အခန်း (၁၁၁-၁၁၂)

အခန်း (၁၁၁) ထောင်ချောက် ပြန်လည်သိမ်းဆည်းခြင်း

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ချွဲဇီက ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွား၏။

“အစ်ကိုချန်... အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့... ကျွန်တော်က အစားများတာပဲ ရှိတာ... တကယ်တော့ အရမ်း သတ္တိကောင်းတာ... အရင်က တောယုန်တွေကို လိုက်ဖမ်းဖူးတာ မှတ်မိလား... ကျွန်တော် ပြေးတာ ယုန်တွေထက်တောင် ပိုမြန်တယ် မဟုတ်လား..."

အဘိုးလင်က သူ၏ ဆေးတံကို ဖွာရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ယုန်က မင်းခြေထောက်အောက်က လွင့်စင်လာတဲ့ ရွှံ့တွေကြောင့် လန့်သွားတာနေမယ်..."

သူ စကားပြောပြီးသွားသောအခါ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများတွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲလေ့ရှိသည့် ရွာထဲမှ အဒေါ်ကြီးများက ပွဲကျသွားကြ၏။

သို့သော်လည်း ထျဲ့တန်ကမူ အတော်လေး နားလည်မှု ရှိပေသည်။ သူက ဝမ်ချွဲဇီ၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ ပြောလိုက်၏။

“အစ်ကိုဝမ်... မကြောက်ပါနဲ့... အခုတစ်ခေါက် ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့အတူ ကင်းစောင့်ပေးမယ်... ဝံပုလွေလာရင် ကျွန်တော် အရင်ဆုံး လှည့်ပြေးမှာ... ခင်ဗျားက သူ့နောက်ကို လိုက်ရဲတယ်ဆိုရင် ခင်ဗျား နိုင်တာပဲ..."

“ကောင်းပြီလေ..."

ဝမ်ချွဲဇီက သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး မကျေမနပ် ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်သူက ပိုမြန်မလဲ ဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့... မင်း ဘောင်းဘီထဲ သေးထွက်ကျသွားပြီး ငါက ကျောပိုး ပြန်ခေါ်လာရတာမျိုးတော့ မဖြစ်ချင်ဘူးနော်..."

လဲ့ချန်က အားကော်၏ ဆက်လက် ကြွားလုံးထုတ်နေမှုများကို နားထောင်ရန် အချိန်မရှိသဖြင့် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

“ကဲ... တော်ကြတော့... မငြင်းကြနဲ့တော့..."

"ကင်းစောင့်တယ်ဆိုတာက ဒီအတိုင်း ရပ်နေရုံတင် မဟုတ်ဘူး... သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်နေရမှာ... အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကြုံလာရင် တိုက်ခိုက်တာထက် အမြန်ပြေးနိုင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်... နားလည်လား..."

“နားလည်ပါပြီ... နားလည်ပါပြီ..."

ဝမ်ချွဲဇီက အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်က တကယ့်ကို အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်တာပဲ... ကျွန်တော် အစ်ကို့ဆီကနေ အကုန်သင်ယူပါ့မယ်..."

ထို့နောက် သူက တဟဲဟဲနှင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ဤလူနှင့် ဆက်၍ စကားဖောင်ဖွဲ့နေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ သူက အဘိုးလင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။

“အဘိုးလင်... သွားကြစို့... မိုးမချုပ်ခင် တောင်ပေါ်က တွင်းကို အမြန်ဆုံး ရှင်းလင်းရမယ်..."

ထောင်ချောက်များ အကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဘိုးလင်က သူ၏ မျက်ခွံများကို ရုတ်တရက် ပင့်တင်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ကာ သူ၏ ဆေးတံကို ကိုင်၍ နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

အဖွဲ့များ ခွဲဝေပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လဲ့ချန်နှင့် အဘိုးလင်တို့က ရွာထဲမှ တစ်ယောက်နောက် တစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြ၏။

ရွာအဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ လဲ့ချန်က အလိုအလျောက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထျဲ့တန်နှင့် ဝမ်ချွဲဇီတို့က ဂေါ်ပြားတစ်လက်နှင့် တိုင်ရှည် တစ်ချောင်းဘေးတွင် စုဝေးနေကြပြီး ကင်းတဲ တူးနေသည့်အလား လက်ဟန်ခြေဟန် ပြနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက စိတ်ထဲမှ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

“ဒီကောင်လေးတွေက တကယ့်ကို အားကိုးလို့ မရဘူး..."

မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသောအခါ တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများကြားရှိ လမ်းကြောင်းများသည် ရွာသားများနှင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၏ ခြေရာများဖြင့် ပုံဖော်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆောင်းဦးလေ တိုက်ခတ်လာသည်နှင့်အမျှ ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များက ခြေထောက်အောက်တွင် စုပုံနေပြီး ထူထဲသော ကော်ဇောကြီး တစ်ချပ်သဖွယ် ဖြစ်နေ၏။

အဘိုးလင်က ဆေးတံအရှည်ကို ဆန့်ထုတ်၍ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဖွာလိုက်ပြီးနောက် လမ်းဘေးရှိ တောအုပ်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“ချန်ဇီ... ဟိုဟာက မင်း လုပ်ထားတဲ့ တြိဂံပုံ ထောင်ချောက် မဟုတ်လား... ဒီနေ့မနက် အဘိုးလျူ အဲဒီနားက ဖြတ်သွားတုန်းက အင်းဆက်တွေ အကိုက်ခံထားရလို့ ပျက်စီးနေတဲ့ ဝံပုလွေ အသေကောင်တစ်ကောင်ကို တွေ့ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်..."

လဲ့ချန်က သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

"အင်းဆက်တွေကတော့ ရှောင်လွှဲလို့ မရတာ သေချာပေမယ့် ကပ်ရောဂါတွေ မပြန့်ပွားအောင် တစ်ယောက်ယောက်က သွားရှင်းလင်းရမှာပေါ့..."

“ဝံပုလွေတွေတင် မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်က တောရိုင်း ငှက်တွေနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကိုလည်း သတိထားရမယ်... တောင်တန်းတွေက ကျွန်တော်တို့ ရွာလိုပါပဲ... နှစ်ပေါင်းများစွာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေခဲ့တာ..."

သူတို့နှစ်ယောက်က တောင်စောင်းတစ်ခုကို တက်ရင်း မောဟိုက်နေကြသည်။ အဘိုးလင်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဟူး... ဒီတောင်ကလေ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမဲလိုက်အဖွဲ့ထဲက ခွန်အားကြီးပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့ လူတချို့ကို ထပ်ရွေးရမယ့် ပုံပဲ... မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ အားလုံး တောင်ပေါ်လမ်းတွေမှာတင် အမောဆို့ပြီး သေကုန်လိမ့်မယ်..."

လဲ့ချန်က တြိဂံပုံ ထောင်ချောက်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ တဖြည်းဖြည်း ပို၍ သတိထားလာသည်။

သူ၏ အတိတ်ဘဝက တပ်မတော်တွင် အမဲလိုက် ကျွမ်းကျင်မှုများကို သင်ယူခဲ့ဖူး၏။ သူ၏ ဆရာက သူ့ကို သင်ပေးခဲ့သော ပထမဆုံး သင်ခန်းစာမှာ...

"ပိုက်ကွန်ကို ပိတ်လှောင်ဖမ်းဆီးရတာက အမြဲတမ်း စိတ်အပင်ပန်းဆုံးပဲ... မင်းက အမြတ်လေး နည်းနည်းထွက်ဖို့ စီစဉ်နေတာ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေက လူတွေထက် ပိုပါးနပ်တယ်... ပြီးတော့ သူတို့က မင်း အသွားအပြန် လုပ်ရတဲ့ အချိန်တိုင်း ငိုချင်အောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်..." ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

လဲ့ချန်နှင့် အဘိုးလင်တို့က တြိဂံပုံ ထောင်ချောက်ဘေးတွင် ရပ်၍ မီးတုတ် တစ်တုတ်ကို ထွန်းညှိလိုက်ပြီး ပေါင်းပင်များနှင့် သစ်ရွက်ခြောက်များကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ အောက်ဘက်ရှိ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေတစ်ကောင်၏ နောက်ခြေထောက်က သံသွားများကြားတွင် ညပ်နေပြီး သွေးများက အနီရင့်ရောင် အကွက်များအဖြစ် ခဲနေကာ ၎င်း၏ အမွေးများက လေထဲတွင် ဖွာလန်ကြဲနေသည်။

၎င်း၏ လက်ဖဝါး တစ်ဖက်က အလွန် ထူးဆန်းသော အနေအထားဖြင့် လိမ်ကောက်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာ ရုန်းကန်ခဲ့ရကြောင်း ဖော်ပြနေ၏။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများက အသက်မဲ့နေပြီး ပါးစပ်ထောင့်တွင် ကိုက်ဝါးထားသော သစ်ခေါက် အစအနအချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

“အတော်လေး ဒုက္ခရောက်သွားပုံပဲ..."

