ခုခံမှု
Vol. 80 Ch. 832
နေနှလုံးသားကို ယူဆောင်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ကမ္ဘာ့ဆန္ဒ တည်ရှိရာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။
ကမ္ဘာ့ဆန္ဒကို သွားရှာစဉ်က ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ မရှိနိုင်တော့ဘူးလို့ သူ ထင်ထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ထားတာကတော့ ဒီတစ်ခေါက် အဖြစ်အပျက်က အရင်က အဖြစ်အပျက်အားလုံး ပေါင်းလိုက်တာထက်တောင် ပိုပြီး ကြီးမားနေခဲ့သည်။
အတော်ကြာအောင် လုံးပန်းခဲ့ပြီးမှ သူဆိုတဲ့ ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူက စကြာဝဠာ ကို ဝါးမြိုမယ့် တကယ့် တရားခံအစစ် ဖြစ်နေတာပင်။
သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်တဲ့ စနစ် နှစ်ခု ဟာလည်း ကမ္ဘာ့အရှင်နဲ့ ကျွင်းချန်ချင်းတို့ နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းဖန်တီးထားတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်နေသည်။
အမှန် ပြောရရင် ဒါက သူ့အတွက် လက်ခံရ တော်တော်ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စပင်။
သူ့ပါးစပ်ကသာ ဇာတ်လိုက် အရှိန်အဝါ ရှိသူလို့ ဝန်မခံခဲ့တာ၊ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ သူဟာ တခြားကမ္ဘာက လာသူဖြစ်လို့ ဒီကမ္ဘာမှာ အထူးခြားဆုံးနဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တည်ရှိမှုလို့ ထင်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စနစ် နှစ်ခု လိုမျိုး ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်နိုင်တဲ့ အရာရှိနေလို့လေ။
ဒါပေမဲ့ အခုမှ သူ သိလိုက်ရတာက သူကိုယ်တိုင်လည်း ဒီကြီးမားလှတဲ့ စစ်တုရင်ခုံ ပေါ်က နယ်ရုပ် တစ်ရုပ်သာ ဖြစ်နေတာပင်။
ဒါက လုချန်းကျီ သေခါနီးအချိန်မှာ ထန်ထျန်းကို အဲ့ဒီဓားချက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောသွားခဲ့တဲ့ "မင်းလည်း နယ်ရုပ်တစ်ရုပ်ပဲ" ဆိုတဲ့ စကားကို ပြန်သတိရစေသည်။
လုချန်းကျီတောင် မြင်ခဲ့တဲ့ အမှန်တရားကို သူကတော့ အခုထိ ဝန်မခံချင်ဘဲ ငြင်းဆန်နေခဲ့မိသည်။
ဟင်းလင်းပြင်ထဲကနေ ထွက်လာပြီးနောက် ထန်ထျန်း သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။
ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ နယ်ရုပ်ဆိုလည်း နယ်ရုပ်ပေါ့။
နယ်ရုပ်ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် သူက အစွမ်းအထက်ဆုံး နယ်ရုပ် ဖြစ်အောင် လုပ်မည်။
ပြီးတော့ နယ်ရုပ်ဆိုတာကရော ဘယ်တော့မှ စစ်တုရင်ခုံ ပေါ်ကနေ ခုန်မထွက်နိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။
ဒီမှောင်မိုက်နေတဲ့ စစ်တုရင်ခုံ ထဲမှာ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်မယ့် အလင်းတန်းလေး တစ်ခုကို သူ သေချာပေါက် ရှာဖွေသွားမည်။
အနည်းဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ မူလ ရည်ရွယ်ချက်က တစ်နည်းတစ်ဖုံ အောင်မြင်သွားပြီလို့ ပြောလို့ရသည်။
