အခန်း (၂၂၇-၂၂၈)

အခန်း (၂၂၇) - တာအိုဘိုးဘေး... လောကတစ်ခွင်သို့ တရားဓမ္မများ ဖြန့်ဝေခြင်းလား... ထူးခြားသော ကံကြမ္မာ...

အနောက်ဘက် သေမင်းနွံတော၏ အစွန်အဖျား။

'တာဝမ်ရွာ' ဟု အမည်ရသော ရွာကလေးတစ်ရွာ ရှိသည်။

ထိုရွာရှိ ရွာသားများသည် 'တာဝမ်' ဟုခေါ်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို မျိုးဆက်နှင့်ချီ၍ ကိုးကွယ်လာခဲ့ကြသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင်.....

ထိုနတ်ဘုရားမှာ တစ်ခါမျှ တန်ခိုးပြဖူးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

အနောက်ဘက်ဒေသ၏ ကြမ်းတမ်းလှသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အသိပညာနည်းပါးလှသော ရွာသားများအနေဖြင့် နတ်ဘုရားများအား ကိုးကွယ်ခြင်းမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားကိုးရာ ရှာဖွေခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်သည်.....

တကယ်လို့များ...

တကယ်လို့များ နတ်ဘုရားက တကယ်တန်ခိုးပြခဲ့ရင်ကော...

ဤသာမန် လူသားများအတွက်မူ ပြင်းထန်လှသော သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အားကိုး၍ မရနိုင်သဖြင့် ဝေဝါးလှသော နတ်ဘုရားများထံတွင်သာ ဆုတောင်းနိုင်ကြတော့သည်.....

ဒါဟာ သူတို့အတွက် စိတ်ဓာတ်ခွန်အားတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

“ဝုန်း...”

တစ်နေ့သောအခါ။

အဆိပ်အတောက်များ ပြည့်နှက်နေသော သေမင်းနွံတောအတွင်းမှ ရုတ်တရက် တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

သေမင်းနွံတောနှင့် နီးကပ်စွာ တည်ရှိနေသော တာဝမ်ရွာသားများသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့အပြင် ကောင်းကင်ယံအထက်တွင် နတ်ဘုရားငှက်တစ်ကောင် အဆက်မပြတ် ပျံသန်းဝဲနေသည်ကိုလည်း လူအများအပြား မြင်လိုက်ကြရ၏.....

ဤနိမိတ်ကောင်းကို မြင်သောအခါ နတ်ဘုရား တန်ခိုးပြပြီဟု သူတို့ ချက်ချင်းပင် ယုံကြည်သွားကြတော့သည်။

အမှန်တော့ ထိုသို့မဟုတ်ပေ အနီးအနားရှိ တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ အချို့လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ကြသည်။

သေမင်းနွံတောအတွင်း၌ ထူးဆန်းသော ရတနာတစ်ခု ပေါ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်ကြသည်.....

ခဏအတွင်းမှာပင် ဤသတင်းမှာ ကျင်းယွမ်ပြည်မကြီးတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများမှာ သေမင်းနွံတောဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြ၏။

ကံကောင်းလျှင် ဝေစုတစ်ခုခု ရနိုးရဇော်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အထက်လမ်းနှင့် မိစ္ဆာလမ်းမှ လူများလည်း အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာကြသည်။

သေးငယ်လှသော တာဝမ်ရွာလေးအတွင်း၌ ကျင့်ကြံသူများစွာ စုဝေးရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

“လာကြပါ၊ လာကြပါ...”

“ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ တစ်ချက်လောက် ကြည့်သွားကြပါဦး...”

“ဒီအဖိုးကြီးကတော့ လောကထဲမှာ 'သံမဏိနှုတ်ခမ်း နတ်ဘုရားဗေဒင်ဆရာ' လို့ လူသိများတဲ့သူပါ၊ အတိတ် အနှစ်ငါးရာနဲ့ အနာဂတ် အနှစ်ငါးရာကို သိမြင်နိုင်တယ်၊ ကံဇာတာနဲ့ လာဘ်လာဘတွေကိုလည်း တွက်ချက်ပေးနိုင်တယ်.....”