လဲ့ချန်က တီးတိုး ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ ခါးမှ အဝတ်အိတ်ကို ဆွဲဖြုတ်ကာ တိရစ္ဆာန်ထောင်ချောက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ခွာချလိုက်ရာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အတော်လေး ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လှ၏။

ထောင်ချောက်များသည် အမဲလိုက်ရန် အတွက်သာမက လုံခြုံရေးအတွက်လည်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အသေကောင်များကို တွင်းထဲတွင် ပုပ်သိုးရန် ထားခဲ့ပါက အနံ့ဆိုးများ ပျံ့လွင့်လာပြီး ကပ်ရောဂါ ပြန့်ပွားစေရုံသာမက လူများထက် ပိုမြန်သော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များက အသံများကြောင့် ထွက်ပြေးကြကာ ရွာကို ထိတ်လန့်စေပြီး ပို၍ ကြီးမားသော ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်၏။

ထို့ကြောင့် သူနှင့် အဘိုးလင်တို့က ထောင်ချောက်များကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းရန် ပုံမှန် ပြန်လာခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက သက်ပြင်းကို တိုးတိုးလေး ချလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဝံပုလွေ အသေကောင်ကို ပြန်မသယ်နိုင်ရင် တခြားအရာတွေ လာမကိုက်အောင် တောင်ပေါ်မှာပဲ မြှုပ်လိုက်ကြရအောင်..."

ထိုသူနှစ်ယောက်က ထောင်ချောက်များကို ရှင်းလင်းရန် အချိတ်အဆက် မိမိနှင့် ချောမွေ့စွာ အတူတကွ လုပ်ဆောင်ကြ၏။ ထောင်ချောက်များအတွင်းရှိ သံကလစ်များက အနည်းငယ် သံချေးတက်နေသဖြင့် ရှင်းလင်းရင်းနှင့် စစ်ဆေးကြသည်။ ဆက်၍ အသုံးမပြုနိုင်တော့ပါက ၎င်းတို့ကို နှစ်ပိုင်းချိုး၍ လွှင့်ပစ်လိုက်ကြသည်။

လဲ့ချန်က တွင်းဝကို မြေကြီးများဖြင့် အလျင်အမြန် ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး ခြေဖြင့် ဖိနင်းလိုက်ကာ မြေပြင်က အစကတည်းက မည်သည့်အရာမျှ မြှုပ်နှံမထားသကဲ့သို့ ပြန့်ပြူးနေသည်ကို မြင်မှသာ ရပ်တန့်လိုက်၏။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ကောင်းကင်ယံက သစ်ပင်ထိပ်ဖျားများကို မမြင်ရတော့သည့်တိုင်အောင် တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာသည်။

အဘိုးလင်က သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး လေချွန်လိုက်၏။

“သွားကြစို့... ဝံပုလွေနဲ့ မျောက်တွေက အခုဆို ခွန်အားတွေ ပြည့်နေပြီ... ခေါင်းမာပြီး တောထဲမှာ လျှောက်မသွားနေနဲ့..."

လမ်းခရီးတွင် လဲ့ချန်က တိရစ္ဆာန်ထောင်ချောက်အပေါ် လက်တစ်ဖက်ကို တင်ထားရင်း ပွတ်တိုက်မှု လျော့ကျစေရန် ထိုည ပြန်ရောက်သောအခါ သံကြိုးကို ထပ်မံ အပူပေးရဦးမည်ဟု တွေးလိုက်၏။

“အဘိုးလင်... ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရောက်ရင် သံထောင်ချောက်ကို နည်းနည်း ထပ်ပြင်လို့ ရသေးလား..."

"မင်းက ဘယ်လိုထင်လို့လဲ..."

အဘိုးလင်က တည်ငြိမ်စွာ လမ်းလျှောက်ရင်း သူ၏ ဆေးလိပ်ပြာများကို ခါချလိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ပိုက်ဆံ စုသင့်တယ်... ငါတို့က ကျောက်မီးသွေးတွေ သုံးပြီး သံထည်ပစ္စည်းတွေကို မျိုးဆက်နဲ့ချီ သုံးစွဲကြတဲ့ မြို့ပေါ်က ကြွားဝါချင်တဲ့ သူတွေနဲ့မှ မတူတာ..."

