အခန်း (၁၂၇-၁၂၈)

အခန်း ၁၂၇ - ဒုတိယတပ်မှူး လင်းချွမ်အား ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခြင်း

ရှောင်ရှန်းအာပင်လျှင် သူမ၏ မျက်ခုံးအစုံကို မပင့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ရှေးဟောင်းအကြီးအကဲ ဂူနန်ဟိုင်သည် လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာများကို ပြောဆိုရန် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုလေထုမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ထူးဆန်းနေရသနည်း။

အကြီးအကဲ ဂူနန်ဟိုင်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က မင်းအမှတ်မထင် ရရှိခဲ့တဲ့ လက်နက်က ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရုတ်ချည်းပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လေလှိုင်းများက အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်နှံ့သွားရာ အားလုံးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ထိုမျှမကသေးဘဲ သိုင်းသူတော်စင်တစ်ဝက်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည့် မန်တျန်းချီပင်လျှင် သူ၏ ကျောပေါ်တွင် ကြီးမားသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ထမ်းထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အရိုးများမှာ တဖျစ်ဖျစ် မြည်ဟီးလာသဖြင့် အလိုလို နောက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်ရလေသည်။

ကျန်းချန်က ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ဂူနန်ဟိုင်ကို တည်ငြိမ်စွာ စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကြယ်လေးပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ကြပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ တူညီနေသော်လည်း အကယ်၍ အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်ကြမည်ဆိုပါက ဂူနန်ဟိုင်အနေဖြင့် အနောက်မြောက်တိုက်ကြီးမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လည်ထွက်ခွာနိုင်ပါ့မလားဆိုသည်မှာ မေးခွန်းထုတ်စရာပင် ဖြစ်သည်။

"အကြီးအကဲ ဂူနန်ဟိုင်၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို စစ်မေးနေတာလား"

ကျန်းချန်၏ ဒိုချီစွမ်းအင်ကိုလည်း ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ဂူနန်ဟိုင်က ပြင်းထန်စွာ စီးဆင်းနေသော မြစ်တစ်စင်းနှင့် တူပါက ကျန်းချန်၏ ဒိုချီစွမ်းအင်မှာ ကျယ်ပြောလှသည့် အဆုံးမရှိသော စကြာဝဠာကြီးနှင့် တူပေသည်။ ထိုနှစ်ခု ထိတွေ့မိသောအခါ ဂူနန်ဟိုင်မှာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား တိုက်ခိုက်ခံရသကဲ့သို့ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်းက မှော်ဆေးဆရာ တစ်ယောက်လား"

ဂူနန်ဟိုင်က အံ့အားသင့်သော အမူအရာဖြင့် "မင်းက ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကြယ်လေးပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်ရုံသာမကဘူး၊ ဒီလောက် ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဘာလဲ၊ အခု သိသွားပြီဆိုတော့ ငါ့ကို ဒီမှာပဲ သတ်ပစ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား"

ဂူနန်ဟိုင်သည် မိမိအနေဖြင့် ကျန်းချန်ကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိရှိသွားသဖြင့် သူထုတ်လွှတ်ထားသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအင်အားလုံးကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ထူးခြားစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ညီလေး ကျန်းချန်၊ ငါ့ကို မြှောက်ပြောလွန်းနေပါပြီ၊ ငါက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်က မင်းရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေသလားဆိုတာကိုပဲ သိချင်တာပါ"

"မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အဲဒီလက်နက်က ငါတို့ ရှေးမျိုးနွယ်စု ပိုင်တာ၊ အကယ်၍ အဲဒါ မင်းလက်ထဲမှာ ရှိနေပြီး ငါတို့ ပြန်ယူရင် မင်းဘယ်လောက်ပဲ တောင်းတောင်း ရှေးမျိုးနွယ်စုက ငြင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

