အခန်း (၁၇-၁၈)

အခန်း (၁၇) - ကံအကောင်းဆုံးဘုရင်မ

လျိုဝူယီသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ဂိမ်းစက်ရှိရာသို့

ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ မနေ့က သူသည် နေရာမရခဲ့သဖြင့် မနာလိုဖြစ်ကာ

သေလုနီးပါး ခံစားခဲ့ရသော်လည်း၊ ဒီနေ့တွင်မူ သူကိုယ်တိုင် စိတ်ကြိုက်

ကစားနိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

"ရုယီမမ... ကျုပ် သင်ပေးမယ်။" "နေဦး... ဒါက စဖို့အတွက် ကတ်လိုတယ်ဗျ။"

လျိုဝူယီသည် ထီဆိုင်ဘက်သို့ လှည့်၍ အော်လိုက်သည်။ "ဆိုင်ရှင်"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကတ်နှစ်ကတ်သည် လေထဲတွင် ပေါ်လာပြီး သူ့ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ရှချင်း၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားပြီး မြင်းရထားမောင်းသည့် အဖိုးအိုနှင့်

တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

'ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ'

"အရင်ဆုံး ရွှေဒင်္ဂါးအချို့ ထုတ်လိုက်ဦး။" ရှချင်းက ခေတ္တရပ်သွားကာ "ဒါက

ပိုက်ဆံလည်း ပေးရတာလား" "ဒါပေါ့" "ဘယ်လောက်လဲ" "ရွှေဒင်္ဂါး

တစ်ရာ" "ဘာလဲ"

ရှချင်းသည် အလိမ်ခံနေရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမတွင် ငွေမရှားသော်လည်း

အရူးတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။

လျိုဝူယီက အားမလိုအားမရ ပြုံးလိုက်ကာ "ဒီလိုလုပ်ပါလား ရုယီမမ၊ အရင်ဆုံး

ခြစ်ကတ်သွားကစားကြည့်ပါလား။ ခြစ်ကတ်က ပိုသက်သာတယ်။"

ယွဲ့ရုယီသည် ကြောင်တောင်တောင်လေး ဖြစ်နေသည်မှာ အတော်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

"ဆိုင်ရှင်က သင်ပေးလိမ့်မယ်၊ သူ ဆိုင်ထဲမှာ ရှိတယ်"

လျိုဝူယီသည် ထိုစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် ဂိမ်းစက်ကို စိတ်မရှည်စွာဖြင့်

စတင်ကစားတော့သည်။ သူ့အဖေ၊

သူ့အဘိုးနှင့် သူ့ဆရာတို့ ရောက်လာလျှင် နေရာရတော့မည်

မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ အမှတ်မြန်မြန် ရှာရပေမည်။

ယွဲ့ရုယီသည် အကူအညီမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ 'ဒီလူက ငါတို့ကို ဒီခေါ်လာပြီး

ပစ်ထားခဲ့တာပဲ၊ တကယ်ကို တာဝန်မယူတတ်တာ။'

"ချင်းအာမမ... ရောက်မှတော့ သွားကြည့်ရအောင်"

ရှချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထီဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ လူငယ်ဆိုင်ရှင်သည်

ကုလားထိုင်အပန်းဖြေထိုင်ခုံပေါ်တွင် ငါးပိကဲ့သို့ ပျင်းရိစွာ

လှဲလျောင်းနေသည်။ လူဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါမှ သူက ဖြည်းညှင်းစွာ

ထထိုင်လိုက်သည်။

"ဘာကစားချင်လို့လဲ" "ရှင်... ရှင်ပဲလား..." ယွဲ့ရုယီက အံ့အားသင့်စွာ

ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ရုယီ... သူ့ကို သိနေတာလား"

"ဟုတ်ကဲ့... တစ်ခါဆုံဖူးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ကျွန်မကို သူ

ကယ်ခဲ့တာ"

ယွဲ့ရုယီသည် အတော်ပင် ဝမ်းသာသွားသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းက

ခေတ္တဆုံတွေ့ခဲ့ပြီးနောက် သူ့ကို

ထပ်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ စောစောက တံခါးပွင့်ချိန်တွင်

သူမ သိပ်သတိမထားမိဘဲ ကျောပြင်ကိုသာ မြင်လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုမှသာ

သူ့မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရတော့သည်။

"ဪ... မင်းပဲလား"

လီယွဲ့ကလည်း သူမကို မှတ်မိသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းက မြို့ထဲသို့ မြင်းရထား

ကြုံလိုက်လာစဉ်က တွေ့ခဲ့သော မိန်းကလေးပင်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒါလေးတွေအကြောင်း ရှင်းပြပါရစေ"

သူက ခြစ်ကတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ စည်းကမ်းများကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

