အခန်း (၂၂၃-၂၂၄)

အခန်း (၂၂၃) - လုရွယ်ချီ - "မင်းနဲ့ ရှောင်ပိုင်က ဘာပတ်သက်တာလဲ"

ရွမ်ချာဂိုဏ်း၊ မြောင်ယင်းတောင်ထိပ်။

တောင်နောက်ဘက်ရှိ လူလုပ်ရေပူစမ်းကန်လေးမှ အငွေ့အသက်နွေးနွေးများ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ ရေကန်ပေါ်တွင် အဖြူရောင်မြူခိုးပါးပါးလေးများ ပျံ့နှံ့နေကာ ဝေဝါးသောအငွေ့အသက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

“ဗြုန်း.....”

ရေမျက်နှာပြင်မှာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

သေးသွယ်လှပသော ကျောက်စိမ်းရောင်ခြေထောက်လေးတစ်ခုက မြူခိုးများကို ခွဲထွက်ကာ ရေပူစမ်းကန်အတွင်းသို့ အသာအယာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ကျင့်ပင်အာသည် ပါးလွှာသော ခြုံလွှာတစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် လှပသော ညှပ်ရိုးလေးများမှာ ပေါ်လွင်နေ၏။ သူမ၏ ဖြူဝင်းနုနယ်သော အသားအရေမှာ စိုပြေနေပြီး၊ ကန်ဘက်တွင် ရပ်နေသော အေးစက်ပြီး အထီးကျန်ဆန်လှသည့် မိန်းကလေးကို ပြုံးကြည့်နေမိသည်။

“ညီမလေး လု..... မြန်မြန်လာလေ...”

ကျင့်ပင်အာက ပြုံးလျက် လက်ယှပ်၍ ခေါ်လိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ... လုရွယ်ချီမှာ အနည်းငယ် တွေဝေနေမိ၏။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ ဖိထားပြီး ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုအချို့ ဖြတ်ပြေးသွားကာ ..... “စီနီယာအကို ဂျိ က မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာလေ.....” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူမနှင့် ဂျိချန်းဖန် နှစ်ဦးတည်းသာ ဆိုလျှင်။

သူမတွင် ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ၊ ရှက်သွေးဖြာကာ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပြီး ရေပူစမ်းကန်ထဲသို့ မဆိုင်းမတွ ဆင်းသွားပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမနှင့် ဂျိချန်းဖန်မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အားလုံးကို မြင်ဖူးထားကြပြီး ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား..... နောက်ဆုံးအဆင့်မှလွဲ၍..... ကျန်တာတွေ အကုန်လုံး လုပ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်ရှိ ပြဿနာမှာ ကျင့်ပင်အာပါ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ တကယ်ကို အနည်းငယ် ရှက်နေမိ၏။

ရှက်တာ သက်သက်ပင်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမနှင့် ကျင့်ပင်အာ၏ လက်ရှိဆက်ဆံရေးမှာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်သဖြင့် သူမအနေဖြင့် သူမကို အခြေခံအားဖြင့် လက်ခံထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

“အိုး..... ကိစ္စမရှိပါဘူး...”

ကျင့်ပင်အာက ပြုံးလျက် ကန်ဘောင်ဘေးသို့ လာခဲ့သည်။

သူမသည် ဖြူဝင်းလှပသော ကျောက်စိမ်းရောင် လက်တံလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ တွေဝေနေသော လုရွယ်ချီကို ရေထဲသို့ ဆွဲခေါ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်.....

ရုတ်တရက် သူမ၏ အကြည့်မှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများမှာ လုရွယ်ချီ၏ နောက်ဘက်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ပုံရသည်။

ကျင့်ပင်အာသည် သူမ၏ လက်ကို မသိမသာ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။

ဤအချိန်တွင်.. လုရွယ်ချီမှာ တွေဝေနေတုန်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်စွပ်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်နေကာ၊ ကန်ဘောင်ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေရင်း အပြစ်ပြောစရာမရှိသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ရုန်းကန်နေရသည့် အမူအရာ ပေါ်လွင်နေသည်.....

ရေထဲ ဆင်းရမလား...

