အခန်း (၂၄၁-၂၄၂)

အခန်း ၂၄၁ - လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခက ကမ္ဘာလောကကို တုန်ခါစေခြင်း။ ကောင်းကင်အရှိန်အဝါက လွှမ်းမိုးထားပြီး တစ်လောကလုံးကို လှုပ်ခတ်သွားစေခြင်း။

"ရှုး..."

ငါးပါးသော မြေဓာတ် လွတ်မြောက်ခြင်း အဆောင်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည့် ခဏမှာပင်၊ ဖျော့တော့သော ဝါဂွမ်းရောင် အလင်းတစ်ခုက ကျိုးရိရှန်းနှင့် ရှောင်ဟွေကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး မြေကမ္ဘာ၏ အကြောများထဲသို့ ချက်ချင်းပင် တိုးဝင်သွားတော့သည်။

သူတို့ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည့်အချိန်တွင် ဖိုးဖိုးနှင့် မြေးမလေးနှစ်ဦးမှာ မိုင်တစ်ရာ ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟူး..."

ကျိုးရိရှန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသော ရှောင်ဟွေ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ထားရင်း သူသည် အနောက်ဘက် သေမင်းတောအုပ်ရှိရာ အရပ်မျက်နှာသို့ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဝုန်း..."

မျက်စိတစ်ဆုံး ကြည့်လိုက်လျှင် ထူထပ်သော တိမ်မည်းကြီးများမှာ အနက်ရောင် သံမဏိမြို့တော်ကြီးတစ်ခုအလား ဖိနှိပ်ထားပြီး၊ ထိုအတွင်း၌ ဖျော့တော့သော ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးတန်းများ ပြန့်နှံ့နေသည်။

ထစ်ချုန်းသံများမှာလည်း အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

မိုင်တစ်ရာနီးပါး ဝေးကွာသော နေရာမှပင် ကျိုးရိရှန်းသည် ဘေးဒုက္ခတိမ်တိုက်အတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကောင်းကင်အရှိန်အဝါကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ကောင်းကင်အရှိန်အဝါအောက်တွင် ကျင့်ကြံသူဖြစ်စေ၊ သာမန်လူဖြစ်စေ အားလုံးမှာ အတူတူပင်ဖြစ်ရာ ခပ်သိမ်းသော သတ္တဝါတို့ တန်းတူညီမျှဖြစ်နေသော အခြေအနေမျိုးပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

"အဖိုး... အခုလေးတင် ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ" ရှောင်ဟွေက ထိတ်လန့်နေဆဲ လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူမသည် ကောင်းကင်ယံရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် ဘေးဒုက္ခတိမ်တိုက်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နုနယ်သော ကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။

တစ်စုံတစ်ယောက်သော အရှင်သခင်က သူမအား အတွင်းပိုင်းမှ စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ကျိုးရိရှန်း၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ လေးနက်မှုများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သူသည် တုန်လှုပ်နေသော ရှောင်ဟွေကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မကြာသေးခင်က အဖိုးပြောပြခဲ့တဲ့ ဖန်တီးရှင်ရဲ့ ဘေးဒုက္ခ ဆိုတာကို မှတ်မိသေးလား"

ရှောင်ဟွေမှာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဖိုး... အဲဒါက အကိုကြီးက ကျင့်ကြံခြင်းစနစ် အသစ်တစ်ခုကို တကယ်ပဲ တီထွင်လိုက်ပြီလို့ ပြောတာလား"

ကျိုးရိရှန်းက လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် ကောင်းကင်ယံမှ အဆုံးမဲ့သော မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များကို မော့ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒီဘေးဒုက္ခတိမ်တိုက်တွေက ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတွေထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတာတွေနဲ့ ဆင်တူပေမယ့်၊ ကွာခြားချက်ကတော့... ဒီဘေးဒုက္ခတိမ်တိုက်တွေရဲ့ စွမ်းအားက ပိုပြီးတော့တောင် အားကောင်းနေတာပဲ”

"ကောင်းကင်အရှိန်အဝါ အနည်းငယ် ကျဆင်းလာရုံနဲ့တင် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေကို ချေမှုန်းပစ်ဖို့ လုံလောက်နေပြီ”

"သူ..."

