အခန်း (၁၁၇-၁၁၈)
Vol. 12 Ch. 117-118
အခန်း (၁၁၇) ဝံပုလွေဖြူဘုရင်က ထူးခြားစွာ ပါးနပ်နေခြင်း
အဘိုးလင်က ဝါးကူတစ်ချောင်းကို လက်တွင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ခပ်ဖွဖွ ထောက်ကာ ခိုင်မာသော ခြေချစရာ နေရာများကို တိကျသေချာစွာ ရှာဖွေနေ၏။
“ဒီနေရာက တကယ့်ကို ဝံပုလွေအသိုက်ပဲ...”
အဘိုးလင်က တီးတိုး ပြောလိုက်ပြီး သူတို့နောက်သို့ လိုက်လာသူမရှိကြောင်း သေချာစေရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား၍ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွား၏။
“အဲဒါကိုတောင် အဘိုးသိတာလား... တကယ့်ကို အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်တဲ့သူပဲ...”
လဲ့ချန်က နောက်ပြောင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ လက်များကမူ ရပ်တန့်မနေပေ။ သူက ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ သံမဏိသံမှို အနည်းငယ်နှင့် သံမဏိကြိုးများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံး အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုနားတွင် အလွန်သတိထား၍ ထောင်ချောက် ဆင်နေသည်။
“ဆရာတစ်ဆူရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဘယ်သူက လှည့်စားနိုင်မှာလဲ...”
အဘိုးလင်က အနီရင့်ရောင် အရည်များ ပေကျံနေသော တောယုန်ကလီစာများကို အိတ်တစ်လုံးထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကောက်ရိုးကြိုးဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာ ချည်နှောင်ကာ အက်ကွဲကြောင်းထဲတွင် ဆွဲချိတ်လိုက်၏။
“မင်းရဲ့ ဒီထောင်ချောက်က တကယ်ရော အလုပ်ဖြစ်မှာလား...”
“အလုပ်မဖြစ်ရင်တောင် ထူးဆန်းနေဦးမယ်...”
လဲ့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းများက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ သရော်ပြုံး တစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွား၏။ သူက သံမဏိကြိုးနှင့် ဆေးမှုန့်များ၏ နေရာချထားမှုကို စစ်ဆေးလိုက်ပြီးနောက် အက်ကွဲကြောင်း၏ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မှုကို ထပ်မံ အတည်ပြုလိုက်သည်။
“အလုပ်မဖြစ်ရင်...”
အဘိုးလင်မှာ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေ သေသွားပြီးနောက် သဘောပေါက်သွားကာ အသံကို နှိမ့်၍ မေးလိုက်သည်။
“ကောင်လေး... မင်းက ညစ်ပတ်တဲ့ လှည့်ကွက် တစ်ခုခု သုံးဖို့ စီစဉ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်...”
လဲ့ချန်က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။
“ဒါက ညစ်ပတ်တဲ့ လှည့်ကွက် မဟုတ်ဘူး... စိတ်ဓာတ်စစ်ဆင်ရေးလို့ ခေါ်တယ်... အဲ့ဝံပုလွေဖြူဘုရင်က နယ်မြေစိုးမိုးလိုစိတ် အရမ်းပြင်းထန်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပါးနပ်တယ်လို့ ထင်နေတာ... သူ့နယ်မြေထဲမှာ တခြားအရာတွေ လာရှုပ်နေတာကို သူ လုံးဝ သည်းခံမှာ မဟုတ်ဘူး... အကယ်၍ သာမန် သတ်ကွင်းတစ်ခုသာဆိုရင် သူက တစ်ချက် ကြည့်ပြီးတာနဲ့ ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မယ်... သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ပြီး ငါးစာဟပ်လာအောင် ဖိအားပေးရမယ်... ပြီးတော့ သူ့ကို ဒုက္ခရောက်သွားအောင် လုပ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမယ်...”
အဘိုးလင်က မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေကာ သူ၏ ဆေးတံမှ ဆေးလိပ်ငွေ့များကိုသာ ဖွာထုတ်လိုက်ရာ တောင်ပေါ် တောအုပ်ကြားတွင် မီးခိုးငွေ့များ ပျံ့လွင့်သွား၏။
“အသက်က သိပ်မကြီးပေမယ့် အကြံအစည်တွေကတော့ အတော် များတာပဲ...”
အဘိုးအိုက အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းကို ငါ ပြောမယ်... အဲ့ဝံပုလွေက တကယ့်ကို ပါးနပ်တာ... မင်းကိုယ်မင်း ဒုက္ခမရောက်သွားခင်အထိ ကစားမနေနဲ့ဦး...”