"ဒါ့အပြင် အဖွဲ့ရဲ့ ဝင်ငွေက နှစ်စဉ် အခြားရွာတွေကနေ သားရေ နည်းနည်းပါးပါး စုဆောင်းရတာကနေ လာတာလေ... ပန်းပဲဆရာကို နောက်တစ်ခု အသစ်လုပ်ခိုင်းတာထက် ဒီအမှိုက်စကို ပြန်ပြင်တာက ပိုပြီး တွက်ခြေကိုက်တယ် မဟုတ်လား..."

သူ ဤမျှ အလေးအနက် ညည်းညူနေသည်ကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်၏။

တောင်ပေါ်လမ်းက တဖြည်းဖြည်း ပြန့်ပြူးလာသည်နှင့်အမျှ ရွာအဝင်ဝရှိ အိမ်ငယ်လေးထံမှ အလင်းရောင်က ပို၍ ရှင်းလင်းလာသည်။

အဘိုးလင်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ရေသောက်မလို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ မင်းအိမ်ကို ငါ လာခဲ့မယ်..."

ထိုစကားကြောင့် လဲ့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်။

"အဘိုးက ရေသောက်မယ်သာ ပြောတာ... တကယ်တော့ လူတွေကို တိရစ္ဆာန်ထောင်ချောက်တွေ ဘယ်လိုပြင်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးနေတာ မဟုတ်လား..."

လဲ့ချန်က စုပ်သပ်လိုက်ပြီး သတိပေးလိုက်၏။

"အဘိုးက အရမ်း ကောက်ကျစ်တာပဲ... ဒုက္ခရောက်မယ့် အလုပ်တွေကိုချည်း လွှဲမချနဲ့... ကျွန်တော့် မိသားစုဝင်တွေက အဘိုးလောက် ခေါင်းမမာဘူး..."

အဘိုးလင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုပေ။ သူက လမ်းထောင့်တစ်ခုကို ချိုးကွေ့၍ နွားတင်းကုပ် အတွင်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားကာ သူ၏ နှုတ်ဆက်သံက သဘာဝကျကျ နွေးထွေးနေ၏။

“ချီလန်... ကောင်မလေးတွေ... ဘာတွေ အလုပ်များနေကြလဲ..."

ချီလန်က မီးဖိုရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ ထင်းများနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေကာ တစ်ကိုယ်လုံး မီးခိုးခေါင်းတိုင်မှ အမည်းရောင် မှိုင်းများ ပေကျံနေ၏။ သူမက ထိုအသံကို ကြားသောအခါ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“အဘိုးလင် ရောက်လာတာလား..."

သူမ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သမီးငယ်လေး ရှောင်ရှောင်က သူမဘေးရှိ သစ်သားစင်နောက်မှ ပြေးထွက်လာ၏။ သူမ၏ ဖောင်းမို့နေသော မျက်နှာလေးမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အဘိုးလင်... အဘိုးလင်... သကြားလုံးတွေ ထပ်ယူလာပြန်ပြီလား..."

အဘိုးလင်က သူ၏ စစ်သုံး ကုတ်အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ပြီး တွန့်ကြေနေသော သကြားလုံးတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ကာ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း မျက်လုံးများ ပျောက်သွားသည်အထိ ပြုံးဖြီးလိုက်၏။

"ရော့... ကောင်မစုတ်လေး... အခုဆိုရင် အရည်တောင် ပျော်နေလောက်ပြီ..."

ရှောင်ရှောင်က သကြားလုံးကို ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုးလင်..." ဟု ချိုသာစွာ ခေါ်ဆိုလိုက်ကာ လှည့်၍ ယုန်တစ်ကောင်ထက်ပင် ပိုမြန်အောင် ပြေးထွက်သွားသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချီလန်က ပြုံး၍ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး အဘိုးအိုနှင့် ပတ်သက်၍ အကူအညီမဲ့နေသည့် ပုံပေါ်နေ၏။

"ကောင်မလေးကို အလိုလိုက်လွန်းတယ်... သကြားလုံးတွေ အရမ်းကျွေးရင် ရှောင်ရှောင့် သွားတွေ ပိုးစားကုန်လိမ့်မယ်..."

အဘိုးလင်က အားနာခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ စစ်သုံးကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ဘေးရှိ ခုံတန်းလျားပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးဖိုမှ ပြာအနည်းငယ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ငါက သူ့ကို အလိုလိုက်ဖို့ ဘယ်မှာ အချိန်ရှိမှာလဲ... ဒီနေ့ ငါ့မှာ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ လုပ်စရာရှိတယ်... မင်းတို့ ကောင်မလေး နှစ်ယောက်ကို တိရစ္ဆာန်ထောင်ချောက်တွေ ဘယ်လို ပြင်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးမလို့ လာတာ... ငါက အလကား လာစားတယ်လို့ မထင်နဲ့နော်..."