"သူက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းစနစ်မျိုးကို တီထွင်လိုက်တာလဲ"

ကျိုးရိရှန်းမှာ အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားရသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင့်နှစ်ရာက ထိုက်ကျိရွှမ်ချင်းတာအိုကို တီထွင်ခဲ့သည့် ဂိုဏ်းဘိုးဘေး ချန်ယဲ့ပင်လျှင် ကောင်းကင်တာအိုက ဤကဲ့သို့သော လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခကို ထုတ်ဖော်စေခဲ့ခြင်း မရှိပေ...။

ဂျိချန်းဖန် တီထွင်လိုက်သည့် ကျင့်ကြံခြင်းစနစ် အသစ်မှာ ထိုက်ကျိရွှမ်ချင်းတာအိုထက် အဆပေါင်း ရာချီ၊ ထောင်ချီ၍ ပိုမိုအားကောင်းနေ၍များလား။

ရှောင်ဟွေမှာ မျက်တောင်တခတ်ခတ် လုပ်နေ၏။

သူမသည် ကျိုးရိရှန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များကို စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ကာ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်မှုများ မပြယ်သေးပေ။

အခြားနည်းလမ်း မရှိပေ၊ ထိုအတွင်းမှ ကောင်းကင်အရှိန်အဝါမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။

"ဒီဘေးဒုက္ခတိမ်တိုက်တွေက မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်ကို ဖုံးလွှမ်းထားတယ်။ အကယ်၍ အဲဒါတွေ တကယ်ကျလာမယ်ဆိုရင် မိုင်တစ်ရာအတွင်းမှာရှိတဲ့ သက်ရှိတွေအားလုံး ဒီဘေးဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျိုးရိရှန်း၏ လေသံမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤသည်မှာလည်း သူသည် ခုနက ဓာတ်ငါးပါး လွတ်မြောက်ခြင်း အဆောင်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား အသုံးပြုပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်ပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခ ကျရောက်လာသည်နှင့် ထိုဧရိယာအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ ပစ်မှတ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ လျှပ်စီးတစ်ချက်ကို ကြံ့ကြံခံရပေလိမ့်မည်။

ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ရလျှင် ရှန်ကျင်းအထွတ်အထိပ် ပညာရှင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်လင့်ကစား ထိမှန်သွားပါက သေချာပေါက် သေဆုံးနိုင်ခြေ ရှိပေရာ၊ သာမန်လူများကိုတော့ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

...

...

"ဝုန်း..."

အဆုံးမဲ့သော တိမ်မည်းကြီးများမှာ ဖိနှိပ်ထားပြီး၊ ဖျော့တော့သော ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးတန်းများမှာ လေဟာနယ်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ပြန့်နှံ့နေကာ ကောင်းကင်ယံ၌ ထစ်ချုန်းသံများ ဟိန်းထွက်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းကင်အရှိန်အဝါများ ကျဆင်းလာတော့သည်။

တာဝမ်ကျေးရွာမှာ သေမင်းတောအုပ်နှင့် အတော်လေး နီးကပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရွာသူရွာသား အားလုံးမှာ လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခ၏ ပစ်မှတ်အတွင်း၌ သိသိသာသာ ပါဝင်နေ၏။

ကောင်းကင်အရှိန်အဝါများ ကျဆင်းလာသည်။ ထစ်ချုန်းသံများနှင့်အတူ တာဝမ်ကျေးရွာသား အားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်ကုန်ကြတော့၏။

သူတို့သည် ကောင်းကင်အရှိန်အဝါကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြားပြားဝပ် ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်ကာ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေကြသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

"ကောင်းကင်ကြီးက အမျက်ထွက်နေတာလား"

"မဟုတ်ဘူး... ဒါက 'ဘုရင်ကြီး' ကိုယ်ထင်ပြတာပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က 'ဘုရင်ကြီး' စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်လိုက်တာ နေမှာ..."

"ဘုရင်ကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး အမျက်တော် ဖြေပါ... အမျက်တော် ဖြေပါ ဘုရင်ကြီး..."