“အဘိုးရာ စိတ်ချလက်ချသာနေစမ်းပါ...”
လဲ့ချန်က ထောင်ချောက်ကို ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပုတ်လိုက်၏။
“ဘာမှ အမှားအယွင်း မရှိစေရဘူးလို့ အာမခံတယ်...”
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်က ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အရန် ထောင်ချောက် အနည်းငယ် ထပ်ဆင်လိုက်ပြီး ယုန်ကလီစာများကို ကျောက်တုံး အက်ကွဲကြောင်းများ သို့မဟုတ် သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သိပ်မဝေးသော နေရာရှိ ကောင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော သီးသန့် သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင် နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေလိုက်ကြ၏။
“ဒီဆေးမှုန့်က တကယ့်ကို ခါးသက်သက်ပဲ... ဝံပုလွေက အဲဒီအနံ့ကို စွဲလမ်းသွားမှာလား...”
အဘိုးလင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
“စွဲလမ်းသွားမှာတော့ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ တစ်ညလုံး ပျို့အန်ချင်စိတ်တော့ ဖြစ်သွားစေမှာ သေချာတယ်...”
လဲ့ချန်က သစ်ပင်စည်ကို မှီထားရင်း သူ့လက်ထဲတွင် သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကို ကလိနေသော်လည်း သူ၏ အကြည့်များကမူ တောင်ပေါ်လမ်းဆီသို့သာ စိုက်ကြည့်နေ၏။
“ပြီးတော့ နောက်ထပ် အသေးစိတ် အချက်တစ်ခုရှိသေးတယ်... ကျွန်တော်တို့ မထွက်လာခင် အသားပေါ်မှာ သုတ်လိမ်းထားခဲ့တဲ့ ဆေးမှုန့်ကို မှတ်မိသေးလား... တစ်ချက်လေး လျှာနဲ့လျက်မိတာနဲ့ သူ သေချာပေါက် ဝမ်းလျှောတော့မှာပဲ...”
အဘိုးလင်က စုပ်သပ်လိုက်ပြီး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
“မင်းကွာ... ခုလို ယုတ်မာတဲ့ လှည့်ကွက်မျိုးကို မင်းပဲ စဉ်းစားတတ်မှာ...”
ပတ်ဝန်းကျင်က တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အင်းဆက်များ၏ တိုတောင်းသော အော်မြည်သံ အနည်းငယ်သာ ရှိတော့၏။ ဤကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေရခြင်းက အာရုံကြောများကို အလွန်အမင်း ပင်ပန်းစေသော်လည်း သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အိပ်မငိုက်ကြပေ။ သူတို့၏ အကြည့်များက ငါးစာရှိရာ အရပ်ဆီသို့သာ သေချာစွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီး သန်းခေါင်ယံ၏ အအေးဒဏ်က စိမ့်ဝင်လာ၏။ အဘိုးလင်က နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး အသားမာတက်နေသော သူ၏ လက်က ဓားရိုးကို အလိုအလျောက် ပွတ်သပ်နေသည်။ သို့သော်လည်း လဲ့ချန်ကမူ လုံးဝ ထိတ်လန့်နေခြင်း မရှိပေ။
“လာနေပြီ...”
အဘိုးလင်က အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်ရာ သူ၏ လေသံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေ၏။
လဲ့ချန်က အသက်ကို အောင့်ထားပြီး အက်ကွဲကြောင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဝံပုလွေဖြူဘုရင်က တကယ်ပဲ ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများက ပေါ့ပါးသွက်လက်နေပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းကို တွက်ချက်ထားကာ ခြေလက်များက တင်းမာနေ၏။ ၎င်းက အစာဆီသို့ ခုန်အုပ်ရန် အလျင်စလို မလုပ်ဘဲ အခြေအနေကို စူးစမ်းနေသည့်အလား ထောင်ချောက်ကို နှစ်ပတ်ခန့် လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုနေသည်။
“အတော်လေး ပါးနပ်တာပဲ... ခေါင်းဆောင်ဝံပုလွေ ဖြစ်နေတာ မဆန်းတော့ဘူး...”