"တိရစ္ဆာန်ထောင်ချောက် ဟုတ်လား..."

သိပ်မဝေးသော နေရာမှ ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဘယ်မှာလဲ... ကျွန်မကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး..."

အခန်း (၁၁၂) လျိုတာကျူး ရူးသွပ်သွားခြင်း

သူမ စကားပြော၍ မဆုံးမီမှာပင် လဲ့ချင်းက သူမ၏ လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် သုတ်ကာ နောက်ဖေးခန်းထဲမှ ခုန်ထွက်လာ၏။ သူမက သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော အမူအရာဖြင့် အဘိုးလင်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ဘောင်းဘီပေါ်သို့ သုတ်၍ အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။

ချီလန်က သူမကို မဆူဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“နင်က အမြဲတမ်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေတတ်တယ်... ယောကျာ်းလေးတွေရဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုတောင် စိတ်ဝင်စားနေတာလား..."

သူမက လဲ့ချင်းအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသောကြောင့် ဤသို့ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

“အရင်ဆုံး အပ်ချုပ်ပညာကို သင်ရမယ်... အခု တိရစ္ဆာန်တွေကို ဘယ်လို ထောင်ဖမ်းရမလဲဆိုတာပါ သင်ရဦးမှာလား..."

"ဒါက အရမ်းကို အန္တရာယ်များတယ်..."

လဲ့ချင်းက စုပ်သပ်လိုက်ပြီး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ပေါ်၏။

“ယောင်းမ... သိလား... ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက အတော်လေး ဆော့မက်တာ... ဒီလိုမျိုး ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဆော့ရတာကို အရမ်းသဘောကျတာ..."

“ဒါ့အပြင် အစ်ကိုက အရမ်းကြိုးစားပြီး အလုပ်လုပ်နေရတာဆိုတော့ ကျွန်မတို့ မိန်းမတွေက ကူညီပေးလို့ မရဘူးလား..."

ချီလန်မှာ ဤအပြောကောင်းမှုကြောင့် စကားပိတ်သွားပြီး ဘာမျှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူမက လဲ့ချင်းကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီးနောက် မီးဖိုဘေးမှ အတိုအစများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူလိုက်၏။

“ကောင်းပြီ... နင့်ရဲ့ ပျက်နေတဲ့ ကလစ်တွေကို သွားကလိချေ... လက်ကိုတော့ မရှခံနဲ့နော်..."

အဘိုးလင်က ပျက်စီးနေသော တိရစ္ဆာန်ထောင်ချောက် တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲယူ၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။

“လွယ်ပါတယ်... မင်းတို့ လက်ထဲ ရောက်သွားရင် သေချာပေါက် ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ပြင်နိုင်သွားမှာပါ..."

သူက မေးစေ့ကို မော့၍ တိရစ္ဆာန်ထောင်ချောက် နှစ်ခုကို ညီအစ်မ နှစ်ယောက်ထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ဖွင့်ရအလွယ်ဆုံးဟာကို အရင်ရွေး... ခက်တဲ့ဟာတွေကို လောမကြီးနဲ့..."

ချီလန်က ကလစ်တစ်ခုကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး သံချေးများ တက်နေ၏။ သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီဟာက ဒီလောက် ပျက်စီးနေတာ ဘယ်လိုလုပ် ပြင်လို့ ရမှာလဲ... ထပ်သုံးရင် ခြေထောက်တစ်ဝက်လောက် ကျိုးသွားနိုင်တယ်..."

“ဟဲဟဲ... မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အဘိုးလင်က နှစ်ကြိမ်မျှ ရယ်မောလိုက်ပြီး တိရစ္ဆာန်ထောင်ချောက်ပေါ်မှ သံချေးများကို ပုတ်ထုတ်လိုက်၏။

“ဒါက သံနဲ့ လုပ်ထားတာလေ... ဒီရွာက ပန်းပဲဆရာတွေ အားလုံးက အရည်အချင်း ပြည့်မီကြပါတယ်... ဒါကြောင့် အဲဒီလောက်ကြီး ဆိုးရွားမနေနိုင်ဘူး... မင်းတို့ သူတို့ဆီကနေ သင်ယူလို့ ရပါတယ်..."