မသိနားမလည်သော ရွာသူရွာသားများမှာ သူတို့ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တိုင် ကိုးကွယ်လာခဲ့သော 'ဘုရင်ကြီး' အမည်ရှိ နတ်ဘုရား ကိုယ်ထင်ပြနေခြင်းဟု ထင်မှတ်နေကြရာ...။

သူတို့အားလုံး မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခကို ဦးတိုက်၍ အဆက်မပြတ် ကန်တော့ရင်း မိမိတို့၏ အမှားများကို ဝန်ခံနေကြ၏။

သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး နတ်ဘုရား၏ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ သာမန်ရွာသားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ နောင်တရစရာ တစ်ခုခုကို မလုပ်ဖူးသောသူ မည်သူရှိပါသနည်း။

ဥပမာအားဖြင့် အမြဲတမ်း သက်သတ်လွတ်စားပြီး ဘုရားစာရွတ်နေသူများမှာ အမှန်တကယ်တော့ အဆိုးဝါးဆုံးသော သူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

အကယ်၍ နောင်တရစရာ တစ်ခုခုကို မလုပ်ခဲ့ဘူးဆိုလျှင် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဘုရားထံ၌ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ တောင်းခံနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ဤမသိနားမလည်သော ရွာသူရွာသားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် တာဝမ်ကျေးရွာရှိ တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများမှာ အတော်အတန် တည်ငြိမ်ပုံရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရာမှာ နတ်ဘုရား ကိုယ်ထင်ပြခြင်း မဟုတ်မှန်း သူတို့ ကောင်းကောင်း သိသောကြောင့်ပင်။ သို့သော်လည်း လူအများအပြားမှာ ထိတ်လန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အခြားအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ပါ။ ဤလျှပ်စီးဘေးဒုက္ခမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကောင်းကင်အရှိန်အဝါမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။

အငွေ့အသက် အနည်းငယ် ကျဆင်းလာရုံဖြင့် သူတို့ကို နေရာတင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြားပြားဝပ် ဖိနှိပ်ထားပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါက ဘာတွေလဲ"

"သေမင်းတောအုပ်ထဲမှာ အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်ကြီးတွေ တိုက်ခိုက်နေကြတာလား"

"ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်းကင်အရှိန်အဝါလား။ ဒါ ကျင်းယွမ်ကလန်ရဲ့ လျှပ်စီးထိန်းချုပ်ခြင်း နတ်ဓားကျင့်စဉ်လား"

"မဟုတ်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"ကျင်းယွမ်ကလန်ရဲ့ လျှပ်စီးထိန်းချုပ်ခြင်း နတ်ဓားကျင့်စဉ်က ဒီလောက်အထိ အစွမ်းမထက်နိုင်ဘူး။ ထိုက်ကျင်းအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ကိုယ်တိုင် အသုံးပြုမှပဲ ဖြစ်နိုင်မယ်..."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများမှာ တီးတိုးဆွေးနွေးနေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှုများ ကိန်းအောင်းနေ၏။

ဤကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းကင်အရှိန်အဝါအောက်တွင် သူတို့မှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်အုပ်နှင့် မခြားပေ။ မတ်တပ်ရပ်နိုင်စွမ်းပင် မရှိကြတော့ပေ။

...

တာဝမ်ကျေးရွာရှိ တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင် ဖြစ်သည်။

ကွေ့လီသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော အဇူရာနဂါးကို ထမ်းပြီး ပြန်လာရုံရှိသေးရာ၊ သတင်းကြားသဖြင့် တမန်တော်ယူကျင်း နှင့် ဘိယောင်တို့မှာ ချက်ချင်းပင် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။

သို့သော် သူတို့ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ကောင်းကင်ယံ၌ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်လာတော့၏။

အဆုံးမဲ့သော လျှပ်စီးများ ပြန့်နှံ့သွားပြီး တိမ်မည်းကြီးများမှာ မြို့တော်ကြီးကို ချေမှုန်းတော့မည့်အလား ဖိနှိပ်ထားကာ၊ နားကွဲမတတ် ထစ်ချုန်းသံများမှာလည်း သူတို့၏ နားထဲ၌ အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသော ကောင်းကင်အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

တမန်တော်ယူကျင်းနှင့် သူမ၏အဖွဲ့မှာ အံ့သြမှင်တက်သွားကြ၏။ အဇူရာနဂါး၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသည်။

သူသည် ပြတ်တောက်သွားသော လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကောင်းကင်ယံကို လေးနက်စွာ ကြည့်ရင်း ကြောက်ရွံနေသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက..."

"ကျင်းယွမ်ကလန်ရဲ့ လျှပ်စီးထိန်းချုပ်ခြင်း နတ်ဓားကျင့်စဉ်လား"

ဤစကားကို ကြားသည်နှင့် တမန်တော်ယူကျင်းနှင့် သူမ၏အဖွဲ့မှာ ကွေ့လီဆီသို့ အကြည့်များ ပို့လိုက်ကြသည်။

ကွေ့လီသည် ကောင်းကင်ယံမှ အဆုံးမဲ့သော မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များကို ကြည့်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဒါက လျှပ်စီးထိန်းချုပ်ခြင်း နတ်ဓားကျင့်စဉ် မဟုတ်ဘူး..."