အဘိုးလင်က သရော်လိုက်၏။
သို့သော်လည်း ဝံပုလွေဖြူဘုရင်၏ ဉာဏ်ကောင်းမှုက သူတို့နှစ်ယောက် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ရှင်းလင်းစွာ သာလွန်နေ၏။ ၎င်းက အက်ကွဲကြောင်းထဲတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော တောယုန် ကလီစာများကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှ မတိုးဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုသာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေသည်။ ရုတ်တရက် ၎င်းက လည်ပင်းကို မော့လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန်းထုတ်ကာ ဘေးရှိ မြင့်မားသော ကျောက်တုံးကြီးကို ခုန်စင်အဖြစ် အသုံးပြု၍ ကလီစာများ၏ အပေါ်ဘက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ခုန်တက်သွားတော့သည်။
“အဲ့သားရဲက ခုလိုတောင် ခုန်နိုင်တာလား...”
အဘိုးလင်က အသက်ရှူမှားသွားပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံများ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွား၏။
လဲ့ချန်က မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။
“မထိတ်လန့်ပါနဲ့... သူ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒုတိယ အစီအစဉ်ကို မတွေ့သေးပါဘူး...”
သူ စကားပြော၍ မဆုံးမီမှာပင် ဝံပုလွေဖြူဘုရင်က ကောက်ရိုးကြိုးကို ၎င်း၏ လက်သည်းများဖြင့် အလွန်လျင်မြန် သွက်လက်စွာ ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ကလီစာများကို တိကျသေချာစွာ ချိတ်ယူသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးက ငှက်တစ်ကောင် အစာသုတ်သွားသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး မည်သည့် ထောင်ချောက်ကိုမျှ မထိမိခဲ့ပေ။ ထို့နောက် ၎င်းက အမြီးကို ခါရမ်း၍ ပါးစပ်ထဲတွင် အစာကို ကိုက်ချီကာ အသံတိတ်ပင် သစ်ပင် အရိပ်များထဲသို့ ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
“တောက်... သွားပါပြီကွာ...”
အဘိုးလင်၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွား၏။
“ကောင်လေး... မင်းရဲ့ ပထမဆုံး အစီအစဉ်ကတော့ လုံးဝ အဆင်မပြေဖြစ်သွားပြီ...”
ပါးနပ်သော ဝံပုလွေဖြူဘုရင် ကလီစာများကို သုတ်ယူ၍ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လဲ့ချန်က မျက်မှောင် အပြင်းအထန် ကြုတ်လိုက်သည်။ နောက်မှ လိုက်ရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အဘိုးလင်က သူ၏ ပခုံးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိကိုင်ထားလိုက်ပြီး အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“အလောမကြီးနဲ့... ရမ်းပြီး မလိုက်နဲ့...”
လဲ့ချန်က သူ၏ အမှားကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ ကသိကအောက် ဖြစ်မှုကို ဖိနှိပ်ထားရန် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အစီအစဉ်ကြီး ပျက်စီးသွားတော့မလို့... အဘိုးလင်က တကယ့်ကို တည်ငြိမ်တာပဲ...”
ပါးစပ်က ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များကမူ ဝံပုလွေဖြူဘုရင် ပျောက်ကွယ်သွားသော အရိပ်အယောင်များဆီမှ ဖယ်ခွာမသွားသေးပေ။
အဘိုးလင်က ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဆေးတံကို မီးညှိလိုက်၏။
“အဲ့သားရဲက လူတွေထက်တောင် ပိုပြီး သတိဝီရိယ ရှိတယ်... မင်းခြေထောက်အောက်ကနေ အသံ နည်းနည်းလေး ထွက်သွားတာနဲ့ တစ်သက်လုံး ဒီနေရာကို ပြန်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းက တောင်ပေါ်မှာ နေဖူးတာမှ မဟုတ်တာ... ယုန်ကို ထိုင်စောင့်ဖမ်းတဲ့ ယုတ္တိကို မင်း နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး...”
လဲ့ချန်၏ အကြည့်များက အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွား၏။
*ငါက ခြေရာခံတဲ့ အလုပ်ကို မလုပ်ဖူးဘူး ဟုတ်လား…*
အတိတ်ဘဝတုန်းက တောတွင်း အမဲလိုက် သတ်ဖြတ်တဲ့ နေရာမှာ အချိန်တွေ အများကြီး ပေးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က သူက မုဆိုး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခု ဤဝံပုလွေဖြူဘုရင်က လွတ်ထွက်သွားတတ်သည့် အထူးတပ်ဖွဲ့ ပစ်မှတ် တစ်ခုလို ပြုမူနေ၏။ သူက ဤအတွေးများကို စိတ်ထဲတွင်သာ သိမ်းဆည်းထားလိုက်ပြီး ခေါင်းသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အဘိုးလင်... သားရဲက ထောင်ချောက်ထဲ မဝင်ဘူး... နောက်တစ်ဆင့် ဘာလုပ်မလဲ...”
