အခန်း (၂၂၉-၂၃၀)
Vol. 23 Ch. 229-230
အခန်း (၂၂၉) - ကျူးရှန်းဓားအစီအရင်၏ စိတ်ကူးကြံစည်မှု... ဖုန်းရွှေစွမ်းအင်နယ်ပယ်...
ဖုန်းရွှေနှင့် လက္ခဏာဗေဒင်င်ပညာရပ်တို့မှာ မူလကတည်းက တစ်ခုတည်းပင် ဖြစ်သည်။
ဤအမွေအနှစ်မှာ ဘိုးဘေး ချင်းယွမ်ကျိ ထံမှ အစပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သမိုင်းကြောင်းအရ အနှစ်နှစ်ထောင်ကျော် ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ရာ.....
အမွေအနှစ် အများစုမှာ ပျောက်ဆုံးကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျင်းယွမ်ကလန်တွင် လက်ရှိ၌ ဖုန်းရွှေအမွေအနှစ်၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့သာ ရှိတော့သော်လည်း၊ အမွေအနှစ်မှာ အလွန်အမင်း မပြည့်စုံတော့သဖြင့် တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုအတွင်းရှိ တပည့်အနည်းငယ်သာ ၎င်းကို လေ့လာကြသည်.....
မည်သူမျှ ဤအမွေအနှစ်ကို ကျင့်ကြံရန် ရွေးချယ်မည်မဟုတ်ပေ။
ထို့ပြင် အစွမ်းထက်လှသော မှော်အတတ်ပညာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဥပမာအားဖြင့် ‘နဂါးသတ်မိုးကြိုးထိန်းချုပ်ခြင်းအတတ်’ နှင့် အခြားသော တာအိုနတ်ဘုရားစွမ်းရည်များနှင့် ယှဉ်ပါက၊ ဖုန်းရွှေလက္ခဏာဗေဒင်ပညာမှာ အနည်းငယ် လမ်းလွဲနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။
၎င်းသည် တာအိုလမ်းစဉ်ကို မကာကွယ်နိုင်သလို.. မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း မစောင့်ရှောက်နိုင်ချေ။
အဘယ်ကြောင့် ကျင့်ကြံနေပါဦးမည်နည်း......
အမှန်တော့ ထိုသို့မဟုတ်ပေ ဖုန်းရွှေလက္ခဏာဗေဒင်ပညာမှာ အပေါ်ယံမြင်ရသလောက် မရိုးရှင်းဘဲ၊ ၎င်း၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ အလွန်ပင် အရေးပါသည်။
လက္ခဏာဗေဒင်ကို ထားလိုက်ဦးတော့၊ ဖုန်းရွှေအကြောင်းကိုသာ ပြောရလျှင်ပင်.....
ဤအမွေအနှစ်အတွင်း၌ ပါဝင်သောအရာများစွာ ရှိသည်။
လောကီဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စုဆောင်းခြင်းမှစ၍ မြေကြောအတွင်းမှ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ လှုပ်ရှားလာခြင်းအထိ အစီအရင်များ ပြင်ဆင်ရာတွင်ပင် ဖုန်းရွှေဗဟုသုတများ လိုအပ်ပေသည်။
ဥပမာအားဖြင့် ကျင်းယွမ်ကလန်၏ ‘ကျူးရှန်းဓားအစီအရင်’ ပင် ဖြစ်သည်။
၎င်း၏အတွင်း၌ ‘ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် တံဆိပ်တော်’ဟု ခေါ်သော အရာတစ်ခု ရှိသည်။
ထိုအရာကို တာအိုသခင် ချင်းယဲ့ က ဖန်တီးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခြင်းနှင့် ဆင်တူကာ တောင်ထိပ်ခုနစ်ခု၏ မြေအောက်မှ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို စုစည်းကာ ချိပ်ပိတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်.....
တစ်ခါ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်
...
၎င်းမှာ အမှန်စင်စစ် ဖုန်းရွှေအတတ်ပညာ တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကြီးမားသောအစီအရင်တစ်ခု ပြင်ဆင်ရန်အတွက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၊ တောင်နှင့် မြစ်တို့၏ စွမ်းအားများကို မည်သို့ ငှားရမ်းရမည်ကို နားလည်ရန် လိုအပ်သည်။
ထိုအရာများ အားလုံးတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ကြီးမားသော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်.....