သူပြောသည့် ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်မှာ ရှေးမျိုးနွယ်စုက လေလံပွဲတစ်ခုမှ ရရှိခဲ့သည့် ရတနာဖြစ်သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ဝိညာဉ်စံအိမ်မှ တိုက်ခိုက်ရေး သူတော်စင်တစ်ဦးက ခိုးယူသွားခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် ၎င်း၏ တည်နေရာမှာ ပျောက်ဆုံးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျန်းချန်မှာ ထိုအချိန်က ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သဖြင့် ရှေးမျိုးနွယ်စုဝင်များက သူသည် ထိုလက်နက်ကို ကောက်ယူခဲ့သည်ဟု အစဉ်အမြဲ ထင်မြင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ယနေ့တွင် ထိုကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်အတွက် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်တစ်ခု၏ အရေးပါမှုသည် ကောင်းကင်အဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးပညာ သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်းပညာထက် မလျော့နည်းပေ။ ရှေးမျိုးနွယ်စု ကျွမ်းကျင်သူများက ၎င်းကို အလွန်အလေးထားကြပြီး ရှေးမျိုးနွယ်စု၏ မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲ ဂူယွမ်ကိုယ်တိုင်ကပင် ၎င်းကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရှာဖွေရန် အမိန့်ပေးထားသည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်တာပတ်လုံး မည်သည့်သတင်းမျှ မရရှိခဲ့ပေ။

ကျန်းချန်က ခေါင်းခါရမ်းလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် အဲဒီလက်နက်အကြောင်း ဘာမှမသိသလို မြင်လည်း မမြင်ဖူးဘူး။ အကယ်၍ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကိုမယုံဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်တော့်မှာ ပြောစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အကျိုးဆက်အနေနဲ့က ကျွန်တော် ကျန်းချန်ဟာ ခင်ဗျားတို့ ရှေးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ရန်သူ တရားဝင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာပဲ"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဂူနန်ဟိုင်၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကျန်းချန်၏ ပါရမီမှာ ထူးခြားသည်ဟု မဆိုနိုင်တော့ဘဲ အံ့ဩတုန်လှုပ်ဖွယ်ရာဟုသာ ဆိုရပေမည်။

သူသည် ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်တွင် သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ အကယ်၍ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်ခန့် အချိန်ပေးမည်ဆိုပါက သူသည် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကိုပင် ကျော်တက်သွားနိုင်ချေ ရှိသည်။

ထိုကဲ့သို့သော သူမျိုးကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး သတ်ပစ်သင့်လျှင် သတ်ပစ်၊ မဟုတ်ပါကလည်း ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံသင့်သည်။ ရန်သူ မဖွဲ့သင့်ပေ။

သို့မဟုတ်ပါလျှင် ရှေးမျိုးနွယ်စုများအတွက် ကြီးမားသောဘေးဒုက္ခတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ထိုသို့တွေးတောမိပြီးနောက် ဂူနန်ဟိုင်သည် သူ၏ ယခင်သဘောထားကို ပြောင်းလဲကာ ပို၍ ပျူငှာလာပြီး "ညီလေး ကျန်းချန်၊ မင်း မှားနေပြီ၊ ငါက မေးရုံသက်သက်ပါ၊ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ လက်နက်ကြောင့် မင်းအပေါ် ဒေါသပုံချမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်ရှန်းအာလည်း သက်ပြင်းချမိတော့သည်။ အကြီးအကဲ ဂူနန်ဟိုင်နှင့် သခင်လေးကျန်းချန်တို့ တိုက်ခိုက်ကြမည်ကို သူမ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်ခဲ့ပါက ဂူမျိုးနွယ်စုမှာ လူတိုင်း၏ ဒေါသထားခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

လင်းချွမ်က ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ဂါရဝပြုလျက် "မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲက ညွှန်ကြားထားပါတယ်၊ အကယ်၍ မင်းမှာ အဲဒီ ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက် မရှိဘူးဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်နဲ့အတူ ရှေးမျိုးနွယ်စုဆီကို လိုက်ခဲ့ပါ၊ မင်းဆီမှာ ရှိမရှိဆိုတာကို ချက်ချင်း သိရပါလိမ့်မယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ ရှေးမျိုးနွယ်စုအနေနဲ့ မင်းကို စစ်ဆေးပိုင်ခွင့် ရှိတယ်" ဟု ဆိုသည်။

လင်းချွမ်သည် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ အနက်ရောင် ချေမှုန်းရေးစစ်တပ်သည် ကျန်းချန်ရှိရာသို့ ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ တဟုန်ထိုး တက်လာသည်။

"ငါ အမုန်းဆုံးအရာက ခြိမ်းခြောက်ခံရတာပဲ ဆိုတာ မင်း သိထားသင့်တယ်"

