အခန်း (၂၀၃-၂၀၄)

အပိုင်း(၂၀၃)

ကျင်းများ၏ လှံများသည် သူတို့၏ ကျောပေါ်တွင် လွယ်ထား၏။ သူတို့၏ သတ္တုဆန်သော အမည်းရောင် ဆံပင်များသည် ဝင်လုဆဲဆဲ နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။

အာရီလီယပ်စ် မိသားစု မှ အပြာရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အစေခံများသည် ထောင်ချောက်မိနေသော သမင်များကဲ့သို့ နံရံတစ်ခုတွင် ကပ်ကာ စုဝေးနေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ကျိုးနေသော တံမြက်စည်း တစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"မင်း သူ့ကို ရိုက်လိုက်တာပဲ..."

ကျင်း မိန်းမငယ် တစ်ဦးက သူမ၏ ကလန်ဝင် ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လူတိုင်း မင်းကို မြင်တယ်၊ ဝန်ခံလိုက်စမ်းပါ... ပြောစမ်းပါ..."

အာရီလီယပ်စ် မိသားစု အလုပ်သမားများသည် လွတ်လမ်းရှာဖွေရန် အနီးနားရှိ လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်နေကြသည်။

သိချင်စိတ်ဖြင့် ကျင်းလုံ သည် အပ်ချုပ်ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် အဝတ်အလိပ်တစ်လိပ်ကို ကိုင်ကာ ရပ်နေသော အဘွားအိုတစ်ဦးထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။

"အဲဒါကို ခင်ဗျား မြင်လိုက်လား..."

သူမသည် သူ့ကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ ပုဝါ စည်းထားသော မျက်နှာကို မြင်သော အခါ သူမ၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် မဲ့ရွဲ့သွားသည်။

"မင်း အဲဒီထက် ပိုကောင်းအောင် လုပ်လို့ရပါတယ်... ငါတို့က မင်းအတွက် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တစ်ယောက်တောင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ဝတ်ဆင်ချင်မယ့် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ရက်လုပ်ပေးနိုင်တယ်... မင်းရဲ့... ဘတ်ဂျက်နဲ့ ကိုက်ညီအောင်ပေါ့..."

ကျင်းတိုက်ခိုက်ရေးသမားသည် ကြယ်တာရာ လှံ မာဒြာ ကို ကောင်းကင်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး အာရီလီယပ်စ် အစေခံများထံမှ တစ်စုံတစ်ခုကို တောင်းဆိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျင်းလုံ သည် သူတို့ဘက်သို့ မေးဆတ်ပြလိုက်သည်။

"အဲဒီမှာ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ခင်ဗျား မြင်လိုက်လား..."

အဘွားအိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါ မင်းမြင်တဲ့အတိုင်းပဲလေ... အာရီလီယပ်စ် မိသားစုက ဂုဏ်သရေရှိ ကျင်း စစ်သည်တော် ကို အနောက်ကနေ တိုက်ခိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ တံမြက်စည်းကို ချိုးပစ်လိုက်တာပဲ..."

အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် ကျင်းလုံ သည် သူ၏ မာဒြာ ကို နောက်တစ်ကြိမ် အရှိန်မြှင့်လိုက်၏။ သူ၏ စွမ်းအားများကို ဖုံးကွယ်ရန် မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။ အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်၏ စွမ်းအားသည် လမ်းတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကျင်း ကလန် ဝင်များပင်လျှင် စကားပြောနေရင်း တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဖြင့် ရပ်တန့်ကာ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

"အာ... ငါ မှားသွားတယ်ထင်တယ်..."

လမ်းပေါ်ရှိ အုတ်ခဲများကို တည့်တည့်မတ်မတ် ကြည့်သည်အထိ ခါးညွှတ်ကာ အဘွားအိုက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပြန်စဉ်းစားကြည့်မယ်ဆိုရင်... ဟုတ်တယ်၊ ကျင်း ကလန် က ဒီ အာရီလီယပ်စ် အစေခံတွေကို အကြောင်းမဲ့ သက်သက် ချောင်ပိတ်အောင် လုပ်နေတာကို ငါ မြင်လိုက်မိတယ်..."

