အခန်း (၁၉၇-၁၉၈)

အပိုင်း(၁၉၇)

သဲများသည် ကျောက်ဆောင်မည်းကြီး တစ်ခုကို လှိုင်းလုံးများပမာ ရိုက်ခတ်နေသည်။ တောင်ကမ်းပါးယံတွင် ဂူပေါက်တစ်ခု ပွင့်ဟနေ၏။ ၎င်းက အကြမ်းထည် ဆန်ကာ လုံးဝန်းနေသည်။ လူတစ်ရပ်စာထက် နှစ်ဆခန့်ကြီးမားသော တီကောင်ကြီးတစ်ကောင်က ကျောက်တုံးကို ကိုက်ဖြတ် ဖောက်ထွင်းထားသကဲ့သို့ ပုံပေါက်နေသည်။ အဝင်ဝကို လွှမ်းခြုံထားသော အစီအရင် တစ်ခုသည် ကြက်သွေးရောင် တောက်ပနေသည်။ တံခါးမရှိသော်လည်း အနီရောင် မြူခိုးများက လေထဲတွင် လှိုင်းထနေသည်။ လင်းတုန်း၏ ကြေးအဆင့် အမြင်အာရုံ မပါဘဲနှင့်ပင် ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

"အတွင်းဘက် ခပ်နက်နက်မှာ တံခါးတစ်ချပ် ရှိသေးတယ်... ဒါပေမယ့် အစေခံတွေက ငါတို့အတွက် အဲဒါကို ဖွင့်ထားပေးလောက်ပါပြီ..."

သူတို့ ချဉ်းကပ်သွားစဉ် အီသန် က ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို အဝင်ဝမှ ဘေးသို့ လိမ့်ဖယ်ထားသည်။

"ငါတို့ အဲဒါကို အကြာကြီး ဖွင့်မထားချင်ဘူး... သေစေနိုင်တဲ့ သားရဲတွေကို မလွတ်ထွက်သွားအောင် တားဆီးတဲ့နေရာမှာ ဘယ်လောက်ပဲ သတိထားထား လွန်တယ်ဆိုတာ မရှိဘူးလေ..."

လင်းတုန်း သည် သူ၏ လွယ်အိတ်ကြိုးများကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ အိတ်ကပ်ထဲရှိ သူ၏ ငွေတစ်ဝက် ဓားမြှောင်၏ အလေးချိန်ကို ခံစားလိုက်သည်။

ဝတ်စုံအမျိုးမျိုး ဝတ်ဆင်ထားသော ကျင့်ကြံသူ ခြောက်ဦးခန့်သည် အီသန် ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် အာရီလီယပ်စ် မိသားစု ၏ အရောင်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ အစေခံတစ်ဦးကမူ အဝင်ဝ၏ မြူခိုးများအပြင်ဘက် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရပ်ကာ ခါးညွှတ်၍ အရိုအသေပေးနေသည်။

"အစီအရင်ရေးဆွဲသူတွေက ပင်မ ချိတ်ပိတ်မှုတွေကို ဖြေချထားပြီးပါပြီ..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ဖောက်ထွက်မှုတစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် အစီအရင် ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့ နှစ်ယောက်က အသင့်စောင့်နေပါတယ်... ပြီးတော့ ခင်ဗျားရှေ့မှာရှိတဲ့ အစေခံသုံးယောက်က သွေးနဲ့ အသက် မာဒြာ တွေကို အသုံးပြုနိုင်တဲ့ လေ့ကျင့်သင်ကြားထားတဲ့ ကုသသူတွေပါ... သူတို့က မဟူရာ မီးတောက်တွေ ကျဆုံးချိန်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသူတွေမို့ အရမ်း အသုံးဝင်ပါလိမ့်မယ်..."

"အမြဲတမ်းလို စံပြလုပ်တတ်တာပဲ... တစ်ရာ့တစ်ဆယ့်သုံး..."

အီသန် က ပြောလိုက်ပြီး အစေခံ၏ အပြင်ဝတ်ရုံမှ ထွက်နေသော အပ်ချည်ကြိုးစတစ်ခုကို ညှပ်ထုတ်ရန် သူ၏ သံကတ်ကြေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်သွားပါ... မကြာခင်မှာ ငါ မင်းရဲ့နာမည်ကို စသုံးရတော့မှာပဲ... မင်းမှာ တစ်ခုခု..."