ဖုန်းရွှေအမွေအနှစ်သည်ကား ထိုကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားများကို မည်သို့ ငှားရမ်းအသုံးပြုရမည်ကို နားလည်စေရန် အတိအကျ ကူညီပေးနိုင်ပေသည်......
ဂျိချန်းဖန်၏ စိတ်ကူးကြံစည်မှုအရ အကယ်၍ သူသည် အနာဂတ်တွင် စစ်မှန်သော ကျူးရှန်းဓားအစီအရင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားကို အံ့အားသင့်ဖွယ် အဆင့်တစ်ခုအထိ ရောက်ရှိစေချင်လျှင်၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားများကို ငှားရမ်းရန် သေချာပေါက် ကြိုးစားရပေလိမ့်မည်.....
ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတွင် စွမ်းအင်နယ်ပယ်တစ်ခု ရှိသည်။
ဖုန်းရွှေအမွေအနှစ်က ထိုစွမ်းအင်နယ်ပယ်များကို လေ့လာစောင့်ကြည့်နိုင်သည်။
စွမ်းအင်နယ်ပယ်၏ အစွမ်းကို အသုံးပြု၍ မြေကြောမှ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို စီစဉ်ခြင်းနှင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ မူလဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုစည်းခြင်းတို့မှာ ဖုန်းရွှေအမွေအနှစ်၏ အကြောင်းအရာများပင် ဖြစ်သည်။
ပညာရပ်တိုင်းတွင် ၎င်း၏ အနှစ်သာရရှိသည်ဟုသာ ဆိုရပေလိမ့်မည်။
တာအိုလမ်းစဉ်သည်ကား အဆုံးအစမဲ့ကာ ကျယ်ပြန့်နက်ရှိုင်းလှပေသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် ကျိုးယီရှန်းသည် ဂျိချန်းဖန်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။
သူသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို အသာအယာ သုတ်သင်ရင်း ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပြောလိုက်သည် .....
“ဒီအဖိုးကြီးရဲ့ လက္ခဏာဗေဒင် အမွေအနှစ်က လောကထဲက မှော်ဆရာတစ်ယောက်ဆီကနေ ရခဲ့တာပါ.....”
သူသည် သက်ပြင်းအသာချလိုက်၏။
တိကျသော အချက်အလက်များကိုတော့ သူ အများကြီး ရှင်းမပြခဲ့ပေ။
၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ကာ ..... “အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့ ကျင်းယွမ်ကလန်ရဲ့ တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး ချင်းယွမ်ကျိ ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ဟာ လောကထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ဖူးတယ်.....”
“သူက ဘိုးဘေး ချင်းယွမ်ကျိ ရဲ့ လက္ခဏာဗေဒင် အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံခဲ့သူ ဖြစ်နိုင်တယ်.....”
ပြောပြီးနောက် ဂျိချန်းဖန်က ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
သို့သော် ကျိုးယီရှန်းနှင့် ရှောင်ဟွမ်တို့မှာ လူအအေးများ မဟုတ်ကြရာ၊ ဂျိချန်းဖန် ပြောလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်လိုက်ကြသည်။
“အင်...” ရှောင်ဟွမ်က မျက်လုံးလေးများ ပြူးသွားကာ အံ့အားသင့်စွာ ဆိုလိုက်သည် ..... “အကိုကြီး..... အကိုကြီး ပြောချင်တာက အဖိုးရဲ့ လက္ခဏာဗေဒင် အမွေအနှစ်က ကျင်းယွမ်ကလန်ဆီက လာတာလို့ ပြောချင်တာလား.....”
ဂျိချန်းဖန် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး ..... “ဟုတ်၊ မဟုတ် ဆိုတာတော့ ကျွန်တော်လည်း သိပ်ပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိပါဘူး၊ ဒါကို အတည်ပြုဖို့ ကျင်းယွမ်ကလန်ကို ပြန်သွားရဦးမှာပါ.....”
