အခန်း (၁၁၃-၁၁၄)

အခန်း (၁၁၃) ကျန်းကွေ့ဖန်းနှင့် စွင်းယန်မေတို့ အကူအညီ လာတောင်းခြင်း

သူသည် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပြုလုပ်ရာမှ သူ၏ ထွက်ပြေးသည့် စွမ်းရည်များကို သွေးတိုက်ခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင် ၎င်းတို့ကို အဆုံးစွန်ထိ အသုံးချလိုက်ကာ ယုန်တစ်ကောင်ထက်ပင် ပိုမြန်အောင် ပြေးလွှားရင်း တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေ၏။

"ဘုရားရေ... ဘုရားရေ... ငါ သေရတော့မှာပဲ... ငါ သေရတော့မှာပဲ..."

ကိုယ့်တံခါးဝထိ ရောက်လာသော သားကောင်မျိုးမှာ ရှားပါးလှသဖြင့် အစက ဝံပုလွေဖြူဘုရင်က နောက်မှ လိုက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ၎င်း ခုန်အုပ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဂုံနီအိတ်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့ကြောင့် ၎င်း၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွား၏။

၎င်းက ဂုံနီအိတ်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး တစ်ခဏမျှ တွေဝေသွားကာ ရုတ်တရက် ဂုံနီအိတ်ကို ကိုက်ဖြဲလိုက်သည်။

ဂုံနီအိတ်ထဲရှိ အရာများကြောင့် ၎င်းက နာကျင်စွာ မျက်လုံးမှိတ်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မော့၍ အလွန်သနားစရာ ကောင်းပြီး ရှည်လျားသော အူသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဤအူသံက ယခင်ကထက် ပို၍ ကျယ်လောင်ပြီး ပို၍ သနားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော နံနက်ခင်း၌ ထိုအူသံက တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ရွာဆီသို့ သွက်သွက်ခါအောင် ပြေးနေသော လျိုတာကျူး၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လျိုတာကျူးမှာ ထိတ်လန့်နေပြီဖြစ်ပြီး အသိစိတ်များ လုံးဝ လွတ်ထွက်နေပြီ ဖြစ်၏။ ဤအူသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူက ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

သူက သွက်သွက်ခါအောင် ပြေးလွှားနေပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းက လေနှင့်အတူ ပါသွားသကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှ၏။

သူက ယိုင်တိုင်တိုင်နှင့် ရွာထဲသို့ တွားသွားကာ ဝင်လာပြီး သူနင်းမိသော ရွှံ့ဗွက်အိုင်များနှင့် ရွာအဝင်ဝတွင် လှန်းထားသော တောင်းများကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ နတ်ဆိုး တစ်ကောင်က သူ့နောက်မှ အသည်းအသန် လိုက်နေသကဲ့သို့ အိမ်ဆီသို့သာ ဆက်တိုက် ပြေးလွှားနေ၏။

သူက ကန်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ သူ၏ အိမ်တံခါးကို ဝင်တိုက်မိပြီး ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ နောက်သို့ လန်ကျသွားကာ သူ၏ ခေါင်းက မြေပြင်နှင့် အပြင်းအထန် ဆောင့်မိသွားသည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံများ မည်းမှောင်သွားပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် သတိလစ်သွားတော့၏။

စွင်းယန်မေက အိမ်ထဲမှနေ၍ ဤမြင်ကွင်းကို တိုက်ဆိုင်စွာ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ အလွန် ထိတ်လန့်သွားပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာကာ လျိုတာကျူးကို တွဲထူ၍ ပုတ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ... သူများဆီက တစ်ခုခု ခိုးလာပြီး ထပ်အရိုက်ခံရပြန်ပြီလား..."

လျိုတာကျူးက တံခါးကို မှီထားရင်း ဗလုံးဗထွေး ရေရွတ်နေသည်။

"ဝံပုလွေဖြူ... ဝံပုလွေဖြူဘုရင်... အရိုး... ငါ မဟုတ်ဘူး... ငါ မဟုတ်ဘူး... ကယ်ကြပါဦး..."