ရုတ်တရက် မြေအောက်မှ တက်လာသော နက်ရှိုင်းပြီး ဩရှရှ ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုက သူ၏စကားကို ဖြတ်တောက်သွားသည်။ ၎င်းသည် လင်းတုန်း ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သူ၏ ဖိနပ်အောက်ရှိ သဲများ တုန်ခါနေသည်ကိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်ဟု သူ ထင်လိုက်သည်။

သူသည် ဆူရီရယ် ၏ စကျင်ကျောက်လုံးလေးရှိရာ အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်တစ်ဖက် လျှိုသွင်းလိုက်ပြီး ချောမွေ့နွေးထွေးသော မျက်နှာပြင်လေးကို လက်ချောင်းများကြားတွင် လှိမ့်ကစားနေလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ သူ စိတ်တိုနေတယ်ပေါ့..."

အီသန် က မေးလိုက်သည်။

"အဖော်ရှိရင် သူ့ကို တည်ငြိမ်စေတယ်လို့ သူ့ကို ထိန်းကျောင်းသူတွေက ပြောပါတယ်..."

တစ်ရာ့တစ်ဆယ့်သုံး သည် နောက်ဖက်သို့ စိုးရိမ်တကြီး တစ်ချက်ကြည့်ရင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"သခင်မလေး နာကာလီ ခြေထောက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားကတည်းက စေတနာ့ဝန်ထမ်းတွေ မရှိတော့ဘူး ထင်ပါတယ်..."

"အာ... အင်းလေ၊ သူတို့ကို အပြစ်တင်လို့တော့ မရပါဘူး... ဒါပေမယ့် ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာ တွေက သူ့အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ခြေတုတစ်ခု လုပ်ပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."

"လုပ်ပေးခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားပါတယ်... ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ အသားနဲ့သွေးကိုတော့ သေချာပေါက် လွမ်းဆွတ်နေမှာပါပဲ..."

"အင်း... အနည်းဆုံးတော့ အခု သူ့ရဲ့ ဒူးခေါင်းပေါ်မှာ အသားကင်လို့ ရနေပြီပဲ... အဲဒါကလည်း နှစ်သိမ့်စရာ တစ်ခုဖြစ်မှာပါ..."

ဟိန်းဟောက်သံ ထပ်ထွက်လာပြန်၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဂူပေါက်ဝသည် အနီရောင် မီးခိုးငွေ့အလင်းတန်းများဖြင့် မှောင်မိုက်သွားသည်။ အီသန် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ငါ အခု ပြန်ရောက်နေပြီဆိုတော့ သူ့ကို တည်ငြိမ်သွားအောင် အကောင်းဆုံး လုပ်ပေးပါ့မယ်... အရာအားလုံးသာ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်မယ်ဆိုရင် မင်းတို့အတွက် ထာဝရ ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခု ငါ့ဆီမှာ ရှိကောင်းရှိလာနိုင်ပါတယ်..."

အစေခံသည် အဝင်ဝကို အကဲခတ်ရန် လှည့်လိုက်၏။ သူသည် အီသန် မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်နေရာကိုမဆို ကြည့်ရန် ကြိုးစားနေသည်ဟု လင်းတုန်း ထင်မြင်မိသည်။

"အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ... ခင်ဗျား စိတ်မဆိုးဘူးဆိုရင် ထိန်းကျောင်းသူတွေက... ကရုဏာသက်တဲ့ ဖြေရှင်းနည်းကို သတိရစေချင်နေကြတယ်... သူက ကျွန်တော်တို့အတွက် အလုပ်အကျွေး ကြီးကြီးမားမား ပြုခဲ့ပြီးပြီမို့ သူ့ကို အနားယူခွင့်ပေးတာက ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုလို့ ထင်ရပါတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

အီသန်က သူ၏ ပခုံးများကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး တံခါးဝဘေးရှိ မှော်သင်္ကေတ တစ်ခုပေါ်သို့ လက်ဖဝါး တင်လိုက်သည်။ မမြင်ရလောက်အောင် ဝေဝါးနေသော မာဒြာ လှိုင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး အစီအရင် ၏ အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဒီကိစ္စမှာတော့ တစ်ရာ့တစ်ဆယ့်သုံး ရေ... ကရုဏာသက်တာထက် ကျေးဇူးပြုတာကိုပဲ ငါ ပိုပြီး ရွေးချယ်ချင်တယ်..."