နတ် တစ်ပါးကဲ့သို့သော အသွင်အပြင်ရှိသည့် အဖိုးကြီးတစ်ဦးက အော်ဟစ်နေ၏။

ထိုအဖိုးကြီးမှာ ကြမ်းတမ်းသော လျှော်တေအဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များမှာ ဖြူဖွေးနေကာ မျက်နှာမှာလည်း နီမြန်းစိုပြေနေသည်၊ မြင့်မြတ်သော တာအိုသခင်တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်မျိုး ရှိနေသဖြင့် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို တကယ်ပင် ရရှိနေသည်.....

သူ၏ ဘေးတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားစားပွဲလေး တစ်လုံးရှိပြီး၊ ၎င်းကို မှီလျက် ဝါးလုံးတစ်လုံး ရှိနေကာ ထိုဝါးလုံးပေါ်တွင် ‘နတ်ဘုရား၏ လမ်းညွှန်ချက်...’ ဟု ရေးသားထားသော အဝတ်အလံတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်...။

ဤသူမှာ အခြားမဟုတ်၊ ကျိုးယီရှန်း ပင် ဖြစ်သည်။

သစ်သားစားပွဲဘေးတွင် ချောမောလှပသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးမှာ ငိုက်မြည်းရင်း မှီနေ၏။

ကြည့်ရသည်မှာ အသက်သိပ်မကြီးသေးဘဲ ဆယ့်ငါး၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည်.....

၎င်းမှာ အရွယ်ရောက်လာပြီဖြစ်သော ကျိုးရှောင်ဟွမ် ပင် ဖြစ်သည်။

“အဖိုးရယ်..... မအော်ပါနဲ့တော့.....” ရှောင်ဟွမ်က အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

အော်သာအော်နေတာ တစ်ယောက်မှလည်း လာတာမဟုတ်ဘဲနဲ့...

အခု တာဝမ်ရွာက လူအများစုက ကျင့်ကြံသူတွေဖြစ်ပြီး သူတို့က ကံကြမ္မာကို သိပ်ယုံကြတာမဟုတ်ဘူး။ ကျန်တဲ့ သာမန်ရွာသားတွေကျတော့လည်း ကိုယ့်ဝမ်းကိုယ်တောင် မနည်းကျောင်းနေရတာ၊ ဗေဒင်ဘယ်လို ဟောနိုင်မှာလဲ......

“ညည်းကတော့လေ.....”

ကျိုးယီရှန်းက ရှောင်ဟွမ်ကို စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဝူး...”

ထိုစဉ်မှာပင် သစ်သားစားပွဲရှေ့တွင် ကိုယ်ဟန်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက်တွင် သာယာသော ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ရှောင်ဟွမ်..... ငါ့အတွက် ဗေဒင်တစ်ချက်လောက် တွက်ပေးပါဦးလား......”

“ဟင်...”

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် အဖိုးနှင့် မြေးမမှာ ချက်ချင်းပင် နိုးကြားသွားကြသည်။

သူတို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်းမသိသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးတစ်ဦး သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူငယ်၏ အနက်ရောင် တာအိုဝတ်စုံမှာ လေထဲတွင် လွင့်နေပြီး၊ အရပ်ရှည်ရှည်၊ ဓားကဲ့သို့သော မျက်ခုံးများနှင့် ကြယ်စင်မျက်ဝန်းများ ရှိကာ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်၊ သူ၏ ခါးတွင်လည်း နတ်ဘုရားဓားတစ်လက် ချိတ်ဆွဲထား၏။

ဓားသွားပေါ်တွင် ကြယ်ခုနစ်ပွင့်မှာ တောက်ပနေသည်.....

“အိုး...”

ရှောင်ဟွမ်၏ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားသည်။

သူမသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေပြီး စကားများပင် ထစ်နေတော့သည် ..... “ရှင်..... ရှင်က...........”

ဂျိချန်းဖန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး ..... “ဘာလဲ... ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား.....” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ရှင်က လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်တုန်းက ဖုန်းယွဲ့နတ်ဘုရားမြို့တော်မှာ 'ဖုန်းယွဲ့ဘိုးဘေး' ကို သတ်ခဲ့တဲ့ အကိုကြီး မဟုတ်လား......”

ရှောင်ဟွမ်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဆယ်နှစ်တောင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

ဂျိချန်းဖန်၏ ရုပ်ရည်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပါလား...

“ဘာအကိုကြီးလဲ... ဒါက ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းချုပ်လေ...” ကျိုးယီရှန်းမှာ ဂျိချန်းဖန်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်.....