သူက အသိစိတ် လွတ်သွားသည်အထိ ကြောက်လန့်နေသော ရူးသွပ်သူ တစ်ယောက်နှင့် တူနေ၏။

တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း စွင်းယန်မေက သတိပြုမိသွားပြီး သူ့ကို အိမ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဆွဲသွင်းသွားသည်။ ထို့နောက် သူမက သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရေအေး တစ်ဇလုံ လောင်းချလိုက်သော်လည်း လျိုတာကျူးမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သွားရည်များ ကျဆင်းနေ၏။ ဘာမှန်းမသိသော စကားလုံး အနည်းငယ် ညည်းတွားနေသည်မှအပ သူက အရူးတစ်ယောက်ထက်ပင် ပို၍ အသုံးမကျ ဖြစ်နေသည်။

"ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

စွင်းယန်မေမှာ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေပြီး ဟိုဘက်ဒီဘက် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေ၏။

"ဆရာဝန် သွားရှာကြမယ်... ငါတို့မှာ ဆေးဝယ်ဖို့တောင် ပိုက်ဆံ လုံလုံလောက်လောက် မရှိဘူးလေ..."

သူမက အံကို ကြိတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လဲ့ချန်ကို သတိရသွားသည်။ တစ်ရွာလုံးတွင် ဘယ်သူက တင့်တင့်တယ်တယ် နေထိုင်နိုင်သလဲဟု မေးလျှင် ထိုကောင် လဲ့ချန် မဟုတ်ဘူးလား။

"အရင်က လျိုတာကျူးနဲ့ အဆင်မပြေခဲ့ပေမယ့် သူကလည်း လူသား တစ်ယောက်ပဲလေ... တစ်ယောက်ယောက် သေတော့မယ့်ဟာကို ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်မနေလောက်ဘူး မဟုတ်လား..." ဟု သူမ တွေးလိုက်၏။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် စွင်းယန်မေက စုတ်ပြဲနေသော ကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ချက်ချင်း ကောက်စွပ်လိုက်ပြီး ရွှံ့နွံများကို ဖြတ်သန်းကာ လဲ့ချန်၏ အိမ်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်လာခဲ့သည်။

...

လဲ့ချန်က ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်၍ ချီလန်နှင့် စကားပြောနေ၏။

နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က ချီလန်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ အနည်းငယ် အေးစိမ့်သော ဆောင်းဦးလေထုကို ဖြတ်သန်းကာ သူမက အပ်ချုပ်ခြင်းတောင်းကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ထားပြီး အပ်ဖျားများက နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေ၏။

လဲ့ချန်က တွန့်ကြေနေသော ဖိနပ်မျက်နှာပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ချုပ်ရိုးက အရမ်းတင်းမနေဘူးလား... အဲ့လိုသာဆိုရင် ငါ့ဖိနပ်ကြိုးတွေ ပြတ်ထွက်တော့မှာပဲ..."

"ဟင်..."

ချီလန်မှာ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေ သေသွားပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ကာ သူမ စိတ်လွင့်နေခဲ့ကြောင်း သတိပြုမိသွားပုံ ရ၏။ သူမက အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့၍ ပြန်ချုပ်နေလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က လက်လှမ်း၍ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တီးတိုး ပြောလိုက်၏။

"ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ... မလောပါနဲ့..."

သူ၏ အသံက တိုးမနေသော်လည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု အငွေ့အသက် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

ချီလန်၏ လက်ဖဝါးများ ချက်ချင်း ပူထူသွား၏။ သူမက လူရယ်စရာ ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ၏ လက်ကို အနေခက်စွာ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ရုန်းမထွက်နိုင်ပေ။

ထိုစဉ် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လဲ့ချန်... လဲ့ချန်... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ကူညီပါဦး..."

ချီလန်က အလျင်အမြန် လက်ရုပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်တဆိတ် နေလိုက်၏။ လဲ့ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးအပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စွင်းယန်မေက သူမ၏ ဖိနပ်မှ ရွှံ့များနှင့် နဖူးမှ ချွေးများကိုပင် မသုတ်နိုင်ဘဲ စိုးရိမ်တကြီး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက အော်ဟစ်နေ၏။

"တာကျူး ရူးသွားပြီ... သူ တကယ် ရူးသွားပြီ... ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ကယ်ပါဦး..."