ပြုပြင်ရသည့် အလုပ်က မခက်ခဲသော်လည်း စိတ်ရှည်သည်းခံမှု အနည်းငယ်တော့ လိုအပ်ပေသည်။

အဘိုးလင်က နည်းစနစ်အချို့ကို အကျဉ်းရုံး ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက် ခြေချိတ်ထိုင်၍ ဘေးတွင် အနားယူနေကာ ရံဖန်ရံခါ ပြုံး၍ မှတ်ချက်အနည်းငယ် ပေးနေရင်း သူ၏ အားလပ်ချိန်ကို အတော်လေး ကျေနပ်နေပုံ ရ၏။

ထူးဆန်းသည်မှာ တောအုပ်အတွင်းရှိ ဤအရာများသည် အလွန်အမင်း အသုံးပြုခံရပြီး သံချေးတက်နေသည့် သံတုံးများဖြစ်သွားပြီးနောက် တကယ့်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခံထားရသည့် အသေးစိတ် အချက်အလက်အချို့ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဤတိရစ္ဆာန်ထောင်ချောက်၏ သွားများကြားရှိ ကွက်လပ်များတွင် အရာမျိုးစုံက တင်းကျပ်စွာ ညပ်နေတတ်၏။

ချီလန်က ကလစ်ကို ကလိနေစဉ် ၎င်းအထဲတွင် အမွေးအနည်းငယ် ညပ်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမက ၎င်းတို့ကို ကောက်ယူ၍ တစ်ခဏမျှ အနီးကပ် သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“အဘိုးလင်... တစ်ခုခု မှားနေတယ် မဟုတ်လား... အမွေးတွေက ဘာလို့ မီးခိုးရောင် သန်းနေတဲ့ အဖြူရောင် ဖြစ်နေရတာလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဘိုးလင်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားကာ အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုး၍ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

သူက အမွေးများကို ယူ၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မီးတုတ်ဖြင့် အလင်းရောင်ပေး၍ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပေါ့ပေါ့ဆဆ အမူအရာက တစ်မုဟုတ်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။

အမြဲတမ်း နောက်ပြောင်တတ်သော အဘိုးလင် တစ်ယောက် ရုတ်တရက် တည်ကြည်လေးနက်လာသည်ကို ချီလန် သတိပြုမိလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“အဘိုးရဲ့ အမူအရာက ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

အဘိုးလင်က ခက်ခဲစွာ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ချီလန်... ဒီအကောင်က ငါတို့ ဖမ်းမိတာက သာမန်ဝံပုလွေတစ်ကောင် မဟုတ်ဘူး... မင်း ဒီအတိုင်း မှန်းဆလို့ရတဲ့ အရာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး... ဒါက... ဒါက ကြည့်ရတာ..."

"ဘာနဲ့ တူလို့လဲ..."

ချီလန်က သူ့ကို တိုက်ရိုက် အဖြေပေးရန် ဖိအားပေးလိုက်သည်။

"ဝက်ဝံအိုတောင်ကြောက ဝံပုလွေဖြူဘုရင်လေ..."

အဘိုးလင်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်၏။

"လည်ဆံမွေးပဲ..."

“ဝက်ဝံအိုတောင်ကြောက ဝံပုလွေဖြူဘုရင် ဟုတ်လား... အဲဒါက ဒဏ္ဍာရီ တစ်ခုသက်သက်ပါ..."

လဲ့ချင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ လက်ထဲရှိ တိရစ္ဆာန်ထောင်ချောက်ကို အောက်သို့ လွတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

သူမက ရွာတွင် ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်ပြီး ဝံပုလွေဖြူဘုရင်၏ ဇာတ်လမ်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြားဖူးလွန်း၍ ရိုးအီနေပြီ ဖြစ်၏။

ထိုဝံပုလွေကြီးက ဧရာမကိုယ်လုံးကြီးရှိပြီး သာမန်မုဆိုးများက ၎င်းကို မရန်စရဲကြဟု ဆိုကြသည်။

ချီလန်လည်း အသက်ရှူမှားသွား၏။

“အဘိုးလင်... သေချာရဲ့လား... ဒါက... ဒါက နောက်စရာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

အဘိုးလင်က မီးခိုးရောင် သန်းနေသော အဖြူရောင် အမွေးအနည်းငယ်ကို ဆီမီးခွက်အနီးသို့ ယူဆောင်သွားပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးနေစဉ် သူ၏ မျက်နှာက တည်ကြည်လေးနက်နေ၏။

“မမှားနိုင်ဘူး... အမွေးရဲ့ အရောင်နဲ့ အသွင်အပြင်က အဲ့သားရဲဆီကပဲဆိုတာ သေချာတယ်... သာမန် ဝံပုလွေတွေမှာ ခုလိုစစ်မှန်တဲ့ အမွေးတွေ မရှိသလို ဒီလောက်လည်း မရှည်ဘူး..."