အလွန်ရိုးရှင်းသဖြင့် မည်သူမဆို

နားလည်နိုင်သည်။

"ဝူယီက လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ကပဲ အဆင့်တက်သွားတာ။ ဒီက

ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးရည်ကြောင့်လား"

လီယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ ခင်ဗျားလည်း အဆင့်မတက်သေးဘူးပဲ။

ကံစမ်းကြည့်ပါလား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွဲ့ရုယီ၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ

အဆင့်မတက်နိုင်ခြင်းမှာ ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးရည် မရှိ၍

မဟုတ်ပါဘဲ

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ရောက်မှတော့ စမ်းကြည့်ရမှာပေါ့"

ရှချင်းသည် ရွှေဒင်္ဂါးနှစ်ဆယ်တန် ခြစ်ကတ်တစ်ခုကို ယူကာ နေရာယူလိုက်သည်။ ယွဲ့ရုယီက

လီယွဲ့ကို ကြည့်ကာ "ဟိုတစ်နေ့က ကယ်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။"

"ကျေးဇူးတင်ဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်းကလည်း ငါ့ကို မြင်းရထား ကြုံတင်ပေးခဲ့တာပဲ

မဟုတ်လား"

ယွဲ့ရုယီက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ချောင်းဆိုးလာကာ သူမ၏

ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိုင်နဲ့သွားသည်။ ၎င်းက လီယွဲ့ကို

လန့်သွားစေသည်။

'ဒီမိန်းကလေး ငါ့ကို လာလိမ်နေတာလား'

"ရုယီ... အဆင်ပြေရဲ့လား"

ယွဲ့ရုယီသည် သူမ၏ နဖူးကို ကိုင်ကာ ကောင်တာကို မှီလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ

သေလူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည်။

"ဒါက ရောဂါဟောင်းပါ၊ စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်မ။"

လီယွဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤမိန်းကလေး၏ အသားအရေမှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူမ၏ ကျန်းမာရေးမှာ အလွန်စိုးရိမ်ရသော အခြေအနေဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ အချိန်မရွေး

လဲကျသေဆုံးသွားနိုင်သည့် အသွင်မျိုးရှိသည်။

"လုံမေ... အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူသင့်တယ် ထင်တယ်"

"ကျွန်မ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားပါပြီ။ ဒါက အမြဲဖြစ်နေကျပါ၊ အခု

အဆင်ပြေသွားပါပြီ။"

လီယွဲ့က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်ကာ "ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ"

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်သို့ လူများ ပိုမိုရောက်ရှိလာသည်။ လောလောလောလော ဖြစ်နေသော

ချွီဟယ်သည် ပြေးဝင်လာပြီး ဂိမ်းစက်များဆီသို့ တန်းသွားတော့သည်။

"ညီအစ်ကိုချွီ... စောလှချည်လား" မုရုန်ရိက လှည့်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ချွီဟယ်က

ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ လုပ်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ စက်ပေါ်တွင် သူ၏ကတ်ကို

အမြန်ဆွဲလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားသည်။

သူ့နောက်မှ လျော့ဟုန်မြန်၊ ဝူဆန်းထုံ၊ လျိုမိသားစု၊ ရှီမိသားစုတို့ ရောက်လာကြသည်။

မနေ့က လူအားလုံး ပြန်ရောက်လာကြပြီး တစ်ဦးမှ မကျန်ပေ။

"မိုက်မဲတဲ့ကောင်... ငါ့နေရာကို လုဖို့ မကြိုးစားနဲ့"

ရှီဖိန်ဖုန်း ထိုင်လိုက်ရုံရှိသေးသည်၊ နောက်ကွယ်မှ ခြေထောက်ကြီး တစ်ဖက် ရောက်လာသည်။

"အား" ရှီဖိန်ဖုန်းမှာ မီတာအနည်းငယ်အကွာသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။

ဘေးနားရှိ ရှီဖိန်ရန်က အားမလိုအားမရ ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ "တတိယညီ... မင်းက

အဖိုးကြီးနဲ့အတူလာပြီး နေရာဦးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား

အိပ်မက်ယောင်နေတာပဲ"

"မြန်မြန်သွားပြီး ယုန်အာအတွက် ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးရည်ရအောင် ခြစ်ကတ်တွေ

သွားခြစ်စမ်း"

ရှီဖိန်ဖုန်းသည် သူ၏ တင်ပါးကို ပွတ်ကာ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့်အတူ

ထီဆိုင်ဘက်သို့ မကျေမနပ် လျှောက်လာခဲ့သည်။

"အစ်မကြီး... ကျုပ်တို့က ခြစ်ကတ်နဲ့ ကံမပါပါဘူး။ လျိုမိသားစုက ကောင်မလေးက

ရွှေဒင်္ဂါး နှစ်ထောင်တည်းနဲ့ ရသွားတာ၊ ကျုပ်တို့

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ပေါင်းပြီး သောင်းချီ ကုန်နေတာတောင်