လဲ့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သော်လည်း တုန်လှုပ်ခြင်း အလျဉ်းမရှိပေ။

သူက သစ်သားခုံ တစ်ခုံကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲယူ၍ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ... မင်းယောကျာ်း ရူးတာက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

စွင်းယန်မေက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်၏။

"အတိတ်တုန်းက ငါတို့ကြားမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးရွားခဲ့ပါစေ... အဲဒါတွေက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပြီလေ... ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ရွာတည်းသားတွေဆိုတဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ပြီး ငါတို့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း သံယောဇဉ်ကို သတိရပေးပါ... အခု ဆရာဝန် သွားရှာလည်း အလကားပဲ... သူ့ခေါင်းကလေ... လဲ့ချန်... ငါ နင့်ကို တောင်းပန်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး သနားညှာတာတဲ့ အနေနဲ့ သူ့ကို ကယ်ပါဦး..."

"သံယောဇဉ် ဟုတ်လား..."

လဲ့ချန်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သရော်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။

"စွင်းယန်မေ... မင်းက သံယောဇဉ်အကြောင်း တကယ် ပြောချင်တယ်ဆိုရင် ပြောပြစမ်းပါ... မင်း ငါ့မိန်းမကို ရောင်းစားတုန်းက ဘာလို့ သံယောဇဉ်ဆိုတာကို ထည့်မတွက်ခဲ့ရတာလဲ..."

စွင်းယန်မေ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး စိုးရိမ်မှုရော ရှက်ရွံ့မှုပါ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက လဲ့ချန်အကြောင်း သိပေသည်။ ဘယ်အချိန်ကတည်းက စတင်ခဲ့သည်ကို သူမ မသိသော်လည်း သူက အပျော့ဆွဲရော အကြမ်းဆွဲပါ လုံးဝ အလျှော့မပေးတတ်သူ ဖြစ်လာ၏။ သို့သော် ယနေ့သာ အဆင်မပြေပါက လျိုတာကျူးမှာ သေချာပေါက် အသက်ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်။

သူမက ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီး ဘုန်းခနဲ ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

"ချန်ဇီ... ငါ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး... တာကျူး... သူ ခုလို ဖြစ်သွားတာ ဝံပုလွေဘုရင်ရဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်တွေ ကူးစက်သွားလို့ပဲ..."

"ရွာထဲမှာ သူ့အကြောင်း ကောင်းကောင်း မပြောတဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ... ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး သူ အမှားတွေ လုပ်ခဲ့ပေမယ့် အခုလို ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မှာတော့ ဒါကို ကူညီမှု တစ်ခုအနေနဲ့ပဲ သဘောထားပေးပါ... သူ သေတော့မယ့်ဟာကို နင် ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ပါဘူး..."

သူမ စကားပြော၍ မဆုံးမီမှာပင် ခြံတံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး ကျန်းကွေ့ဖန်းက ထော့နင်းထော့နင်းနှင့် ဝင်လာ၏။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူမကလည်း ချက်ချင်း ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

သူမက အဝတ်အစားဟောင်းများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ဖြစ်သလို သုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ တွန့်ကျေနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ရိုးသားစွာ တောင်းပန်နေသည့် အရိပ်အယောင်များပင် ပါဝင်နေ၏။

သူမက လဲ့ချန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

"ချန်ဇီ... အမေ... အမေ အရင်က သားအပေါ် အမှားတွေ လုပ်ခဲ့မိပေမယ့် သားက တာကျူးဇီနဲ့အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာလေ... ငါတို့က မိသားစုတွေပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့အသက်ကို ကယ်ပါဦး... ဒါကို အမေ သားကို တောင်းပန်တယ်လို့ သဘောထားပေးပါ..."

လဲ့ချန်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားက လုံးဝ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။

သူတို့က အရင်တုန်းက သူ့မိသားစု တစ်ခုလုံးကို ပိုက်ဆံရဖို့ ရောင်းစားချင်စိတ်ပေါက်ကာ သူနှင့် သူ၏ ဇနီးကို တွေးကြည့်၍ပင် မရနိုင်သော နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် နှိပ်စက်ခဲ့ကြသည်။

ယခုအခါ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့က သူ့ဆီသို့ အကူအညီ လာတောင်းနေကြပြီ ဖြစ်၏။

သူက ဘေးရှိ ချီလန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများက အင်္ကျီစွန်းကို စိုးရိမ်တကြီး လိမ်ကျစ်နေကာ တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်သော်လည်း မပြောနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လဲ့ချန်က စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူ၏ ဇနီးက စိတ်ထား နူးညံ့လွန်းနေဆဲပင်။

"ထကြတော့..."