သူ၏ စကားအဆုံးသတ်သည်နှင့် ကျိုးယီရှန်းထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျိုးယီရှန်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ သက်ပြင်းအသာချလိုက်ပြီး၊ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ဆိုလိုက်သည် ..... “တာအိုသခင် ဂျိ..... ဒီအဖိုးကြီးဆီမှာ ရှိတဲ့ အမွေအနှစ်က ကျင်းယွမ်ရဲ့ အမွေအနှစ် ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ.....”
“ကျွန်တော်တို့ အဖိုးနဲ့ မြေးမကတော့ အထက်လမ်းနဲ့ မိစ္ဆာလမ်းကြားက စစ်ပွဲတွေထဲမှာ မပါဝင်ချင်ပါဘူး.....”
သူနှင့် ရှောင်ဟွမ်မှာ လောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနေကြသူများ ဖြစ်သည်။
အထက်လမ်းနှင့် မိစ္ဆာလမ်းကြားက ရှုပ်ထွေးမှုများထဲသို့ သူတို့ လုံးဝ မဝင်ရောက်လိုကြချေ.....
ရှောင်ဟွမ်က မျက်လုံးလေးများ ခတ်ကာ သူမဘေးရှိ ဂျိချန်းဖန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ကျိုးယီရှန်း၏ဘေးတွင် အလိုက်သင့်လေး မှီနေကာ ဘာမှ မပြောပေ။
သိသာလှသည်မှာ သူမသည် ကျိုးယီရှန်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နားထောင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ကာ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည် ..... “စီနီယာ ကျိုး အများကြီး တွေးနေပါပြီ၊ စီနီယာ့ဆီက အမွေအနှစ်က ကျင်းယွမ်ကလန်ရဲ့ အမွေအနှစ် ဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာက.....”
“အမှန်တော့ အခုအချိန်မှာ အရေးမကြီးတော့ပါဘူး.....”
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းမှာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော်ကြာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
ဆက်လက်၍ ပျောက်ဆုံးနေဦးမည်ဆိုလျှင်ကော ဘာဖြစ်သနည်း...
လက်ရှိ ကျင်းယွမ်ကလန်အတွက်မူ အရာများစွာမှာ မရှိလျှင်လည်း ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်၊ သူသည်လည်း ကျိုးယီရှန်းဆီက အမွေအနှစ်ကို လောဘတက်နေမည် မဟုတ်ပေ.....
နောက်ဆုံးတော့ သူသည် လက္ခဏာဗေဒင်ကို အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားနေသည် မဟုတ်သလို၊ ကျင်းယွမ်ကလန်တွင်လည်း ဖုန်းရွှေအမွေအနှစ်အချို့ ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူ့အနေဖြင့် အချိန်အနည်းငယ်ပေးပြီး သေချာလေ့လာလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
“တာအိုသခင် ဂျိ ရဲ့ နားလည်ပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်.....” ကျိုးယီရှန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်၏။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး.....”
ဂျိချန်းဖန်က လက်ကို အသာအယာ ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် လက်လှမ်းကာ သူ၏ ခါးမှ တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည် .....
“ဒီတံဆိပ်ပြားက ကျင်းယွမ်ကလန်ရဲ့ တံဆိပ်ပြားတစ်ခုပါ၊ အကယ်၍ စီနီယာ ကျိုး နဲ့ ရှောင်ဟွမ် တို့ အနာဂတ်မှာ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကြုံလာရရင်၊ ဒီတံဆိပ်ပြားကို ကိုင်ပြီး ကျင်းယွမ်ကလန်ဆီမှာ အကူအညီ လာတောင်းနိုင်ပါတယ်.....”
၎င်းကို ကြားသော် ကျိုးယီရှန်း၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပုံရသည်။
ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ထိုတံဆိပ်ပြားကို လေးလေးနက်နက် လက်ခံလိုက်ကာ၊ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လျက် ..... “တာအိုသခင် ဂျိ ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်.....” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ပြောပြီးနောက် ကျိုးယီရှန်း ခဏမျှ တွေဝေနေသေးသည်။
သူသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဂျိချန်းဖန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် ဆိုလိုက်သည် ..... “တာအိုသခင် ဂျိ..... ဒီရှေးဟောင်းစာအုပ်ထဲမှာ တချို့အရာတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားပါတယ်၊ အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံး အမွေအနှစ်ပါပဲ.....”