“နောက်က လိုက်ရမှာပေါ့...”
အဘိုးလင်က ပါးစပ်ထဲတွင် ဆေးတံကို ကိုက်ထားပြီး မီးခိုးရောင် သန်းနေသော အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့များက အမှောင်ထုထဲတွင် လွင့်မျောနေ၏။
“ဒါပေမဲ့ အရမ်း အနီးကပ်လိုက်လို့ မရဘူး... ဒီရှေးဟောင်းလမ်းက ဝံပုလွေတွေက သာမန် တောင်ပေါ် ဝံပုလွေတွေထက် အများကြီး ပိုပြီး ကြမ်းကြုတ်တယ်... တချို့က သူတို့ကို ဝိညာဉ်တွေနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တယ်လို့တောင် ပြောကြတယ်... သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ လူတွေကို စားတာ ဒါမှမဟုတ် လူတွေဆီကနေ ထွက်ပြေးတာတွေ လုပ်ခဲ့ကြလို့ လူတွေကတောင် သူတို့ကို ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုလို သတ်မှတ်လာကြတာ... ဒါ့အပြင် ဒီတောအုပ်ထဲမှာ မင်းကိုယ်တိုင် ကြည့်ကြည့်...”
ကျွတ်... သူက သစ်ကိုင်းခြောက် တစ်ချောင်းကို နင်းချိုးလိုက်ပြီး ဆေးတံကို မြေကြီးထဲ ထိုးဖိ၍ ငြိမ်းသတ်လိုက်သည်။
“သူ့ရဲ့ ဉာဏ်ကောင်းမှုနဲ့ဆိုရင် ဒုတိယအကြိမ် အမှားလုပ်ဖို့ဆိုတာ ရှားတယ်...”
လဲ့ချန်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး ခါးကို ကိုင်းကာ အမှောင်ထုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။ ထိုသူနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နောက် တစ်ယောက် လိုက်၍ ဝံပုလွေဖြူဘုရင်၏ ခြေရာခံနောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လိုက်ပါသွားကြသည်။ အဘိုးလင်က ပေါ့ပါးသေးငယ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားရာ သူ၏ ဦးထုပ်က လှုပ်ရှားမှု မရှိသလောက်ပင်။ လဲ့ချန်က အနောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး တည်ငြိမ်နေပုံ ပေါ်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ထောင်ချောက် ယန္တရားများ၏ အလုပ်လုပ်နိုင်မည့် အမှတ်များကို အကြိမ်ကြိမ် တွက်ချက်နေသည်။
အဘိုးလင်က သူ၏ ဆေးလိပ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ရှေ့ရှိ ခြေရာများအပေါ်သို့သာ အာရုံစိုက်ထား၏။
“ကောင်လေး... အဲ့ဝံပုလွေဖြူတွေက မြေရှင်ပဒေသရာဇ်တွေ ကြီးစိုးပြီး လူနေကျဲပါးတဲ့ အချိန်တုန်းက ဒီတောင်ပေါ်မှာ အတွေ့ရများတယ်... လူစားတဲ့ အကောင်တွေလည်း အများကြီး ရှိသလို တောင်ပေါ် ဝံပုလွေတွေလည်း အများကြီးပဲ...”
သူ၏ အသံက လေပြေလေးတစ်ခုကဲ့သို့ တိုးညှင်းနေသည်။
“နောက်ပိုင်းကျတော့ သူတို့ကို မျိုးတုံးလုနီးပါး သတ်ပစ်ခဲ့ကြတယ်... ဒီမြောက်ဘက် တောင်တန်းတွေရဲ့ ချောင်ကျကျ နေရာတွေမှာပဲ အသိုက် အနည်းငယ် ကျန်တော့တာ...”