လဲ့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံတွင် ဝမ်းသာခြင်း သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်ခြင်းတစ်ခုမျှ မပါဝင်ပေ။

စွင်းယန်မေနှင့် ကျန်းကွေ့ဖန်းတို့မှာ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေ သေသွားကြပြီးနောက် အလွန်ဝမ်းသာသွားကြကာ သူတို့၏ ကျေးဇူးတင်စကားကို ဖော်ပြရန် အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ကြ၏။

"ငါ့ကို ကျေးဇူးမတင်ကြနဲ့ဦး..."

လဲ့ချန်က သူတို့၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းတို့ကို ကူညီမယ်လို့ တစ်ခွန်းမှ မပြောရသေးဘူး..."

သူတို့ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများက ချက်ချင်း အေးခဲသွား၏။ စွင်းယန်မေက ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ဇီ... ဘာ... နင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... တာကျူးကလေ..."

"သူ ရူးတာက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

လဲ့ချန်က ပြန်လည် ချေပလိုက်၏။

"မင်းတို့ ငါ့မိန်းမကို ရောင်းစားတုန်းက ငါ့မိသားစု ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဘူးဆိုတာကို ငါ မှတ်မိသေးတယ်..."

ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ မျက်နှာက ဖြူလျော့သွားပြီး သူမက ဗလုံးဗထွေး ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ဇီ... အရင်က သားအပေါ် အမှားတွေ လုပ်ခဲ့မိတယ်ဆိုတာ အမေ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အခု တာကျူးက..."

“သူ အသက်ရှင်သည် ဖြစ်စေ သေသည် ဖြစ်စေ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ…”

လဲ့ချန်က အတုံ့အဆိုင်းမရှိ သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ မိသားစုနှစ်စုကြားမှာ ပတ်သက်မှု မရှိတော့တာ းကြာပြီ..."

စွင်းယန်မေမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ကျန်းကွေ့ဖန်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"အမေ... သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်ပါ... သူ့ကို တောင်းပန်ပါ... တာကျူး သေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းက အံကိုကြိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မံ ဒူးထောက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လဲ့ချန်က သူမကို တားလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ..."

လဲ့ချန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်တိုင်း ဒူးမထောက်နေနဲ့... ငါက မင်းတို့ကို အနိုင်ကျင့်နေသလိုဖြစ်နေပြီ... ငါ ဆေးညွှန်းတစ်ခု ပေးလိုက်မယ်... ဒါပေမဲ့ ပျောက်ကင်းအောင် ကုသပေးနိုင်မလား ဆိုတာကိုတော့ အာမမခံနိုင်ဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စွင်းယန်မေနှင့် ကျန်းကွေ့ဖန်းတို့ ချက်ချင်း တက်ကြွသွားကြပြီး ဆေးညွှန်းက ဘာလဲဟု အလောတကြီး မေးမြန်းလိုက်ကြ၏။

လဲ့ချန်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"နန်းလုံးကြိုင်မျိုးနွယ်၊ တရုတ်တန်ကွေ့မြစ်၊ တရုတ်စံပယ်မြစ်ဖြူ၊ ရီမန်းနီးယားမြစ်၊ နွယ်ချို၊ မှိုပွင့်ဖြူ၊ ပိုလီဂါလာမြစ်၊ တရုတ်ဆီးသီး၊ ပလက်တီကလက်ဒပ်စေ့၊ ရှီဇန်ဒရာသီး၊ ပိုလီဂိုနမ်မြစ်..."

"တစ်ခုကို တစ်မတ်သားစီ... ရေနဲ့ကျိုပြီး တစ်နေ့ သုံးကြိမ်သောက်..."

ဤသည်က အတိတ်ဘဝတွင် တပ်မတော်၌ သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သင်ယူခဲ့ဖူးသော စိတ်ငြိမ်စေသည့် ဆေးရည်ချက်ပြုတ်နည်း တစ်ခု ဖြစ်၏။

လျိုတာကျူး အသက်ရှင်နေသေးသည်ကပင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သက်သာမလာပါက သူတို့ကိုယ်တိုင်အပြစ်သာ ဖြစ်၏။

စွင်းယန်မေမှာ ကြက်သေ သေသွားသည်။

"ဒါ... ဒါတွေ အားလုံးက ဘာတွေလဲ..."

လဲ့ချန်က သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါတွေက ဆေးပင်တွေသက်သက်ပဲ... တောင်ပေါ်မှာ ရှာတွေ့နိုင်တယ်... ကိုယ့်ဘာသာ သွားရှာကြ..."