ဘာမှ မတွေ့သေးဘူး။ ကျုပ်ကတော့ ဂိမ်းစက်မှာပဲ ငါ့ကံတရား ရှိမယ် ထင်တယ်။"

သူတို့ တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် အတွင်းမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်၊ ကျွန်မ ငါးကတ်ပဲ ခြစ်ရသေးတယ်၊ ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးရည်

ရသွားပြီ"

ရှီညီအစ်ကိုတို့၏ နှလုံးသားများ တုန်လှုပ်သွားသည်။ "ငါး... ငါးကတ်တည်းနဲ့လား"

"မဟုတ်ဘူး... ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာ"

ဆိုင်အတွင်း၌ လီယွဲ့လည်း အတော်ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤအမျိုးသမီး၏ ကံတရားမှာ

တကယ်ပင် ကောင်းလှပေသည်။ လျိုချင်းလီသည် တစ်ဗူးလုံး ကုန်အောင် ခြစ်မှ

တစ်ခုရခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဤအမျိုးသမီးက ငါးကတ်တည်းဖြင့် ရသွားသည် မဟုတ်ပါလား။

'မျိုးဆက်သစ် ကံအကောင်းဆုံးဘုရင်မ ပေါ်ထွက်လာပြီပဲ။'

ရှီချင်းသည် လီယွဲ့ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီဆေးရည်က ကျွန်မအတွက်

အလောင်းမဝင်ပေမဲ့ ရွှေဒင်္ဂါးအချို့နဲ့တော့ လဲလို့ရမှာပါ... ဆိုင်ရှင်၊ ရှင်

ပြောထားတဲ့ စကားကိုတော့ ပြန်မရုတ်သိမ်းဘူး မဟုတ်လား"

လီယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ "ဒါပေါ့... မရုတ်သိမ်းပါဘူး" သူက လက်ကို

ဝေ့ယမ်းလိုက်ကာ ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးရည် တစ်ပုလင်းကို

ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ" ရှီချင်းသည် စိတ်ကြည်လင်စွာဖြင့် ဆေးရည်ကို သိမ်းလိုက်သည်။ "ဒီနေရာက

တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်လို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတယ်။ ရုယီ...

အပြင်ထွက်ပြီး သွားကြည့်ရအောင်။"

"ကောင်းပါပြီ ချင်းအာမမ။"

အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ထွက်သွားသည်နှင့် ကံဆိုးသူ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး ဝင်လာကြသည်။

"အစ်ကိုကြီး... အဲဒီမိန်းကလေးက ဒါကို အလောင်းမလိုဘူးဆိုရင်

ကျုပ်တို့ သူ့ဆီက ဝယ်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား" "မလောပါနဲ့။ ဒီနေ့

ငါ့စိတ်ထဲမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ရနေတယ်၊ ငါ အသေအချာ

တစ်ခုရမှာပါ။" "အစ်ကိုကြီးက တကယ်ပြောတာလား" "အသေအချာပေါ့။

ဆိုင်ရှင်... ကျုပ်ကို ခြစ်ကတ် ငါးဗူးလောက် ပေးစမ်း"

ခြံဝင်းအတွင်း၌ အခြေအနေမှာ တဖြည်းဖြည်း အရှိန်မြင့်လာသည်။ မုရုန်ရိသည် တည်ငြိမ်စွာ

ကစားနေပြီး ရှစ်ရာ အမှတ်ကျိန်စာကို ချိုးဖျက်ကာ တစ်ထောင်ကျော်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ချွီဟယ်မှာမူ လူရမ်းကားတစ်ဦးကဲ့သို့ ပုံအောကာ ကစားနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့ သူ၏

ကံတရားမှာ မနေ့ကထက် သိသိသာသာ ကောင်းမွန်နေပြီး သူ၏ အမှတ်မှာလည်း

တစ်ထောင်ကျော်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူသည်

အကြိမ်တိုင်းတွင် ပုံအောကစားလေ့ရှိရာ

အမှတ်အများကြီးရလျှင်ရ၊ မရလျှင် သုညဖြစ်ကာ

ပြန်စရလေ့ရှိသည်။

"လန်းတယ်ဟေ့"

သူ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် နိုင်သွားပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူ၏

အခြေခံလောင်းကြေးမှာ မြင့်မားသဖြင့် အနိုင်ရသည့်

အမှတ်မှာလည်း အလွန်များပြားသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ အမှတ်မှာ

ငါးထောင်ကျော်သွားခဲ့သည်။

ချွီဟယ် ရင်ခုန်သွားပြီး မျှော်လင့်ချက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အမှတ်