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူမလည်း ရေပူစမ်း တကယ်စိမ်ချင်နေမိသည်။

“ဝူး...”

ရုတ်တရက် အင်အားတစ်ခုက တိုက်ခိုက်လာသည်...

“အာ...” လုရွယ်ချီမှာ အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားပြီး သူမ၏ တွေဝေမှုများမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းထဲတွင် နိုးကြားမှုများ ပေါ်လာလျက် နောက်သို့ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်.....

ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ .... မူလက နိုးကြားနေသော အမူအရာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဆိုးနွဲ့သော အမူအရာဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာတော့သည်။

“စီနီယာအကို ဂျိ... ဘာလုပ်တာလဲလို့......”

“သူခိုးကြီးကျနေတာပဲ...”

လုရွယ်ချီမှာ ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ပွေ့ချီခံထားရပြီး၊ အပြစ်ပြောစရာမရှိသော မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းနေကာ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာ၏။

“ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ရပ်ပြီး ကြောင်နေတာလဲ.....”

ဂျိချန်းဖန်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

“ဟင်... ကျွန်မက.....” လုရွယ်ချီမှာ အနည်းငယ် ရှက်နေမိသည်။

သို့သော် သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင်။

သူမ၏ ဝတ်စုံ ခါးစည်းကြိုးမှာ ဖြေလျှော့ခံလိုက်ရသည်ကို ရုတ်တရက် သိလိုက်ရသည်။

“အာ...”

လုရွယ်ချီ အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားပြန်သည်။

သူမ သတိဝင်လာချိန်တွင် ဂျိချန်းဖန်မှာ သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“ဗြုန်း.....”

ရေလှိုင်းများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး မြူခိုးများ ထလာ၏။

ဂျိချန်းဖန်သည် အဝတ်အစား တစ်ပိုင်းတစ်စဖြင့် ဖြစ်နေသော လုရွယ်ချီကို ရေပူစမ်းထဲသို့ ပွေ့ချီကာ ဆင်းလိုက်သည်။

“အင်...” လုရွယ်ချီသည် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို အသာအယာ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်ပြီး၊ ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းကာ ဘေးနားရှိ ကျင့်ပင်အာကို မကြည့်ရဲဘဲ အကြည့်များကို လွှဲထားလိုက်မိသည်။

ကျင့်ပင်အာကတော့ ဤမြင်ကွင်းကို ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်နေ၏။

ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရောက်နေသော လုရွယ်ချီကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရယ်ချင်စိတ်သာ ပေါ်နေပြီး သဝန်တိုမှု သိပ်မရှိလှပေ.....

သူမ၏ နုနယ်လှပသော ကိုယ်လုံးလေးမှာ ရေပူစမ်းထဲသို့ နစ်မြုပ်နေသည်။

လုရွယ်ချီမှာ မျက်လုံးလေးများကို မှေးစင်းကာ သက်သောင့်သက်သာဖြင့် ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီတွယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲမှ ရှက်ရွံ့မှုများကို ခဏမျှ ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်.....

ဂျိချန်းဖန်မှာ နုနယ်သော ကိုယ်လုံးလေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ထားသည်။

သူ ခဏမျှ ဘာမှမပြောပေ။

ထို့နောက် ကျင့်ပင်အာကို အနည်းငယ် အနားတိုးလာရန် မျက်ရိပ်ပြလိုက်သော်လည်း.....

ကျင့်ပင်အာကတော့ ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ လုရွယ်ချီကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြပြီး အနားမတိုးဘဲ နေလိုက်သည်။

သူမ၏ အလိုက်သိမှုမှာ တကယ်ကို သနားစရာ ကောင်းလှသည်။

“အင်...”