ခွမ်းဟူသော မြည်သံနှင့်အတူ ကျန်းချန်၏ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ ရုတ်တရက် ကွဲထွက်သွားပြီး ပို၍ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာရာ အနက်ရောင် ချေမှုန်းရေးစစ်တပ်မှ ကျွမ်းကျင်သူအားလုံး လွင့်ထွက်သွားကြသည်။

လင်းချွမ်မှာလည်း သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ပြီး တုန်တုန်ရီရီဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ အသက်ရှုသံတစ်ချက်တည်းဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားလေပြီ။ စစ်မှန်သော စွမ်းအားကသာလျှင် ဤသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

ဂူနန်ဟိုင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "မင်း တကယ်ပဲ သူ့ကို အသုံးမဝင်အောင် လုပ်လိုက်တာလား"

"သူက သိပ်ပြီး ရိုင်းပျလွန်းတယ်၊ မင်းတို့ရဲ့ ရှေးမျိုးနွယ်စုကိုယ်စား ငါ သင်ခန်းစာပေးတာ အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ကိုယ့်နေရာကိုယ် မသိတဲ့သူတွေ၊ ငါ တော်တော်လေး လျှော့ပေးထားတယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သိရဲ့လား"

လင်းချွမ်မှာ သွေးများ ဆက်တိုက်အန်နေပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းစွာဖြင့် "ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်... မင်း... မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာလား..."

"မင်းကို မသတ်ခဲ့တာက ငါ့ရဲ့ သဘောထားကြီးမှုပဲ၊ ငါ ခင်ဗျားတို့ ရှေးမျိုးနွယ်စုရဲ့ မသေမျိုး သုံးဦးထဲက တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ အစ်ကို ဂူတောက်နဲ့ ဆုံဖူးတယ်၊ သူ့ကို ထောက်ထားပြီး မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးလိုက်တာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ဖီဆန်ရဲရင်တော့ ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်"

လင်းချွမ်သည် သူ၏ နှလုံးသားမှ နာကျင်မှုကို မခံစားနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ အမြင်အာရုံများ မှောင်မိုက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ သတိလစ်သွားလေသည်။ သူမွေးဖွားလာသည့်‌ နေ့ရက်အတိအကျကို မည်သူမျှမသိကြ‌ချေ။

ဂူနန်ဟိုင်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ကျန်းချန်က ရှေးမျိုးနွယ်စု၏ မသေမျိုး သုံးဦးကို သိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့မှာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ပြီးလျှင် ဒုတိယအဆင့်ရှိသူများဖြစ်ကြပြီး ရှေးမျိုးနွယ်စုအတွင်း အလွန်ထူးခြားသော အဆင့်အတန်းရာထူးရှိသူများ ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ၎င်းတို့ကို အကြီးအကဲများဟု ခေါ်ဆိုရသည်။

ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော ကျန်းချန်က သူတို့ကို မည်သို့ သိနေသနည်းဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်စရာ ဖြစ်သည်။

ဂူနန်ဟိုင်သည် နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောရဲတော့ပေ။ တစ်ဖက်လူက အကြီးအကဲ ဂူတောက်ကို သိနေသဖြင့် သူ လက်လျှော့လိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ သူသည် ဘေးရှိ ရှောင်ရှန်းအာကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီခရီးက အဓိက ရှန်းအာ ရှေးမျိုးနွယ်စုကို ပြန်ဖို့အတွက်ပဲ၊ တခြားဟာတွေက အရေးမကြီးပါဘူး၊ ညီလေး ကျန်းချန်၊ ဒီနေ့အဖြစ်အပျက်တွေကို မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲဆီ အစီရင်ခံပါ့မယ်၊ အကယ်၍ အနာဂတ်မှာ အခွင့်အရေးရှိရင် မင်းကို ရှေးမျိုးနွယ်စုဆီ ငါကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်ပါရစေ"

အကြီးအကဲ ဂူနန်ဟိုင်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး "ရှန်းအာ၊ သွားကြစို့" ဟု ဆိုသည်။

"ရှန်းအာ နားလည်ပါပြီ" ဂူရှန်းအာက သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လျက် မန်တျန်းချီနှင့် အခြားသူများကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကာ သူမ၏ သိုင်းအတောင်ပံများကို ဆင့်ခေါ်၍ အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။ အနက်ရောင် ချေမှုန်းရေးစစ်တပ်ဝင်များကလည်း လင်းချွမ်ကို ထမ်းပိုး၍ ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