သူ စကားပြောနေရင်းနှင့် အမွေး၏ အရင်းပိုင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“မြင်လား... အရင်းပိုင်းမှာ မှေးမှိန်တဲ့ ငွေရောင်လေး သန်းနေတယ်... အဲဒါက ဝံပုလွေဖြူဘုရင်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အမှတ်အသားပဲ..."

ထိုအခိုက်၌ တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လဲ့ချန်က စကားဆိုလာ၏။

“ဝံပုလွေဖြူဘုရင်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အကောင်ပဲ... မကြာသေးခင်က ရွာမှာ မွေးမြူရေး တိရစ္ဆာန်တွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး မုဆိုးတွေ ထောင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်တွေကိုတောင် အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းသွားနိုင်တာ မဆန်းတော့ဘူး... သူက ဒီကိစ္စတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ရှိနေတာကိုး..."

အဘိုးလင်က မနှစ်မြို့ဖွယ် မှတ်ဉာဏ်အချို့ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည့်အလား သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်က ငါ ငယ်ရွယ်ပြီး သွေးဆူနေတဲ့ အချိန်တုန်းက တခြား မုဆိုးအိုကြီးတွေနဲ့ အတူ တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်ရင်း အဲ့ဝံပုလွေဖြူဘုရင်နဲ့ ဆုံဖူးတယ်... အဲဒီအချိန်က ငါတို့ ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး သမင်ပေါက်လေး တစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိခဲ့တယ်... ငါတို့ ဖမ်းမိတဲ့ အကောင်ကို သွားယူမလို့ လုပ်နေတုန်းမှာ ဝံပုလွေဖြူဘုရင်က ထွက်လာခဲ့တာပဲ..."

သူက စကားရပ်လိုက်ပြီး တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်ပုံရ၏။

“သူက သာမန်ဝံပုလွေတစ်ကောင်ထက် ပိုကြီးပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက အစိမ်းရောင် တောက်နေတယ်... သူ့ရဲ့ အူသံက ငါတို့ကို ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားစေခဲ့တာ..."

“ငါတို့က ဘဝတစ်ဝက်လောက် အမဲလိုက်လာခဲ့တာ... ဘယ်လိုကြမ်းကြုတ်တဲ့ သားရဲတွေကို မမြင်ဖူးဘဲ နေမလဲ... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဝံပုလွေဖြူဘုရင်ကတော့ မတူဘူး... သူက အရမ်းပါးနပ်တယ်... ငါတို့ကို ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်ဘူး... သူ့ရဲ့ အုပ်စုနဲ့အတူ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေပြီး ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ တစ်ခါတလေ အူလိုက်သေးတယ်..."

“ငါတို့က သူ့ရဲ့ လှည့်ကွက်တွေထဲ လုံးလုံးလျားလျား ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး ကံကောင်းလို့သာ လွတ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့တာ... ငါ့ညီအစ်ကိုတွေထဲက တစ်ယောက်ဆို ခြေထောက်ကို အကိုက်ခံလိုက်ရပြီး အသက်ရှင်လျက် ပြန်မလာနိုင်တော့မလိုတောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်..."

လဲ့ချင်းမှာ အံ့အားသင့်သွား၏။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အဘိုးလင်က အမြဲတမ်း အရာအားလုံးကို တတ်စွမ်းနိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ ဤမျှ ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုမျိုး ကြုံတွေ့ခဲ့ရလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"ပြီးတော့ ဘာဆက်ဖြစ်လဲ... ဝံပုလွေဖြူဘုရင်က ဘာလို့ ဆက်မလိုက်လာတာလဲ..."

“သူက ငါတို့လို အသေးမွှားတဲ့ အကောင်တွေကို လိုက်ဖမ်းဖို့ ဒုက္ခမခံပါဘူး..."

အဘိုးလင်က သူ့ကိုယ်သူ သရော်လျက် ရယ်မောလိုက်၏။

"သူ့ရည်ရွယ်ချက်က ပိုကြီးတဲ့ သားကောင်ဆီမှာ... ငါတို့ ဖမ်းမိထားတဲ့ သမင်ပေါက်လေးလေ..."