လျှပ်စီးထိန်းချုပ်ခြင်း နတ်ဓားကျင့်စဉ်က ဤမျှအဆင့်အထိ မရောက်နိုင်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခု မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များမှာ မိုင်တစ်ရာအထိ ပြန့်နှံ့နေပြီဖြစ်ရာ၊ ထိုအတွင်းရှိ လျှပ်စီးများ၏ စွမ်းအားမှာ ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်နေမည်မှာ သေချာလှသည်။ သူတို့ ဤအချက်ကို ကောင်းကောင်းသိကြသည်။

ကောင်းကင်အရှိန်အဝါ အနည်းငယ် ကျဆင်းလာရုံနှင့်တင် ရှန်ကျင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူအချို့၏ နှလုံးသားများကို တုန်လှုပ်သွားစေသည် မဟုတ်ပါလား။

"လျှပ်စီးထိန်းချုပ်ခြင်း နတ်ဓားကျင့်စဉ် မဟုတ်ဘူးလား" အဇူရာနဂါးမှာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘိယောင်သည် အဇူရာနဂါး၏ ပြတ်တောက်နေသော လက်မောင်းကို သတိထားမိသွားပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေး အဇူရာနဂါး... ဦးလေးရဲ့ လက်မောင်းက ဘာဖြစ်တာလဲ။ ပြီးတော့ သမီးရဲ့ အဖေကော ဘယ်မှာလဲ"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ တမန်တော်ယူကျင်းလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အဇူရာနဂါးမှာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အားကိုးရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဒါတွေအားလုံးက ငါ့ဒုက္ခငါ ရှာတာပါ..."

...

...

အခန်း ၂၄၂ - မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခ ဆုတ်ခွာသွားခြင်း။ ရွယ်ချီ ရှန်ကျင်းနောက်ဆုံးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း။

အဇူရာနဂါးသည် သေမင်းတောအုပ်အတွင်း၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည်ပြောပြလိုက်သည်။ သန့်ရှင်းသောတမန်တော်နှစ်ပါးဖြစ်သည့် ကျားဖြူနှင့် လိပ်နက်တို့ သေဆုံးသွားကြောင်း သတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဘိယောင်နှင့် တမန်တော်ယူကျင်း တို့မှာ မှင်တက်သွားကြတော့၏...။

သေသွားပြီလား။ တကယ်ပဲ သေသွားတာလား။

"ဦးလေး အဇူရာနဂါး... ဒါဆို သမီးအဖေကော ဘာဖြစ်သွားလဲ" ဘိယောင်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ အဇူရာနဂါးက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ "ဂိုဏ်းချုပ်ကတော့ ဖီးနစ်ငှက်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ဖို့ သေမင်းတောအုပ်ထဲမှာ အခြေအနေအရ ဆက်ပြီး လှုပ်ရှားနေတုန်းပဲ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဘိယောင်၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ စိုးရိမ်မှုများ ရိပ်ယောင်နေ၏။

တမန်တော်ယူကျင်း၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများထဲ၌မူ ဝေခွဲမရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

သန့်ရှင်းသောတမန်တော်နှစ်ပါးဖြစ်သည့် ကျားဖြူနှင့် လိပ်နက်တို့ သေဆုံးသွားပြီတဲ့လား။

တမန်တော်လေးပါးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် တမန်တော်ယူကျင်းသည် အဇူရာနဂါးနှင့် အရင်းနှီးဆုံးဖြစ်ပြီး မောင်နှမအရင်းအချာကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျားဖြူနှင့် လိပ်နက်တို့မှာလည်း သူမနှင့် ရင်းနှီးမှုမရှိဟု မဆိုနိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့အားလုံးမှာ နှစ်ပေါင်းရာချီတိုင် အတူတကွ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြသူများ မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ယခုမူ သူတို့ သေဆုံးသွားကြလေပြီ။ ၎င်းတို့အားလုံးကို ဂျိချန်းဖန်က သတ်ပစ်ခဲ့ခြင်းပင်။