သူသည် ရှောင်ဟွမ်၏ ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်သည်။

သူမ တစ်ခုခု မှားပြောမိမှာကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ.....

ယခု သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသူမှာ အလွယ်တကူ လှည့်ဖြား၍ရသော အထက်လမ်းဂိုဏ်းမှ တပည့်ငယ်လေးတစ်ဦး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ကျင်းယွမ်ကလန်၏ လက်ရှိ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလား...

လောကတစ်ခွင် ကျော်ကြားလှသော တာအိုသခင် ဂျိ ပင် ဖြစ်သည်...

ဂျိချန်းဖန်က ခေါင်းခါယမ်းကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ..... “စီနီယာ ကျိုး..... ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်နေတာလား.....” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျိုးယီရှန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူ စကားမပြောပေ။

သူ ဂျိချန်းဖန်နှင့် ဖုန်းယွဲ့နတ်ဘုရားမြို့တော်မှာ ပထမဆုံး စတွေ့တုန်းက တစ်ဖက်လူကို အလွယ်တကူ လှည့်ဖြားနိုင်သည့် အထက်လမ်းဂိုဏ်း တပည့်တစ်ဦးဟု သူ ထင်ခဲ့မိသည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ဖုန်းယွဲ့ဘိုးဘေးကို ထိုနေရာမှာပင် သတ်ပစ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း.....

နောက်ပိုင်း လျိုပေါ်တောင်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အထက်လမ်းနှင့် မိစ္ဆာလမ်း စစ်ပွဲအတွင်းမှာလည်း။

ဂျိချန်းဖန်သည် မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ ရှန်ကျင်းနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦးကိုပင် သတ်ပစ်ခဲ့သည်ဟု သူ ကြားခဲ့ရသည်......

ဟူး... ဒီလိုလူမျိုးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လှည့်စားရလွယ်တဲ့လူ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...

ဒါက တကယ့် သတ်ဖြတ်ခြင်း နတ်ဘုရားပဲ...

ကျိုးယီရှန်းသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က စစ်ပွဲအတွင်းမှာပင် ဂျိချန်းဖန်သည် မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ ဂိုဏ်းချုပ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည့် ချန်ရှန်းခန်းမ သခင် 'ယွီရန်ကျိ' ကိုပင် သတ်ပစ်ခဲ့ကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသေးသည်......

ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေစွ...

ဒါတင် မကသေးပေ...

လွန်ခဲ့သော သုံးလက ကျင်းယွမ်ကလန်၏ ရာထူးအပ်နှင်းပွဲတွင်။

ဖန်ရှန်းဂူ ဂိုဏ်းချုပ် ယွင်ယီလန် မှာ ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး ဂျိချန်းဖန်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရာ ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ဒုက္ခိတဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်မဟုတ်ပါလား......

သူ ကျင့်ကြံခဲ့တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ...

တစ်ဆယ့်လေးနှစ်လား...

ဒီလောက် တိုတောင်းလှတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီတုန်းက တာအိုသခင် ချင်းယဲ့ ပင်လျှင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်ပါဦးမည်လား......

ဂျိချန်းဖန်သည် ကျိုးယီရှန်း၏ မြှောက်ပင့်နေသော အမူအရာကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ရှောင်ဟွမ်ကို ပြုံးကြည့်ကာ ..... “ရှောင်ဟွမ်..... ငါ့အတွက် ဗေဒင်တစ်ချက်လောက် တွက်ပေးနိုင်မလား.....”

“ငါ့ရဲ့ အနာဂတ် တာအိုလမ်းစဉ်က ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာ တွက်ပေးရုံပါပဲ.....”

၎င်းကို ကြားသော် ရှောင်ဟွမ်က မျက်လုံးလေးများ ခတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ကျိုးယီရှန်း၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး၊ ရှေ့မှ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ကို သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းလေးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ၊ ပါးပြင်လေးများ အနည်းငယ် နီမြန်းလျက် နှုတ်ခမ်းလေးကို စေ့ကာ ဆိုလိုက်သည် .....

“ကောင်းပါပြီ”

“အကိုကြီး..... ကျေးဇူးပြုပြီး စာလုံးတစ်လုံးလောက် ရေးပေးပါဦး.....”

ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်ကာ စာရွက်ပေါ်တွင် ‘တာအို’ ဟူသော စာလုံးကို လက်ယှပ်၍ ရေးလိုက်သည်။

“တာအို...” ရှောင်ဟွမ် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။

သူမသည် မျက်မှောင်လေးကို အသာအယာ ကြုတ်ကာ စာရွက်ပေါ်ရှိ ‘တာအို’ စာလုံးကို သေချာကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ဝေဝါးစွာ နားလည်သွားပုံရသည်.....

ရှောင်ဟွမ်က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းကာ ..... “အကိုကြီး..... အကိုကြီးရဲ့ တာအိုလမ်းစဉ်ကိုတော့ ညီမလေး မတွက်ရဲပါဘူး.....” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

‘တာအို’ ဟူသော စာလုံးတစ်လုံးတည်းနှင့်တင်။

၎င်းသည် အနာဂတ်၏ အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ဖြစ်သည်။

ဆိုရိုးစကား ရှိသည်မဟုတ်ပါလား...

မဟာတာအိုသည် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကင်းမဲ့သည်၊ မဟာတာအိုသည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့သည်၊ မဟာတာအိုသည် အမည်နာမ ကင်းမဲ့သည်။

တာအိုတွင် ဖော်ပြချက် မရှိပေ။

၎င်းကို ‘တာအို’ ဟု ခေါ်ရခြင်းမှာလည်း တစ်စုံတစ်ဦးက ၎င်းကို ‘တာအို’ ဟု အတင်းအကျပ် အမည်ပေးထားခဲ့သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ကျိုးယီရှန်းမှာ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း ဂျိချန်းဖန်၏ မျက်နှာကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်၊ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးများ ရိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရသည်.....

ဒီလိုမျိုး ကံကြမ္မာမျိုးလား......

ဒီလို ကံကြမ္မာမျိုးရှိတဲ့လူက ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီလား......

ဒဏ္ဍာရီများအရ အဲဒီတုန်းက တာအိုသခင် ချင်းယဲ့ ပင်လျှင် ဤထူးခြားသော ကံကြမ္မာ၏ ထက်ဝက်ခန့်ကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်၊ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ကျော်ကြားလှသော 'ထိုက်ကျိရွှမ်ချင်းတာအို' ကို တီထွင်ခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းစနစ်ကို လုံးဝ အခြေခိုင်စေခဲ့သည်.....

ယခု ထိုထူးခြားသော ကံကြမ္မာရှိသည့်လူက ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီ။

ဒါဆိုရင်..... စနစ်သစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးမည့် နောက်ထပ် ‘တာအိုဘိုးဘေး’ တစ်ဦး လောကထဲမှာ ပေါ်လာတော့မှာလား......

ကျိုးယီရှန်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

တာအိုဘိုးဘေး ဆိုတာ ဘာလဲ...

စနစ်သစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပြီး သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံကို ချပေးနိုင်သည့် တည်ရှိမှုမျိုးကို တာအိုဘိုးဘေးဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည်...

လွန်ခဲ့သော အနှစ်တစ်ထောင့်နှစ်ရာခန့်... ဘိုးဘေး ချင်းယဲ့ သည် ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်း အားလုံးကို ပေါင်းစပ်ခဲ့သည်။

သူသည် ထိုက်ကျိရွှမ်ချင်းတာအို ကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို လုံးဝ အခြေချပေးခဲ့သည်၊

ထို့ကြောင့် ဘိုးဘေး ချင်းယဲ့ ကိုလည်း ကျင်းယွမ်ပြည်မကြီး၏ တာအိုဘိုးဘေးဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည်.....

သို့သော် ကံမကောင်းစွာနှင့် ဘိုးဘေး ချင်းယဲ့ သည် ထိုတာအိုကို လောကတစ်ခွင်သို့ ဖြန့်ဝေရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ကျင်းယွမ်ပြည်မကြီးတစ်ခုလုံး၏ တာအိုဘိုးဘေး မဖြစ်လာနိုင်ခဲ့ဘဲ၊ အများဆုံးအနေဖြင့် ကျင်းယွမ်ကလန်၏ တာအိုဘိုးဘေးအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသည်.....

ထိုက်ကျိရွှမ်ချင်းတာအို မျိုးဆက်၏ တာအိုဘိုးဘေးပင်။

...

...

အခန်း (၂၂၈) - ကျင့်စဉ်သစ် ဖန်တီးမည့် ကံကြမ္မာ... ကျင့်စဉ်သစ် ဖန်တီးမှု၏ ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်...

“စီနီယာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိပုံရတယ်.....”

ဂျိချန်းဖန်သည် ကျိုးယီရှန်း၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူသည် နူးညံ့သော မျက်ဝန်းများဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

“အာ..... ကျွန်တော်က.....”

ကျိုးယီရှန်းမှာ တွန့်ဆုတ်နေသည်။

ရှောင်ဟွမ်က လက်လှမ်း၍ သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည် .....

“အဖိုးကလည်း..... အကိုကြီးက လူဆိုးမဟုတ်ပါဘူး.....”

သူမသည် ကျိုးယီရှန်း ဘာတွေးနေသည်ကို သိနေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျိုးယီရှန်းသည် သူမအား ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

အထက်လမ်းဖြစ်စေ၊ မိစ္ဆာလမ်းဖြစ်စေ ထိုလူအားလုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကိုယ်ကျိုးစီးပွား အတ္တများ ရှိနေကြသည်၊ အထက်လမ်းကလည်း အမှန်တကယ် မဖြောင့်မတ်သလို၊ မိစ္ဆာလမ်းကလည်း အမှန်တကယ် မဆိုးသွမ်းကြချေ.....

ထို့ကြောင့် သူတို့နှင့် အလွန်အကျွံ ပတ်သက်ခြင်းမပြုဘဲ ရှောင်ရှားခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

မတော်တဆ စကားမှားမိပါက တိုက်ရိုက်ပင် နှုတ်ပိတ်ခံရနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဂျိချန်းဖန်က ခေါင်းခါယမ်းကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ..... “စီနီယာ ကျိုး..... ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်နေတာလား.....” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျိုးယီရှန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူသည် အမှန်တကယ် ကြောက်လန့်နေခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။

အဓိကမှာ သူသည် တစ်ချိန်က ဂျိချန်းဖန်ကို လှည့်စားရန် ကြံစည်ခဲ့ဖူးသဖြင့်၊ ၎င်းအတွက် အရေးယူခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်.....

“အဟွတ် အဟွတ်.....” ကျိုးယီရှန်းက အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ သူ တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်သော်လည်း ဂျိချန်းဖန်ကို မည်သို့ ခေါ်ဝေါ်ရမည်ကို မသိဖြစ်နေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ တစ်ဖက်လူမှာ ယခုအခါ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မြတ်လှပေသည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် သူ၏ စိုးရိမ်မှုကို မြင်သဖြင့် ..... “စီနီယာ အဆင်ပြေသလို ခေါ်နိုင်ပါတယ်.....” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျိုးယီရှန်းက ခဏမျှ တွေဝေနေပြီးမှ ..... “ဒါဆိုရင်..... ကျွန်တော်မျိုးကပဲ ရဲတင်းပြီးတော့ 'တာအိုသခင်' လို့ပဲ ခေါ်ပါရစေ.....” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ရပါတယ်.....”

ဂျိချန်းဖန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံဆင့်နှင့်ဆိုလျှင် တာအိုသခင်ဟု အခေါ်ခံရခြင်းမှာ ဘာမှမဟုတ်ပေ။

“အဟွတ် အဟွတ်..... တာအိုသခင် ဂျိ.....” ကျိုးယီရှန်းက သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို အသာအယာ သပ်တင်ရင်း ..... “ကျွန်တော် ခုနက တာအိုသခင်ရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကြည့်လိုက်မိတော့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်တစ်ထောင်ကျော်က စီနီယာတစ်ယောက်နဲ့ အတော်လေး ဆင်တူနေတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ပါ.....”

“အိုး...”

၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ..... “ဘယ်သူလဲ.....” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျိုးယီရှန်းက အဓိပ္ပာယ်ပါပါဖြင့် ..... “တာအိုသခင် ချင်းယဲ့ ပေါ့.....” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကျိုးရှောင်ဟွမ် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။

သူမသည် ဂျိချန်းဖန်၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို သေချာ စစ်ဆေးကြည့်ကာ ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်သည် .....

“အဖိုးကလည်း..... သမီးကတော့ ဘာမှ မမြင်ရပါဘူး၊ အကိုကြီးရဲ့ မျက်နှာမှာ 'ငါသာလျှင် အမြတ်ဆုံး' ဆိုတဲ့ အငွေ့အသက်အပြင်၊ အရမ်း အားကောင်းတဲ့ 'မက်မွန်ပွင့်' ( အချစ်ကံဇာတာ) အငွေ့အသက်တွေပဲ ရှိနေတာပါ.....”