အဝင်ဝရှိ မြူခိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲမှ လေများ တိုက်ခတ်လာသည်။ အပြင်ဘက်လေထုက အနည်းငယ် အေးစိမ့်နေသည်။ မြွေသင်္ချိုင်း တွင် နှင်းမကျသော်လည်း ဆောင်းရာသီသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ဂူထဲမှ ထွက်လာသော လေငွေ့သည် မီးလောင်နေသော မီးဖိုပေါက်တစ်ခုမှ တိုက်ခတ်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

အစေခံများက သူတို့ကို ဦးညွှတ်ကာ အထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ လင်းတုန်း နှင့် အီသန် တို့ အဝင်ဝကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အစီအရင် မှ ဖန်တီးထားသော စွမ်းအင်အလင်းသည် သူတို့၏ အနောက်ဘက်တွင် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

သူတို့သည် ရှည်လျားသော ကျောက်ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။ ၎င်း၏ ဘေးနံရံများနှင့် ကြမ်းပြင်များသည် ခေတ်ကာလများစွာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့မှုကြောင့် ကြမ်းတမ်းစွာ ပွန်းပဲ့နေခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူ့ကို သွားတွေ့မှာလဲ..."

လင်းတုန်း က မေးလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘာကို သွားတွေ့မည်လဲဟု မေးခြင်းက တစ်နည်းနည်းဖြင့် ရိုင်းစိုင်းရာကျမည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မိသားစုရဲ့ အသက်အကြီးဆုံးနဲ့ သစ္စာအရှိဆုံး မဟာမိတ်တွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ အော်သို ကို ငါတို့ သွားတွေ့ကြမလို့ပါ..."

အီသန်သည် ပြုံးနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လွမ်းဆွေးဝမ်းနည်းဖွယ် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ခေါင်းဆောင်ကြီး မဖြစ်လာခင် အချိန်အကြာကြီးကတည်းက အော်သိုဟာ အာရီလီယပ်စ် နဲ့ အင်ပါယာ မဟူရာ မီးတောက် မိသားစု ကြားမှာ ဆက်သွယ်ရေးမှူးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်ကမှ သူက ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်မှုတွေကနေ ကာကွယ်ပေးရင်း သူ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲခဲ့မိတာ... မဟုတ်သေးဘူး..."

အီသန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"သူတို့ကို တိုက်ခိုက်မှုကနေ ကာကွယ်ရင်းပေါ့လေ... ငါသာ အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့မယ်ဆိုရင်... အာ... ထားပါ... ငါ ပြောခဲ့သလိုပါပဲ၊ အော်သို ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မာဒြာ က သူ့ရဲ့ စိတ်ကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့တယ်... သူက ငါ့မိသားစုကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူ့ကိုယ်သူ အများကြီး ပေးဆပ်ခဲ့တယ်... ဌာနခွဲခေါင်းဆောင်တွေက သူ့ကို ပြန်ကောင်းမွန်လာအောင် ငွေကြေးအမြောက်အမြား အကုန်အကျခံ ကြိုးစားခဲ့ကြတာတော့ ချီးကျူးစရာပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့ရဲ့ ဒုက္ခတွေကို အဆုံးသတ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်..."