ငါးထောင်ကျော်လျှင် အဆင့်မြင့် မှော်လက်နက်၊

ကျင့်စဉ် သို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်များနှင့် လဲလှယ်နိုင်သည်။

မိမိကိုယ်တိုင် အလောင်းမပြုလျှင်ပင် ရွှေဒင်္ဂါး

သိန်းဂဏန်း သို့မဟုတ် သန်းဂဏန်းအထိ အလွယ်တကူ

ပြန်ရောင်းနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ဂုဏ်သရေရှိသော နတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ သန့်ရှင်းသောသားတော်

တစ်ဦးသည် ဤမျှလောက်သော ရွှေဒင်္ဂါးပမာဏကို လိုအပ်ပါမည်လော။

မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဆက်ကစားမည်။ ပုံအောကစားဦးမည်။

ဂိမ်းစက်မျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာသည်။ ဘေးနားရှိ

အစေခံများပင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေကြသည်။

တေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အမှတ်များ သုညသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်

ချွီဟယ်၏ ချောမောသော မျက်နှာမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မည်းမှောင်သွားပြီး

လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ ဘေးနားရှိ အစေခံတစ်ဦးက အမြန်

ရှေ့တက်လာသည်။ "သန့်ရှင်းသောသားတော်... ဒီနေရာမှာ

စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဦး"

ချွီဟယ်က သွားကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီသားတော်... သိပါတယ်"

"သန့်ရှင်းသောသားတော်... ဒါကို ဒီအတိုင်းပဲ

မေ့ထားလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား" "ထွက်သွားစမ်း" "ဆရာက ပြောဖူးတယ်၊ ဘယ်အရာမှာမဆို

လမ်းတစ်ဝက်နဲ့ လက်မလျှော့ရဘူးတဲ့။ ကောင်းကင်အဆင့် မှော်လက်နက်ဆိုတာ အဲဒီလောက်

ရဖို့လွယ်ပါ့မလား ဒီသားတော် အခု ခံစားနေရတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေအားလုံးက

ငါ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုအတွက် စမ်းသပ်ချက်တွေပဲ။" "ဆက်ကစားမယ်။"

ရွှေဥခွဲသည့် ဧရိယာ။ "ဒါကို ဘယ်လိုကစားတာလဲ"

စေတနာရှိသူတစ်ဦးက ရှင်းပြသည်။ "ရိုးရှင်းပါတယ်၊ ခွဲလိုက်ရုံပါပဲ၊ အတွင်းမှာ

ဘာပါလဲဆိုတာက ခင်ဗျားရဲ့ ဆုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ရှင်ဆီကနေ အရင်ဆုံး

တူတစ်ချောင်း သွားဝယ်ရမယ်။"

ရှီချင်းသည် ထီဆိုင်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ရွှေဒင်္ဂါး ငါးရာနှင့် လဲလှယ်ကာ

ရွှေရောင်တူငယ်လေး တစ်ချောင်းကို ရရှိခဲ့သည်။

အခန်း (၁၈) - ဆိုင်ရှင်၏ လက်ချက်က လူအပေါင်းကို တုန်လှုပ်စေခြင်း

"ဖူဦးလေး... ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ"

ဖူဦးလေးသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေရာက... လုံးဝ

မရိုးရှင်းဘူး"

သူသည် ဂိမ်းစက်ဧရိယာဘက်သို့ ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။ "မုရုန်မျိုးနွယ်ရော၊

ဟိုတစ်ယောက်ရောက သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ယောက်က

ဆိုင်မဖွင့်ခင်ကတည်းက ရောက်နေပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ သိက္ခာတောင်

မငဲ့နိုင်ဘဲ ပြေးဝင်လာတာ။"

"အထူးဆန်းဆုံးကတော့ အဲဒီဆိုင်ရှင်ပဲ။ သူက ရုယီလေးနဲ့ အသက်ချင်း သိပ်မကွာသလို

သာမန်လူတစ်ယောက်နဲ့လည်း မခြားဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဖြစ်နေလေလေ၊ သူ့ကို

ပိုပြီး ခန့်မှန်းရခက်လေလေပဲ"

ရှချင်းသည် ထီဆိုင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်ရင်း အတွေးထဲ နစ်ဝင်နေသည်။ ထိုစဉ် ဆိုင်တံခါးဝမှ

ဆူညံသံများနှင့်အတူ လူသစ်အုပ်စုတစ်စု ဝင်လာကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ လူမိုက်ပုံစံရှိသော