အခြေအနေက အတော်လေး ရှုပ်ထွေးလာသည်။ ဝံပုလွေဖြူဘုရင်၏ ခြေလှမ်းများက ပို၍ သွက်လက်လာပြီး တောင်နက်ပိုင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားနေ၏။ နှစ်ဖက်စလုံးရှိ ထူထပ်သော ချုံပုတ်များက အမြင်အာရုံကို လုံးဝနီးပါး ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ရံဖန်ရံခါ ခြေထောက်အောက်မှ သစ်ကိုင်းခြောက် တစ်ချောင်းကို နင်းမိသွားသောအခါ လဲ့ချန်မှာ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် အံကြိတ်လိုက်မိသည်။
လဲ့ချန်ကို ပို၍ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်မှာ အဘိုးလင်၏ ခေတ်ဟောင်း ခြေရာခံ နည်းစနစ်ပင် ဖြစ်သည်။
*အကယ်၍ ငါ့လက်ထဲမှာ အပူရောင်ခြည် ကိရိယာသာရှိနေရင် ဒါက ပြဿနာတောင် မဟုတ်ဘူး…*ဟု သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။ သို့သော်လည်း ဤနေရာတွင် ကိရိယာများ ထားလိုက်ဦး၊ ကောင်းမွန်သော အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်း တစ်လက်ပင် မရှိပေ။ ဤလခြမ်း၏ အေးစက်စက် အလင်းရောင်ကိုသာ အားကိုးပြီး မိုးလင်းသည်အထိ တကယ်ပဲ ခြေရာခံနေရတော့မည်လား။
“နေဦး...”
အဘိုးလင်က ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လည်ချောင်းထဲမှ တီးတိုး ရေရွတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
“အဲ့သားရဲက နောက်ထပ် ထောင်ချောက်ထဲကို ဝင်တော့မယ်...”
အခန်း (၁၁၈) ဝံပုလွေဖြူဘုရင်ကို အနိုင်ယူခြင်း
အဘိုးလင်က အသံကို နှိမ့်၍ တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်လေး... အဲဒါကို မြင်လား... ရှေ့က သစ်ကိုင်းတွေ ဝိုင်းနေတဲ့ နေရာမှာလေ... တိရစ္ဆာန်ထောင်ချောက်ကြိုးက အဲဒီနေရာမှာ ချိတ်ထားတာ..."
လဲ့ချန်က သူ၏ လက်ညှိုးရာအတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သစ်ကိုင်းအချို့ကြားတွင် ခပ်ရေးရေး ရစ်ပတ်ထားသော ကြိုးအပါးလေး တစ်ချောင်းကို တကယ်ပင် မြင်လိုက်ရ၏။
ထိုကြိုးက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ခေါက်အရောင်နှင့် လုံးဝနီးပါး တူညီနေသဖြင့် သေချာဂရုတစိုက် မကြည့်ပါက သတိပြုမိမည် မဟုတ်ပေ။
ဘေးဘက်သို့ အနည်းငယ် လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ မည်သည့် ငါးစာမျှ ချထားခြင်း မရှိသကဲ့သို့ မြေပြင်ကို တမင်တကာ ရှင်းလင်း၍ ပြန့်ပြူးအောင် လုပ်ထားသည်။
"ဒါက လှည့်စားထားတဲ့အရာပဲ အဘိုးလင်..."
လဲ့ချန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် နောက်ပြောင်၍ မှတ်ချက်ချလိုက်၏။
သူက အဘိုးလင်၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို မယုံကြည်ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ထောင်ချောက်က အနည်းငယ် ရိုးရှင်းလွန်းနေသည်ဟု ထင်ရသည်။
"ကောင်စုတ်လေး..."
အဘိုးလင်က သူ့ကို ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာဖြင့် စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက ဘာသိလို့လဲ... ဒါက ငါတို့ တောစောင့်အိုကြီးရဲ့ ရိုးရာ နည်းလမ်းပဲ... မင်း မြင်အောင် မကြည့်တတ်လောက်အောင် အနေတာကပဲ တကယ်တော့ ကောင်းတဲ့အချက်ပဲ..."
"ငါတို့က ဒီသားရဲရဲ့ ပါးနပ်မှုကို သတိထားပြီး အလစ်အငိုက် ဖမ်းနိုင်ဖို့အတွက် ငါးစာ လုံးဝ မသုံးဘဲ တမင်သက်သက် လုပ်ထားတာ..."
လဲ့ချန်က အဘိုးလင်၏ အလေးအနက်ထားပြီး သိပ္ပံနည်းကျ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ရယ်မောဖွယ် ကောင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။
ဤအဘိုးအိုထံမှ ပုပ်အက်အက် ဆေးလိပ်နံ့များ ထွက်နေသော်လည်း သူ၏ စကားပြောဟန်က အမြဲတမ်း ပညာပေး အသံလွှင့်ချက် လေသံမျိုး ပါဝင်နေပြီး သူ့ကို ဆရာအိုကြီးတစ်ယောက်လို အသွင်အပြင်မျိုး ရစေသည်။
သို့သော်လည်း ဤစခန်းချည်းသက်သက် မဟာဗျူဟာက တကယ့်ကို အလွန် ပါးနပ်လှကြောင်း သူ ဝန်ခံရပေမည်။
သူက သံသယများကို ယာယီ ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ... သူ အထဲကို တိုးဝင်ဖို့ ကြိုးစားမလားဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့..."