နောက်ထပ် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုက သူတို့ပတ်လည်ရှိ ကျောက်တုံးများကို တုန်ခါသွားစေ၏။ ကွေ့ကောက်နေသော စင်္ကြံ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာမှနေ၍ နီရဲရဲ အလင်းရောင်တစ်ခု တက်လာခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုအသံထဲ၌ နာကျင်မှုကို သူ ကြားလိုက်ရသည်ဟု လင်းတုန်း ထင်လိုက်သည်။

"ငါက အဲဒီအချိန်လောက်မှာ ရောက်လာခဲ့ပြီး အဲဒီအမိန့်ကို ရုပ်သိမ်းခဲ့တယ်... နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံစားရမယ့် ဒုက္ခတွေကနေ သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ သူတို့ မှားတယ်လို့တော့ ငါ မပြောနိုင်ပါဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့ကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးထားတာ ရက်စက်တယ်လို့ အခုအချိန်အထိ မိသားစုထဲက တချို့က ထင်နေကြတုန်းပဲ... ဒါပေမယ့် သူ့ကို ပြန်ကောင်းလာအောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးရှိနေသေးရင် ဆက်ပြီး မကြိုးစားနိုင်တော့တဲ့အထိ ငါတို့ ကြိုးစားပေးဖို့ တာဝန်ရှိတယ်..."

သူ၏ လေသံသည် ခက်ထန်သွားခဲ့သည်။

"ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက် ငါ အရင်က အသက်တွေကို အဆုံးသတ်ပေးခဲ့ဖူးတယ်၊ တစ်ခါတလေမှာ အဲဒါက ရှောင်လွှဲလို့မရပါဘူး... ဒါပေမယ့် ဒါက ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဆုံးဖြတ်ရမယ့် ကိစ္စမျိုးတော့ ဘယ်တော့မှ မဟုတ်ဘူး..."

လင်းတုန်းသည် အော်သို အကြောင်းကို သိချင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အခြားမေးခွန်းတစ်ခုက ဦးစားပေးဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ကျွန်တော် ရိုင်းပြတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုလောက် မေးပါရစေ... ကျွန်တော် တွေးနေတာ ကြာပြီ၊ ခင်ဗျားက မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ က မဟုတ်ဘူးလား..."

"လုံးဝတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

အီသန် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"မင်းကို ငါ အရင်က ပြောဖူးသလိုပဲ ငါ့ရဲ့ ကလေးဘဝ အများစုကို မဟူရာ မီးတောက် မြို့တော် မှာ ကုန်ဆုံးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ မွေးဖွားခဲ့တာက ဒီကမ္ဘာရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ဝေးတဲ့ နေရာမှာပါ... အာရီလီယပ်စ် မိသားစု ဆိုတာ ကျယ်ပြန့်တဲ့ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်လိုပဲ... ငါ့ရဲ့ မွေးစားညီလေး... သူ့မှာ အမြစ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်... ငါ မဟူရာ မီးတောက် ဌာနခွဲကို ပြန်ရောက်လာတာ ခြောက်နှစ်၊ ခုနစ်နှစ်နီးပါးလောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်..."

ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းသည် စတင်၍ ပြန့်ပြူးလာပြီး အနီရောင်အလင်းတန်းက အနည်းငယ် ပို၍ တောက်ပလာသည်။ လေထုသည် လင်းတုန်း ၏ အရေပြားကို တုန်ခါနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး မကြာမီ မသက်မသာ ဖြစ်လာစေမည့် ကျင်စက်စက် တုန်ခါမှုအနည်းငယ် ရှိနေသည်။

"အဲဒီအချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ ခင်ဗျားက မိသားစုရဲ့ ခေါင်းဆောင်နေရာအထိ ရောက်လာတာ မယုံနိုင်စရာပဲ..."

လင်းတုန်း က ပြောလိုက်သည်။

အီသန် သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ တောက်ပနေသော အနီနှင့် ရွှေရောင် ကော်လာကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"အို... သူတို့က ငါ့ကို အမြန်ဆုံး ရာထူးတိုးပေးချင်နေခဲ့တာလေ... အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တစ်ယောက် ခေါင်းဆောင်နေရာမှာ ရှိနေတာက သူတို့ကို ကြီးမြတ်တဲ့ ကလန် သုံးခုနဲ့ တစ်တန်းတည်း ဖြစ်သွားစေတယ်... ဒါကြောင့် ငါ တစ်နေကုန် မက်မွန်ဝိုင်တွေ သောက်ပြီး ပျားရည်လုံးတွေ စားနေရင်တောင်မှ ငါတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို တိုးတက်စေမှာပဲ... ငါက ကြည့်ကောင်းတဲ့ အခွံသက်သက် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမယ့် မိသားစုရဲ့ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထိန်းချုပ်ရတာကိုတော့ ငါ ပိုပြီး သဘောကျတယ်..."