လူမည်းဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားများ ဖြစ်ကြသည်။

ခေါင်းဆောင်မှာ ထိပ်ပြောင်ပြီး ဗလတောင့်တောင့်နှင့် အရပ်ရှည်ကာ

ခွန်အားကြီးမားပုံရသည်။ သူ၏လက်ထဲတွင်

မည်းနက်သော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ၎င်းမှာ မြေကမ္ဘာအဆင့်

မှော်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း ပဥ္စမအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး

ဖြစ်သည်။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှ ဖုံးကွယ်မထားသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ယွဲ့ရုယီသည် ကြောက်လန့်သဖြင့် ကိုယ်လေး တုန်ရင်သွားရာ ရှချင်းက သူမကို

ကျောနောက်သို့ ဆွဲပို့၍ ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီလို တောတောင်တွေထဲမှာ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့နေရာ ရှိနေမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဒီနေရာရဲ့

ပိုင်ရှင် ဘယ်မှာလဲ"

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရာ ဂိမ်းစက်ဧရိယာရှိ လူအားလုံး

လှည့်ကြည့်ကြသည်။ သို့သော် တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် သူတို့သည်

ဂိမ်းစက်မျက်နှာပြင်များဆီသို့ ပြန်လှည့်သွားကြတော့သည်။ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင်

တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လာသော စကားတစ်ခွန်းမှာ-

'ဒီလူကတော့ အရူးပဲ'

"ဘယ်သူမှ ထွက်မပြောဘူးလား ဒါဆို ဒီနေရာကို ပိုင်ရှင်မဲ့လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်။

ဖုန်းမင်တောင်နဲ့လည်း နီးတော့ ယာယီတည်းခိုဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ"

ဗလတောင့်တောင့်လူကြီးက ရင့်သီးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့နောက်မှ လူများကလည်း

လိုက်ရယ်ကြသည်။

"ဟူး... နေ့တိုင်း ဘာလို့ ပြဿနာလာရှာတဲ့လူတွေပဲ ရှိနေတာလဲ"

သာယာသော်လည်း အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီယွဲ့သည် ထီဆိုင်ထဲမှ နဖူးကို

ပွတ်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာသည်။

"ဒါက ပျော်စရာကောင်းလို့လား ဒီလိုပုံစံနဲ့ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့က လူဆိုးတွေဆိုတာ

လူတွေ မသိမှာ စိုးလို့လား"

ထိုလူကြီးမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်း သေချင်နေတာလား"

လီယွဲ့က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။ "တော်ပြီ၊ တော်ပြီ... ဆူညံလိုက်တာ။

လူဆိုးတွေကတော့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ၊ ပြောတဲ့စကားတွေကအစ ပုံသေကားချပ်တွေ။ လုံးဝ

တီထွင်ဖန်တီးမှု မရှိဘူး။"

"ခစ်..."

ဘေးနားရှိ ယွဲ့ရုယီသည် မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မိသွားသည်။ ဆိုင်ရှင်မှာ အတော်ပင်

ဟာသဉာဏ်ရှိသည်ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။

"မင်းလို ကောင်လေးကို ငါ အခုပဲ သတ်ပစ်မယ်"

ထိုလူကြီးက ဟိန်းဟောက်ကာ ဓားကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထက်မြက်သော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု

ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သတိထား"

လီယွဲ့မှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယွဲ့ရုယီက ထိတ်လန့်တကြား

အော်လိုက်မိသည်။

ဂလန်း

ဓားအလင်းတန်းမှာ လီယွဲ့အနီးသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခုက

တားဆီးထားသဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လက်မပင် တိုးမရတော့ဘဲ သတ္တုချင်း

ထိခိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှချင်း၏ မျက်နှာမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

'ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီဆိုင်ရှင်က ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ။'

ထိုလူကြီး၏ မျက်မှောင်များ တွန့်သွားကာ "အားလုံး တက်ကြစမ်း"

သူ့နောက်မှ လူမည်းဝတ်စုံဝတ်များ အားလုံး ရှေ့သို့ ပြေးတက်လာကြသည်။ လီယွဲ့က

အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော

လှုပ်ရှားမှုများ သို့မဟုတ် အရှိန်အဝါများ

ပေါက်ကွဲထွက်လာခြင်း မရှိပေ။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူသည်

နေရာမှပင် မရွေ့ခဲ့ပေ

ဒုန်း

လူမည်းဝတ်စုံဝတ် အုပ်စု၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး

သွေးမှုန်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ

ထိုသွေးများသည် မြေပြင်သို့ မကျရောက်မီမှာပင် လေထဲ၌ အငွေ့ပျံ

ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်က တိုက်ခိုက်လိုက်သလော တိုက်ခိုက်လိုက်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း

မတိုက်ခိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ အရာအားလုံး

ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သော်လည်း ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်