“ဒါကို ကျွန်တော့်ဆီမှာပဲ ဆက်သိမ်းထားရင်လည်း နောက်ဆုံးတော့ ပျောက်သွားမှာပါပဲ.....”
“ဒါကြောင့် ဒါကို တာအိုသခင်ပဲ ယူထားလိုက်ပါလား.....”
ကျိုးယီရှန်း သူ၏ခေါင်းကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ကုတ်လိုက်၏။
သူ ‘ပျောက်ဆုံးသွားပြီ’ ဟု ပြောခဲ့သမျှ အရာအများစုမှာ အမှန်တော့ သူကိုယ်တိုင် ပျောက်အောင် လုပ်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်.....
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် နေ့တိုင်း ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာနေသူဖြစ်ရာ အချို့သောအရာများ မပျောက်ဆုံးအောင် ထိန်းသိမ်းရန်မှာ တကယ်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။
“အိုး...” ဂျိချန်းဖန် မျက်ခုံးအနည်းငယ် မြှင့်လိုက်သည်။ သူသည် ကျိုးယီရှန်း ကမ်းပေးလာသော ရှေးဟောင်းစာအုပ်ကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လက်ခံရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း.....”
“ဒီတာအိုကျင့်ကြံသူကပဲ အားမနာတမ်း လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်.....”
ရှေးဟောင်းစာအုပ်ကို ရရှိပြီးနောက် ဂျိချန်းဖန်သည် ချက်ချင်း ဖွင့်မဖတ်သေးဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်သာ သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ စီနီယာ ကျိုး.....”
“ဖြစ်နိုင်ရင် စီနီယာနဲ့ ရှောင်ဟွမ် တို့ ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်.....”
ဂျိချန်းဖန်က နူးညံ့စွာ အကြံပေးလိုက်သည်။
“ဟင်...” ကျိုးယီရှန်း အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။ သူက စမ်းသပ်သလို မေးလိုက်သည် .....
“ဒါဆိုရင်.....”
“မှန်ပါတယ်.....”
“သက်ရှည်ခန်းမဟာ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီ၊ အခုတော့ အဲဒါကို အမြစ်ပြတ်အောင် ရှင်းလင်းပစ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပါပြီ.....”
ဂျိချန်းဖန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကျိုးယီရှန်း၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
သူသည် အလျင်အမြန်ပင် လှည့်၍ ရှောင်ဟွမ်ကို ဆွဲကာ သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းတော့သည်။
“ဟေး ဟေး ဟေး...”
ရှောင်ဟွမ် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
သို့သော် သူမ ဘာမှ မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ကျိုးယီရှန်းမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပစ္စည်းအားလုံးကို အထုပ်အပိုး ပြင်ပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။
သူသည် ရှောင်ဟွမ်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ဂျိချန်းဖန်ကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လျက် ..... “တာအိုသခင် ဂျိ..... ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ ရှောင်ဟွမ်တို့ အရင်ဆုံး နှုတ်ဆက်လိုက်ပါရစေဦး.....” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ.....” ဂျိချန်းဖန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ရှောင်ဟွမ်..... မြန်မြန်၊ မြန်မြန်.....”
ကျိုးယီရှန်းသည် ရှောင်ဟွမ်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲခေါ်လျက် တာဝမ်ရွာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။
“အိုး..... ဒုက္ခပါပဲ...”
“အဖိုးရယ်..... ဘာတွေ အဲဒီလောက် အလျင်လိုနေတာလဲ.....”
ရှောင်ဟွမ်က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်၏။
သူမသည် လှည့်ကြည့်ကာ ဂျိချန်းဖန်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည် ..... “အကိုကြီး..... နောက်မှ ပြန်တွေ့ကြမယ်နော်...”
“နှုတ်ဆက်ပါတယ်.....”
ဂျိချန်းဖန်က နူးညံ့စွာ ဆိုလိုက်သည်။
သူ၏ အနက်ရောင်ဝတ်စုံမှာ လေထဲတွင် လွင့်နေပြီး၊ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် မတ်မတ်ရပ်နေသော သူ၏ ပုံစံမှာ၊ တောက်ပြောင်သော မျက်ဝန်းများနှင့်အတူ သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ဝေဝါးလှသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကြောင့် လောကီလူသား တစ်ဦးနှင့်ပင် မတူတော့ချေ...