သူမသည် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးမင်းက ကျင်း ကလန် ကလား... ငါ သစ္စာဆိုဖို့ အသင့်ပါပဲ..."

ကျင်းလုံ သည် လှည့်လိုက်ပြီး ကျင်း ကလန် တိုက်ခိုက်ရေးသမားများဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ လှံသေတ္တာကို ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သူသည် ဘိုးဘေးလှံ ကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်မည် မဟုတ်တော့ပေ။ ကျင်း အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် သုံးဦးသည် သူ့ဘက်သို့ ခေါင်းငုံ့ပြလိုက်ကြသည်။

"မင်္ဂလာညချမ်းပါ အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် ..."

အမျိုးသမီးက သတိထားကာ ပြောလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းက ဌာနခွဲ မိသားစုတစ်ခုခုက များလား..."

စီးဆင်းနေသော ကြယ်ရောင်၏ အဖြူရောင်မျဉ်းများသည် သူ၏ အရေပြားပေါ်တွင် စတင် တွားသွားလာခဲ့သည်။ ကမ္ဘာကြီးသည် နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။

သူ၏ မူလအစီအစဉ်မှာ (ပုံမှန်အားဖြင့် သုံးယောက် ပါဝင်တတ်သည့်) ကျင်းမျိုးနွယ် အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ရှာဖွေပြီး သူတို့ထဲမှ နှစ်ဦးကို သတ်ကာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များကို သိမ်းယူရန်နှင့် တတိယတစ်ဦးကိုတော့ ကျင်း ကလန် ထံ သူ့အကြောင်း အစီရင်ခံခွင့် ပြုရန်ဖြစ်သည်။ ဘိုးဘေးလှံကို မည်သူမျှ မမြင်သရွေ့ ကျင်းများသည် သူ့နောက်သို့ လိုက်ရန် အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် တစ်ဦးကိုသာ စေလွှတ်လိမ့်မည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် လမ်းပေါ်တွင် မျက်မြင်သက်သေများ အလွန်များပြားနေပြီး လမ်းလွဲနေသော အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် တစ်ဦးသည် သူတို့လူများကို အမဲလိုက်နေကြောင်း ကျင်း ကလန် ထံ သတင်းပို့မည့်သူများလည်း အလုံအလောက် ရှိနေသည်။ သူ၏ လှံကို မဆွဲထုတ်သရွေ့ ကလန် သည် သူကြားစေချင်သည့် အကြောင်းအရာကိုသာ အတိအကျ ကြားရလိမ့်မည်။

ဤ အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် များသည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များတွင် မမြင့်မားသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ လေ့ကျင့်သင်ကြားမှု ခံယူထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ စီးဆင်းနေသော ကြယ်ရောင် ၏ အမှတ်အသားများကို မမြင်ရမီမှာပင် သူတို့သည် သူ့ကို အာရုံခံမိပြီး သူတို့၏ လှံများကို ဆွဲထုတ်ကာ ရန်လိုသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားများကို ပြင်ဆင်နေကြပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်... နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။

ကျင်းလုံသည် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးတစ်ဖက်စီမှနေ၍ တောက်ပသော အဖြူရောင် မြွေတစ်ကောင်စီ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ရန်သူနှစ်ဦးသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ လက်နက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကြသည်။ လှံသွားများသည် ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး သူ၏ မြွေများကို ဖြိုခွဲရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်... ကျင်းလုံသည် လှုပ်ရှားနေနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး အလယ်တွင်ရှိသော အမျိုးသမီးငယ်၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ အဖြူရောင်စွမ်းအင်များ တောက်ပသွားပြီး သူမ၏ ခေါင်းသည် လည်ထွက်သွားခဲ့သည်။ လမ်းမပေါ်သို့ ကျသွားချိန်တွင် သူမ၏ ဆံပင်များသည် ချွင်ခနဲ မြည်သွားခဲ့သည်။

အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့်များသည် ရန်သူ၏ မြွေများကို ဖယ်ရှားရန် သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ခက်ခဲနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ယခုအခါ ကျင်းလုံသည် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ရပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်များသည် နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားသွားပြီး နောက်ထပ် ခေါင်းနှစ်လုံး လိမ့်ကျသွားပြန်သည်။