အကြီးအကဲ ဂူနန်ဟိုင်သည် ချက်ချင်း ထွက်မသွားသေးဘဲ ဝေဟင်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံဝဲလျက် ရှေ့ရှိ ကျန်းချန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ပညာရှိကြီး၊ မင်း အကြီးအကဲ ဂူတောက်ကို သိ၊မသိတော့ ငါ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လင်းချွမ်က အနက်ရောင် ချေမှုန်းရေးစစ်တပ်ရဲ့ တပ်မှူး ဂူလျဲ့သဘောကျတဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲ၊ အခု မင်း သူ့ကို ဘာမှသုံးမရအောင် လုပ်လိုက်ပြီဆိုတော့ မင်းအတွက် ပြဿနာကြီးကြီးမားမား တက်နိုင်တယ်"

မန်တျန်းချီက အေးစက်စွာဖြင့် "အကြီးအကဲ ဂူနန်ဟိုင်၊ အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ၊ ခြိမ်းခြောက်နေတာလား၊ တခြားသူတွေက မင်းတို့ ဂူမျိုးနွယ်စုကို ကြောက်ချင်ကြောက်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ လဲ့မျိုးနွယ်စုကတော့ မကြောက်ဘူး၊ ငါတို့ မင်းကို အနိုင်မရရင်တောင် မင်းတို့ကို ကြီးမားတဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေ လုပ်ခိုင်းနိုင်သေးတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဟား ဟား ဟား၊ ကျောင်းအုပ်ကြီး မန်တျန်းချီ၊ ခင်ဗျားက ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ၊ ငါက အဖြစ်မှန်ကိုပဲ ပြောပြတာပါ"

ဂူနန်ဟိုင်၏ မျက်ခုံးများ ပြေလျော့သွားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းမွေးကို ပွတ်သပ်လျက် "ငါ ဒီကို လာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က နှစ်ခုရှိတယ်၊ ပထမက ရှန်းအာအတွက်၊ ဒုတိယက ငါတို့မျိုးနွယ်စု ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်အတွက်၊ ညီလေး ကျန်းချန်ဆီမှာ အဲဒီလက်နက် မရှိဘူးဆိုတော့ ငါ့မှာ ပြောစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး"

"နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့၊ မကြာခင်မှာ ငါတို့ပြန်တွေ့ကြလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်”

အခန်း (၁၂၈) - ချစ်စရာကောင်းသော အစိမ်းရောင် အကြေးခွံလေးများ

ဂူနန်ဟိုင် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မန်တျန်းချီက အေးစက်စက် ရယ်လိုက်သည်။ ရှေးမျိုးနွယ်စုက တကယ့်ကို ဇွဲကောင်းကြပေသည်။

ရှေးမျိုးနွယ်စု၏ အင်အားမှာ မသေးလှသော်လည်း ဂူနန်ဟိုင် တစ်ယောက်တည်းက ရှေးမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို ကိုယ်စားမပြုနိုင်ပေ။ ထို့အတူ သူသည်လည်း လဲ့မျိုးနွယ်စုမှ မန်တျန်းချီကိုလည်း သတိထားရပေသည်။ အဆုံးတွင်တော့ မန်တျန်းချီသည် လဲ့မျိုးနွယ်စု၏ ဝါရင့်အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး မရေရာသော သဲလွန်စတစ်ခုအတွက်နှင့် လဲ့မျိုးနွယ်စုအား အခက်တွေ့အောင် လုပ်ဆောင်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။

လဲ့မျိုးနွယ်စု၏ မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲ လဲ့ယင်းမှာလည်း အညံ့စားမဟုတ်ပေ။ သူသည် ဤတိုက်ကြီးပေါ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ ဂုဏ်သတင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အစွမ်းနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စု ရှစ်စုအနက် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုတစ်ခုသာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ကျန်မျိုးနွယ်စုများမှာမူ ဘေးကင်းစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ထိုဆက်ဆံရေးကြောင့်သာ သူတို့သည် ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်နိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

တွင်းရေနှင့် မြစ်ရေ မရောယှက်ကြသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် မျိုးနွယ်စုများအကြား စစ်ပွဲတစ်ခုကို နှိုးဆွပေးခြင်းမှာမူ အကျိုးထက် အပြစ်က ပိုများပေလိမ့်မည်။