ငြိမ်သက်နေသည်။

"ကျုပ်က လူမသတ်ဘူးဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့က ဒီနေရာကို ပြည့်တန်ဆာအိမ်လို့ ထင်နေတာလား

စိတ်ထင်တိုင်း လာပြီး ပြဿနာရှာလို့ရတယ် ထင်နေတာလား"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လီယွဲ့သည် လှည့်ထွက်သွားကာ ထီဆိုင်အတွင်းရှိ သူ၏

ပုခက်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြန်လည် အိပ်စက်နေတော့သည်။

လူမည်းဝတ်စုံဝတ်လူကြီး တိုက်ခိုက်ချိန်က ဂိမ်းစက်ဧရိယာရှိ လူအားလုံး

လှည့်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့က

ပွဲကောင်းကြည့်ရတော့မည်ဟု

ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း အဆုံးသတ်တွင်မူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ

မြင်ကွင်းကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ချွီဟယ်သည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်မိသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မနေ့က သူ

အမှားဝန်ခံခဲ့သည်မှာ အချိန်ကိုက်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် သူ၏ အဆုံးသတ်မှာလည်း

ထိုလူများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

'ဆရာ ပြောတာ မှန်တယ်၊ ကောင်းကင်ထက်မှာ ကောင်းကင်ရှိသလို လူထက်မှာလည်း လူရှိသေးတယ်။

အပြင်ထွက်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချထားမှ ဖြစ်မယ်။ ဘယ်နေရာမှာ ဘယ်လို

ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ ပုန်းနေမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ တစ်ယောက်ယောက်ကို

သွားရန်စမိရင် ဘယ်လိုသေသွားမှန်းတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး။'

သူသည် ထိုဝတုတ် လော့တာယုံကိုလည်း ဆက်ပြီး အနားမှာ ထားတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုကောင်ကြောင့် သူ အသက်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်

မဟုတ်ပါလား။ စဉ်းစားမိရုံနှင့်ပင် ချွေးစေးများ ထွက်လာသည်။

တစ်ဖက်တွင် မုရုန်ရိမှာလည်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေပြီး စိတ်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင်

ပြန်မစုစည်းနိုင် ဖြစ်နေသည်။ 'တကယ်ကို သန်မာလွန်းတယ်။ တတိယအဆင့် ပညာရှင်လား

မဟုတ်ဘူး... တတိယအဆင့်က ဒီလိုမျိုး မလုပ်နိုင်ဘူး။ စိတ်အာရုံနဲ့တင်

သတ်နိုင်ပြီး သွေးတွေကိုတောင် ဖျောက်ပစ်နိုင်တာ... သူက ဒဏ္ဍာရီလာ ဒုတိယအဆင့်

အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်များလား'

ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ။ နောင်တွင် ဆိုင်ရှင်ကို လုံးဝ မရန်စမိအောင် နေရမည်ဟု သူ

ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရှချင်းနှင့် ဖူဦးလေးတို့မှာမူ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့ ဆိုင်ရှင်ကို

အထင်သေးခဲ့မိသည်။ ဤဆိုင်ရှင်မှာ သာမန်ပညာရှင်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏

သိနားလည်မှုကို ကျော်လွန်နေသူ ဖြစ်သည်။

ယွဲ့ရုယီသည် မျက်တောင်တခတ်ခတ်ဖြင့် ထီဆိုင်အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်မ...

ဒီစီနီယာက ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုပေးနိုင်မယ် ထင်လား"

ရှချင်း ခေတ္တရပ်သွားပြီး မျက်လုံးများ လင်းလက်လာသည်။ "ဒီလောက်

စွမ်းတဲ့လူဆိုရင်တော့ တကယ်ပဲ

ဖြစ်နိုင်လိမ့်မယ်။"

အနှောင့်အယှက်လေး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် လူတိုင်းသည် ဂိမ်းစက်များ၏

ဆွဲဆောင်မှုနောက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြသည်။

"ဟေ့ ကောင်လေး... မင်း မေးရိုးက ဘာဖြစ်နေတာလဲ အဆစ်ပြုတ်သွားတာလား" "ဘာလို့

တုန်နေတာလဲ နေမကောင်းဘူးလား"

လီယွဲ့က စားပွဲပေါ်မှ စာကလေး စီယု ကို ကောက်ကိုင်ကာ ဟိုလှည့်ဒီလှည့်

ကြည့်လိုက်သည်။

စီယုသည် တကယ်ပင် ငိုချင်နေပြီဖြစ်သည်။ 'ငါ မတုန်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား ခုနက

ခင်ဗျားလုပ်လိုက်တဲ့ အကွက်က ဒီငှက်ကို သေအောင် လန့်စေတာပဲ'

'ခင်ဗျား သန်မာမှန်း သိပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ အဓိပ္ပာယ်မရှိအောင် သန်မာလိမ့်မယ်လို့