တွင်းနက် ဆိုတာ စနစ် ပဲ ဖြစ်ပြီး အဲ့ဒါက သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေသည်။
ပြီးတော့ သဘာဝမျိုးစေ့၊ နေနှလုံးသား၊ လနှလုံးသား တွေကလည်း သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေသည်။
ကျွင်းချန်ချင်းနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့အတွက် သူကတော့ အပြည့်အဝ အားသာချက် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါဆိုရင် အခုတော့ ကမ္ဘာ့အရှင်ရဲ့ အစီအစဉ် က တကယ်ပဲ ဘာလဲဆိုတာကို အရင်ဆုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိအောင် လုပ်ရမည်။
စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီးနောက် ထန်ထျန်းက လက်ချောင်းလေးကို တောက်လိုက်ရာ စကြာဝဠာ ယဇ်ပလ္လင် ရဲ့ ကောင်းကင်ထက်မှာ ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူနဲ့ နေနတ်ဘုရားက ဒီနေရာကနေ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ ဝင်သွားတာဖြစ်လို့ ထွက်လာတဲ့ နေရာကလည်း ဒီမှာပဲ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထန်ထျန်းက ထွက်သွားပြီဖြစ်တဲ့ လုံကျိုကျိုးဟာ ဘယ်အချိန်က ပြန်ရောက်နေမှန်း မသိတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။
သူ့နဲ့အတူ ရှို့ကျွင်း ကျိကျွင်း လည်း ပါလာသည်။
ထန်ထျန်း ပေါ်လာတာကို မြင်တော့ လုံကျိုကျိုးနဲ့ ရှို့ကျွင်းက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။
"မင်း ပြန်လာပြီလား"
"ဟင်... နေနတ်ဘုရားကရော"
နေနတ်ဘုရားရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို မမြင်ရတာကြောင့် လုံကျိုကျိုးက နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။
ထန်ထျန်း ခေတ္တ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ "သူက တခြားကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေလို့... လောလောဆယ်..."
"တော်တော်ကြာတဲ့အထိ ပြန်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး ထင်တယ်"
လုံကျိုကျိုးရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ "ဪ..." ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
"မင်းတို့ ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ"
ထန်ထျန်း မေးလိုက်သည်။
လုံကျိုကျိုးက ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "ငါက ရှို့ကျွင်းနဲ့အတူ သင့်တော်တဲ့ နေရာလေးတစ်ခု ရှာပြီး အနားယူမလို့ပဲ"
"ဒါပေမဲ့ ပြန်သွားကြည့်တော့မှ..."
"ဒီကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သွားပြီပဲ"
ထန်ထျန်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။
"မင်း သွားချင်တဲ့ နေရာ သွားလို့ရတာပဲ၊ ငါက တားနေလို့လား"
လုံကျိုကျိုးက ရယ်မောလျက် "အဲ့ဒါက မတူဘူးလေ"
"ငါတို့မှာ စာချုပ် တွေ ရှိတယ်၊ ငါက မင်းရဲ့ နယ်မြေကို စိတ်ကြိုက် လာလို့ မရဘူး"
"ဒါပေမဲ့ မင်းက ခွင့်ပြုတယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့က စိတ်ကြိုက် နေလို့ ရပြီပေါ့၊ ဟားဟား"