“အူကြောင်ကြောင် ကလေးမလေး.....” ကျိုးယီရှန်းက ရယ်မောလျက် မိန်းကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ ဆိုလိုက်သည် .....

“ငါတို့ရဲ့ ဗေဒင်ပညာ အမွေအနှစ်တွေက အများကြီး ပျောက်ဆုံးကုန်ပြီလေ၊ အများစုက မင်းအဖိုးရဲ့ ခေါင်းထဲမှာပဲ ရှိတော့တာ.....”

“စာအုပ်တွေ ဖတ်နေရုံနဲ့တင် မလုံလောက်ဘူး.....”

“အော်...” ကျိုးရှောင်ဟွမ်က ကျိုးယီရှန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ..... “အဖိုး..... အဲဒီအမွေအနှစ်တွေကို အဖိုးပဲ ပျောက်အောင် လုပ်လိုက်တာ မဟုတ်လား.....” ဟု မေးလိုက်သည်။

“.....” ကျိုးယီရှန်း၏ အမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဟိုကြည့်ဒီကြည့် ဖြစ်သွားကာ ..... “ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... မင်းအဖိုးလို စည်းစနစ်ကျတဲ့လူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အမွေအနှစ်တွေကို ပျောက်အောင် လုပ်မိမှာလဲ...........” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်လို့လား.....”

ကျိုးရှောင်ဟွမ်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်၏။

“အဟွတ် အဟွတ်.....” ကျိုးယီရှန်းက အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အကြည့်ကို ဂျိချန်းဖန်ထံ ပြန်ပို့ကာ ရှင်းပြလိုက်သည် .....

“လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်တစ်ထောင့်နှစ်ရာက တာအိုသခင် ချင်းယဲ့ မှာလည်း တာအိုသခင်လိုပဲ ထူးခြားတဲ့ ကံကြမ္မာမျိုး ရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီကံကြမ္မာရဲ့ ထက်ဝက်ကိုပဲ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တာပါ.....”

“ထူးခြားတဲ့ ကံကြမ္မာ...” ဂျိချန်းဖန် မျက်ခုံးအနည်းငယ် မြှင့်လိုက်သည်။

“မှန်ပါတယ်.....” ကျိုးယီရှန်းက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ဆိုလိုက်သည် .....

“တာအိုသခင် ချင်းယဲ့ က အဲဒီထူးခြားတဲ့ ကံကြမ္မာရဲ့ ထက်ဝက်ကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး ကျော်ကြားလှတဲ့ ထိုက်ကျိရွှမ်ချင်းတာအို ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တာအိုသခင်ကတော့ အဲဒီထူးခြားတဲ့ ကံကြမ္မာ တစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပါ.....”

“ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင်တော့.....”

“တာအိုသခင်မှာ ကျင့်စဉ်သစ်တစ်ခု ဖန်တီးဖို့ စိတ်ကူးရှိနေတာလား.....”

ကျိုးယီရှန်း၏ အကြည့်မှာ သူ၏ရှေ့ရှိ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ထံသို့ စူးစိုက်ကျရောက်နေသည်။

“ကျွန်တော့်မှာ စိတ်ကူးတချို့တော့ ရှိပါတယ်.....”

ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

စိတ်ကူးတချို့ထက်ပင် ပိုသေးသည်။

သူ စိတ်ကူးထားသော စနစ်သစ်မှာ ထက်ဝက်နီးပါး ပြီးမြောက်နေပြီ ဖြစ်သည်...

သူ့ကို အချိန်အနည်းငယ် ထပ်ပေးမည်ဆိုလျှင် 'ကောင်းကင်ကျမ်း' ငါးစောင်လုံးကို စုစည်းပြီးပါက စနစ်သစ်တစ်ခု မွေးဖွားလာနိုင်ပေလိမ့်မည်...

“တကယ်ပဲကိုး...” ကျိုးယီရှန်း၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

ဗေဒင်ပညာ အမွေအနှစ် မှတ်တမ်းများအရပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော ကံကြမ္မာမျိုး မွေးဖွားလာသည်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်.....