လုရွယ်ချီမှာ ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကွေးကွေးလေး နေနေပြီး၊ သူမ၏ ဆံနွယ်နုနုလေးများမှာ ရေပေါ်တွင် ပေါလောပေါ်နေကာ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းလေးများက ခတ်နေ၏။

ခဏအကြာတွင် ရှေ့မှ လူငယ်လေးကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ကြည်လင်သော်လည်း နုညံ့သောအသံဖြင့် ..... “အင်း..... အဲဒီ စီနီယာ ရှောင်ပိုင် က အခုကစပြီး ထုံထျန်းတောင်ထိပ်ရဲ့ အကြီးအကဲ ဖြစ်လာမှာလားဟင်.....” ဟု မေးလိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားသော် ကျင့်ပင်အာ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် မှေးစင်းသွားသည်။

သူမမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အသာအယာ ထိန်းထားရင်း ရေထဲတွင် ပုန်းကာ ခေါင်းလေးကိုသာ ဖော်ထားပြီး ဂျိချန်းဖန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူ ဘယ်လိုပြန်ဖြေမလဲဆိုတာကို သူမ သိချင်နေသည်။

“ဟုတ်တယ်”

“ရှောင်ပိုင် က အခုကစပြီး ထုံထျန်းတောင်ထိပ်ရဲ့ အကြီးအကဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”

ဂျိချန်းဖန်က လုရွယ်ချီကို မသိမသာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

လုရွယ်ချီ၏ အတွေးအချို့ကို သိမြင်ပုံရသဖြင့် ဂျိချန်းဖန်သည် သူမ မမေးခင်မှာပင် ဆက်ပြောလိုက်သည် .....

“လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးရာတုန်းက ရှောင်ပိုင်က သူမရဲ့ မျိုးနွယ်စုကို ဦးဆောင်ပြီး ဖန်ရှန်းဂူကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်၊ အဲဒါက ရှေးဟောင်းမှော်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ရတနာဖြစ်တဲ့ 'ဟုန်လူမှန်' ကို ပြန်ယူပေးချင်လို့ပဲ၊ နောက်ပိုင်းမှာတော့.....”

လုရွယ်ချီမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။

သူမသည် ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ လျောင်းနေပြီး၊ အပြစ်ပြောစရာမရှိသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ဘာခံစားချက်မှ ဖော်ပြခြင်း မရှိပေ။ ဂျိချန်းဖန်က အကြောင်းစုံကို ရှင်းပြပြီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေ၏.....

ထို့နောက် သူမက ရုတ်တရက် ..... “အဲဒီ သုံးမြှီးမြေခွေးက သူမရဲ့ သားလားဟင်.....” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်” ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“သူမရဲ့ ရင်းချာသားလား.....” လုရွယ်ချီက ထပ်မေးပြန်သည်။

ဂျိချန်းဖန် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ..... “ရင်းချာ မဟုတ်ဘူး၊ မွေးစားထားတာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားသော်....

လုရွယ်ချီမှာ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏ အကြည့်ကို မသိမသာ မြှင့်လိုက်ပြီး၊ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဂျိချန်းဖန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ..... “သူမနဲ့ ရှင်က ဘာပတ်သက်တာလဲ.....” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်သူလဲ.....” ဂျိချန်းဖန်၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

“ရှောင်ပိုင် လေ...” လုရွယ်ချီက ဂျိချန်းဖန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ထပ်မေးသည် ..... “ရှင်နဲ့ ရှောင်ပိုင်က ဘာပတ်သက်တာလဲလို့.....”

“.....” ဂျိချန်းဖန်က မသိမသာ ..... “သူငယ်ချင်းတွေပေါ့၊ တခြား ဘာရှိဦးမှာလဲ.....” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

တစ်သက်လုံးအတွက် သူငယ်ချင်းတွေပေါ့၊ သိတယ်မလား။

စောင်တစ်စောင်တည်းကို တစ်သက်လုံး အတူခြုံမယ့် ဆက်ဆံရေးမျိုးလေ။

ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ...

ဒါ့အပြင် ......သူတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဆက်ဆံရေးက အရမ်းကို ဖြူစင်ပါတယ်.....

နှုတ်ခမ်းချင်း ထိတွေ့တတ်တဲ့ အမျိုးအစားမျိုးပေါ့။

၎င်းကို ကြားသော်.....