တစ်စက္ကန့်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့၏။ ကျင်းလုံ သည် သွေးအိုင်၊ အလောင်းများနှင့် ပျောက်ကွယ်သွားသော အဖြူရောင် မာဒြာ များကြားတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

ဘေးနားမှ ဖြတ်သွားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သွေးများ စီးကျနေသည့် နေရာနှင့် အတော်လေး ဝေနေသေးသော်လည်း သူမ၏ စကတ်ကို မတင်လိုက်ပြီး သူ့ကို မနှစ်မြို့သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သွားခဲ့သည်။ စားသောက်ဆိုင်မှ အလုပ်သမားတစ်ဦးက အနံ့ဆိုးထွက်နေသဖြင့် သူ့ကို အော်ဟစ်ဆူပူသည်။ အပ်ချုပ်ဆိုင်အပြင်ဘက်ရှိ အဘွားအိုကတော့ "သူတို့ ခံသင့်ခံထိုက်တာ ခံရတာပဲ... လူကြီးမင်းရေ..." ဟု အော်ပြောသွားခဲ့သည်။

လမ်းသွားလမ်းလာများသည် ရပ်တန့်မသွားခဲ့ကြပေ။ အာရီလီယပ်စ် အလုပ်သမားများသည် သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး မတ်တပ်ရပ်လာကြသော်လည်း ကျယ်လောင်စွာ ဟောင်နေသော ခွေးတစ်ကောင်ထံမှ သူက ကယ်တင်လိုက်သကဲ့သို့သာ သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်။

"ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တွေကို လူကြီးမင်း ကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြေရှင်းပေးမှာလား... ဂုဏ်သရေရှိ အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် ..."

အာရီလီယပ်စ် လမ်းအမှိုက်လှည်းသမား တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့ကိုပဲ ရှင်းလင်းခိုင်းလိုက်ရမလား..."

ကျင်းလုံ သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ အစီအရင် ရေးဆွဲထားသော စာရွက်တံဆိပ်အချို့ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဤအခြေအနေမျိုးအတွက် သူ အတိအကျ ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်မှ ရွေ့လျားလာနေသော အဆိပ်ပြင်းသည့် မာဒြာ အရင်းအမြစ်များကို ခံစားသိရှိနိုင်ရန် ကျင်းလုံ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို အနည်းငယ်မျှသာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များကို နောက်ပိုင်းတွင် စားသုံးရန်အတွက် သူ့ကို ကူညီဖမ်းယူပေးမည့် သဲမြွေပွေး များပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ့လူတွေ လာနေတယ်..."

သူက ပြောလိုက်ရာ အစေခံများသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ရင်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ပွတ်တိုက်ရန် စုတ်တံများနှင့် ရေပုံးတစ်ပုံးကို ထုတ်ယူလာခဲ့၏။ ကျင်းလုံ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လမ်းကို ရှင်းလင်းရန် စီစဉ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အဖြူရောင် ကြယ်တာရာ လှံ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များသည် စတင် ထကြွလာနေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ တစ်ခုစီသည် ပုံစံမတူညီကြသော်လည်း အားလုံးသည် ပိန်ချုံးကာ အရိုးပေါ်အရေတင်ဖြစ်နေပြီး တောက်ပသော ကြယ်ရောင်ဖြင့် ကမ္ဘာကြီးပေါ်တွင် ပုံကြမ်းဆွဲထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

၎င်းတို့ ခန္ဓာကိုယ်များထဲမှ အပြည့်အဝ မထွက်ခွာနိုင်မီမှာပင် ကျင်းလုံသည် တံဆိပ်များကို ၎င်းတို့အပေါ်သို့ ရိုက်ကပ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သားမွေးဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော သဲမြွေပွေး များသည် လမ်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များကို အစီအရင် များဖြင့် ချည်နှောင်ကာ လမ်းသုံးလမ်းကျော်တွင် ဤရည်ရွယ်ချက်အတွက် အတိအကျ ပြင်ဆင်ထားသော လှည်းတစ်စီးဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားကြသည်။

သူတို့ စတင် ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အာရီလီယပ်စ် မိသားစု သည် အညစ်အကြေးများကို ရှင်းလင်းရန် ပြန်လည် ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