လွန်ခဲ့သော အနှစ်ငါးထောင်အတွင်း တာအိုသခင် ချင်းယဲ့ တစ်ဦးတည်းသာ ဤထူးခြားသော ကံကြမ္မာကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသည်။

“ဒီလို ထူးခြားတဲ့ ကံကြမ္မာ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့လူက...”

“ကျင့်စဉ်သစ်တွေကို ဖန်တီးဖို့ မွေးဖွားလာတာပဲ၊ အဲဒါကြောင့် ဒီကံကြမ္မာကို 'ကျင့်စဉ်သစ် ဖန်တီးမည့် ကံကြမ္မာ' လို့ အမည်ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ.....”

ကျိုးယီရှန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆိုလိုက်သည်။

သူ ဤကဲ့သို့သော နေ့မျိုးကို ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

နက်ရှိုင်းလှသော ကံကြမ္မာတစ်ခုကို အမည်ပေးနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား...

သမိုင်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ခံရတော့မည်...

သူ၏ အမည်ကို သမိုင်းတွင် ကျန်ရစ်စေတော့မည်...

“စီနီယာက ဒီကံကြမ္မာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိတာဆိုတော့ စီနီယာပဲ ဆုံးဖြတ်ပါ.....” ဂျိချန်းဖန်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သူသည် အတွေးနက်နေ၏။

ကျင့်စဉ်သစ် ဖန်တီးမည့် ကံကြမ္မာလား...

အတော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသည်။

အမှန်တော့ သူသည် 'ကျင့်စဉ်ဖန်တီးခြင်း' ဟူသော အမည်မှာ အတော်လေး တိကျမှု မရှိသေးဟု ခံစားရသည်။

သို့မဟုတ်လျှင်လည်း.....၎င်းအတွက် ပို၍ သင့်လျော်သော အမည်တစ်ခု ရှိပေလိမ့်မည်။

ကောင်းကင်အလိုတော်၏ သားတော်လား... ကောင်းကင်အလိုတော်၏ အရှင်သခင်လား...

ကောင်းကင်က သတ်မှတ်ပေးထားသော ကံကြမ္မာလား......

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကံကြမ္မာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများသည် အလွန်ပင် ကံကောင်းလှသူများ ဖြစ်ကြပြီး၊ အနာဂတ်တွင် ခေတ်တစ်ခေတ်၌ တစ်ခုခုကို သေချာပေါက် အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ကြလိမ့်မည်၊ ထိုခေတ်၏ ကံဇာတာရှင်များ ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်.....

“အော်..... ဒါနဲ့.....”

ကျိုးယီရှန်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည် ..... “အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့ ဗေဒင်ပညာရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးက တာအိုသခင် ချင်းယဲ့ ကျင့်စဉ်သစ် ဖန်တီးစဉ်မှာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ် အပြောင်းအလဲတွေကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်.....”

“ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းတွေအရတော့.....”

“တာအိုသခင် ချင်းယဲ့ ကျင့်စဉ်သစ် ဖန်တီးတဲ့အချိန်မှာ ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်တွေ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်၊ မိုင်ပေါင်းသောင်းချီတဲ့အထိ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်တွေ ကြီးစိုးသွားပြီး၊

အထွတ်အထိပ် မိုးကြိုးဘေးဒဏ်တစ်ခု ကျရောက်တော့မလို ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်လဲ မသိဘဲ နောက်ဆုံးမှာ အဲဒါက ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်တဲ့.....”

ကျိုးယီရှန်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ကျင့်စဉ်သစ် ဖန်တီးစဉ်မှာ အထွတ်အထိပ် မိုးကြိုးဘေးဒဏ် ကျရောက်ချင်နေတာလား......

ဒါက ဘာလဲ.....

ကျင့်စဉ်သစ် ဖန်တီးမှု၏ အပြစ် ကောင်းကင်ကပ်ဘေးဒဏ် လား...

“စီနီယာ ကျိုး ဖတ်ခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းက ရှိသေးလား..... ကျွန်တော် တစ်ချက်လောက် ကြည့်လို့ ရမလား.....” ဂျိချန်းဖန်က စုံစမ်းလိုက်သည်။

ထိုစကားများကို ကြားသော် ကျိုးယီရှန်း၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြန်သည်။

သူသည် မသိမသာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ..... “အဟွတ် အဟွတ်..... အဲဒီ ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းက လက်ဆင့်ကမ်းလာတာ ကြာပြီဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကတည်းက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ.....” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ပျောက်သွားပြီ...