လုရွယ်ချီမှာ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

သူမ၏ အေးစက်လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် စဉ်းစားခန်းဝင်နေသော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး ရုတ်တရက် ..... “သူမက ရှင့်ကို ကြိုက်နေတာ မဟုတ်လား.....” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူသည် လုရွယ်ချီကို ဘာမှ ဖုံးကွယ်ထားရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ ဒါ့အပြင် လုရွယ်ချီ၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးအရ အချို့သောအရာများကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။

ကံကောင်းသည်မှာ ရှောင်ပိုင်မှာ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ခြင်းပင်။

မဟုတ်လျှင် တကယ်ကို ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

“ဟွန်း” လုရွယ်ချီက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ကာ၊ သူမ၏ နုနယ်သော ကိုယ်လုံးလေးကို အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်ပြီး ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သက်သောင့်သက်သာရှိသော နေရာတစ်ခု ရှာကာ ကွေးကွေးလေး နေလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ ဆက်ပြီး မမေးတော့ပေ။

အချို့သော အရာများကို မေးနေစရာပင် မလိုတော့ချေ၊ သူမ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို သိမြင်နိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။

ဒါကို ဘာလို့ခေါ်သလဲ...

ဒါကို 'ဇနီးကြီးရဲ့ အလိုလိုသိစိတ်' လို့ ခေါ်တာပေါ့...

“ဖူး.....” ကျင့်ပင်အာမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် ဂျိချန်းဖန်၏ တိတ်ဆိတ်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး အလွန်ပင် ရယ်ချင်နေမိသည်။

လူအများကြီးထဲတွင် လုရွယ်ချီ တစ်ယောက်သာ ဂျိချန်းဖန်ကို ထိန်းနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။

စကားလုံး အနည်းငယ်လေးနှင့်တင် သူ့ကို စကားမပြောနိုင်အောင် လုပ်နိုင်လေသည်။

တောက် တောက် တောက်။

ညီမလေး လု ကတော့ တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ...

“ဘာရယ်တာလဲ.....”

ဂျိချန်းဖန်က သူမကို စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ လုရွယ်ချီမှာလည်း ဤရေပူစမ်းထဲတွင် တတိယမြောက် လူတစ်ဦး ရှိနေသေးသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သတိရသွားကာ၊ သူမ၏ အပြစ်ပြောစရာမရှိသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ရှက်သွေးများ ဖြန်းပက်သွားသည်.....။

အခန်း (၂၂၄) - ယူကျင်း ရောက်ရှိလာခြင်းလား... ဖော်ပြမရသော ခံစားချက်များ...

“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးလို့...”

ကျင့်ပင်အာက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ နုနယ်လှပသော ကိုယ်လုံးလေးမှာ ဂျိချန်းဖန်နှင့် လုရွယ်ချီအနီးတွင် ဝေ့ဝဲနေပြီး၊ တောက်ပသော မျက်ဝန်းလေးများမှာ လုရွယ်ချီ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။

“ညီမလေး လု..... မျက်နှာက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နီနေရတာလဲဟင်.....”

ကျင့်ပင်အာက ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် လုရွယ်ချီ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ပို၍ပင် နီမြန်းသွားတော့သည်။

သူမ၏ ကြည်လင်သော နားရွက်လေးများနှင့် ဖြူဝင်းသော လည်တိုင်လေးများအထိ ရှက်သွေးများ ဖြန်းပက်သွား၏။

၎င်းကို မြင်သော် ဂျိချန်းဖန်သည် နောက်ပြောင်သောအားဖြင့် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ကျင့်ပင်အာ၏ ခြေသလုံးလေးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး သူမကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

“ဝူး...”

ကျင့်ပင်အာ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်။

သူမ၏ ခါးပေါ်ရှိ ကြီးမားသော လက်တစ်စုံ၏ အထိအတွေ့ကို ခံစားမိသည်နှင့်။

သူမ၏ နုနယ်သော ကိုယ်လုံးလေးမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြီး ခဏမျှ ဆက်၍ မနောက်ပြောင်ရဲတော့ပေ။

လုရွယ်ချီမှာ နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ စေ့ထားမိသည်။

သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ တည်ရှိမှုကို လျှော့ချရန် ကြိုးစားနေမိ၏။

ဤမြင်ကွင်းမှာ တကယ်ကို ရှက်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်မဟုတ်ပါလား..... သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုဝင်နေကြသည်လေ.....

