မင်းကတော့ တကယ်ကို အရိုက်ခံချင်နေတာပဲ
Vol. 80 Ch. 835
ကျင့်ကြံခြင်းကွင်းပြင်ရဲ့ ကောင်းကင်ထက်မှာ မိုးကြိုးတွေက တဂျိန်းဂျိန်း မြည်ဟည်းနေသည်။
ဒါတွေက အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားတွေပင်။
ထန်ထျန်းက လက်ကို တစ်ချက် တောက်လိုက်ရာ သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာ မမြင်ရတဲ့ အကာအကွယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မိုးကြိုးတွေထဲကို ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
မကြာခင်မှာပဲ သူက ကမ္ဘာ့အရှင်ရဲ့ ရုပ်ထုကြီးရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရပ်လိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူ မထင်မှတ်ထားတာက ကမ္ဘာ့အရှင်ရဲ့ မျက်နှာတည်ရှိရာ နေရာမှာ နောက်ထပ် စွမ်းအားအလွှာတစ်ခုက ဖုံးအုပ်ထားပြီး သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်အစစ်အမှန်ကို လုံးဝ မမြင်ရအောင် ကွယ်ထားပြန်တာပင်။
"အယ်..."
ထန်ထျန်း အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားမိသည်။
ဒီလူက ဘယ်လောက်တောင် လူကြားထဲ ထွက်မပြရဲဖြစ်နေလို့ သူ့မျက်နှာကို အတင်းအကျပ် ဖုံးကွယ်ထားရတာလဲ။
ဒါမှမဟုတ် ကလေးတွေ မြင်ရင် လန့်ငိုသွားမလောက်အောင်ပဲ ရုပ်ဆိုးလွန်းနေလို့လား။
ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး ဖုံးကွယ်ထားလေလေ၊ ထန်ထျန်းက ကမ္ဘာ့အရှင် ဘယ်လိုရုပ်မျိုးလဲဆိုတာကို ပိုပြီး စပ်စုချင်လေလေ ဖြစ်လာသည်။
ကမ္ဘာ့အရှင်ရဲ့ "မျက်နှာဖုံး" ကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက အဲ့ဒါဟာ ဒီကမ္ဘာပေါ်က ဘယ်စွမ်းအားမျိုးနဲ့မှ မတူတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။
စိမ်းသက်နေတဲ့ တည်ရှိမှုမျိုးပင်။
ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာသည်။ အခုအချိန်မှာ ထန်ထျန်းက တစ်ကမ္ဘာလုံးရဲ့ ထိပ်ဆုံးနေရာမှာ ရပ်တည်နေသူဖြစ်ပြီး ဖန်ဆင်းရှင် နတ်ဘုရား စွမ်းအား ကိုတောင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖူးတာကြောင့် သူ မသိတဲ့ စွမ်းအားဆိုတာ မရှိသလောက်ပင်။
သူ့မှာ ပြင်းထန်တဲ့ အာရုံတစ်ခု ရလိုက်တာကတော့ အကယ်၍ ကမ္ဘာ့အရှင်က ဒီမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါက ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ မျက်နှာဖုံး အောက်မှာပဲ ရှိနေမှာ သေချာသည်။
"ဒါဆို မင်း ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ရအောင်"
ထန်ထျန်းက လက်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ မူလ စွမ်းအား တွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုမျက်နှာဖုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
သူက တော်တော်လေး သတိထားနေခဲ့သည်။ ရုပ်ထုကိုယ်ထည် ကို ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်တာကြောင့် အလွန်နူးညံ့တဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး မျက်နှာဖုံးကို တစ်ဖြည်းဖြည်းချင်း ခွာထုတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းတာက အဲ့ဒီစွမ်းအားက ဆန်းကြယ်ပေမဲ့ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်နေတာမျိုး မဟုတ်တာကြောင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ချေဖျက်လို့ ရနေသည်။
အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကမ္ဘာ့အရှင်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ အလွှာက ပိုပြီး ပါးလွှာလာကာ သူ့ရဲ့ ရုပ်သွင်အကြမ်းဖျင်းကို ဝေဝါးဝါး မြင်လာရပြီ ဖြစ်သည်။
ထန်ထျန်းက သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကို ထပ်ပြီး လျှော့ချလိုက်ကာ ပိုပြီး နူးညံ့အောင် လုပ်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ တစ်နာရီ ခန့် ကြာပြီးနောက် အဲ့ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ထန်ထျန်းက လုံးဝ ချေဖျက်လိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူက ကမ္ဘာ့အရှင် ဘယ်လိုရုပ်မျိုးလဲဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ ရုပ်ထုရဲ့ မျက်နှာပိုင်းက ရုတ်တရက် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ အက်ကွဲသွားတော့သည်။
သေးငယ်တဲ့ အက်ကြောင်းပေါင်းများစွာက ကမ္ဘာ့အရှင်ရဲ့ မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ အပိုင်းအစလေးတွေ ဖြစ်ကာ မိုးကြိုးတွေထဲကို ကြေမွ သွားခဲ့သည်။
"အယ်..."