မထင်ထားဘူး။ သားရဲနတ်ဘုရားတောင်က ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်ကြီးတောင်

ခင်ဗျားလို မလုပ်နိုင်ဘူး။ ခင်ဗျားက ဒီလောက် သန်မာနေတာကို ဘာလို့ ဒီလို

နေရာအစွန်အဖျားမှာ လာပုန်းနေရတာလဲ လူတွေက တကယ်ကို

လျှို့ဝှက်လွန်းတယ်။'

"နေ့တိုင်း ဒီမှာ အချည်ခံထားရလို့ စိတ်ညစ်နေတာလား"

လီယွဲ့သည် စာကလေး၏ ခြေထောက်မှ ကြိုးကို ဖြည်ပေးလိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲသို့

ခေါ်လာခဲ့သည်။ ခြံဝင်း၏ ဘယ်ဘက်ထောင့်တွင် မက်မွန်ပင်တစ်ပင်

ရှိသည်။ သူ၏ဖခင်က ခြံဝင်းကို အလှဆင်ရန် စိုက်ပျိုးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မူလက

လောင်းပင်ရှိသော်လည်း နှစ်ပင်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ကျန်ရှိနေသော တစ်ပင်မှာ ရှင်သန်နေသော်လည်း ပန်းသာပွင့်ပြီး

အသီးမသီးပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ ပန်းများမှာ အလွန်လှပခြင်းပင်။

"ဒီအပင်ပေါ်မှာပဲ နေတော့။ သွားချင်တယ်ဆိုလည်း ရတယ်၊ ငါ မတားဘူး။ ငှက်ဆိုတာ

လွတ်လပ်မှုကို တောင့်တကြတာပဲ မဟုတ်လား။"

'ဟေး ငါ လွတ်ပြီလား' 'နေဦး... ဒီလူက ဒီလောက် စိတ်ကောင်းရှိပါ့မလား ငါ

ထွက်သွားရင် လှည့်ပြီး သတ်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား' 'ပြီးတော့

ဟိုအရူးမ နင်ယူယူက သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်။ ငါ တစ်ယောက်တည်း ပြန်သွားရင်

သားရဲနတ်ဘုရားတောင်ကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး။ ငါ

မသွားနိုင်ဘူး'

ရုတ်တရက် အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် စီယုအပေါ်သို့ သက်ရောက်လာသည်။ သူ၏ ငှက်မျက်လုံးလေးများ

လင်းလက်သွားသည်။

'ဒါ... ဒါက ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေလား။ ဘာဖြစ်တာလဲ' 'ဒီမက်မွန်ပင်လား'

စီယုသည် အပေါ်အောက် ခုန်ပေါက်ကာ သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ

မြန်သထက် မြန်လာသည်။ ဤအပင်သည် ကမ္ဘာမြေ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စုစည်းပေးနိုင်ပြီး

၎င်း၏ အာနိသင်မှာ သားရဲနတ်ဘုရားတောင်ရှိ ဝိညာဉ်စုစည်းမှု အစီအရင်

ထက်ပင် သာလွန်နေသည်။

'ဒါကတော့ အားရစရာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အထောက်အကူ ရပြီ သွားမယ် ဟုတ်လား

မဖြစ်နိုင်တာ။ ဒီနေရာက ငါ စီယုရဲ့ ဒုတိယအိမ်ပဲ။'

"စီနီယာ..."

လီယွဲ့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ လှပသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

ရှချင်းနှင့် ယွဲ့ရုယီတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလွန်လေးနက်သော ဂါရဝပြုမှုကို

ပြုလုပ်လိုက်ကြရာ ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းမှာ ဒူးနှင့် ထိလုနီးပါး

ဖြစ်သွားသည်။ လီယွဲ့သည် ဖျတ်ကနဲ ရှောင်လိုက်သည်။

'ဒီလောက်အထိ ကြီးကျယ်တဲ့ ဂါရဝပြုမှုမျိုးနောက်မှာ... တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်။'

အမျိုးသမီးနှစ်ဦး မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ ပျောက်သွားသဖြင့် အံ့သြသွားကြသည်။

ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် ဆိုင်တံခါးဝသို့ ရောက်နေသည်ကို

တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့က ထပ်မံ ဂါရဝပြုရန် ပြင်သော်လည်း လီယွဲ့က

အမြန်တားဆီးလိုက်သည်။

"လုံမေတို့... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ဂါရဝပြုမှုကို ကျုပ် လက်မခံနိုင်ပါဘူး"

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် နူးညံ့သောအင်အားတစ်ခုက ၎င်းတို့ကို မတင်ထားသကဲ့သို့