တမန်တော်ယူကျင်းမှာ နှုတ်ဆိတ်နေမိသည်။

တစ်ဖက်တွင် သူမ၏ မိတ်ဆွေကောင်းများ ရှိနေပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူမ အမြဲတမ်း တမ်းတနေမိသည့် လူသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။

သူမ... ဘာလုပ်သင့်သနည်း။ ဘာလုပ်နိုင်ပါသနည်း။

သူမသည် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှ မိစ္ဆာမတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဂျိချန်းဖန်မှာမူ အထက်လမ်းဂိုဏ်းများ၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အနာဂတ်ဆိုသည်မှာ ဖြစ်နိုင်ဖွယ် မရှိသလောက်ပင်...။

တမန်တော်ယူကျင်းသည် ရင်ထဲ၌ ဆွေးမြေ့ဖွယ် ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့အတူ ခါးသီးသော အရသာကိုလည်း ခံစားနေရ၏။

အစပိုင်းတွင် သူမသည် ပြဿနာများစွာကို ထည့်မစဉ်းစားခဲ့သော်လည်း၊ ကျားဖြူနှင့် လိပ်နက်တို့ သေဆုံးသွားခြင်းက သူမ၏ နှလုံးသားအား အမှန်တရားများစွာ နားလည်သွားစေခဲ့သည်။

အထက်လမ်းနှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်တို့မှာ မည်သို့မျှ အပေးအယူလုပ်၍ မရနိုင်ပေ။ သူမနှင့် ဂျိချန်းဖန်ကြားတွင် အနာဂတ်ရှိလာမည် မဟုတ်တော့ပေ။

"အဟွတ် အဟွတ်"

ကွေ့လီသည် ချောင်းအနည်းငယ် ဆိုးလိုက်ပြီး ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော တမန်တော်ယူကျင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူ့ဘာသာ သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟူး..."

"အဲဒီအချိန်တုန်းက ဂိုဏ်းချုပ်ကို မဆင်မခြင် မလုပ်ဖို့၊ အဓိကကိစ္စက ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့သားပဲ... ဒါပေမဲ့ သူက မယုံခဲ့ဘူး”

"သူက ကျင်းယွမ်ကလန်က လူတွေကို အတင်းအကျပ် တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ လုပ်ခဲ့တယ်”

"အခု ဘာဖြစ်သွားလဲ ကြည့်ကြဦးလေ”

"ကျွန်တော်တို့ ဝိညာဉ်ဘုရင်ဂိုဏ်းက တမန်တော်နှစ်ပါးကို အလကား ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်။ ကျင်းယွမ်ကလန် ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့..."

"ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ မှောင်ရိပ်ခိုနေတာကို သူ သိနေတာ ကြာလှပြီ။ သူ ကျွန်တော်တို့ကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိတာက တစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မယ်”

"ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ကို သေမင်းတမန်ဆီ အတင်းလွှတ်ခဲ့တာပဲ”

ပြောပြီးနောက် ကွေ့လီသည် အားကိုးရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ အဇူရာနဂါးက သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

သူ ပြန်လည် မချေပတော့ပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူလည်း ထိုကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် ကျင်းယွမ်ကလန်က လူနောက်သို့ တစ်ောက်လျှောက် လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ၊ သူ၏ အစွမ်းနှင့်ဆိုလျှင် သူတို့ မှောင်ရိပ်ခိုနေသည်ကို ပထမဆုံး အခိုက်အတန့်ကတည်းက သတိထားမိခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော်လည်း ဂျိချန်းဖန်က တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ကျင်းယွမ်ကလန်က လူတွေကို တိုက်ခိုက်တော့မှသာ သူက အရေးယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အရာအားလုံးမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ ဂျိချန်းဖန်သည် အစပိုင်းတွင် သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ သူတို့ကသာ သေတွင်းထဲသို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တိုးဝင်သွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်...။

အဇူရာနဂါး၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။

သူသည် ဘိယောင်နှင့် တမန်တော်ယူကျင်းတို့ကို ကြည့်လိုက်ရင်း ဂျိချန်းဖန် အဘယ်ကြောင့် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုခဲ့သည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကွေ့လီ၏ ရင်ထဲ၌လည်း အမှန်တရားကို သိနေပါသည်။ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က တမန်တော်ယူကျင်းသည် ဝိညာဉ်ဘုရင်ဂိုဏ်းမှ တစ်ကိုယ်တည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ပြန်ရောက်လာပြီး မကြာမီမှာပင် သူမ၏ ရုပ်သွင်မှာ အလွန်နုပျိုသွားသည်ကို လူတိုင်း သတိထားမိခဲ့ကြသည်။