သူမ ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ရုံဖြင့်။

အခြားတစ်ဦး၏ ပါးပြင်ကို မြင်နေရသည်။

“ပလုံ ပလုံ...”

လုရွယ်ချီသည် ရေထဲသို့ ငုပ်လျှိုးသွားသော်လည်း ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှတော့ မခွာရက်ပေ။ သူမသည် အသက်ကို အသာအယာ ရှူထုတ်လိုက်ရာ ရေပူစမ်းကန်အတွင်းမှ ပူပေါင်းလေးများ အစီအရီ တက်လာတော့သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာ ကောင်းလှ၏။

၎င်းကို မြင်သော် ဂျိချန်းဖန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ လုရွယ်ချီ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို မလိုက်ပြီးနောက်၊ မဆိုင်းမတွပင် ထိုနှင်းဆီရောင် နုနုလေးကို သိမ်းပိုက်လိုက်တော့သည်။

“အင်...”

လုရွယ်ချီ၏ နုနယ်သော ကိုယ်လုံးလေးမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်။

သူမသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို အမှတ်မထင် ကျယ်ကျယ်ဖွင့်လိုက်မိပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘေးနားရှိ ကျင့်ပင်အာ၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသည်.....

...

...

“ထွက်သွား၊ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့...”

လုရွယ်ချီမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလျက် လက်ကို မြှောက်ကာ ဂျိချန်းဖန်ကို ရေပူစမ်းကန်ထဲမှ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်တိုဟန်အချို့ ပေါ်လာ၏။

သူမ၏ အပြစ်ပြောစရာမရှိသော မျက်နှာလေးမှာ လုံးဝ နီရဲနေပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေပူစမ်းမှ မြူခိုးများမှာလည်း သူမ ရှက်လွန်းသဖြင့် အငွေ့ပြန်နေသည့်အလား ပျံ့လွင့်နေသည်.....

တကယ့်ကို 'ရှက်လို့ အငွေ့ပျံနေတဲ့ မိန်းကလေး' အတိုင်းပင်။

ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာ ကောင်းလှ၏။

ဂျိချန်းဖန် ရေပူစမ်းကန်ထဲမှ မချင့်မရဲ ထွက်လာခဲ့ရသည်။

နှုတ်ခမ်းစူနေသော လုရွယ်ချီကို ကြည့်ပြီး သူ ပြန်ဝင်သွားရန် မသင့်တော်ဟု ယူဆသဖြင့်၊ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ကာ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။

“ဟင်...”

ဂျိချန်းဖန်သည် ရှေ့ခန်းမသို့ ရောက်သည်နှင့် သူ၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး၊ အကြည့်မှာ ဝေးကွာသော အရပ်တစ်ခုဆီသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားသည်။

ဂျိချန်းဖန် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

သူသည် ရွမ်ချာဂိုဏ်းမှ တမဟုတ်ချင်း ထွက်ခွာသွားပြီး ရှေ့ဘက်ရှိ အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

“ဝူး...”

ထုံထျန်းတောင်ထိပ်မှ မိုင် ၅၀ ခန့်အကွာ။

မျက်နှာတွင် အနက်ရောင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ တောအုပ်အတွင်း မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ သူမ၏ ကောက်ကြောင်းလှပသော ကိုယ်လုံးလေးကို အနက်ရောင် ဝတ်စုံဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ကြည့်ရသည်မှာ ထောင်ထောင်မတ်မတ်နှင့် သွယ်လျလှ၏.....

ယူကျင်းသည် သူမ၏ အကြည့်ကို မသိမသာ မြှင့်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ထုံထျန်းတောင်ထိပ်ဆီသို့ အလိုအလျောက် ကြည့်မိသွား၏။

အနက်ရောင် မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် တောက်ပသော ကြယ်စင်မျက်ဝန်း တစ်စုံ ပေါ်လွင်နေပြီး၊ ၎င်းတို့၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ဖော်ပြမရသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာလျက် အထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု တောက်ပနေသည့်အလား တုန်ခါနေသည်။

ယူကျင်းမှာ နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ စေ့ထားမိသည်။

ပါးလွှာသော မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ရုန်းကန်နေရသည့် အမူအရာ ပေါ်လာ၏။

“ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ.....”