ထန်ထျန်း စိတ်ပျက်သွားမိသည်၊ ဒီလူက ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ၊ အားလွန်းနေတာလား မသိပေ။
"ဒါနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အစီအစဉ်... ဘယ်လိုလဲ"
"အဲ့ဒီအရာကို ရှာတွေ့ပြီလား"
လုံကျိုကျိုး မေးလိုက်သည်။
ထန်ထျန်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
"ရှာတွေ့ပြီ"
"ဒါပေမဲ့... ထင်ထားတာနဲ့တော့ နည်းနည်း ကွဲပြားနေတယ်"
လုံကျိုကျိုးက အကဲခတ်တဲ့ လေသံဖြင့် မေးသည်။ "ထိန်းချုပ်လို့ မရဘူးလား"
ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါလျက် "အခြေအနေက နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးနေတယ်"
"နေနတ်ဘုရား ထွက်သွားတာကလည်း ဒီကိစ္စအတွက်ပဲ"
"အခုတော့ ငါ စကြာဝဠာ ကျင့်ကြံခြင်းကွင်းပြင် ဘက်ကို သွားပြီး လမ်းစ ထပ်ရှာကြည့်မလို့"
"မင်း လိုက်မလား"
လုံကျိုကျိုးက လက်ကို မြန်မြန် ခါပြလိုက်သည်။ "တော်ပြီ တော်ပြီ"
"မင်းနဲ့ ကမ္ဘာ့အရှင် ကြားက ကိစ္စတွေကို ငါ မစွက်ဖက်ရဲဘူး"
"လိုက်သွားရင်လည်း အနှောင့်အယှက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"
"ကျန်ရှိနေတဲ့ အချိန်လေးမှာ ရှို့ကျွင်းနဲ့အတူ ဘဝကိုပဲ ကောင်းကောင်း ကုန်ဆုံးလိုက်ပါတော့မယ်"
ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အစကတည်းက ဒီလို လုပ်သင့်တာ"
"ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပဲ၊ ငါ တစ်ယောက်တည်း သွားလိုက်မယ်"
"ဒီကမ္ဘာမှာ မင်းတို့ သွားချင်တဲ့နေရာ သွားပါ၊ လုပ်ချင်တာ လုပ်၊ ငါ ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူး"
လုံကျိုကျိုးက ချက်ချင်း ပြုံးသွားသည်။
"ကောင်းပြီ"
"မင်း ဒီလို ပြောရင် ရပြီ"
ထန်ထျန်း ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီးနောက် လက်ချောင်းလေး တောက်ကာ စကြာဝဠာ ယဇ်ပလ္လင် အထက်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
လုံကျိုကျိုးက ထန်ထျန်း ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ နေရာကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေပြီး အတော်ကြာမှ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အစားထိုး ဝင်ရောက်လာတာကတော့ တည်ငြိမ်ပြီး လေးနက်တဲ့ ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။
"ရှင် ဘာလို့ သူ့ကို အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့တာလဲ"
ရှို့ကျွင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။
လုံကျိုကျိုးက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောကာ "သူက နေနတ်ဘုရားနဲ့အတူ ထွက်သွားတာ၊ နေနတ်ဘုရားရဲ့ အခြေအနေကို သူက ငါ့ထက် ပိုသိမှာပေါ့"
"အသက် စွမ်းအားတွေ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကုန်ဆုံးသွားပြီး သေ ဆုံးခါနီး အခြေအနေကို ရောက်နေတာ..."
"ဒါပေမဲ့ သူကတော့ နေနတ်ဘုရားက ကိစ္စအချို့ကြောင့် ထွက်သွားတယ်လို့ ပြောတယ်..."