ကံကြမ္မာဆိုသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။ ယနေ့ည ကျင်း ကလန် ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရာတွင် ကျင်းလုံသည် အီသန် အာရီလီယပ်စ် ကို ကျေးဇူးပြုလိုက်မိသလို ဖြစ်သွားကောင်း ဖြစ်သွားနိုင်ပေမည်။

ကျင်းလုံက စတင် ရယ်မောလိုက်သည်။ မြွေပုံစံ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်သည်လည်း သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော ရယ်သံတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ၎င်းက အေးစက်ပြီး စူးရှကာ သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဘေးနားရှိ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များကို သယ်ဆောင်လာသည့် သဲမြွေပွေး များသည် တုန်လှုပ်သွားကြသော်လည်း ကျင်းလုံ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်လေသည်။

***

အပိုင်း(၂၀၄)

ဝှစ်... ဝှစ်...

ယီရင်သည် သူမ၏ မျက်နှာဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာသော အမည်းရောင် ကတ်ကြေးများကို ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။ သူမ၏ အမြန်နှုန်းကို တတ်နိုင်သမျှ အားဖြည့်ရန် မာဒြာ များကို သူမ၏ ခြေလက်များဆီသို့ လှည့်ပတ်လိုက်သည်။ ပါးပြင်ကို ရှပ်ကာ ခုတ်ပိုင်းသွားမတတ် ဖြစ်သွားသော်လည်း သူမ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့၏။ ဓားသွားများ သူမ အနားမှ ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် ၎င်းတို့ပတ်လည်၌ စုဝေးနေသော ထက်မြက်သည့် အော်ရာ ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

အီသန်သည် အလွန်အကျွံ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့ပြီး ညာဘက်ခြေထောက်ပေါ် အားပြုကာ ကတ်ကြေးများဖြင့် သူမကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကိုမူ လေပြေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော အပြာရင့်ရောင် အပြင်ဝတ်ရုံထဲသို့ လျှိုသွင်းကာ နောက်ကျောဘက်တွင် ထားရှိထားသည်။ ထို့အပြင် သူသည် မာနထောင်လွှားသည့် အပြုံးကို ပြုံးနေဆဲဖြစ်သည်။

ယီရင်သည် သူ အလွန်အကျွံ ရှေ့တိုးလာမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူ၏ နံရိုးများဆီသို့ ဓားဖြင့် ထိုးနှက်ကာ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

မာဒြာ များ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ အီသန်သည် စွမ်းအားများဖြင့် တောက်ပသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် လေကိုသာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်မိသည်။ သူမသည် သူမ၏ နောက်ဘက်ရှိ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် မီးပုံကြီးတစ်ခုကို ခံစားရသကဲ့သို့ သူမ သူ့ကို ခံစားနိုင်သည်။ ဘေးပတ်လည်မှ လှည့်ပတ်ပြီး ဖိအားဆက်ပေးရန်အတွက် ရိုးရှင်းသော လှည့်ကွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် မဟုတ်သော အတွေးတစ်ခုသည် သူမ၏ အမြုတေ ထဲမှ လွင့်မျောထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမ အမှားလုပ်နေသည်။

သူမ လှည့်မကြည့်သင့်ချေ။ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားရန် ထိုအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်ကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးသင့်ပေ။ ထို့အစား... သူမသည် အဆုံးမဲ့ ဓား ကို သူမ၏ ရွှေအဆင့် အမှတ်အသား မှတစ်ဆင့် လမ်းကြောင်းပေးကာ အနောက်ဘက်သို့ ရိုက်ချလိုက်သင့်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်ပြီး လှည့်ကြည့်ရန် အချိန်လုံလောက်စွာ ရရှိနိုင်ပေမည်။

ယီရင်၏ ခွင့်ပြုချက်ကို မစောင့်ဆိုင်းဘဲ ရွှေအဆင့် အမှတ်အသား သည် ထိုအသံကို နာခံလိုက်သည်။

ဝှစ်...

သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တွဲလွဲခိုနေသော သံမဏိကဲ့သို့ ငွေရောင်လက်မောင်းသည် သူမ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို ဆန့်ကျင်ကာ ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုဖြင့် အနောက်ဘက်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

သို့သော်... ၎င်းသည် အီသန် ထံသို့ ရောက်ရှိရန် ရုန်းကန်နေပြီး လေကို ခုတ်ပိုင်းရန် သူမ၏ မာဒြာ အချို့ကို ခိုးယူသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် လှည့်ရန် စတင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုက ဓားသွားကို လမ်းကြောင်းလွဲသွားစေသလို သူမ၏ ဟန်ချက်ကိုလည်း ပျက်သွားစေခဲ့သည်။

ကိုယ်ဟန်ချက်ကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းနိုင်သွားသောအခါ သူမသည် အမည်းရောင် ကတ်ကြေးများ၏ ထိပ်ဖျားကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"စိတ်တစ်စိတ်ကို ငြိမ်သက်အောင် လုပ်ဖို့တောင် ခက်ခဲပါတယ်..."

အီသန် က ကတ်ကြေးများကို လက်ချောင်းတစ်ချောင်းဖြင့် လှည့်ပတ်ရင်း မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"နှစ်ခုနဲ့ အလုပ်လုပ်ရမယ်ဆိုရင်တော့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ..."

သူမသည် အံကြိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဓားကို အလွန်အမင်း အားစိုက်ကာ ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ မဖိတ်ခေါ်သည့် ဧည့်သည် (အနီရောင်ဖဲကြိုး) သည် သူမ၏ အမြုတေ ထဲတွင် လူးလွန့်နေ၏။ ၎င်းသည် သူမ၏ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်ကာ သူမ၏ ဒေါသကို အက်ကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုရန် ရှာဖွေနေခဲ့သည်။ ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ၎င်းသည် ပို၍ သန်မာလာနေသည်။ သူမ အချိန်မီ တိုးတက်မှု မရှိပါက ၎င်း၏ နောက်စေ့ထဲမှ အသံလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"နှစ်ခုဆိုရင် သကြားနဲ့ မက်မွန်သီးလို ချိုမြိန်နေမှာပေါ့... ငါက သုံးခုကို ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းနေရတာ..."

အီသန်က သူ၏ ဆံပင်များကို ပခုံးတစ်ဖက်ပေါ်သို့ သပ်တင်လိုက်သည်။

"အဲဒါက မင်း လိုအပ်တာထက် နှစ်ခု ပိုနေတာပဲ... မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်က မင်းရဲ့ အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ အရင်းအမြစ်တစ်ခုပဲ... မင်း အဲဒါကို ဖြိုခွဲပြီး အစိတ်အပိုင်းတွေအဖြစ် အသုံးပြုသင့်တယ်..."

အီသန် နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ ခါးတစ်ဝိုက်ရှိ ဤ ကပ်ပါးကောင်သည် ဘာလဲဆိုသည်ကို သူ သိလျှင်ပင် သူ နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် စကားလုံးများကို အသုံးမပြုသော်လည်း ၎င်း လိုချင်သောအရာကို သူမ နားလည်ကြောင်း သေချာစေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အသုံးပြုခံချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ခေါင်းထဲရှိ တစ်စုံတစ်ခုက သူမကို စကားပြောရန် ကြိုးစားနေသည်ကို အခြားမည်သူ့ထက်မဆို ယီရင် ပို၍ ကောင်းစွာ သိရှိနိုင်သည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ အမြုတေ ထဲတွင် ချိတ်ပိတ်ထားသော ဆရာဖြစ်သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် သည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ခံစားနေရသည်။ သူ ပြောစရာတစ်ခုခု ရှိနေသဖြင့် နားထောင်ရန်မှာ သူမ၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။

အီသန်သည် ကျင့်ကြံခြင်း များကို အထက်အောက် ကောင်းစွာ သိရှိကောင်း သိရှိနိုင်ပေမည်။ သာမန် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုရှိသော သာမန် အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်အတွက် သူ၏ အကြံဉာဏ်သည် မှန်ကန်ကောင်း မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် အခြားတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ် ကို သူမနှင့်အတူ သယ်ဆောင်သွားရခြင်းက မည်သို့ ခံစားရသည်ကို သူ မသိပေ။

သူမ၏ နေရာတွင် ဝင်ရောက်ခံစားမကြည့်သရွေ့ သူ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီနေ့ မင်း ဘာတွေ သင်ယူခဲ့သလဲ..."