“ရှူး...”
ဝတ်စုံဖြူနှင့် ကိုယ်ဟန်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။
အေးစက်ကာ မာနကြီးသော ပုံစံရှိသည့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး သူ၏ဘေးတွင် ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ၏ အဖြူရောင် ဝတ်စုံမှာ လေထဲတွင် လွင့်နေပြီး ဆံနွယ်များမှာလည်း ပြန့်လွင့်နေ၏၊ အသားအရေမှာ ဖြူဝင်းနုနယ်လှကာ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် နူးညံ့မှုအချို့ ဖြတ်သန်းသွားလျက်၊ သူမဘေးရှိ လူငယ်ကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည် .....
“သူမက ညီမလေး ရှောင်ဟွမ် လား.....”
...
...
အခန်း (၂၃၀) - ကျိုးယီရှန်း၏ အမွေအနှစ်ကို ပေးအပ်ခြင်း.. သေမင်းနွံတောအား စူးစမ်းလေ့လာခြင်း..
“ဟုတ်တယ်.....”
ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ဘေးရှိ ဝတ်စုံဖြူနှင့် မိန်းကလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နူးညံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဆိုလိုက်သည် .....
“ရွယ်ချီ..... တခြားလူတွေကော ဘယ်မှာလဲ.....”
လုရွယ်ချီသည် သူ၏ဘေးတွင် အသာအယာ မှီတွယ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ လက်ကလေးဖြင့် သူ၏လက်မောင်းကို ချိတ်လျက် တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည် .....
“စီနီယာအကို စုန့် တို့ကတော့ ဖာရှန်းကိုယ်တော် တို့နဲ့ ဆုံပြီးသွားပါပြီ၊ အခုတော့ တည်းခိုခန်းတစ်ခုမှာ အနားယူနေကြတယ်၊ ကျင့်ပင်အာ လည်း အဲဒီမှာပဲ ရှိနေတယ်.....”
“သူတို့ဆီ သွားကြည့်ချင်လား.....”
သူမသည် သူမရှေ့ရှိ လူငယ်ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။
ဂျိချန်းဖန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းကာ ..... “တာဝမ်ရွာမှာ သတင်းပေးတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်၊ အထက်လမ်းနဲ့ မိစ္ဆာလမ်းက ဂိုဏ်းကြီးတွေအားလုံးက လူတွေလည်း ရောက်နေကြတာပဲ၊ ငါ မျက်နှာမပြတော့ပါဘူး.....” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
လုရွယ်ချီ ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။
သူမသည် အဝေးသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော အဖိုးနှင့် မြေးမ နှစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်ကာ သက်ပြင်းအသာချလျက် ..... “ရှောင်ဟွမ် က ဒီလောက်တောင် အရွယ်ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူးနော်.....” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူတို့ ပထမဆုံး စတွေ့တုန်းက ရှောင်ဟွမ် မှာ ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးသာ ရှိသေးသည်၊ ယခုမူ ဆယ့်ငါး၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“အချိန်တွေက တကယ်ပဲ ကုန်ဆုံးတာ မြန်လိုက်တာ.....”
လုရွယ်ချီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။
“ဟုတ်တယ်.....” ဂျိချန်းဖန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး၊ အေးစက်ကာ ကျော့ရှင်းသော ထိုမိန်းကလေး၏ နုနယ်လှသော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဆိုလိုက်သည် .....
“ဒီတစ်ကြိမ် လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ပြီးသွားရင်.....”
“ပြန်ရောက်တာနဲ့ လက်ထပ်ပွဲအတွက် သေချာပြင်ဆင်ရတော့မယ်.....”
အခုဆိုရင် လက်ထပ်ပွဲအတွက် အချိန်က ခြောက်လတောင် မပြည့်တော့ပေ။
မင်္ဂလာဝတ်စုံနှင့် အခြားသော အရာများကဲ့သို့ အရာများ သေချာ ပြင်ဆင်ရမည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။
၎င်းကို ကြားသော် လုရွယ်ချီ၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်။
သူမသည် နှုတ်ခမ်းလေးကို စေ့ကာ သူမ၏ ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင်သော မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြာမှုအချို့ ထွက်ပေါ်လာ၏.....