"တောင်ပေါ်မှာ ဟုတ်လား... ငါ... ငါ အဲ့ဆေးပင်တွေကို ဘယ်လို ရှာရမှာလဲ..."

စွင်းယန်မေမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဤဆေးပင်များက ဘာတွေမှန်း သူမ လုံးဝ မသိပေ။

"နင် မမှတ်မိရင် ရွာထဲက ခြေဗလာဆရာဝန်ကို သွားမေး..."

လဲ့ချန်မှာ စိတ်မရှည် ဖြစ်လာ၏။

"ငါ့ကို လာမရှုပ်နဲ့..."

အခန်း (၁၁၄) လဲ့ချန်က နှလုံးသားမဲ့သူ ဖြစ်၏

စွင်းယန်မေက တစ်စုံတစ်ခု ထပ်မံ ပြောဆိုလိုသေးသော်လည်း ကျန်းကွေ့ဖန်းက သူမကို လှမ်းဆွဲ၍ ခြံဝင်းထဲမှ အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်သွား၏။

လဲ့ချန်၏ အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ စွင်းယန်မေက ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ လက်ကို ရုန်းဖယ်လိုက်ပြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။

"အမေ... ဘာလို့ သမီးကို ဆွဲခေါ်လာတာလဲ... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ ဆိုတာကိုတောင် သမီး သေချာမမေးရသေးဘူးလေ..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းက သူမကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“နင်က ဘာကို မေးချင်နေသေးတာလဲ... လဲ့ချန်ရဲ့ အေးစက်ပြီး ဂရုမစိုက်တဲ့ မျက်နှာပေးကို နင် မမြင်ဘူးလား... သူက တာကျူး သေသွားမှာကိုတောင် လိုလားနေတာ..."

စွင်းယန်မေက ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ သူ သမီးကို ဆေးညွှန်း ပေးလိုက်သေးတယ်လေ..."

သူမ၏ အမြင်တွင် လဲ့ချန်က ဆေးညွှန်းပေးရန် ဆန္ဒရှိသည်ကပင် ကြီးမားသော ကျေးဇူးတစ်ခု ဖြစ်နေပေပြီ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုစဉ်က သူတို့ လုပ်ခဲ့သော လုပ်ရပ်များက မည်သူ့ကိုမဆို တစ်သက်လုံး ရန်ငြိုးဖွဲ့သွားစေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

လဲ့ချန်က ထိုမျှသဘောကောင်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါမည်လား။

ကျန်းကွေ့ဖန်းက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

သူမက ဖာရာထေးရာများ ပါသော အင်္ကျီကို ပုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီဆေးညွှန်းက အတုဖြစ်ဖို့များတယ်... သူက ငါတို့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာ နေမှာပါ... သူသာ တာကျူးကို တကယ် ကယ်ချင်ရင် အထဲကို တန်းဝင်ပြီး သွားကြည့်မှာပေါ့... ဘာလို့ ငါတို့နဲ့ ဒီနေရာမှာ အချိန်ဖြုန်းနေမှာလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စွင်းယန်မေမှာ ချက်ချင်းပင် အားလျော့သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ထိုင်ချလိုက်ကာ သူမ၏ ပေါင်ကို ရိုက်၍ ငိုကြွေးတော့၏။

"ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ... တာကျူး... သူ့ကို တစ်ခုခုသာ တကယ် ဖြစ်သွားရင် ငါ ဘယ်လို ဆက်ရှင်သန်ရမလဲ..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းကလည်း မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သော်လည်း သူမက အခြားကိစ္စများကို တွေးတောနေသည်။

သူမ ဘဝတစ်သက်တာလုံး ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရာတွင် မည်ကဲ့သို့သော လူမျိုးများကို မမြင်ဖူးဘဲ နေမည်နည်း။

လဲ့ချန်၏ အမူအကျင့်က သူ မကျေနပ်မှုများရှိနေပြီး ကူညီရန် ဆန္ဒမရှိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေ၏။

သို့သော် လဲ့ချန်၏ ဇနီးဖြစ်သူ ချီလန်က စိတ်ထားနူးညံ့သော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် သူမထံမှတစ်ဆင့် စတင်၍ ရနိုင်ကောင်းသည်ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်၏ ခြံဝင်းထဲတွင် လဲ့ချင်းက နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် လဲ့ချန်ကို မေးလိုက်၏။

"အစ်ကို... ဘာလို့ သူတို့ကို ကူညီလိုက်တာလဲ... လျိုတာကျူးက ရူးသွားတာ တန်ပါတယ်... ဟိုတုန်းက ယောင်းမအပေါ် သူတို့ လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် ကျွန်မ အခုထိ ရန်ငြိုးထားတုန်းပဲ..."