အီသန် က မေးလိုက်သည်။

"ရန်သူက ကျွန်မအနောက်ကို ရောက်လာတဲ့အခါ လှည့်မကြည့်သင့်ဘူး... ဖိအားပေးထားနိုင်ဖို့ အဆုံးမဲ့ ဓား ကို ပခုံးပေါ်ကနေ လွှတ်လိုက်သင့်တယ်၊ ဒါပေမယ့် လှည့်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ ကျွန်မခြေထောက်နဲ့ကျွန်မ ခလုတ်တိုက်မိသွားတယ်..."

၎င်းမှာ သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူက သူမကို သင်ပေးရန် ကြိုးစားနေသော သင်ခန်းစာပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမ ဘာလုပ်ရမည်ကို ပြောပြရန် သတင်းစကားတစ်ခု ပေးပို့ခဲ့သော်လည်း သူမ နားထောင်ရန် နှေးကွေးခဲ့သည်။

"ဟင်း..."

အီသန်သည် ကတ်ကြေးများကို လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်ပြီး ပြန်ဖမ်းလိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများကတော့ တစ်ချိန်လုံး သူမကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"မင်းသိလား... ဓား ကျင့်ကြံသူ တွေက ဒဿနိကဗေဒဆန်တဲ့ အမျိုးအစားတွေ မဟုတ်ကြဘူး... တချို့ ကျင့်ကြံသူ တွေက သူတို့ရဲ့ တိုးတက်မှုအတွက် အခက်အခဲတွေနဲ့ အတားအဆီးတွေကို တွေးတောစဉ်းစားပြီး ဖြေရှင်းနိုင်ကြတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဓား လမ်းစဉ် ကို လိုက်တဲ့သူတွေကတော့... သူတို့ရဲ့ ပြဿနာတွေကို တိုက်ခိုက်ပြီး ဖြေရှင်းရတာကို ပိုနှစ်သက်ကြတယ်..."

"အဲဒါ အမှန်တရားပဲ..."

သူမက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"အင်း... ဒါဆို မင်းရဲ့ နှစ်သက်မှုတွေနဲ့ စိတ်ကူးတွေအားလုံးကို လိုက်လျောပေးချင်တဲ့ ဆရာတစ်ယောက် ရှိနေတာ မင်းအတွက် ဘယ်လောက်တောင် ကံကောင်းလိုက်လဲ..."

သူသည် နေမင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟိုက်... အချိန်တောင် နီးနေပြီပဲ... အဆုံးအစ မရှိ ဖန်တီးထားတဲ့ ရန်သူတွေအပေါ် မင်းရဲ့ စိတ်ပျက်မှုတွေကို ဘယ်လိုများ ပုံချချင်သလဲ ဆိုတာ ငါမြင်ချင်နေပြီ..."

အီသန်သည် လေ့ကျင့်ရေး ကွင်းပြင်ကို ဖြတ်၍ လမ်းလျှောက်သွားစဉ် ကတ်ကြေးများကို လှည့်ပတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ယီရင် က သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

"မဟူရာ မီးတောက် မိသားစု ရဲ့ ရှေးဟောင်း စမ်းသပ်မှုသုံးခုကို ငါ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီး ပြင်ဆင်ထားတယ်... အဲဒါတွေကို မင်း တွေ့ရရင်... လန်းဆန်းသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်..."

ယီရင်သည် သူ့ကို မည်သည့်မေးခွန်းမျှ မမေးခဲ့ပေ။ သူက သူမကို သိစေချင်သော အရာမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြောပြမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မကြာမီတွင် ထိုစမ်းသပ်မှုများကို သူမ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ သိချင်နေခဲ့သည်။