ရှို့ကျွင်း ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ "ရှင်ပြောချင်တာက နေနတ်ဘုရား တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီ ဆိုတာလား"
လုံကျိုကျိုး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
"ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းက နေမင်းနဲ့ တိုက်ရိုက် ဆက်နွယ်နေတယ်"
"နေမင်းမှာ ထူးခြားတဲ့ အပြောင်းအလဲ ရှိတာနဲ့ ငါ သိနိုင်တယ်"
"ဝူချန်း ကျိကျွင်း ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကတော့ လမင်းနဲ့ ဆက်နွယ်နေတာ၊ ငါနဲ့ သဘောတရား တူတယ်"
"အရင်က ဝူချန်း ကျိကျွင်းနဲ့ ငါ စကားပြောဖူးတယ်၊ လနတ်သမီး သေ ဆုံးသွားတဲ့ အချိန်မှာ သူ ဘယ်လို ခံစားခဲ့ရလဲ ဆိုတာကိုပေါ့"
"အခု ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်ကလည်း သူမ ခံစားခဲ့ရတာနဲ့ အတူတူပဲ"
"နေနတ်ဘုရား... တကယ်ပဲ ပြန်လာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
ရှို့ကျွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ဒါဆို ရှင်က ခုခံမှု အင်အားစု ဖွဲ့စည်းမယ့် ကိစ္စကိုလည်း ထန်ထျန်းကို မပြောတော့ဘူးပေါ့"
လုံကျိုကျိုး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
"အကယ်၍ သူက အမှန်အတိုင်း ပြောခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ သူ့ကို ဆက်ပြီး ယုံကြည်နေဦးမှာပါ"
"ဒါပေမဲ့ သူက အရမ်းကို ညံ့ဖျင်းတဲ့ ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးသွားတယ်"
"နေနတ်ဘုရား သေ ဆုံးသွားတာက ထန်ထျန်းနဲ့ တိုက်ရိုက် ပတ်သက်နေလိမ့်မယ်လို့ သံသယဝင်စရာ အကြောင်း ရှိနေတယ်"
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ကမ္ဘာ့အရှင်တောင် သစ္စာဖောက်သွားတာပဲ"
ရှို့ကျွင်း ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ထန်ထျန်းသာ မရှိရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ အင်အားလေးနဲ့ ကျွင်းချန်ချင်းကို ဘယ်လို တိုက်နိုင်မှာလဲ"
"ပြီးတော့ အကယ်၍ ထန်ထျန်းကလည်း ကျွင်းချန်ချင်းဘက်မှာ ရပ်တည်နေရင် ကျွန်မတို့အတွက် အောင်မြင်နိုင်ခြေ ရှိပါဦးမလား"
လုံကျိုကျိုး သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
"အောင်မြင်မှာ မဟုတ်လို့ မလုပ်တော့ဘူးလား"
"ဒီစစ်တုရင်ခုံ ပေါ်က နယ်ရုပ်တွေက သူတို့လို အမြင့်ဆုံး တည်ရှိမှုတွေပဲ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး"
"ငါတို့ရဲ့ အင်အားက အရမ်းကို သေးငယ်ပြီး အခြေအနေကို မပြောင်းလဲနိုင်ဘူး ဆိုပေမဲ့..."
"ငါတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလို့ သက်ရှိ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ရင် အဲ့ဒါကပဲ တန်ဖိုးရှိတာပါပဲ"
"အကယ်၍ ငါ သေရမယ်ဆိုရင်လည်း အဲ့ဒါက စစ် မြေပြင်မှာပဲ ဖြစ်ရမယ်"
သူ့ရဲ့ အသံက တည်ငြိမ်နေပေမဲ့ အဲ့ဒီထဲမှာ ပါဝင်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေကတော့ အလွန်ကို ခိုင်မာ လှသည်။
ရှို့ကျွင်းလည်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်ကတော့ အမြဲတမ်း ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်သလို ပုံစံမျိုး လုပ်နေတာ၊ ကျွန်မကတော့ ရှင် တကယ်ပဲ ဒီကမ္ဘာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလို့ ထင်နေတာ"
လုံကျိုကျိုးက ခေါင်းခါလျက် ပြောသည်။ "အချို့ အရာတွေက အပြင်ပန်းမှာ ပြနေဖို့ မလိုဘူး"
"ပြီးတော့ ငါ ယုံကြည်တာက ငါနဲ့ စိတ်တူကိုယ်တူ ရှိတဲ့လူတွေ အများကြီး ရှိနေမှာပါ"
"ငါတို့တွေ အင်အားစု တစ်ခုကို သေချာပေါက် ဖွဲ့စည်းနိုင်မှာပါ"
ရှို့ကျွင်းက ပြုံးလျက် လုံကျိုကျိုးရဲ့ လက်မောင်းကို တွဲလိုက်သည်။
"ကျွန်မကတော့ ရှင့်ဘေးမှာ အမြဲ ရှိနေမှာပါ"