“ငါတို့ လွတ်မြောက်သွားပြီး ပြန်သွားကြည့်တဲ့ အချိန်မှာတော့ သမင်ပေါက်လေးက အရိုးပဲ ကျန်တော့တယ်..."

“အဲ့သားရဲက ပါးနပ်ရုံသာမက ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတယ်... သူက ငါတို့ကို အရင်ခြောက်လှန့် မောင်းထုတ်ပြီးမှ သားကောင်ကို သူတစ်ကောင်တည်း စားသုံးရမယ်ဆိုတာကို သိနေတာ..."

လဲ့ချန်၏ အမူအရာကလည်း တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။

“အဲ့ဝံပုလွေဖြူဘုရင်ကို မရှင်းလင်းနိုင်သရွေ့ ရွာရဲ့ ပြဿနာတွေက ပြေလည်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

“သူက တခြားဝံပုလွေတွေကို ရွာရဲ့ မွေးမြူရေး တိရစ္ဆာန်တွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့နဲ့ ငါတို့ရဲ့ ထောင်ချောက်တွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ ညွှန်ကြားနေတာ..."

“သူ့ကို ဖြုတ်ချဖို့ နည်းလမ်း တစ်ခုခုစဉ်းစားရမယ်... ခေါင်းဆောင် မရှိတော့ရင် ဝံပုလွေအုပ်က သဘာဝအလျောက် ကွဲလွင့်သွားလိမ့်မယ်..."

ချီလန်က လဲ့ချန်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်၏။

“အဲဒါက မှန်ပေမယ့် အဲ့ဝံပုလွေဖြူဘုရင်က အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်... ငါတို့ ရွာထဲက ဘယ်သူက သူ့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ..."

“ဒီကိစ္စကို သေချာ စဉ်းစားဖို့ လိုတယ်..."

လဲ့ချန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လို့မရဘူး... သူတို့ထက် ပိုပါးနပ်အောင် လုပ်ရမယ်..."

သူက အဘိုးလင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

“အဘိုးလင်... အဘိုးက အတွေ့အကြုံ အရမ်းများတယ်လေ... ခုကိစ္စကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို လုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ..."

ထိုစဉ် ရွာအရှေ့ဘက်စွန်းမှ လျိုတာကျူးက သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းတွားရင်း ပြုပြင်ထားသော ဝံပုလွေ သားရေများ ပါသည့် ဂုံနီအိတ်ကို ထမ်းကာ မှောင်ခိုဈေးဆီသို့ တိတ်တဆိတ် သွားနေ၏။

မကြာသေးမီက ရွာတွင် ဝံပုလွေများ သောင်းကျန်းနေမှုကြောင့် သူ၏ လက်ထဲသို့ ကြီးမားသော ဓနဥစ္စာများ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဝံပုလွေသားရေအိတ်က ငွေကြေး အမြောက်အမြား ရရှိစေမည်ဖြစ်ပြီး အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ပူပင်သောက ကင်းကင်းဖြင့် နေထိုင်ရန် လုံလောက်မည်ဟု တွက်ချက်ထားကာ သူက သူ့ကိုယ်သူ အတော်လေး ကျေနပ်နေ၏။

“ဟားဟား... လဲ့ချန်... မင်း ဆက်လုပ်လိုက်စမ်းပါ... မင်းက ငါ့အတွက် အလကား အလုပ်လုပ်ပေးနေတာပဲ..."

ရွာသားများ မြင်တွေ့သွားမည်ကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် သူက လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကို တမင်တကာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများက ပါးလွှာသော မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် ထူးဆန်းကာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းသော အသွင်အပြင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။

ရုတ်တရက် သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားပြီး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားသည်။ အမည်မသိ အကြောက်တရားတစ်ခုက သူ့အထဲသို့ ဆောင့်တက်လာပြီး သူက အလိုအလျောက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သိပ်မဝေးသော နေရာတွင် ရပ်နေသည့် ဧရာမ အဖြူရောင် ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပြီး ၎င်း၏ အစိမ်းရောင် မျက်လုံးများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

ဝံပုလွေဖြူဘုရင်ပင် ဖြစ်သည်။

လျိုတာကျူးမှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး အသိစိတ်များ လွတ်ထွက်ကာ အသည်းနှလုံးများပါ ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူက ဂုံနီအိတ်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ရွာဆီသို့ သွက်သွက်ခါအောင် ပြေးတော့၏။