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက်များ မထိန်းနိုင်အောင်ပင် တိုးဝင်လာတော့သည်။
မကြာခင်မှာပဲ....
မကြာခင်မှာပဲ သူမသည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်လာတော့မည်။
လုရွယ်ချီ အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများမှာ သူမရှေ့ရှိ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူမ၏ အကြည့်များထဲတွင် တွယ်တာမှုများ အထင်အရှား ရှိနေသည်.....
ထိုသူနှစ်ဦးမှာ လက်ချင်းချိတ်လျက် တာဝမ်ရွာအတွင်း လမ်းလျှောက်နေကြသည်။
ဝေဝါးလှသော မြူနှင်းအငွေ့အသက်များက သူတို့ကို လွှမ်းခြုံထားသဖြင့်၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ သူတို့၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့နိုင်ကြချေ.....
...
...
“ဖြောက်... ဖြောက်...”
သေမင်းနွံတော၏ အပြင်ဘက် အဆိပ်အတောက်များနှင့် မြူနှင်းများမှာ ရောယှက်နေပြီး၊ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းကာ မနှစ်မြို့ဖွယ် အနံ့အသက်များမှာ လေထုအတွင်း ပျံ့နှက်နေသဖြင့် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး မှောင်မည်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်.....
“ရှူး..”
ကိုယ်ဟန်အချို့မှာ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
သူတို့သည် သေမင်းနွံတောအတွင်းသို့ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“ပတ်ဝန်းကျင်က အဆိပ်အငွေ့တွေနဲ့ မြူတွေက လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အန္တရာယ်ပေးနိုင်တယ်၊ အားလုံး သတိထားကြဦး.....” စုန့်တာရင် က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
၎င်းကို ကြားသော် ကျင့်ရှူးရှူး နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ခေါင်းတငြိတ်ငြိတ် လုပ်ကြသည်။
သူတို့အားလုံးသည် သူတို့၏ အဆောင်အယောင် လက်နက်များကို ထုတ်ယူလိုက်ကြ၏။
သူတို့၏ မှော်ရတနာများမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားများကို အသုံးပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အဆိပ်အငွေ့များကို ဖယ်ရှားလိုက်ကြသည်။
ဝမ်မင် သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်ဟန်ဖြင့် ..... “ဖာရှန်းကိုယ်တော် တို့အဖွဲ့က အခုထိ ရောက်မလာသေးဘူးလား....” ဟု မေးလိုက်သည်။
ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် စုန့်တာရင် နှင့် အခြားသူများအားလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။
ကျင့်ရှူးရှူး က ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ..... “စီနီယာအစ်မ ဝမ်မင်..... စီနီယာအစ်မ လု ကော ဘယ်ကို သွားတာလဲ.....” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူတို့ တာဝမ်ရွာကို ရောက်သည်နှင့် လုရွယ်ချီ သည် သူတို့ထံမှ ခွဲထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ ဘယ်ကိုသွားသည်ကို မည်သူမျှ တိတိကျကျ မသိကြချေ။
၎င်းကို ကြားသော် ဝမ်မင် သည် သူမဘေးရှိ ဝတ်စုံဖြူနှင့် မိန်းကလေးကို လှည့်ကြည့်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ..... “ဂျူနီယာညီမလေး ကျင့်ပင်အာ..... ရွယ်ချီ ဘယ်သွားလဲဆိုတာ ညီမလေး သိလား.....” ဟု မေးလိုက်သည်။
ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားသူများအားလုံးလည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဝမ်မင် ၏ ဘေးတွင် ဝတ်စုံဖြူနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ရပ်နေ၏။
သူမ၏ အသွင်အပြင်မှာ နုနယ်ချောမောလှကာ၊ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများမှာ ဆောင်းဦးရေကန်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသည်၊ သူမ၏ ကျောဘက်တွင်မူ နီညိုရောင် နတ်ဘုရားဓားတစ်လက်ကို လွယ်ထား၏.....