သူ စကားပြော၍ မဆုံးမီမှာပင် အဘိုးလင်က တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြသည့်အနေဖြင့် ရုတ်တရက် လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။
ထိုနှစ်ယောက်က အသက်ကို အောင့်ထားပြီး သူတို့ရှေ့ရှိ အေးစက်စက် အလင်းရောင်များ ခပ်ရေးရေး တောက်ပနေသော ကြိုးကွင်းဆီသို့ မျက်လုံးများကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ဝံပုလွေဖြူဘုရင်က ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။
၎င်းက ထူထပ်သော ချုံပုတ်များကြားမှ ချောင်းကြည့်လိုက်၏။
ထိုနက်ရှိုင်းသော ဝံပုလွေ မျက်လုံးများက ညအမှောင်ထဲတွင် အေးစက်စက် အလင်းရောင်များ တောက်ပနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုနေသည်။
၎င်းက ထူးထူးခြားခြား သတိထားနေပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းကို အလွန်ပေါ့ပါးစွာ လှမ်းနေကာ ၎င်း၏ အမြီးကပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ကိုင်းများနှင့် သစ်ရွက်များကို ထိမိ၍ အသံ အနည်းငယ် ထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား ဟန်ချက်ကို အဆက်မပြတ် ထိန်းသိမ်းနေ၏။
"ကျွတ်ကျွတ်... ဒီသားရဲက တော်တော်လေး သတိဝီရိယ ရှိတာပဲ..."
လဲ့ချန်က မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ စကားပြောနေသည့်အလား အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။
"သူက ငါ တွေ့ဖူးသမျှ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေထက်တောင် ပိုပြီး ပါးနပ်သေးတယ်..."
အဘိုးလင်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုသာ ထွက်ပေါ်လာ၏။
နောက်ဆုံးတွင် ဝံပုလွေဖြူဘုရင်က ကွင်းပြင်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
၎င်းက အရင်ဆုံး ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လေထဲမှ အနံ့ခံရန် နှာခေါင်းကို မော့လိုက်၏။
ထို့နောက် ၎င်းက တစ်စုံတစ်ခုကို စမ်းသပ်နေသည့်အလား တိရစ္ဆာန်ထောင်ချောက် ကြိုးကွင်းပတ်လည်တွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေတော့သည်။
"ပါးနပ်လိုက်တာ..."
လဲ့ချန်က သူ့ဘာသာ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကမူ ထက်မြက်နေဆဲပင်။
ဤအချိန်တွင် အလျင်စလို မလှုပ်ရှားသင့်ပေ။ သည်းခံ၍ ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းနေရန်သာ ရှိသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင် ဝံပုလွေဖြူဘုရင်က နောက်ဆုံး၌ ရပ်တန့်သွားပြီး ၎င်း၏ ရှေ့လက်ဖဝါးများဖြင့် နေရာလွတ်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ခြေချလိုက်၏။ ၎င်းကိုယ်တိုင်အတွက် ခြေချစရာနေရာကို စမ်းသပ်နေသည့်အလား ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန် နှေးကွေးနေသည်။
ထိုအခိုက်၌ပင်... ရုတ်တရက် ရွှီး ခနဲ အသံနှင့်အတူ တိရစ္ဆာန်ထောင်ချောက် ကြိုးကွင်းက ပြင်းထန်စွာ တင်းကြပ်သွားပြီး ယခင်က ဗလာဖြစ်နေသော မြေပြင်မှနေ၍ ကျယ်ပြန့်သော ကျော့ကွင်းတစ်ခုက ချက်ချင်းပင် အပေါ်သို့ ဆွဲတင်ခံလိုက်ရသည်။
ကြိုတင် မပြင်ဆင်ထားသော ဝံပုလွေဖြူဘုရင်မှာ အလစ်အငိုက် မိသွားပြီး ၎င်း၏ နောက်ခြေထောက်က ထောင်ချောက်ထဲတွင် ညပ်သွားကာ လေထဲတွင် မြင့်မားစွာ တွဲလောင်း ချိတ်ဆွဲခံလိုက်ရတော့၏။
"ဖမ်းမိပြီ..."