ထိုစဉ်မှာပင် နူးညံ့သောအသံတစ်ခုမှာ သူမ၏ နားထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယူကျင်း၏ နုနယ်သော ကိုယ်လုံးလေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွား၏။

သူမသည် ချက်ချင်းပင် နိုးကြားစွာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ အနက်ရောင် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လေးတစ်ဦးမှာ သူမ၏ ရှေ့တွင် တည်ငြိမ်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး မျက်နှာတွင် မသိမသာ ပြုံးယောင်သန်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ရှင်.....”

ယူကျင်းမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။

သူမသည် ရှေ့မှ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးကို ကြောင်တောင်တောင်နှင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး ခဏမျှ စကားပျောက်သွား၏။

“မင်းကို မေးနေတာလေ၊ ဘာလို့ ဆွံ့အနေတာလဲ.....” ဂျိချန်းဖန်သည် ယူကျင်း၏ ဘေးသို့ သူ့ဘာသာ လျှောက်လာပြီး သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လက်ကို တိုက်ရိုက် မြှောက်ကာ သူမ၏ မျက်နှာဖုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

“ဝူး...”

ပါးလွှာသော မျက်နှာဖုံးမှာ လွင့်ကျသွားသည်။

အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသော လှပသည့် မျက်နှာလေးမှာ သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာ၏။

နှစ်ပေါင်းများစွာ နေရောင်ခြည်နှင့် မထိတွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်၊ ယူကျင်း၏ အသားအရေမှာ ထူးထူးခြားခြား ဖြူဝင်းနေပြီး၊ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ချောမောလှပကာ ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်.....

ယူကျင်းမှာ ရှေ့မှ လူငယ်လေးကို ကြောင်တောင်တောင်နှင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူမ၏ တောက်ပသော ကြယ်စင်မျက်ဝန်းလေးများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး၊ ဂျိချန်းဖန်က သူမ၏ မျက်နှာဖုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်းအပေါ် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြသခဲ့ပေ.....

၎င်းမှာ သူမ ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်လား...

“ဘာလို့ ဒီကို တစ်ယောက်တည်း ရောက်နေတာလဲ.....” ဂျိချန်းဖန်က နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်။

ဘိယောင်နှင့် ယူကျင်းတို့မှာ အမြဲတမ်း ခွဲမရအောင် အတူရှိနေတတ်သည် မဟုတ်ပါလား...

ဒီနေ့ ဘာလို့ သူမ ဒီမှာ မရှိတာလဲ...

၎င်းကို ကြားသော် ယူကျင်းက နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ စေ့ကာ ..... “သူမက မင်း တရားထိုင်ရာက ထွက်လာပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားတော့ မင်းကို လာရှာဖို့ ဇွတ်လုပ်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ခွင့်မပြုဘူးလေ.....”

“သူမကို တိုက်ရိုက် အကျဉ်းချထားလိုက်တယ်”

ဤအချိန်ကာလမှာ အတော်လေး ထိလွယ်ရှလွယ် ဖြစ်နေသော အချိန်ဖြစ်သည်။

ကျင်းယွမ်ကလန်၏ ရာထူးအပ်နှင်းပွဲကြောင့် အထက်လမ်း ဂိုဏ်းများစွာမှာ ကျင်းယွမ်ကလန် အနီးတွင် စုဝေးနေကြသည်။

အကယ်၍ ဘိယောင်သာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာပြီး အထက်လမ်းဂိုဏ်းမှ လူများနှင့် တွေ့သွားခဲ့လျှင်၊ သူမအတွက် ကောင်းကျိုး ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ.....

ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် ရှေ့မှ လှပသော ယူကျင်းကို ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ ..... “ဒါဆိုရင် မင်းက ငါ့အတွက် ရောက်လာတာလား.....” ဟု နောက်လိုက်သည်။

“.....”

ယူကျင်း ဘာမှ မပြောပေ။

သူမသည် အဝေးသို့သာ ဆက်ကြည့်နေပြီး အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း၊ သူမ၏ နှလုံးသားမှာမူ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခုန်လှုပ်နေပြီး ဖြူဝင်းသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ရှက်သွေးများ ပေါ်လာ၏။

သူမက ဂျိချန်းဖန်အတွက် ရောက်လာတာလား...