လင်းတုန်း သည် အာရီလီယပ်စ် မိသားစု ၏ အကြီးအကဲများအတွက် ကိုယ်ချင်းစာလိုက်မိသည်။ သို့မဟုတ်... မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ၏ "ဌာနခွဲခေါင်းဆောင်တွေ" ဟု ခေါ်ရမလား မသိချေ။ မည်သို့ပင် ဆိုစေ.. အီသန်ကို ရုပ်သေးခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်အဖြစ် တင်မြှောက်ရန် ကြိုးစားခြင်းသည် လေဆင်နှာမောင်းကို ကုန်းနှီးတင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းနှင့် တူနေပေသည်။

***

အပိုင်း(၁၉၈)

ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လင်းတုန်း မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ကြီးမားသော အခန်းကြီးတစ်ခုကို မတွေ့ရချေ။ ထို့အစား သူသည် အခြားဥမင်ငါးခု ဆုံရာလမ်းဆုံတွင် ရောက်ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ မျက်နှာကျက်သည် သူ၏ခေါင်းပေါ်တွင် သီသီလေးသာ ရှိနေပြီး ကျောက်တုံးများသည် ထက်မြက်သော အစွန်းများဖြစ်အောင် ကိုက်ဖြတ်ထားသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ ဤနေရာရှိ လေထုသည် အပြင်ဘက်ထက်ပင် ပို၍ ပြင်းထန်စွာ တဝီဝီ မြည်နေ၏။ သူ၏ ဖော်ပြထားသော အရေပြား လက်မတိုင်းပေါ်တွင် ပိုးမွှားများ တွားသွားနေသကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်အထိ ဖြစ်သည်။

သူတို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဗုံသံများကဲ့သို့သော ခြေသံများသည် လောင်ကျွမ်းနေသော မီးခဲရောင်ရှိသည့် မှိုင်းညို့ညို့ အလင်းရောင်နှင့်အတူ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ လင်းတုန်း သည် လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက် ဖြန့်လိုက် လုပ်ကာ တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်သည့်အနေဖြင့် သူ၏ မာဒြာ များကို လှည့်ပတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ စိတ်ကို အိတ်ကပ်ထဲရှိ ဓားမြှောင်ထံတွင် အာရုံစိုက်ထားလိုက်သည်။

သို့သော် နဂါး တစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရရာတွင် ထိုအရာများက ဘာများ အသုံးဝင်မည်နည်း။

"ကြိုဆိုလိုက်ကြပါ..."

အီသန် က ကြေညာလိုက်သည်။

"မြွေသင်္ချိုင်း ရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်တဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ မျိုးဆက်ကိုပေါ့..."

ကျဉ်းမြောင်းသော တံခါးပေါက်တစ်ခုကို တွန်းထွက်လာသည့် လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဧရာမ အမည်းရောင် ပုံသဏ္ဍာန်ကြီးတစ်ခုသည် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်းမှ ပခုံးဖြင့် တိုးထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မီးတောက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် လင်းတုန်း ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမျက်လုံးများသည် မှင်ရည်ကဲ့သို့ မှောင်မိုက်နေကာ သူငယ်အိမ် ရှိသင့်သောနေရာတွင် ဒေါသတကြီး နီရဲနေသော စက်ဝိုင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုသတ္တဝါ၏ တွားသွားသတ္တဝါကဲ့သို့သော ဦးခေါင်းရှိ အရေပြားသည် အက်ကွဲကာ သားရေကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အမည်းရောင်စစ်စစ် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ၎င်း၏ ကျောပေါ်တွင် မီးခဲအစုအဝေးများ လောင်ကျွမ်းနေခဲ့သည်။ ၎င်းကိုယ်တိုင် သယ်ဆောင်လာသော အလင်းရောင်ဖြင့်ပင် လင်းတုန်း သည် ထိုသတ္တဝါကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါက... နဂါး တစ်ကောင်ရဲ့ ပုံစံလား..."

လင်းတုန်း က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"နဂါး လား... မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက နဂါးတွေရဲ့ မျိုးဆက်လို့ ငါ ပြောခဲ့တာလေ..."