အဘိုးလင်က တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဂုဏ်ယူသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။
သို့သော်လည်း လဲ့ချန်က မျက်မှောင်ကို အပြင်းအထန် ကြုတ်လိုက်၏။
"အစောင့်အရှောက်ကို မလျှော့လိုက်နဲ့ဦး... ဒီကောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ရတာ ကိုင်တွယ်ရ သိပ်လွယ်မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး..."
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဝံပုလွေဖြူဘုရင်က ထိတ်လန့်တကြား ရုန်းကန်မနေဘဲ လေထဲတွင် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလျင်အမြန် လိမ်လိုက်ပြီး ကြိုးကို ၎င်း၏ ထက်မြက်သော အစွယ်များဖြင့် ကိုက်ဖြတ်လိုက်တော့သည်။
"ဖျက်..."
ကြိုးက ပြတ်ထွက်သွားပြီး ဝံပုလွေဖြူဘုရင်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပြန်ကျလာ၏။
မြေပြင်သို့ ကျရောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းက ခြေလေးဖက်စလုံးဖြင့် ထောက်၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခါလိုက်ကာ မည်သည့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာမျှ မရရှိဘဲ ပြန်လည်မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
"ကျွတ်... ဒီသားရဲက စက်ရုပ်လက်တံများ တပ်ဆင်ထားတာလား... အရမ်း လွယ်လွယ်ကူကူပဲ ပြန်ထနိုင်တာပဲ..."
လဲ့ချန်က လည်ချောင်းထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိပြီးနောက် သူ၏ လက်ထဲရှိ အမဲလိုက်သေနတ်ကို အလျင်အမြန် မြှောက်လိုက်၏။
"ဘာစောင့်နေတာလဲ... ပစ်လေ..."
အဘိုးလင်က ဘေးမှနေ၍ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဒိုင်း..."
သေနတ်သံတစ်ချက်က ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်ပြီး ဝံပုလွေဖြူဘုရင်က မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ ၎င်း၏ ပခုံးနှင့် လည်ပင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြက်ခြောက်များကို အနီရောင်အဖြစ် ဆိုးသွင်းလိုက်၏။
၎င်းက သတိ လုံးဝ လွတ်မသွားသေးဘဲ မတ်တတ်ရပ်ရန် ရုန်းကန်နေသေးသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အရာအားလုံးက အချည်းနှီး ဖြစ်သွားပြီး ၎င်း၏ ဧရာမ ခေါင်းကြီးက မြေပြင်ပေါ်သို့ အကြီးအကျယ် ကျဆင်းသွားတော့သည်။
လဲ့ချန်က အမဲလိုက်သေနတ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်ကာ အဘိုးလင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
"ပြီးသွားပြီ..."
"ကောင်လေး... မင်း တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ..."
အဘိုးလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သက်သာရာရသွားသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း သူ၏ လေသံတွင် နာကြည်းမှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေဆဲပင်။
ထောင်ချောက်က ဝံပုလွေကို လုံးလုံးလျားလျား မဖမ်းနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် သူ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေကြောင်း ရှင်းလင်းနေ၏။
"ဒါပေမဲ့ ဒီအကောင်က သာမန်ဝံပုလွေတော့ မဟုတ်ဘူး..."
လဲ့ချန်က ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ဝံပုလွေဖြူဘုရင်၏ အသေကောင်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
"ဦးခေါင်းခွံရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်နဲ့ ခြေထောက်အရိုးတွေရဲ့ အချိုးအစားအရ ကြည့်ရင် သူက ကြီးမားပြီး သန်စွမ်းတယ်... ပြီးတော့ ပြေးတဲ့အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ပေါက်ကွဲအားနဲ့ သွက်လက်မှုက သာမန် တောင်ပေါ် ဝံပုလွေတွေထက် အများကြီး သာလွန်တယ်..."
"မင်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို ပြောဖို့ တကယ့်ကို တော်တာပဲ... ဒါက အသက်ရှင်ပြီး အသက်ရှူနေတဲ့ ရှေးဟောင်းဝံပုလွေတစ်ကောင်မဟုတ်လို့ ဘာလဲ..."
အဘိုးလင်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။
"မြန်မြန် အလုပ်လုပ်စမ်းပါ... အချိန်ဆွဲမနေနဲ့..."
လဲ့ချန်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဝံပုလွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကန်လိုက်သည်။
"ဒီတစ်ခေါက် ခရီးက ငါ့ကို အရှုံးပေးလုမတတ် ဖြစ်သွားစေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."
