင်းအုပ်အဖိုးကြီးက တကယ့်ကို သဘောကောင်းတာပဲ" ဇီယန်သည် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်သွားကာ အကြီးအကဲဟောင်၏ တင်ပါးကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်ပြီး ကျန်းချန်ကို လျှာထုတ်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းချန်မှာ ထိုမိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ပြီး ဆွံ့အသွားရတော့သည်။ သူသည် နဖူးကို အသာပွတ်သပ်ရင်း သူ၏ လိုတရ လက်စွပ်အတွင်းမှ အဆင့်ရှစ်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ သူမထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

နှမြောစရာကောင်းသော်လည်း "သူတစ်ပါးဆီက လက်ဆောင်ယူထားရင် ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ရမယ်" ဆိုသည့် စကားအတိုင်း ကျန်းချန်သည် တစ်ဖက်သားအပေါ် အကြွေးမတင်လိုသဖြင့် အဆင့်ရှစ်ဆေးလုံးကိုသာ အစားပေးလိုက်ရလေသည်။

မန်တျန်းချီက အားရပါးရ ရယ်မောကာ ထိုဆေးလုံးကို မဆိုင်းမတွ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး "စူးချန်... ဝိုင်သောက်လို့ပြီးရင် အကြီးအကဲဟောင်ရဲ့ ဆေးပင်တွေအားလုံးကို ညီလေးကျန်းချန်ကို ပေးလိုက်ပါ" ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

စူးချန်ကလည်း ရိုသေစွာဖြင့် "ဟုတ်ကဲ့ပါ ကျောင်းအုပ်ကြီး" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။

အကြီးအကဲဟောင်မှာမူ မိမိ၏ သားအရင်းကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသည်။ "ဘိုးဘေးမလေးရေ... ကျွန်တော့်အတွက် နည်းနည်းလောက်တော့ ချန်ထားပါဦး" ဟု တောင်းပန်ရှာသည်။

ဇီယန်က တခစ်ခစ်ရယ်လျက် "ဟောင်အဖိုးကြီး... ရှင် ကျွန်မကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားမယ်ဆိုရင် အစ်ကို ကျန်းချန်ဆီကနေ ကောင်းတာလေးတွေ တောင်းပေးမယ်လေ၊ အစ်ကို့ဆီမှာ အဆင့်ရှစ် မှော်သားရဲအမြုတေနဲ့ တခြား အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေ အများကြီးရှိတာ ကျွန်မ မှတ်မိနေတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် အကြီးအကဲဟောင်၏ မျက်ရည်မှာ ချက်ချင်း ရပ်သွားကာ "မင်းပြောတာ တကယ်လား" ဟု အလျင်အမြန် မေးတော့သည်။

"ကျွန်မက ရှင့်ကို လိမ်ပါ့မလား" ဇီယန်သည် လက်ပိုက်ကာ "ကဲ... ဒါဆိုရင် မင်း ဘာလို့မြန်မြန်မသွားတာလဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အကြီးအကဲဟောင်အတွက် လက်ရှိ အလိုအပ်ဆုံးမှာ အဆင့်မြင့်မှော်သားရဲအမြုတေ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဆေးဖော်စပ်ရန် မဟုတ်ဘဲ အဆင့်မြင့်ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ရာတွင် လိုအပ်သည့် မီးတောက်စွမ်းအင်များကို ရှာဖွေနိုင်ရန် အဆင့်မြင့်မှော်သားရဲများ၏ စင်ကြယ်သော စွမ်းအားကို လေ့လာလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ငါ အခုချက်ချင်း သွားမယ်"

အကြီးအကဲဟောင်သည် မှော်သားရဲအမြုတေ မရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဇီယန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဆေးဥယျာဉ်ဆီသို့ အလောတကြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကျန်းချန်မှာမူ ထိုနှစ်ယောက်၏ အပေးအယူကို ကြည့်ရင်း အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ရတနာများစွာ စုဆောင်းမိထားသလို စစ်စတမ်မှ ရရှိသော ဆုလာဘ်များကလည်း တစ်တိုက်ကြီးလုံးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့်အရာများ ဖြစ်သည်။

【ဂုဏ်ယူပါသည် သခင်... သင်သည် 'စင်ကြယ်သည့် ကြာပန်း မှော်မီးတောက်' မြေပုံအပိုင်းအစတစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပါသည်။ အတွေ့အကြုံစွမ်းရည် ၁၀ မှတ် ရရှိပါသည်။】

စက်ရုပ်ဆန်သော အသံတစ်ခု ကျန်းချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ယခုအခါ သူ၏ အတွေ့အကြုံစွမ်းရည်မှာ ကိုးဆယ့်ကိုးမှတ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကာ တစ်မှတ်သာ လိုတော့သည်။

ကျန်းချန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး "ကြယ်လေးပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်... ငါ လာပြီ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာတွေများ သဘောကျနေတာလဲ" မန်တျန်းချီက ကျန်းချန်၏ အပြုံးကို မြင်ကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ကျန်းချန်က ပြန်လည်ဖြေကြားပြီးနောက် "အစ်ကို... နောက်တစ်ခါ တိုက်ကြီးထဲကို ဘယ်တော့ ခရီးထွက်ဦးမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