ဒါဆိုရင် စီနီယာက ဘယ်မှာ ဖတ်ခဲ့တာလဲ...

ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် အားကိုးရာမဲ့သွားသည်။

ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့။

ပျောက်သွားပြီဆိုရင်လည်း ပျောက်သွားပြီပေါ့။

သူ ကျင်းယွမ်ကလန်ရဲ့ ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းတွေကိုပဲ ပြန်ကြည့်လိုက်တော့မည်။

“ဟင်း...”

“အဖိုးကလည်း..... အမွေအနှစ်တွေကို အဖိုး ပျောက်အောင် လုပ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေသေးတယ်...”

ကျိုးရှောင်ဟွမ်က ကျိုးယီရှန်းကို အထင်သေးဟန်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ... အဲဒီအမွေအနှစ်တွေက သူ့ဘာသာသူ ပျောက်ကွယ်သွားတာပါ...” ကျိုးယီရှန်းက မျက်နှာနီမြန်းလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ လုံးဝ ပျောက်အောင် လုပ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ...

“ဒါနဲ့..... စီနီယာ ကျိုး.....”

ဂျိချန်းဖန် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရသည်။ သူသည် ကျိုးယီရှန်းကို ကြည့်ကာ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် .....

“စီနီယာတို့ရဲ့ ဗေဒင်ပညာ အမွေအနှစ်က ဘယ်လို မြင့်မြတ်တဲ့ တာအိုသခင်ဆီကနေ စတင်ခဲ့တာလဲဆိုတာ သိပါရစေ...........” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျင်းယွမ်ကလန်ကို ဘိုးဘေး ချင်းယွမ်ကျိ က စတင်တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို ချင်းယွမ်ကျိ သည်လည်း တစ်ချိန်က ဗေဒင်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

သူသည် သူ၏ တစ်သက်တာတွင် တပည့် ဆယ်ဦး လက်ခံခဲ့သည်၊ နှစ်ဦးမှာ ငယ်စဉ်ကပင် ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး၊ လေးဦးမှာ လောကီရေးရာ ရန်ငြိုးရန်စများနှင့် တိုက်ပွဲများအတွင်း သေဆုံးခဲ့ကြသည်၊

တစ်ဦးမှာ ဒုက္ခိတဖြစ်သွားပြီး၊ တစ်ဦးမှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရာ၊ အမွေအနှစ် မျိုးဆက် နှစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အနှစ်ငါးဆယ်အကြာတွင် ကျင်းယွမ်တောင်တန်း၏ မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်အတွင်း၌ မကြုံစဖူးသော သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြီးတစ်ခုဖြစ်သည့် ငလျင်ကြီး လှုပ်ခတ်ခဲ့သည်။

တောင်ကျရေများ လျှံတက်ပြီး မြေကြီးများ လှုပ်ခတ်မှုကြောင့် မရေမတွက်နိုင်သော သေဆုံးဒဏ်ရာရမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ကာ နောက်ထပ် အမွေအနှစ် မျိုးဆက်တစ်ခု ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြန်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျင်းယွမ်ကလန်၏ အမွေအနှစ် မျိုးဆက် တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထိုမျိုးဆက်မှာ အခြားမဟုတ်၊ ထုံထျန်းတောင်ထိပ် ပင် ဖြစ်သည်။

တာအိုသခင် ချင်းယဲ့ လောကထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး တပည့် ခုနစ်ဦး လက်ခံခဲ့သည့် အချိန်မှသာ ကျင်းယွမ်ကလန်သည် တောင်ထိပ်ခုနစ်ခု အဖြစ် ပြန်လည် ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်.....

အကယ်၍ ဂျိချန်းဖန်၏ ခန့်မှန်းချက် မမှားဘူးဆိုလျှင်။

ကျိုးယီရှန်း၏ ဗေဒင်ပညာ အမွေအနှစ်မှာ ကျင်းယွမ်ကလန်ဆီကနေ အစပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဘိုးဘေး ချင်းယွမ်ကျိ တွင် အချိန်အတော်ကြာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သော တပည့်တစ်ဦး ရှိခဲ့ဖူးပြီး၊ ထိုတပည့်မှာ ဗေဒင်ပညာ အမွေအနှစ်ကို အတိအကျ ဆက်ခံခဲ့သူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

...