တမန်တော်ယူကျင်းသည် ရုပ်ရည်ထိန်းသိမ်းရန် အံ့ဖွယ် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်မျိုးမျိုးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်ဟုသာ လူတိုင်းက ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ကွေ့လီကမူ အမှန်တရားကို သိသည်။ တမန်တော်ယူကျင်းသည် ဂျိချန်းဖန် ဖော်စပ်ပေးခဲ့သော 'ရုပ်ရည်ထိန်းဆေးလုံး' ကို စားသုံးခဲ့ခြင်းပင်။

ထို့ကြောင့် ကွေ့လီမှာ ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိ၏။ ဂျိချန်းဖန်ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှပေသည်။

မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှ သန့်ရှင်းသော အမျိုးသမီးပင်လျှင် သူ့ကို မခုခံနိုင်ပါလား။

ထိုအချိန်တွင် တမန်တော်ယူကျင်းသည် ကွေ့လီ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ဝေခွဲမရမှုများမှာ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူမသည် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိ၏။

"သူက အစပိုင်းမှာ တိုက်ခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ဘူးလား......"

ဂျိချန်းဖန်က အဘယ်ကြောင့် အစပိုင်းတွင် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုခဲ့သနည်း။ သူမကြောင့်များလား။

သို့မဟုတ် ဘိယောင်ကြောင့်လား။

မည်သူ့ကြောင့်ပင် ဖြစ်စေကာမူ ငြင်းပယ်၍ မရသော အချက်တစ်ခု ရှိသည်။

ကျားဖြူနှင့် လိပ်နက်တို့ သေဆုံးခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ ဂျိချန်းဖန်နှင့် သိပ်မသက်ဆိုင်လှပေ။

သူတို့ ကိုယ့်ဘာသာ သေလမ်းရှာခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂျိချန်းဖန်သည် အစပိုင်းတွင် တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပါလား...။

အင်း... ဟုတ်တာပေါ့... အဲဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်မှာပါ။

တမန်တော်ယူကျင်း၏ ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

...

...

သေမင်းတောအုပ်၊ ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ရတနာသိုက်...

"ဝုန်း..."

လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခ၏ ပစ်မှတ်ဗဟိုချက်ဖြစ်သဖြင့် ဤနေရာရှိ ကောင်းကင်အရှိန်အဝါမှာ အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်သည်။

ချီစွမ်းအင် အမျှင်တန်းများ ကျဆင်းလာပြီး အထက်လမ်း တပည့်များကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖိနှိပ်ထားတော့၏...။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

ကျင့်ရှူးရှူးနှင့် အဖွဲ့သားများမှာ ထိတ်လန့်နေကြသည်။ သူတို့သည် ခေါင်းမော့နိုင်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားရင်း ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များကို ကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်စွာ ကြည့်နေကြ၏...။

ကံကောင်းသည်မှာ ဘေးဒုက္ခတိမ်တိုက်အတွင်းမှ လျှပ်စီးများမှာ ကျဆင်းလာခြင်း မရှိသေးပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့မှာ ပထမဆုံး သေဆုံးမည့်သူများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ရှုး..."

မမြင်နိုင်သော အလင်းတန်းများမှာ ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးထပ်ဆီသို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။

သေးငယ်သော ဂျိချန်းဖန်၏ ပုံရိပ်လေးမှာ လေထုထဲ၌ ပျံဝဲနေ၏။

သူသည် ကောင်းကင်ယံမှ အဆုံးမဲ့သော မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များကို မော့ကြည့်ရင်း ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် လက်ရှိတွင် နက်နဲဝိညာဉ် ပုံစံဖြင့် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် လျှပ်စီးနှင့် ထိုကဲ့သို့သော အရာများကို အကြောက်ဆုံး ဖြစ်သည်။

ဂျိချန်းဖန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ လေးနက်နေ၏။

သူသည် မိမိ၏ အငွေ့အသက်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ရတနာသိုက်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ပေါင်းစည်းလိုက်တော့သည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အငွေ့အသက်များကို အဆုံးစွန်အထိ ထိန်းချုပ်ထားသည်။

"ဝုန်း..."