သေချာတာပေါ့။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်အတွင်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် 'လပြည့်ရေတွင်း' ထဲ၌ သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ပုံရိပ်ကို မကြာခဏ သတိရမိနေခဲ့သည်.....

ယခုအချိန်အထိတိုင် ထိုပုံရိပ်မှာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယူကျင်းသည် သူမ၏ အကြည့်ကို အနည်းငယ် မြှင့်လိုက်သည်။

သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ရှေ့မှ လူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ပုံရိပ်မှာ သူနှင့် တဖြည်းဖြည်း ထပ်တူကျလာတော့သည်။

“အင်း”

ယူကျင်းမှာ မသိမသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မင်း ငါ့အတွက် ရောက်လာတာလား...

အင်း။

ဂျိချန်းဖန် ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူသည် ရှေ့မှ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အလှလေးကို ကြည့်ကာ၊ မဆိုင်းမတွပင် လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူမ၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်အောက်တွင် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို တိုက်ရိုက် ကိုင်မြှောက်လိုက်သည်.....

“အင်...”

ယူကျင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ကျယ်သွားတော့သည်။

အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေသော သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်တိုဟန်အချို့ ပေါ်လာ၏၊ တည်ငြိမ်နေသော ကန်ရေပြင်ထဲသို့ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သည့်အလားပင်။

အဆုံးမရှိသော ခံစားချက်များမှာ စီးဝင်လာတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ယူကျင်း၏ နုနယ်သော ကိုယ်လုံးလေးမှာ အနည်းငယ် ပျော့ခွေသွားသည်။

သူမသည် မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် ခွန်အားမရှိတော့သဖြင့် ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီတွယ်လိုက်ရတော့သည်.....

“ရှင်...”

သူမသည် ခွန်အားကို စုစည်းကာ ဂျိချန်းဖန်ကို တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် သူမ၏ အားနည်းလှသော တွန်းကန်မှုများမှာ နောက်ပြောင်နေသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်မိတော့သည်။

ဂျိချန်းဖန်က သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်မှသာ သူမသည် ကြောင်တောင်တောင်နှင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ယူကျင်းမှာ ရှေ့မှ လူငယ်လေးကို ကြောင်တောင်တောင်နှင့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ ဂျိချန်းဖန်၏ လည်ပင်းကို လက်များဖြင့် ဖက်တွယ်ထားမိပြီး၊ လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်.....

“ရှင်...”

ယူကျင်းမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန်ဖြင့် လက်များကို ဖယ်ရှားကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ ပျော့ခွေနေသော ကိုယ်လုံးလေးမှာ မြေပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

ဂျိချန်းဖန်က အချိန်မီ လက်လှမ်းကာ သူမကို ထိန်းပေးလိုက်သဖြင့်သာ မဟုတ်ပါက သူမသည် နောက်ပြန်လဲကျသွားပေလိမ့်မည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် ယူကျင်းကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်။ သူ သူမကို နောက်ပြောင်ချင်စိတ် ပေါ်လာပြီး၊ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည် ..... “ဒေါ်ဒေါ် ယူ..... လဲမကျအောင် သတိထားဦးလေ.....”

ထိုစကားကြောင့် ယူကျင်းမှာ လုံးဝ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

သူ..... သူ ငါ့ကို ဘယ်လို ခေါ်လိုက်တာလဲ...

ဒေါ်ဒေါ်...

သူ ငါ့ကို 'ဒေါ်ဒေါ် ယူ' လို့ ခေါ်လိုက်တာလား...

ယူကျင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ လက်ကို မြှောက်ကာ သူမ၏ ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ကာ၊ မဆိုင်းမတွပင် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

“......” ဂျိချန်းဖန်မှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။

အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားသော ယူကျင်းကို ကြည့်ပြီး၊ သူ၏ စကားမှာ သူမ၏ အနာအဆာကို ထိသွားကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။

သူမ၏ အသက်ကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်လား...