အီသန် က မိတ်ဆက်ပြသသည့်အနေဖြင့် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"အော်သို က သိသိသာသာကို ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ လိပ်ကြီးတစ်ကောင်ပဲလေ..."

အရိပ်များက မိမိ၏ မျက်လုံးများကို လှည့်စားနေသလားဟု လင်းတုန်း တွေးတောနေမိခဲ့သည်။

အော်သိုသည် ဧရာမ လိပ်မည်းကြီးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး သူ၏ အခွံထိပ်ဖျားသည် လင်းတုန်း ၏ ခေါင်းလောက်အထိ မြင့်မားနေသည်။ သူသည် မြင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလျားရှည်သော်လည်း အနံမှာ သုံးဆခန့် ကျယ်ဝန်းသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ ပုတိုတို ခန္ဓာကိုယ်သည် သင်္ဘောတစ်စင်းကိုပင် နစ်မြုပ်သွားစေနိုင်လောက်အောင် လေးလံသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

သူ၏ အခွံရှိ အကွက်များသည် အနားသတ်များတစ်ဝိုက်တွင် မှိုင်းညို့ညို့ အနီရောင် တောက်ပနေပြီး အမည်းရောင် မီးခိုးငွေ့များသည် မြူခိုးလှိုင်းများကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

သူသည် လင်းတုန်း ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှင်းခဲတောင်ပြိုကျသကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ လင်းတုန်းသည် မာဒြာများကို အသည်းအသန် လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး ငွေတစ်ဝက် ဓားမြှောင်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ကျောက်တိုင်နောက်သို့ ခုန်ဝင်ပုန်းအောင်းရန် ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။

အော်သို ၏ ပါးစပ် ပွင့်ဟသွားပြီး သူ၏ မေးရိုးများသည် သဘာဝမကျလောက်အောင် ကျယ်ပြန့်စွာ ဟသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မီးခိုးငွေ့လွှမ်းနေသော အနီရောင်အလင်းတန်းသည် သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ စတင်တက်လာခဲ့သည်။

"တချို့နေ့တွေက တခြားနေ့တွေထက် ပိုကောင်းတတ်တယ်..."

လင်းတုန်း နှင့် နဂါးလိပ်ကြီးကြားသို့ ဝင်ရပ်လိုက်ရင်း အီသန် က ပြောလိုက်သည်။

"သူက တစ်ခါတလေ ငါ့ကို မှတ်မိတယ်၊ ငါ့ရဲ့ အစေခံတွေကိုတောင် ဥမင်တွေထဲမှာ လမ်းပြပေးတတ်သေးတယ်... ဒါပေမယ့် တခြားအချိန်တွေမှာတော့..."

မဟူရာ မီးတောက် များသည် လိပ်ကြီး၏ ပါးစပ်ထဲမှ လွင့်ထွက်လာပြီး နံရံများကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သော အပူရှိန်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။ ၎င်းတို့က နာကျင်ရလောက်အောင် စူးရှသော ကျင်စက်စက် အထိအတွေ့ကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ လင်းတုန်း ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ ကျလာပြီး သူသည် ကျောက်တိုင်ကို မှီ၍ အနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

အီသန်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ တိမ်တိုက်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခိုက်သွားသော လေပြင်းတစ်ခု အလား စွမ်းအင်လှိုင်း တစ်ခုက မဟူရာ မီးတောက် မာဒြာ များကို ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

"ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး နေစမ်းပါ အော်သို... မင်းရဲ့ ဧည့်သည် ရောက်နေတယ်လေ..."

လိပ်ကြီး၏ မျက်လုံးထဲရှိ အလင်းရောင်သည် အသက်ဝင်နေသော မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ လိမ္မော်ရောင် ပြောင်းသွား၏။ သူက ဖီဆန်ဟန်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ လင်းတုန်း သည် သူ၏ နားများကို လက်ဖြင့် အလျင်စလို အုပ်လိုက်ရသဖြင့် ငွေတစ်ဝက် ဓားမြှောင် သည် မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားခဲ့သည်။

အီသန်က ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ထို အထွတ်အမြတ် သားရဲ ၏ ပါးစပ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပိတ်ချလိုက်သည်။ ဟိန်းဟောက်သံသည် ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"ဒါက ခက်ခဲတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်..."