လင်းတုန်းသည် မဟူရာ မီးတောက် လမ်းစဉ်ကို လှည့်ပတ် ကျင့်ကြံရန် သင်ယူရင်း ထွက်သွားခဲ့သည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီဖြစ်သည်။ အီသန် ၏ ဖော်ပြချက်က သူမကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ချင်လောက်အောင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းသော်လည်း သူမတွင် သံသယများ ရှိနေခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် လင်းတုန်း သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လမ်းစဉ် ၌ တိုးတက်ရန်ပင် အခက်အခဲ တွေ့နေရသည်။ သူ့ကို လေ့ကျင့်ရန် နောက်ထပ် အရာတစ်ခု ထပ်ပေးခြင်းသည် ဝန်ပိနေသော မြည်းတစ်ကောင်အပေါ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ ထပ်တင်ပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူမသည် မီး ကျင့်ကြံသူ များကို တစ်ခါမှ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ပြဿနာတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရတိုင်း မီးရှို့ပြီး ဖြေရှင်းရန်သာ ကြိုးစားတတ်ကြသည်။ ထိုအရာက သူမအတွက်... အကြမ်းထည်ဆန်သည် သို့မဟုတ် ရိုးရှင်းသည် ဟု ခံစားရစေသည်။ ဓားတစ်လက်သည် တိကျပြီး ထိန်းချုပ်မှုရှိသော်လည်း မီးကမူ အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေရုံသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် တောင်မည်းကြီး၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုနေရာရှိ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် အဝိုင်းပုံစံ အပေါက်တစ်ခုကို ကြေးတံခါးတစ်ချပ်နှင့် နီရဲရဲ မြူခိုးများဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ရွှေရောင် သဲများသည် ကျောက်တုံးများကို ရိုက်ခတ်နေပြီး သူမ၏ အရေပြားကိုပါ ရိုက်ခတ်နေသည်။

"မြေအောက်ခန်း နံပါတ်သုံး ကနေ ကြိုဆိုပါတယ်..."

အီသန် က ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အာရီလီယပ်စ် မိသားစု ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော အစေခံနှစ်ဦးကို လက်ဟန်ပြလိုက်၏။ သူတို့သည် တံခါးကို ဖွင့်ပြီး အစီအရင် ကို အလျှင်အမြန်ပင် စတင် ဖြေချတော့သည်။

"ခဏနေဦး..."

ယီရင် က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက လင်းတုန်း သွားတဲ့နေရာပဲလေ..."

"သူက ဘေးခန်းတစ်ခုမှာ အော်ရာ နဲ့ အသားကျအောင် နေနေတာပါ၊ အခုလောက်ဆို သူ ပြီးလောက်ပြီ... ငါတို့က... ပိုနက်တဲ့နေရာကို သွားရမယ်..."

အီသန်က နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် အသက်ရှူကြပ်လောက်အောင် ပူပြင်းပြီး အော်ရာ များ ပြည့်နှက်နေသော ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းများမှတစ်ဆင့် တစ်နာရီကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။ သွေးကဲ့သို့ နီရဲပြီး မီးခဲများလို လောင်ကျွမ်းနေသည့် အနီရောင်အစက်အပြောက်များကသာ တစ်ခါတစ်ရံ အလင်းရောင် ပေးစွမ်းနေသည်။ အော်ရာ ကို အာရုံခံမိရုံမျှဖြင့် သူမကို ချွေးပြန်စေနိုင်သည်။ ဤနေရာသို့ ဆင်းလာရခြင်းသည် ပူပြင်းသော ရွှံ့နွံထဲသို့ ဆင်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ အပ်များ ပြည့်နှက်နေသော ပူပြင်းသည့် ရွှံ့နွံမျိုးပင်။ ဖျက်ဆီးခြင်း အော်ရာ များ အားလုံး၏ တည်ရှိမှုကြောင့် သူမ၏ အရေပြားသည် ကျင်စက်စက် ဖြစ်နေသည်။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက် သူတို့၏ ကျဉ်းမြောင်းသော ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းသည် အထက်သို့ စတင် ကွေ့တက်သွားသည်။

"ငါတို့ အရှိန်နည်းနည်း မြှင့်လိုက်ကြမလား..."

အီသန်က အကြံပြုပြီး အပြေးအလွှား ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ယီရင်သည် အမီလိုက်ရန် အလောတကြီး ကြိုးစားရင်း သူမ၏ ခြေထောက်များနှင့် သူမကိုယ်တိုင် ခလုတ်တိုက်မိမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ကာကွယ်သူ နည်းစနစ်ထဲသို့ မာဒြာ များကို လောင်းထည့်လိုက်ပြီး မှောင်မိုက်သော ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကျောက်စွန်းတစ်ခုပေါ်တွင် သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ကြက်ဥတစ်လုံးကဲ့သို့ ခွဲမိမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

***