ခံစားလိုက်ရပြီး ဆက်၍ ဦးညွှတ်၍ မရတော့ပေ။

"စီနီယာ... စီနီယာက တန်ခိုးစွမ်းအားကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဆိုတော့ ရုယီကို

ကယ်တင်ဖို့ နည်းလမ်းရှိမှာပါ"

ယွဲ့ရုယီ၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်လုံးများတွင်

မျက်ရည်စများ ဝိုင်းနေကာ သနားစဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ လီယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများ

တွန့်သွားသည်။ သူတို့ ဘာတောင်းဆိုချင်သလဲဆိုသည်ကို သူ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမည်နည်း။

'ဒီနည်းလမ်းနဲ့ ကျုပ်ကို လာလောင်းနေတာလား'

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျုပ်က လူနာကုတတ်တဲ့လူ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်ကို လာရှာလည်း

အပိုပဲ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွဲ့ရုယီ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

ဤကဲ့သို့သော ပညာရှင်ကြီးပင် နည်းလမ်းမရှိလျှင် ဤလောကတွင် သူမကို

မည်သူ ကုသပေးနိုင်တော့မည်နည်း။

"စီနီယာ... နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှိမှာပါ။ ရွှေဒင်္ဂါး ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်ကုန် ရပါတယ်၊

သူမကို ကုသပေးနိုင်ရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ"

ရှချင်းသည် အတော်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ 'နေမကောင်းတာက သူမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းလား

သူတို့ရဲ့ ညီအစ်မ သံယောဇဉ်က တကယ်ကို နက်ရှိုင်းတာပဲ။'

ထိုစဉ် စနစ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အိမ်ရှင်... ဆိုင်မှာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ဖို့ အကူတစ်ယောက် လိုအပ်နေပါတယ်။ သူမကို

အကူအဖြစ် ထားဖို့ စဉ်းစားသင့်ပါတယ်။”

"အကူ ဟုတ်လား"

“မှန်ပါတယ်။ ဆိုင်ဖွင့်တယ်ဆိုတာ အကူစာရေး လုပ်ဆောင်ချက်လည်း ပါဝင်ပါတယ်။ လက်ရှိမှာ

နေရာလွတ် တစ်ခုပဲ ရှိပေမဲ့ နောက်ပိုင်း ဖောက်သည်တွေ များလာရင် ထပ်တိုးလို့

ရပါတယ်။”

လီယွဲ့၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။ အကူရှိလျှင် သူ ပိုပြီး အနားယူနိုင်ပေမည်။

လက်ဖျားခါရလောက်အောင် အလုပ်မလုပ်သော ဆိုင်ရှင်ဖြစ်ရသည်မှာ မဆိုးပေ။

"ဒါပေမဲ့ ဒီရောဂါသည်မလေးနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ အကူရှာမယ်ဆိုရင် ကျန်းမာတဲ့လူကို

ရှာရမှာပေါ့။"

“အိမ်ရှင်... ဒီအမျိုးသမီးက အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးရဲ့ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းတာက ဖျားနာလို့ မဟုတ်ဘဲ

သူမရဲ့ ယခင်ဘဝက ပါလာတဲ့ 'အလွန်အမင်း အေးစက်သော သွေးမျိုးဆက်'

ကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။”

"နောက်ခံက ဒီလောက်တောင် ကြီးတာလား ဒါဆို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ"

ရှေးဟောင်း ကျင့်စဉ်တစ်ခုသည် စနစ်၏ ဟင်းလင်းပြင်တွင် ပေါ်လာသည်။

“ဒီကျင့်စဉ်အတိုင်း ကျင့်ကြံပြီး ခြံဝင်းထဲက မက်မွန်ပင်အောက်မှာ နေ့တိုင်း

နှစ်နာရီကြာ တရားထိုင်မယ်ဆိုရင် ထိုသွေးမျိုးဆက်ကို

ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်း

ပြန်ကောင်းလာပါလိမ့်မယ်။”

ရှချင်းနှင့် ယွဲ့ရုယီတို့သည် လီယွဲ့ ရုတ်တရက် ငြိမ်သွားသဖြင့် သူ နည်းလမ်းတစ်ခုခု

စဉ်းစားနေသည်ဟု ထင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ လီယွဲ့က သူတို့နှစ်ဦးကို ရုတ်တရက်

ကြည့်လိုက်သည်။

"စီနီယာ... ရုယီကို ကယ်ဖို့ နည်းလမ်း စဉ်းစားမိပြီလား"

"နည်းလမ်းတော့ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျုပ်မှာ အခြေအနေ တစ်ခုရှိတယ်"

"စီနီယာ... ပြောပါရှင်။ ရုယီကို ကယ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဘာမဆို လုပ်ဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။"

"မင်း ဒီမှာနေပြီး ကျုပ်ကို အလုပ်တွေ ကူလုပ်ပေးရမယ်။"