"အစ်ကို ကျန်းချန်... ရှေးမျိုးနွယ်စုရဲ့ မသေမျိုး သုံးဦးထဲက တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ဂူတောက်ကို သိလား၊ သူက ကြယ်ခုနစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင် အဆင့်ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ပဲ"

ဂူတောက်၏ အမည်မှာ လူငယ်မျိုးဆက်များအတွက် စိမ်းနေနိုင်သော်လည်း ဤဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများအတွက်မူ အလွန်ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှေးမျိုးနွယ်စု၏ အထွတ်အထိပ် အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ၏ အစွမ်းမှာ လဲ့မျိုးနွယ်စု၏ ဝါရင့်အကြီးအကဲပြီးလျှင် ဒုတိယသာ ဖြစ်ကာ လဲ့ယင်း၏ အစွမ်းကိုပင် နီးပါးမီပေသည်။

မန်တျန်းချီက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါ သူ့ကို တစ်ခါဆုံဖူးတယ်" ဟု ကျန်းချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဂူတောက်က ကြယ်ခုနစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင် အဆင့်နှောင်းပိုင်းမှာ ရှိနေတဲ့သူဖြစ်ပြီး ဒိုချီတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ထိပ်တန်းအဆင့်မှာ ရှိနေတဲ့သူပဲ၊ သူ့ရဲ့ အစွမ်းကို လျှော့တွက်လို့မရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက လူဆိုးတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားမျိုးကိုတော့ သည်းမခံနိုင်တဲ့သူပဲ"

ယခင် တွေ့ဆုံမှုမှတစ်ဆင့် ဂူတောက်၏ စရိုက်နှင့် အတွေးအခေါ်များကို သိရှိခဲ့ရသဖြင့် ကျန်းချန်က ထိုလူမှာ အဆင်ပြေသည်ဟု ယူဆမိသည်။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ၏ ရှေးရိုးစွဲဆန်လွန်းသော စရိုက်မှာမူ ပြောစရာမရှိအောင်ပင် ဖြစ်ရသည်။

မန်တျန်းချီမှာ လက်မထောင်၍ ချီးကျူးရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။ အကယ်ဒမီကျောင်း၏ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိမှာ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အစွမ်းထက်သူများစွာနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ ကြယ်သုံးပွင့် သိုင်းသူတော်စင် အဆင့်ထက် မကျော်လွန်ခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုနှင့် လူအများအပေါ် ဆက်ဆံပုံ ကွာခြားချက်ကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းချန်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး "အခုတော့ ငါ့ရဲ့ ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းကို လာခဲ့တဲ့ ခရီးက ပြီးဆုံးသွားပြီ၊ နောက်နောင် အခွင့်အရေးရရင် ထပ်လာခဲ့ပါဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မန်တျန်းချီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည်လည်း အကယ်ဒမီတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ယခုအချိန်မှာ ထွက်ခွာရန် အချိန်တန်ပေပြီ။ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ချိန်တွင် တစ်ဖက်လူက သူ့အား အံ့အားသင့်စရာများ ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်မိသည်။

"ညီလေး ကျန်းချန်"

ထွက်ခွာတော့မည့် ကျန်းချန်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ လှည့်ကာ "ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

မန်တျန်းချီက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီးနောက် လက်အုပ်ချီကာ ဂါရဝပြုရင်း "ငါတို့ ဘယ်အချိန်မှာ ပြန်တွေ့ကြမလဲ မသိဘူး၊ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိကြီးကို လေးလေးစားစား နှုတ်ဆက်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းချန်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဟား ဟား... သတ္တဝါအားလုံးဟာ ဆင်းရဲဒုက္ခ ကင်းဝေးပြီး ပျော်ရွှင်မှုရှိဖို့ ကံကြမ္မာရှိတယ်၊ ကံတရားက ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့မှာ ပြန်တွေ့ကြဦးမှာပါ၊ မန်တျန်းချီ... ငါတို့ တစ်နေ့မှာ ပြန်ဆုံကြမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် မန်တျန်းချီ၏ စကားမှာ မမှားပေ။ သူ ဤတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားလာရန် အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်ခန့် ကြာပေလိမ့်မည်။ ဆယ်နှစ်အကြာတွင် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပြီး ကျန်းချန်သည်လည်း ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေနိုင်ပေသည်။

နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်လည်တွေ့ဆုံချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးကြား ကွာဟချက်မများရန်သာ မျှော်လင့်ရပေသည်။

"ဇီယန်... ငါတို့ သွားကြမယ်" ကျန်းချန်က အဝေးမှလှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ဤမိန်းကလေးကိုသာ ဤနေရာ၌ မေ့ကျန်ခဲ့လျှင် သူမမှာ တစ်ဖန် ဒေါသတကြီး သောင်းကျန်းနေပေလိမ့်မည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ဇီယန်မှာ ရတနာပုံကြီးကို သယ်ကာ ကျန်းချန်ရှိရာသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလာနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာအရ ဤခရီးစဉ်က သူ့အတွက် များစွာ‌ အကျိုးရှိခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သူမနောက်မှ လိုက်ပါလာသော အဘိုးကြီး ဟောင်မှာမူ သိသိသာသာ အိုမင်းသွားပုံရပြီး သူ၏ လမ်းလျှောက်ပုံမှာလည်း လူတစ်ကိုယ်လုံး အင်အားကုန်ခမ်းနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ကျန်းချန်လည်း မတတ်နိုင်သည့်အဆုံး အဆင့်ရှစ် မှော်သားရဲအမြုတေ တစ်ခုကို ထုတ်ယူ၍ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ သူ့ကို တစ်စက္ကန့်မျှပင် အေးအေးဆေးဆေး မနေစေရပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏လက်ထဲတွင် အရည်အသွေးမြင့် မှော်အမြုတေများ ရှိနေသဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤမိန်းကလေးအား ဤနေရာ၌ ထားခဲ့ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။

အကြီးအကဲ ဟောင်မှာ သူ၏လက်ထဲမှ အဆင့်ရှစ် မှော်သားရဲအမြုတေကို ကြည့်ရင်း တက်ကြွသွားကာ "ပညာရှိကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

ကျန်းချန်သည် အားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ ဇီယန်ကလည်း ကိုယ်ကို တစ်ချက် လှုပ်ခါလိုက်ရာ ခရမ်းရောင် သိုင်းအတောင်ပံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်တွင်မူ ဗောဓိစေ့ကို ဝါးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဗောဓိစေ့မှာ စားရခက်သော်လည်း စားလို့ကောင်းသော အစားအစာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲ စူးချန် ဦးဆောင်သော အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ရင်း "ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိကြီးကို ရိုသေစွာ ပို့ဆောင်အပ်ပါတယ်..." ဟု ဆိုကြသည်။

ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ဇီယန်က ကျန်းချန်၏ ပခုံးကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း သူမ ရရှိလာသမျှကို ထုတ်ပြကာ "အစ်ကို ကျန်းချန်... ဒီတစ်ခေါက်တော့ ညီမ အဘိုးကြီးဟောင်ရဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ အားလုံးကို ခူးလာခဲ့တယ်၊ အပင်တွေ သန်စွမ်းဖို့အတွက် မြေကြီးပါ တစ်ခါတည်း သယ်လာခဲ့တယ်" ဟု ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချန်က သူ၏ လက်ချောင်းများကို အနည်းငယ် လှုပ်ရမ်းကာ ရှေ့က ရတနာအားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ အဖိုးတန်ပစ္စည်း အချို့ပါသော်လည်း အများစုမှာ အဆင့်ခြောက် သို့မဟုတ် အဆင့်ခုနစ် ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ အဆင့်ရှစ် မှော်သားရဲအမြုတေနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကွာခြားချက်ကြီးမားလှပေသည်။

သို့သော် အချို့သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များမှာ ဆေးလုံးဖော်စပ်ရန် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သဖြင့် အရှုံးမရှိဟု ဆိုရပေမည်။

တစ်ရက်မပြည့်မီ အချိန်အတွင်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ မက်မွန်ပွင့်တောင်တန်းသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ဤသည်မှာ သိုင်းသူတော်စင် အဆင့်ရှိသူတစ်ဦး၏ အားသာချက်ပင် ဖြစ်သည်။ မိုင်ပေါင်း သောင်းချီသော ခရီးကို နေ့တစ်ဝက်ဖြင့် ဖြတ်သန်းနိုင်သည်။ အကယ်၍ အခြား သိုင်းဘိုးဘေး အဆင့်ရှိသူသာ ဖြစ်ပါလျှင် နှစ်လခန့် ကြာပေလိမ့်မည်။