သူမမှာ အခြားမဟုတ်၊ ရွမ်ချာဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ကျင့်ပင်အာ ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ် ဝမ်မင် ၏ မေးခွန်းကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကျင့်ပင်အာ သည် သူမ၏ နောက်ဘက်ရှိ ဦးတည်ရာတစ်ခုသို့ ပြုံးလျက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည် ..... “အစ်မလု လား.. သူမ ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား.....”
၎င်းကို ကြားသော် အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
အေးစက်ကာ ကျော့ရှင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ သေမင်းနွံတော၏ အဆိပ်အငွေ့များအတွင်းမှ 'ထျန်းယာ' ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာ၏။
သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့်ရှိပြီး၊ သူမ၏ လှပသော ဆံနွယ်များကို ကောင်းကင်ပြာရောင် ဆံထိုးလေးတစ်ချောင်းဖြင့် ထိုးထားသည်၊ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်မူ အပြာရောင် ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်အချို့ လွှမ်းခြုံနေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆိပ်အငွေ့များနှင့် မြူနှင်းများကို ဖယ်ရှားထားပေသည်.....
“ရွှယ်ယွဲ့..... ခုနက ဘယ်သွားနေတာလဲ.....”
ဝမ်မင် သည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တိုးကာ မေးလိုက်သည်။
၎င်းကို ကြားသော် လုရွယ်ချီ က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းကာ ..... “ငါ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခဏလောက် သွားကြည့်နေတာပါ.....” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူမသည် ဂျိချန်းဖန် နှင့်အတူ တာဝမ်ရွာအတွင်း လမ်းလျှောက်ခဲ့ပြီးနောက်၊ သေမင်းနွံတောအတွင်းသို့ အရင်ဝင်ကာ ပတ်ကြည့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်မှ အဖွဲ့ထံသို့ ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်.....
ထိုစဉ်မှာပင် ဂျိချန်းဖန် သည် သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ဝမ်မင် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။
သူမ ထပ်မမေးတော့ပေ။
အဖွဲ့သားများမှာ ထိုနေရာတွင် စုဝေးလျက် ခေတ္တ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
သိပ်မကြာခင်မှာပင် မြူနှင်းများအတွင်းမှ ကိုယ်ဟန်အချို့ ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။
“အမိတာဘ..” (Amitabha)
ဖာရှန်းကိုယ်တော် ၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် 'ဖာရှန်း' မှာ ရှိနေပြီး၊ ခရမ်းရောင် အလင်းဖျော့ဖျော့မှာ ဖြာကျနေလျက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆိပ်အငွေ့များကို ဖယ်ရှားထားသည်။
သူ၏ဘေးတွင်မူ အခြားသော ကိုယ်ဟန် သုံးခု ရှိနေသေး၏။
သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ ဖာရှန်းကိုယ်တော် ဖြစ်သည်။
ကျန်နှစ်ဦးမှာကော.. သူတို့မှာ ဖန်ရှန်းဂူ မှ ယန်ဟုန် နှင့် ကျူကျင်း ရှစ်ဆင့်ခန့်သာ ရှိသေးသော ဖန်ရှန်းဂူ တပည့်တစ်ဦးတို့ ဖြစ်ကြသည်။
“အမိတာဘ..”
“စီနီယာအကိုတွေနဲ့ စီနီယာအစ်မတွေကို စောင့်ခိုင်းမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်၊ လမ်းမှာ ဖန်ရှန်းဂူ က တာအိုမိတ်ဆွေ နှစ်ဦးနဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ ဆုံခဲ့လို့ ခေတ္တ ကြန့်ကြာသွားရတာပါ.....”
ဖာရှန်းကိုယ်တော် က အားနာဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
၎င်းကို ကြားသော် စုန့်တာရင် နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
ကျင့်ရှူးရှူး က ပြုံးလျက် ရှေ့သို့ တက်လိုက်ပြီး ..... “စီနီယာအကို ဖာရှန်းကိုယ်တော်..... ကျွန်တော်တို့လည်း ခုလေးတင် ရောက်တာပါ.....” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဖန်ရှန်းဂူ မှ နှစ်ဦးကို လျစ်လျူရှုကာ ဖာရှန်းကိုယ်တော် နှင့်သာ ကိုယ်တိုင် စကားပြောနေတော့သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ယန်ဟုန် နှင့် အခြား ဖန်ရှန်းဂူ တပည့်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားကြသည်။
သို့သော် ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျင်းယွမ်ကလန် နှင့် ဖန်ရှန်းဂူ တို့မှာ အဆင်မပြေဖြစ်နေကြပြီ မဟုတ်ပါလား။
သူတို့ စစ်ပွဲအသွင်သို့ လုံးဝ မရောက်သေးသော်လည်း၊ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆက်ဆံရေး လုံးဝ မရှိကြတော့ပေ.....