ထန်ထျန်း နောက်တစ်ကြိမ် မှင်သက်သွားပြန်သည်။
မျက်နှာဖုံး နောက်ကွယ်က ရုပ်ထုကို ထိခိုက်မှာ စိုးလို့ သူ အရမ်း သတိထားခဲ့တာတောင် ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဒါက သူနဲ့ မဆိုင်ပေ။ ကမ္ဘာ့အရှင်က မျက်နှာဖုံးကို မချ ခင်ကတည်းက ဖုံးကွယ်တဲ့ နည်းလမ်းအချို့ လုပ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က မျက်နှာဖုံးကို ထိလိုက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက အလိုအလျောက် အက်ကွဲသွားမှာ ဖြစ်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်အစစ်အမှန်ကို မြင်ခွင့်မပေးတာပင်။
"တကယ်ကြီး ဒီလောက်အထိ လုပ်ဖို့ လိုလို့လား"
"ဘယ်လောက်တောင် လူမမြင်ရဲ ဖြစ်နေတာလဲ"
ထန်ထျန်း တကယ်ကို ဘာပြောရမှန်း မသိတော့။ ဒီလို လူမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပေ။
ဒီလို ကိစ္စမျိုးပေါ်မှာ အချိန်နဲ့ လူအားကို ဒီလောက်အထိ အသုံးချထားတာပဲ။
တကယ်ကို အား လွန်းနေတာပဲ။
အက်ကွဲသွားတဲ့ ရုပ်ထုရဲ့ မျက်နှာပိုင်းကို ကြည့်ပြီး ထန်ထျန်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
မျက်နှာဖုံး နောက်ကွယ်မှာလည်း ရုပ်ထုသက်သက်ပဲ ရှိနေပြီး ထူးခြားတဲ့ အရာ ဘာမှ ရှိမနေပေ။
သို့သော် ထန်ထျန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ထွက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ ကမ္ဘာ့အရှင်ရဲ့ မျက်နှာ အပိုင်းအစတွေ ကြေမွ သွားတာနဲ့အတူ စာတန်းတစ်တန်းက သူ့မျက်စိရှေ့မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။
စာသားရဲ့ အကြောင်းအရာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ထန်ထျန်း တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီစာသားတွေက သူ့အတွက် အမှတ်ရစရာ အရမ်းကို ကောင်းလွန်းနေလို့ပင်။
"ငါက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်"
"ငါက မြေမှုန့်တစ်စ"
"ငါက နတ္ထိ"
"ငါ ရှိနေသလို"
"မရှိနေသလိုလည်း ဖြစ်နေတယ်"
ရိုးရှင်းတဲ့ စကားလုံး အနည်းငယ်က ထန်ထျန်းကို ကြောင်အသွားစေသည်။
အရင်က ကြယ်ကမ္ဘာ မှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အရူးကြီးကို သူ ပြန်သတိရသွားသည်။
အဲ့ဒီအရူးကြီးဟာလည်း တစ်ချိန်က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး ကမ္ဘာ့အရှင်ပြီးရင် ဒုတိယ အစွမ်းအထက်ဆုံး တည်ရှိမှု ဖြစ်နိုင်ခဲ့သည်။
သူ အော်ဟစ်နေခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေက အခု မြင်တွေ့နေရတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ တစ်ထပ်တည်း ကျနေတာပဲ။
ပုရွက်ဆိတ်၊ မြေမှုန့်၊ နတ္ထိ။
သူတို့တွေ ဘယ်လိုအရာမျိုးကို မြင်ခဲ့လို့ ဒီလောက်တောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အော်ဟစ်သံတွေကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ကြတာလဲ။
ထန်ထျန်း နားမလည်နိုင်ပေ။
သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ တည်ရှိမှုတွေ မဟုတ်လား။
ဒါပေမဲ့ အရူးကြီးနဲ့ မတူတာက ကမ္ဘာ့အရှင်ရဲ့ နောက်ဆုံးစာသားက သူ ရှိနေသလိုလည်း ဖြစ်ပြီး မရှိနေသလိုလည်း ဖြစ်နေတာပင်။
အရူးကြီးရဲ့ စကားကတော့ သူ လုံးဝ မရှိနေဘူး ဆိုတာမျိုး ဖြစ်သည်။
ကွဲပြားတဲ့ စကားလုံးတွေက သူတို့ရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ဆက်စပ်နေပုံရသည်။