လဲ့ချန်က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ချီလန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အကူအညီမဲ့စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းယောင်းမကို ကြည့်ပါဦး... သူက စိတ်ထား နူးညံ့တယ်... သူတို့ သေတော့မယ့်ဟာကို ငါတို့က ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်နေတယ်ဆိုတာကိုသာသိရင် ဒီနေ့ည သူ သက်ပြင်းတွေ ချနေမှာ သေချာတယ်..."

ချီလန်က ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူမ၏ အင်္ကျီစွန်းကို တိတ်တဆိတ် လိမ်ကျစ်နေ၏။ အတိတ်က လျိုတာကျူး၏ မိသားစုထံ ရောင်းစားခံခဲ့ရသည့် အရိပ်မည်းကြီးက သူမအပေါ်တွင် လွှမ်းမိုးနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လဲ့ချန်၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မလွန်ဆန်နိုင်သည့် စိတ်ကူး အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာဆဲပင်။

လဲ့ချန်က ဆက်ပြောသည်။

"ဒါ့အပြင်... ငါက သူတို့ကို တကယ် ကူညီဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး... စိတ်ငြိမ်စေတဲ့ ဆေးညွှန်းတစ်ခု ပေးလိုက်ရုံပါ... ရောဂါ ပျောက်ကင်းခြင်း ရှိမရှိဆိုတာက သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာ အပေါ်မှာပဲ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်တယ်..."

"အဲ့ဆေးညွှန်းက ရူးသွပ်တဲ့ ရောဂါအတွက် အသုံးဝင်မဝင်ဆိုတာကို ငါ မသိဘူး... ဒီကာလတွေမှာ ဆေးဝါးနဲ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အရင်းအမြစ်တွေ ရှားပါးနေတယ်... အဲဒီဆေးပင်တွေကိုတောင် ရှာတွေ့နိုင်ပါ့မလားဆိုတာ ပြောရခက်တယ်..."

လူအများစု၏ အိမ်တွင် အအေးမိပျောက်ဆေးပင် မရှိကြပေ။ ခေါင်းကိုက် ဖျားနာဖြစ်လျှင် ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ရန် ရိုးရာကုထုံးအချို့ကိုသာ အားထားကြရ၏။

ခြေဗလာဆရာဝန်များက ထိုခေတ်အခါက အဓိက ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အင်အားစုများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့၏ ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်မှုများက အလွန်ကွာခြားကြပြီး ရိုးရှင်းသော ပတ်တီးစည်းခြင်းနှင့် ကုသခြင်းများကိုသာ လုပ်ဆောင်နိုင်လေ့ ရှိကြသည်။

လျိုတာကျူးကဲ့သို့သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖျားနာမှုများ အတွက်မူ လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည့်အရာ ဘာမျှမရှိပေ။

လဲ့ချင်းက နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်၏။

"သူတို့မိသားစုက သူတို့ လုပ်ရပ်အတွက် ပြန်လည် ပေးဆပ်ရတာ တန်ပါတယ်... အစ်ကိုက သဘောကောင်းလွန်းတယ်..."

လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ချေ။

...

စွင်းယန်မေနှင့် ကျန်းကွေ့ဖန်းတို့က တိတ်ဆိတ်စွာ အိမ်ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ရွာအဝင်ဝရှိ ကျိုင်းပင်အိုကြီးနားမှ ဖြတ်သွားသောအခါ ကျန်းကွေ့ဖန်းက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

"အမေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

စွင်းယန်မေက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းကွေ့ဖန်းက စကားမပြောဘဲ ဝေးကွာသော တောင်တန်းများကိုသာ မော့ကြည့်နေ၏။

ထိုနံနက်က လဲ့ချန် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်ကို သူမ မြင်ခဲ့ရကြောင်း အမှတ်ရသွားသည်။

မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း လဲ့ချန်၏ ဘဝက အမဲလိုက်ခြင်းမှတစ်ဆင့် တဖြည်းဖြည်း တင့်တယ်လာခဲ့ပြီး ရွာရှိ လူတိုင်းက သူ့ကို အားကျနေခဲ့ရသည်။

ထိုစဉ်ကသာ သူမ လောဘမကြီးခဲ့ပါက ယခုအချိန်တွင် ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်နေရမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းကွေ့ဖန်းက ဤလက်တွေ့မကျသော အတွေးများကို ခေါင်းထဲမှ မောင်းထုတ်ပစ်ရန် အပြင်းအထန် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

ယခု နောင်တရရန် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မိခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာအသွင်အပြင် မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ စွင်းယန်မေက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"အမေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

“ယန်မေ... ငါ... တာကျူး ဘာလို့ ရူးသွားလဲဆိုတာကို ငါ သိပြီ ထင်တယ်..."

စွင်းယန်မေမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းက တစ်ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လျိုတာကျူး၏ ရူးသွပ်သော ယောင်ယမ်းစကားများ အကြောင်းကို စွင်းယန်မေအား ပြောပြလိုက်၏။

ထိုရူးသွပ်သော စကားများ အားလုံးက ဝံပုလွေဖြူဘုရင်ကိုသာ ရည်ညွှန်းနေသည်။

"အမေ ဆိုလိုတာက..."

စွင်းယန်မေက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကျန်းကွေ့ဖန်းကို မျက်လုံးပြူး၍ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"တာကျူးက တောင်စောင့်နတ်ကို ပြစ်မှားမိသွားတာလား..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"လဲ့ချန်နဲ့ သူ့အဖွဲ့ တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်ရင်း တောင်စောင့်နတ်ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိသွားတယ်လို့ ငါ သံသယရှိတယ်..."

စွင်းယန်မေက အသက်ရှူမှားသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားတော့သည်။

တကယ်သာ တောင်စောင့်နတ်ကို ပြစ်မှားမိပါက ၎င်းက ရယ်စရာကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

"အမေ... အဲဒါဆို... အဲဒါဆို ငါတို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ..."

စွင်းယန်မေ၏ အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။

ကျန်းကွေ့ဖန်းက အံကိုကြိတ်လိုက်သည်။

"လဲ့ချန်ကို သွားရှာကြမယ်..."

စွင်းယန်မေက ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ အနီးကပ် လိုက်သွားပြီး သူမဘာသာ တတွတ်တွတ် မညည်းတွားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"အမေက တကယ်ပဲ လဲ့ချန်ကို သွားရှာတော့မလို့လား... သူ့ဆီကနေ ဘာလိုချင်လို့လဲ... အဲ့ခွေးကောင်လေးက ကျွန်မတို့ တာကျူးကို ကယ်ဖို့ တစ်ခါမှ ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး..."

စွင်းယန်မေမှာ ဒေါသထွက်နေ၏။ သူမက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး နာကြည်းနေသော အမူအရာဖြင့် အထေ့အငေါ့ ပါသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သမီးကို မေးရင်လေ... သူက ဝံပုလွေတွေ တာကျူးကို သတ်ပြီး ငါတို့ မိသားစု မျက်နှာပျက်တာကို မြင်ချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား... သူက သဘောကောင်းချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဆေးရည်ချက်ပြုတ်နည်း တစ်ခုတောင် ပေးလိုက်သေးတယ်... သမီးတို့ကို ဟာသလုပ်နေတာပဲ..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း အလျင်အမြန် ဆက်လျှောက်သွားပြီး နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်၏။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း... ခွေးပါးစပ်ကနေ ကောင်းတဲ့စကား ထွက်လာဖို့ မမျှော်လင့်နိုင်ဘူးလေ... နင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ဆက်ပြောနေဦးမယ်ဆိုရင် နင့်ကို ဖြတ်ရိုက်ပစ်မယ်..."

သူမ၏ အသံတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ရင်တွင်း၌မူ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် လဲ့ချန်က သူတို့ မိသားစုအပေါ် ရန်ငြိုးထားသည်ဆိုခြင်းကို ကျန်းကွေ့ဖန်း ကိုယ်တိုင် မသိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုစဉ်က... ဟူး... ထိုစဉ်က သူတို့ အပြစ်တွေ အရမ်း ကျူးလွန်ခဲ့မိသည်လေ။

"အိုး... ဒါက ဘာလဲ... အမေက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးတော့မလို့လား..."