“အမိတာဘ”
“နှုတ်ဆက်ပါတယ် စီနီယာအစ်မ လု၊ ရွမ်ချာဂိုဏ်းချုပ်.....”
ဖာရှန်းကိုယ်တော် သည် လုရွယ်ချီ နှင့် ကျင့်ပင်အာ တို့ကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ လေးလေးစားစား နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ရှန်ကျင်းကျင့်ကြံဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
အစွမ်းအစ အနေနှင့်ဆိုလျှင် သူမတို့မှာ ဤမျိုးဆက်သစ် တပည့်များကို အဝေးကြီး ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်.....
“စီနီယာအကို ဖာရှန်းကိုယ်တော်..... အားနာစရာကြီးပါ.....” လုရွယ်ချီ က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း၊ သူမ၏ လေသံမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူမဘေးရှိ ကျင့်ပင်အာ ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သို့သော် သူမ ဘာမှ မပြောပေ။
ထိုစဉ်မှာပင် ယန်ဟုန် မှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။
သူမသည် ကျင့်ပင်အာ ၏ ကျောဘက်ရှိ ဟုန်လူ ဓားကို ချက်ချင်းပင် သတိပြုမိလိုက်ရာ၊ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်.....
“အဟွတ် အဟွတ်.....”
“စီနီယာအကို ဖာရှန်းကိုယ်တော်..... ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ သေမင်းနွံတောထဲကို ဝင်ပြီး စူးစမ်းကြရင် ဘယ်လိုလဲ.....”
ကျင့်ရှူးရှူး က အကြံပြုလိုက်သည်။
၎င်းကို ကြားသော် ဖာရှန်းကိုယ်တော် က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ကာ ..... “ကျွန်တော်လည်း သဘောတူပါတယ်.....” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူတို့သည် ခုနက တာဝမ်ရွာအတွင်း စူးစမ်းခဲ့ကြသော်လည်း မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ခဲ့ကြသဖြင့်၊ သေမင်းနွံတောအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်ကာ စူးစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်.....
“ကောင်းပြီလေ.....”
“ဒါဆိုရင် တိုက်ရိုက်ပဲ သွားကြတာပေါ့.....”
ကျင့်ရှူးရှူး နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ရှေ့မှ ဦးဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
“ဒါကတော့.....” ဖာရှန်းကိုယ်တော် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။ သူသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ယန်ဟုန် ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အားနာဟန်ဖြင့် ပြုံးပြလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။
အဖွဲ့သားများမှာ သေမင်းနွံတောအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူနှင်းများနှင့် အဆိပ်အငွေ့များမှာ ပို၍ ထူထပ်လာပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်သော အဆိပ်ရှိသည့် ပိုးမွှားများလည်း ပေါက်ဖွားလာကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးသည်ကား.....
အဆိပ်တစ်သောင်းဂိုဏ်း အတွက်မူ သဘာဝအတိုင်း တိုက်ပွဲဝင်ရန် အကောင်းဆုံး နေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်..
“ရှူး...”
ထိုစဉ်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူနှင်းများအတွင်း၌ ဝိညာဉ်ကဲ့သို့သော ကိုယ်ဟန်အချို့ ရုတ်တရက် ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာရာ၊ ကျင့်ရှူးရှူး နှင့် အခြားသူများ၏ အာရုံကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်သွားတော့သည်။
လုရွယ်ချီ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။
သူမနှင့် ကျင့်ပင်အာ တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး၊ ဝင်ရောက်ကူညီခြင်းမပြုရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုသူများမှာ မိစ္ဆာလမ်းမှ အဆင့်နိမ့် လူအချို့သာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်.....
...
...