အီသန်က သူ့ နှာခေါင်းကို လိပ်ကြီး၏ နှာခေါင်းနှင့် လက်မအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးသော အနေအထားသို့ တိုးသွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် စိတ်ကို စုစည်းပြီး ငါပြောတာကို နားထောင်ပါ... ကောင်လေးတစ်ယောက် ဒီမှာ လေ့ကျင့်ဖို့ ရောက်လာတယ်... သူက မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ပဲ..."

အော်သို သည် ရုန်းကန်နေသော်လည်း အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ၏ တင်းကျပ်သော ဆုပ်ကိုင်မှုမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။

"သူက ငါတို့ကို ကူညီပေးနိုင်တယ်... မင်း နားလည်လား..."

အော်သို ၏ မျက်လုံးများသည် နောက်ဆုံးတွင် အီသန် ၏ မျက်လုံးများဆီသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ ကြက်သွေးရောင် သူငယ်အိမ်များသည် အကူအညီမဲ့ကာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အကြည့်အဖြစ် မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လိပ်ကြီးက တစ်ချက်မျှ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ အီသန် က သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း လုပ်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... တကယ်လို့ ဒါက ငါ ရည်ရွယ်ထားတဲ့အတိုင်း အလုပ်ဖြစ်မယ်ဆိုရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ယောက်ဆီက တစ်ယောက် သင်ယူနိုင်ပါလိမ့်မယ်..."

"နှောင်ဖွဲ့မှု..."

အထွတ်အမြတ် သားရဲ က မီးတောင်ပေါက်ကွဲသံကဲ့သို့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်းတုန်း သည် အကြီးအကဲ ဝှစ်စပါ နှင့် တွေ့ဆုံဖူးသော်လည်း ခြောက်ပေအရွယ် လိပ်တစ်ကောင် စကားပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရခြင်းက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေဆဲဖြစ်သည်။

ထိုစကားတစ်ခွန်းကပင် အော်သို ၏ စွမ်းအင်များကို ကုန်ခမ်းသွားစေသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ မျက်ခွံများသည် တုန်ခါသွားပြီးနောက် ပိတ်ကျသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး မီးဖိုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဲဒါ အစီအစဉ်ပဲလေ..."

၎င်း၏ သားရေကဲ့သို့သော ခေါင်းကို ပုတ်ရင်း အီသန် က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပြောခဲ့သလိုပဲ လင်းတုန်း... ဒီနေရာက မီးတောက်နဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်း အော်ရာ တွေ ပေါကြွယ်ဝတယ်... ငါ မင်းကို မဟူရာ မီးတောက် လမ်းစဉ် သင်ပေးနိုင်တယ်... ပြီးတော့ မင်း ဒီမှာ လှည့်ပတ် ကျင့်ကြံပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် နောက်ဆုံးမှာ ထူးချွန်တဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်..."

"ကျွန်တော် သင်ယူဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေပါတယ်..."

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ဖြတ်လမ်းမရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်..."

ဆယ်လဆိုသည်မှာ အချိန်အများကြီး မဟုတ်သော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းများကို အနည်းဆုံးတော့ ကျွမ်းကျင်အောင် ကြိုးစားရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။

"အဲဒါတွေ အားလုံးကို လုပ်မယ့်အစား ငါကတော့ ဖြတ်လမ်းတစ်ခုကနေ သွားချင်တယ်..."

အီသန် က ဆက်ပြောသည်။ လင်းတုန်း စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အမြုတေ ထဲမှာ အော်ရာ ကို တည်ဆောက်ဖို့ဆိုတာ အချိန်ယူရတယ်... မင်းက နေ့တိုင်း အော်ရာ ကို လှည့်ပတ်ကျင့်ကြံရမယ်၊ အဲဒီ အော်ရာ ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခုက မာဒြာ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမယ်... မင်းရဲ့ အမြုတေ က အဲဒီသဘာဝရှိတဲ့ မာဒြာကို ထုတ်လုပ်နိုင်ဖို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ရတာ မလား..."

သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ငါတို့မှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်ကန့်သတ်ချက် ရှိနေတဲ့အတွက် မင်းရဲ့ မာဒြာ တွေကို ဒီက ငါ့သူငယ်ချင်းနဲ့ မျှဝေစေချင်တယ်..."

"ရတာပေါ့..."

ဖစ်ရှာဂီရှာ အတွက် သူ ဖန်တီးပေးခဲ့သော မာဒြာပြား များကို တွေးတောရင်း လင်းတုန်း က ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ နည်းနည်းလောက် စုဆောင်းဖို့ ကျွန်တော့်ကို ရက်ပိုင်းလောက် အချိန်ပေးပါ..."

"မင်းရဲ့ သဘောထားကို ငါ ကြိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်း ငါ့ကို နားလည်မှုလွဲသွားတယ် ထင်တယ်... ငါ ပြောခဲ့သလိုပဲ အော်သို ဟာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စုပုံလာတဲ့ မဟူရာ မီးတောက် မာဒြာ တွေကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေပြီး သူ့ရဲ့ စိတ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးနေတာလေ... သူရဲ့ သွေးကြောတွေကို သန့်စင်ပေးဖို့ သန့်စင်တဲ့ မာဒြာ တွေ ငါတို့ ယူလာပေးကြပေမယ့် အဲဒါက မီးပုံကြီးပေါ် ရေဖြန်းလိုက်သလိုမျိုးပဲ ဖြစ်နေတယ်... ဒါပေမယ့် ငါတို့သာ မင်းရဲ့ အမြုတေ ကို သူ့အမြုတေနဲ့ ချိတ်ဆက်ပေးလိုက်နိုင်မယ်ဆိုရင်..."

အီသန်က သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။

"သူက ကြီးမားလှတဲ့ စွမ်းအားဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကနေ သက်သာရာရသွားမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းကလည်း အဲဒီစွမ်းအားရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ရရှိသွားမယ်လေ... ဘယ်ဘက်ကကြည့်ကြည့် အမြတ်ချည်းပါပဲ..."

လင်းတုန်းက လိပ်ကြီးကို တုံ့ဆိုင်းစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က သူ့ထဲကို မာဒြာ တွေ လောင်းထည့်ပေးရုံပဲလား... ဒါမှမဟုတ်...”

"အဲဒီထက်တောင် ပိုပြီး လွယ်ကူပါသေးတယ်... လူသားတွေက အထွတ်အမြတ် သားရဲ တွေနဲ့ ချုပ်ဆိုနိုင်တဲ့ စာချုပ်တစ်ခု ရှိတယ်... အဲဒါက ဝိညာဉ် သစ္စာဆိုတာနဲ့ ဆင်တူတဲ့ ပုံစံမျိုး အလုပ်လုပ်တယ်... ဝိညာဉ် နှစ်ခုက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ချိတ်ဆက်သွားတာမျိုးပေါ့... သစ္စာဆိုသလိုပဲ အဲဒါက နှစ်ဦးနှစ်ဖက် သဘောတူညီမှု ရှိရမယ်... အများအားဖြင့်တော့ စာချုပ်ချုပ်ဆိုမယ့်သူရော၊ ချုပ်ဆိုခံရမယ့် သားရဲပါ ငယ်ရွယ်စဉ်အချိန်မှာ လုပ်လေ့ရှိကြတယ်... ဒါမှ ကလေးရဲ့ မာဒြာ က သန့်စင်နေပြီး သားရဲရဲ့ မာဒြာ ကလည်း အပြည့်အဝ မဖွံ့ဖြိုးသေးတာမျိုး ဖြစ်မှာလေ..."

"အော်သို က အသက် သုံးရာနီးပါး ရှိနေပြီ... သူ့ရဲ့ မျိုးဆက် စံနှုန်းတွေအရဆိုရင်တောင် သားပေါက်လေးတစ်ကောင် ဖြစ်ဖို့ အများကြီး ဝေးကွာနေပါပြီ... တကယ်လို့ သူက သူ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ မျှဝေလိုက်မယ်ဆိုရင် အဲဒီကလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ကို ပေါက်ကွဲထွက်သွားလိမ့်မယ်..."

***