မိခင်ဖြစ်သူ၏ ပြတ်သားသော သဘောထားကို မြင်သောအခါ စွင်းယန်မေမှာ ပို၍ ဒေါသထွက်လာပြီး အသံကို မြှင့်လိုက်၏။

"အမေ... ငါတို့ ကိုယ့်ဘာသာ ပြဿနာ ရှာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... တာကျူးက အမေ့ရဲ့ သားအရင်းလေ... သူ အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားတာကို ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်နေတော့မလို့လား... လဲ့ချန်ကို အားကိုးလို့ မရဘူ ဆိုတာ အမေ သိနေတာ ကြာပြီလေ..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာ တော်လောက်ပြီ..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းက ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ရာ ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်လိုက်မှုကြောင့် အနောက်မှ စွင်းယန်မေမှာ သူမကို ဝင်တိုက်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ကျန်းကွေ့ဖန်းက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ကြမ်းတမ်းနေသော်လည်း ဖုံးကွယ်၍ မရသော မောပန်းနွမ်းနယ်မှုများလည်း ပေါ်လွင်နေသည်။

"နင်က အရူးပဲ... ငါက သူ့ကို တောင်းပန်ချင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား... ငါ ဒါကို လုပ်နေတာက တစ်ရွာလုံးအတွက်ဟ..."

"တစ်ရွာလုံးအတွက် ဟုတ်လား..."

စွင်းယန်မေမှာ တကယ့်ကို အံ့အားသင့်သွားသည်။ မျိုချ၍ မရ၊ ထွေးထုတ်၍ မရသည့်အလား သူမ၏ ပါးစပ်က ပွင့်လိုက် ပိတ်လိုက် ဖြစ်သွား၏။

"အမေ... ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းက သူမကို ပါးစပ်ပိတ်ထားရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"နင့်မှာ တကယ်ပဲ ဦးနှောက်မရှိဘူးလား... အကယ်၍ ဝံပုလွေဖြူဘုရင်ဆိုတဲ့ တောင်စောင့်နတ်က တကယ်ပဲ ဒေါသထွက်နေတယ်ဆိုရင် ငါတို့ရွာမှာ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ နေ့ရက်တွေ ရှိလာဦးမယ် ထင်နေလား..."

"တာကျူး ရူးသွားတဲ့ ကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ဦး... အကယ်၍ လဲ့ချန်သာ အဖမ်းခံရရင်ရော ဘယ်လို လုပ်မလဲ... သူက ရွာထဲမှာ တောင်ပေါ်တက်ပြီး အမဲလိုက်နိုင်တဲ့ လူအနည်းစုထဲကတစ်ယောက် ဆိုတာကို မမေ့နဲ့လေ... သူ သေသွားရင်တောင် အဲ့ဝံပုလွေတွေက လက်စားချေဖို့ ဆင်းမလာဘူးလို့ ထင်နေလား..."

စွင်းယန်မေမှာ တစ်ခဏမျှ စကားပိတ်သွားပြီး ဘာမျှမပြောနိုင်တော့သော်လည်း ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်ဆဲပင်။

"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ သူက ကိုယ့်ပြဿနာ ကိုယ်ရှာတာလေ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ သမီးတို့ မိသားစုကပဲ ဒုက္ခခံရမှာလဲ... ဘာလို့ သမီးတို့က သူတို့အောက် ကျို့ကျို့လေး နေရမှာလဲ..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အမူအရာက ရှုပ်ထွေးနေ၏။

"နင့်ပါးစပ်ကို ကြည့်ပါဦး... နင်က တာကျူးရဲ့ အတင်းအဖျင်း ပြောတတ်တဲ့ အကျင့်နဲ့ သုံးပုံလောက် တူပြီး ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက အကျိုးအကြောင်း မသင့်တဲ့အကျင့်နဲ့ ခုနစ်ပုံလောက်တူတယ်... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ဒီနေ့ ငါတို့က အကြောင်းပြချက် ပေးဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူမက ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

စွင်းယန်မေက မီအောင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လိုက်ပြီး ညည်းညူသံများ အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... သွားကြတာပေါ့... အဲဒီကျရင် လဲ့ချန်ရဲ့ မျက်နှာကို သေသေချာချာ ကြည့်ဦးမယ်... သူက ငါတို့ မိသားစုကို ဘယ်လိုများ ထပ်ပြီး အသရေဖျက်ဦးမလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."