အရူးကြီးက ထာဝရ ရဲ့ အစွန်း ကိုပဲ ထိတွေ့နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာ့အရှင်ကတော့ ထာဝရ ထဲကို အမှန်တကယ် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သည်။
အဲ့ဒီ စာတန်းတိုလေးကို ကြည့်ပြီး ထန်ထျန်း အတွေးနက်သွားမိသည်။
ထာဝရရဲ့ အထက်မှာ ဘာရှိနေလို့လဲ။
ဘာလို့ သူတို့ မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ဒီလောက်တောင် ကြောက်လန့်ပြီး မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသွားကြတာလဲ။
ပြီးတော့ ကမ္ဘာ့အရှင်နဲ့ စစ်တုရင် ကစားနေတဲ့ တစ်ဖက်လူကရော ဘယ်သူလဲ။
ဒါက ပြဿနာအားလုံးရဲ့ အဓိကအကျဆုံး နေရာဆိုတာ ထန်ထျန်း ကောင်းကောင်း သိသည်။
ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူက ဘာလဲဆိုတာ သူ မသိပေ။
တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ရှာဖွေကြည့်ရင်တောင် ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ပေ။
မမြင်ရတဲ့ အကာအကွယ်တစ်ခုက ကမ္ဘာကြီးကို လွှမ်းခြုံထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေပြီး ဘယ်သက်ရှိမှ အဲ့ဒါကို ဖောက်ထွက်လို့ မရပေ။
ထာဝရ ထဲကို ဝင်ရောက်ပြီးမှသာ အဲ့ဒီ အကာအကွယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အပြင်ဘက်က အရာတွေကို မြင်နိုင်မှာ ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ သူတို့တွေက အရမ်းကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ နတ်ဆိုး တစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရတာ ဖြစ်နိုင်သည်။
အဲ့ဒီ နတ်ဆိုး က တကယ်ပဲ ဘာလဲ။
ထန်ထျန်းရဲ့ အတွေးတွေက ရှေ့ဆက်မရဘဲ ရပ်တန့်သွားသည်။
သူ သိလိုက်တာက အကယ်၍ ဒီကိစ္စကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရဘူးဆိုရင် သူ ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။
ဒါက နားလည်နိုင် စွမ်းရဲ့ အထက်မှာ ရှိနေတဲ့ တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်ဟန်တူပြီး မင်း ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်လာပါစေ အဲ့ဒါကို ထိတွေ့လို့ မရသလို လမ်းစအဖြစ် အသုံးချလို့လည်း မရပေ။
ဒါက ကျော်ဖြတ်လို့မရတဲ့ မြင့်မားလှတဲ့ တံတိုင်းကြီး တစ်ခုလို ထန်ထျန်းရဲ့ အတွေးအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ တွေးလေလေ ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးလေလေ ဖြစ်လာသည်။
ထန်ထျန်း စိတ်တိုလာမိသည်။
"မအေ**ပဲ"
သူ မနေနိုင်ဘဲ ဆဲလိုက်မိသည်။
"အကုန်လုံးက ဒီမှာ ပဟေဠိတွေ လာလုပ်နေကြတာပဲလား"
"ငါက ပဟေဠိ လုပ်တဲ့လူတွေကို အမုန်းဆုံးပဲ"
"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်ရင် သေသွားမှာမို့လို့လား"
သူ့ရှေ့က မျက်နှာမရှိတော့တဲ့ ကမ္ဘာ့အရှင် ရုပ်ထုကို ကြည့်ပြီး ထန်ထျန်း ပိုပြီး ဒေါသထွက်လာသည်။
"ပြီးတော့ မင်း ဒီကောင်"
"ထာဝရကို ရောက်သွားပြီးမှ ပြန်ဆင်းလာတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီလောက်များတဲ့ အစီအစဉ်တွေ၊ ပရိယာယ်တွေ လုပ်ထားသေးတယ်"
"ငါက ငါပဲ၊ ဘာလို့ မင်း ရွေးချယ်ထားတဲ့ ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ ဖြစ်သွားရတာလဲ"
"မင်း ငါ့ဆီကနေ ဘာကို ရချင်နေတာလဲ"
"ပြီးတော့ မင်း ပြန်ရောက်နေပြီဆိုရင်လည်း ဘာလို့ ပုန်းနေတာလဲ၊ ဘာလို့ လူလုံးထွက် မပြတာလဲ"
"ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ်တောင် ဖုံးကွယ်ထားသေးတယ်..."