မန်တျန်းချီက သက်ပြင်းအသာချကာ "ငါ့အကျင့်ကို မင်း သိပါတယ် ကောင်လေး၊ အကယ်ဒမီကျောင်းမှာပဲ အမြဲနေနေရရင် ငါ ရူးသွားလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ မရှိတဲ့အချိန်မှာ ညီလေးကျန်းချန်အနေနဲ့ ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းသည် အနောက်မြောက်တိုက်၏ အရှင်သခင် ဖြစ်လာသော်လည်း နောင်တွင် မည်သည့်ရန်သူများ ရောက်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း မန်တျန်းချီနှင့် ကျန်းချန်တို့၏ စရိုက်မှာ တူညီလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။ နှစ်ဦးစလုံးက တိုက်ကြီးတစ်ခွင် လှည့်လည်သွားလာရင်း တိုက်ကြီး၏ သဘာဝတရားကို တွေ့ကြုံခံစားလိုကြသဖြင့် အင်အားကြီးသူများစွာကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုရန်သူများထဲတွင် သိုင်းသူတော်စင်အဆင့် ပညာရှင်များပင် ပါဝင်နိုင်သည်။ ၎င်းတို့၏ တည်နေရာကို သိရှိသွားပါက မိုင်ထောင်ချီ ခရီးနှင်၍ လာရောက်တိုက်ခိုက်ကြမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။

ကျန်းချန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ အစ်ကိုနဲ့ ကျွန်တော်က သွေးသောက်ညီအစ်ကိုတွေပဲ၊ ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်း ဘေးဒုက္ခရောက်နေတာကိုတော့ ကျွန်တော် ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေပါဘူး" ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။

"ဟား ဟား... မင်းဆီက ဒီစကားကိုကြားရတော့ ငါ သေရင်တောင် နောင်တမရတော့ပါဘူး"

မန်တျန်းချီမှာ ကျန်းချန်ကဲ့သို့ လူမျိုးနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ ကံကောင်းလှသည်ဟု ယူဆကာ အားရပါးရ ရယ်မောတော့သည်။

ဝိုင်သောက်ကြပြီးနောက်...

ကျန်းချန်သည် သူ ယခင်က နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် သာယာငြိမ်းချမ်းလှသဖြင့် ကမ္ဘာပတ်နေသော ခရီးသည်တစ်ဦးအတွက် အလွန် သင့်လျော်လှသည်။

လရောင်အောက်တွင် ကျန်းချန်သည် သူ၏ ယပ်တောင်ကို အသာအယာ ခတ်ရင်း လေပြေအေးတို့၏ အထိအတွေ့ကို ခံစားနေသည်။

"ရောက်ပြီဆိုရင် ထွက်လာပါ၊ ဘာလို့ ပုန်းနေရတာလဲ"

အိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့်အတူ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ သူမသည် အေးစက်သော်လည်း တည်ငြိမ်သော အလှတရားရှိကာ လူ့လောကတွင် ပွင့်လန်းနေသော ကြာပန်းတစ်ပွင့်နှင့် တူလှသည်။

သူ့မ၏ သွယ်လျသောခါးလေးမှာ မိုးမခရွက်ကဲ့သို့ နွဲ့နှောင်းနေပြီး လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင််နိုင်ပေသည်။ ရှည်လျားနက်မှောင်သော ဆံနွယ်များကို ခရမ်းနုရောင် ဖဲကြိုးလေးဖြင့် ခပ်လျော့လျော့ စည်းထားရာ သူမ၏ လှပသော ကောက်ကြောင်းများမှာ တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်ကာ ခါးအထိ ကျနေသည်။

သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လက်ကောက်ဝတ်တွင် ခေါင်းလောင်းအစိမ်းရောင်နှစ်လုံး တွဲလဲကျနေပြီး ပန်းချီကားတစ်ချပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော နတ်သမီးလေးတစ်ပါးအလား လှပလှသည်။

ကျန်းချန်က လက်ထဲရှိ ဝိုင်ခွက်ကို ဝှေ့ရမ်းရင်း "ဒီလို ညဥ့်နက်သန်းခေါင်မှာ ဘာကိစ္စရှိလို့ ရောက်လာတာလဲ မိန်းကလေး" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရောက်ရှိလာသူမှာ တခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရှေးမျိုးနွယ်စု၏ ပါရမီရှင် ရှောင်ရှန်းအာဖြစ်သည်။ မှန်ပေသည်။ သူ့ကို ဂူရှန်းအာ ဟု ခေါ်လျှင်လည်း မမှားပေ။

ရှန်းအာသည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "အငယ်တန်း ရှန်းအာက ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်ရှင်" ဟု ဆိုသည်။

"ဟဲ ဟဲ... မင်း ဒီကိုလာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဟိုကောင်လေးအတွက် မဟုတ်လား"ဟု ကျန်းချန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် မေးလိုက်ရင်း ဝိုင်ကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်သည်။

ရှန်းအာက အနည်းငယ်ရှက်သဖြင့် နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ရင်း "ဒါဆိုရင် သခင်လေးက ကျွန်မ မေးချင်တာကို သိနေတာပေါ့" ဟု အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် မေးရှာသည်။

"အရာအားလုံးက ကံကြမ္မာအတိုင်းပါပဲ၊ မင်းက ဧည့်သည်ပဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲကို ဝင်လာခဲ့ပါ"

ကျန်းချန်က ဟိတ်ဟန်မထုတ်ဘဲ ဖိတ်‌ခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ချောင်းလေးများကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် စားပွဲပေါ်ရှိ ဝိုင်အိုးသည် အလိုလို မြင့်တက်လာပြီး ၎င်းတို့ နှစ်ဦး၏ ဝိုင်ခွက်များအတွင်းသို့ ဝိုင်များ ဖြည့်သွင်းလိုက်လေတော့သည်။