ဒါဟာ ကွာဟချက်တစ်ခုပါပဲ။

လေပြေ လေညင်းတစ်ခုတိုက်လာပြီး အေးမြလန်းဆန်းလာစေကာ လူကို ကောင်းကင်ဘုံဗိမာန်သို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ ဤနေရာကဲ့သို့သော အိမ်မျိုး မရှိပေ။ မိမိကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးထားသော မက်မွန်ခြံနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော နေရာမှာ မည်သည့်နေရာမျှ မရှိပေ။

ကျန်းချန်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ငြိမ်သက်စွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူ၏ ညာလက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ခူးလာခဲ့သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များမှာ မြေကွက်လပ်တွင် အစီအရီ စိုက်ပျိုးလိုက်သည်။ ဤနေရာမှာ ဒိုချီစွမ်းအင် ကြွယ်ဝသဖြင့် အပင်များမှာ သန်စမ်းစွာ ကြီးထွားနိုင်ပြီး အရည်အသွေးမြင့်မားသောဆေးလုံးများကိုလည်း ထုတ်ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဆူညံသံကို ကြားသောအခါ ချင်းလင်းမှာ အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူအား "ဆရာ... ပြန်ရောက်ပြီလား" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကျန်းချန်က ချင်းလင်း၏ ဆံပင်များကို အချစ်ပိုစွာဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လေလံပွဲမှ ရရှိလာသော အဆင့်ခုနစ် ယင်-ယန် နဂါးဆေးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ချင်းလင်း... မင်း ဒီအဆင့်ခုနစ် ယင်-ယန် နဂါးဆေးလုံးကို သောက်သင့်တယ်၊ ဒါက နောင်မှာ အရေးပေါ်အခြေအနေမှာ အဆင့်တက်ဖို့အတွက် အကူအညီဖြစ်လိမ့်မယ်"

သူမ၏ ဆရာလက်ထဲမှ နဂါးမျက်စိခန့်ရှိသော ဆေးလုံးကို ကြည့်ရင်း ချင်းလင်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ "ဆရာ... ဒါက တစ်လုံးတည်းလား၊ နတ်သမီးဆရာဝန်မလေးရော ဘာစားရမလဲ"

သူမကြောင့် နတ်သမီးဆရာဝန်မလေးမှာ ဘာမျှ မရရှိဘဲ ဖြစ်သွားမည်ကို သူမ စိုးရိမ်မိခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမ၏ ဆရာကသာ မျက်နှာလိုက်နေလျှင် သူမသည် ဤဆေးလုံးကို ဝေခွဲမရဘဲ လက်လွှတ်ရန်ပင် ဝန်လေးမည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းချန်က သဘောကောင်းသော ချင်းလင်းကို ကြည့်၍ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ အမြဲတမ်း အခြားသူများအတွက် ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးတတ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ ရှားပါးလှသည့် စရိုက်ကောင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ဤအချက်မှာ ကျန်းချန်အား စိုးရိမ်စေသည့်အချက်လည်း ဖြစ်သည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် ချင်းလင်းတစ်ယောက်တည်း တိုက်ကြီးကို ဖြတ်၍ ခရီးသွားသောအခါ လှည့်ဖြားတတ်သော လူများနှင့် ဆုံတွေ့ပါလျှင် သူမ၏ ထိုအကျင့်မှာ သူမအား ဒုက္ခပေးနိုင်ပေသည်။

"မစိုးရိမ်နဲ့၊ နတ်သမီးဆရာဝန်မလေးက ဒီအဆင့်ခုနစ် ယင်-ယန် နဂါးဆေးလုံးနဲ့ မသင့်တော်ဘူး၊ ငါ့မှာ သူမအတွက် တခြားအဆိပ်ဆေးလုံးတွေ ရှိတယ်၊ မင်း စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ သောက်လို့ရတယ်"

"မမ ချင်းလင်း... အကယ်၍ မမ မစားချင်ရင် ညီမကို ပေးလိုက်ပါ၊ ညီမ ကူစားပေးဖို့ အဆင်သင့်ပဲ"

ဇီယန်မှာ ယင်-ယန် နဂါးဆေးလုံးကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေပြီး အဆင့်ခုနစ် ဆေးလုံး၏ အရသာမှာ မည်သို့ရှိသည်ကို စမ်းသပ်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပေတော့သည်။