ထန်ထျန်း ရင်ထဲက ဒေါသကို အတင်းအကျပ် အောင့်အည်းထားသော်လည်း တွေးလေလေ ပိုပြီး စိတ်တိုလေလေ ဖြစ်လာသည်။
"ထွက်မလာဘူးပေါ့ ဟုတ်လား"
"ရတယ်၊ ရတယ်"
"ဒါဆိုရင် မင်းလည်း တည်ရှိနေဖို့ မလိုတော့ဘူး"
"အခုကစပြီး ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိတဲ့ မင်းရဲ့ အမှတ်အသား အားလုံးကို ငါ အကုန် ဖျက်ဆီးပစ်မယ်"
"ဒီနေရာကနေပဲ စလိုက်ရအောင်"
ပြောပြီးသည်နှင့် သူက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ခွန်အားအားလုံးကို စုစည်းလိုက်သည်။
ရက်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ရာ အခုအချိန်မှာ သူက အချိန်မြစ်ထဲမှာ ရှိစဉ်ကထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ရာတွေက ပတ်ဝန်းကျင်က မိုးကြိုးအားလုံးကို တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားစေပြီး ကမ္ဘာ့အရှင်ရဲ့ ရုပ်ထုကြီးက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားမှာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူ ဘာမှ ထပ်မတွေးတော့ဘဲ ကမ္ဘာ့အရှင်ရဲ့ ခေါင်းကို တည့်တည့်ချိန်ပြီး ထိုးချလိုက်သည်။
ရင်ထဲက ဒေါသတွေ အားလုံးကလည်း ဒီလက်သီးတစ်ချက်နဲ့အတူ ထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။
"ဘုန်း"
မြည်ဟည်းသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နှစ်သန်းပေါင်း များစွာ တည်ရှိခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာ့အရှင် ရုပ်ထုကြီးက သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ထက်ဝက်ကျော်လောက် တိုက်ရိုက် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
စကြာဝဠာ ကျင့်ကြံခြင်းကွင်းပြင် ထဲက အဆောက်အဦးတွေ အားလုံးဟာလည်း ဒီတိုက်ခိုက်မှုအောက်မှာ အကုန်လုံး ပြိုလဲသွားပြီး ဖုန်မှုန့်တွေ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ထန်ထျန်းက ကမ္ဘာ့အရှင်ရဲ့ ရုပ်ထုကို လက်သီးနဲ့ ထိုးခွဲလိုက်ပြီးနောက်မှာပဲ ရုပ်ထု ကျိုးပဲ့သွားတဲ့ နေရာကနေ ရောင်စုံ အလင်းတန်းတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလို ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအားတွေရဲ့ လှုပ်ခတ်မှုကလည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ဟင်"
ထန်ထျန်း မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ အဲ့ဒီ ရောင်စုံအလင်းတန်းတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အလွန် ထူးခြားတဲ့ နေရာလွတ် တစ်ခု ပုန်းကွယ်နေတာကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
ပြီးတော့ ဝေဝါးဝါး လမ်းပြမှု တစ်ခုကလည်း သူ့ဆီ ကျရောက်လာခဲ့သည်။
တကယ်ပဲ တစ်ခုခု ရှိနေတာလား
ကမ္ဘာ့အရှင် ရုပ်ထုကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီးမှ ထူးခြားတဲ့ အရာတစ်ခုကို သူ တကယ်ပဲ ရှာတွေ့သွားလိမ့်မယ်လို့ ထန်ထျန်း မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဒါပေမဲ့ သူက ပိုပြီး စိတ်တိုသွားသည်။
"မအေ**ပဲ"
"မင်းကတော့ တကယ်ကို အရိုက်ခံချင်နေတာပဲ"