ထိုအချိန်တွင်ပင် ကောင်းကင်ယံရှိ လျှပ်စီးများမှာ ပြန်လည် ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။

ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော ဤမိုးကြိုးတိမ်တိုက်မှာ တစ်နည်းအားဖြင့် ကြိုတင်သတိပေးချက် တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ဂျိချန်းဖန်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိပေသည်။

ဘေးဒုက္ခတိမ်တိုက်အတွင်းရှိ လျှပ်စီးများမှာ ကျဆင်းလာရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

၎င်း၏ ပေါ်ထွက်လာမှုမှာ ဂျိချန်းဖန်အား သတင်းစကားတစ်ခု ပေးပို့ရန်သာ ဖြစ်သည်။

သူ တီထွင်လိုက်သော ကျင့်ကြံခြင်းစနစ်သစ်ကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်လိုက်သည့် အချိန်တွင်မူ... ဖန်တီးရှင်၏ ဘေးဒုက္ခမှာ အမှန်တကယ် ကျရောက်လာပေလိမ့်မည်။

"ဟူး..."

ဂျိချန်းဖန်သည် အသက်ကို ညင်သာစွာ ရှူထုတ်လိုက်၏။

ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ရတနာသိုက်အတွင်း၌ တာအိုအငွေ့အသက်များမှာ စီးဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အတွင်းပိုင်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အတော်လေး ထူးခြားသဖြင့် လုရွယ်ချီနှင့် ကျင့်ပင်အာတို့မှာ ခုနက ကောင်းကင်အရှိန်အဝါ၏ သက်ရောက်မှုကို မခံစားလိုက်ရပေ...။

သူတို့မှာ ကောင်းကင်ကျမ်းစာကို ဆက်လက် ဆင်ခြင်နေဆဲပင်။

"ဝုန်း..."

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ရတနာသိုက်၏ အပြင်ဘက်၌ စုဝေးနေသော တိမ်မည်းကြီးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကွဲလွင့်သွားတော့သည်။

နားကွဲမတတ် ထစ်ချုန်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ထိုအသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းသွားတော့၏...။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များမှာ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားလေပြီ။

"ဟူး... ဟူး... ဟူး..."

အထက်လမ်း တပည့်များသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကြပြီး၊ တိမ်မည်းများ ကွဲလွင့်သွားသည်ကို ကြောက်ရွံ့တကြား ကြည့်နေရင်း ရင်ထဲ၌ စိတ်သက်သာရာ ရမှုများ တိုးဝင်လာတော့သည်။

ကံကောင်းလှသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုလျှပ်စီးများမှာ ကျမလာခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့မှာ ဤနေရာ၌ တကယ်ပင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်ပေသည်။

"ဝုန်း..."

ထိုအချိန်မှာပင် ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ရတနာသိုက်၏ တံခါးကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်လာတော့၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ထိုနေရာသို့ လျင်မြန်စွာ စုစည်းလာပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဒီရေလှိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်စေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆိပ်ငွေ့အချို့ကို ကွဲလွင့်သွားစေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ အဆုံးမဲ့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ရတနာသိုက်၏ အပြင်ဘက်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ထူထပ်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ အရည်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။

၎င်းတို့မှာ အတွင်းပိုင်းသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်သွားကြသည်။

"ရှုး..."

ထိုစဉ် ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ ဝေဝါးစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုသူများမှာ လုရွယ်ချီနှင့် ကျင့်ပင်အာတို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ လုရွယ်ချီမှာ ရှန်ကျင်းနောက်ဆုံးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကျင့်ပင်အာမှာမူ ရှန်ကျင်းနောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းမျှသာ လိုတော့ပေသည်။

"ဝုန်း..."

ဂျိချန်းဖန်သည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်၏။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မလုံလောက်မှု ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ခြေကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် သူသည် မိမိ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆုံးမဲ့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အတင်းအကျပ် စုစည်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ရတနာသိုက်အတွင်းမှ ရရှိထားသော ဝိညာဉ်အရည်တစ်စက်ကို ထုတ်ပစ်လိုက်၏...။

ခဏချင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ အဆမတန် ထူထပ်သွားတော့သည်။

"ဝုန်း..."

လုရွယ်ချီနှင့် ကျင့်ပင်အာတို့၏ အငွေ့အသက်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားပြီး၊ မှော်စွမ်းအားများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူတို့၏ စိတ်အာရုံကို တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာစေသည်။

...

..