သူ စကားပြော၍ မဆုံးမီမှာပင် အနီးနားရှိ တောအုပ်ထဲမှ ချုံပုတ်များဆီမှ ခပ်ရေးရေး တရွှီရွှီမြည်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ တစ်စုံတစ်ခု ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေသည့်အလားပင်။
လဲ့ချန်နှင့် အဘိုးလင်တို့က အသက်ကို အောင့်ထားပြီး သေချာစွာ နားထောင်လိုက်ကြသည်။
သေချာပေါက်ပင်... ပို၍ ဝေးကွာသော တောအုပ်ဆီမှ အသံနိမ့်နိမ့် ညည်းညူသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြီးမားသော တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်က အလျင်အမြန် ရွေ့လျားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။
"ဒီသားရဲမှာ အဖော်တွေ ရှိပုံရတယ်..."
အဘိုးလင်က အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်ရာ သူ၏ လေသံတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။
"ငါတို့ အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားလိုက်လို့ တော်သေးတာပေါ့... မဟုတ်ရင် ဝိုင်းခံရတော့မှာပဲ..."
"ဒီသားရဲတွေက တွေးထားတာထက် ပိုပြီး ပါးနပ်ကြတယ်..."
လဲ့ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဝံပုလွေဖြူဘုရင်ကို ကန်လိုက်၏။
"ဒီအကောင်က ငတ်မွတ်နေလောက်ပြီ... ဒါကြောင့် တောင်ပေါ်က ဆင်းပြီး လူတွေကို ဒုက္ခပေးဖို့ သတ္တိ အရမ်းကောင်းလာတာ နေမှာပါ..."
"ဟုတ်တယ်... ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ရွာမှာ ကစဉ့်ကလျားဖြစ်နေပြီး ညဘက်ဆို ဘယ်သူမှ အပြင်မထွက်ရဲကြဘူးလေ..."
အဘိုးလင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"အခုတော့ ငါတို့ နောက်ဆုံးမှာ ကောင်းကောင်း အိပ်နိုင်ပြီပေါ့..."
လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခါးကို ကိုင်းကာ ဝံပုလွေဖြူဘုရင်၏ နောက်ခြေထောက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။
"ပြန်သွားပြီး ဒီအန္တရာယ်ကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီဆိုတာ အားလုံးကို ပြောပြကြရအောင်..."
သူတို့နှစ်ယောက်က ဧရာမ ဝံပုလွေ အသေကောင်ကြီးကို သယ်ဆောင်၍ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။
အရုဏ်တက်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ရွာအဝင်ဝတွင် လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ်က စုရုံးနေကြပြီ ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်စီတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာများ ရှိနေကြ၏။
လဲ့ချန်နှင့် အဘိုးလင်တို့က ဝံပုလွေဖြူဘုရင်ကို သယ်ဆောင်၍ ပြန်လာသောအခါ လူအုပ်ကြီးထံမှ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။
"သတ်လိုက်ပြီ... သတ်လိုက်ပြီ..."
"အခုတော့ အရာအားလုံးက နောက်ဆုံးမှာ အေးချမ်းသွားပြီ..."
"ကောင်းလိုက်တာ လဲ့ချန်ရာ..."
ရွာသားများက အချင်းချင်း စကားပြောဆိုနေကြ၏။
ရွာကို ရက်အနည်းငယ်ကြာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သဖြင့် တောင်ပေါ်ရွာလေးကို အကြောက်တရားဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားစေခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် ထိုအကြောက်တရားများက နောက်ဆုံး၌ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်၏။
လဲ့ကျီမင်က ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး လဲ့ချန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"ကောင်းလိုက်တဲ့ ကောင်လေး... မင်းက ငါတို့ရွာကို တကယ်ပဲ ဂုဏ်တက်စေတာပဲ... အဲ့ဝံပုလွေဖြူဘုရင်က ငါတို့ရွာကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒုက္ခပေးနေခဲ့တာ... မင်းရဲ့ ပစ်ချက်က ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခုကို နောက်ဆုံးမှာ ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီပဲ..."
လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။
“အကုန်လုံးက အဘိုးလင်ရဲ့ ကျေးဇူးတွေပါ... သူက ထောင်ချောက်ကို ဆင်ထားခဲ့တာ... ကျွန်တော်က သေနတ်တစ်ချက် ပစ်ပြီး အဆုံးသတ်ပေးလိုက်ရုံပါပဲ..."
အဘိုးလင်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“နှိမ့်ချမနေပါနဲ့... မင်းသာ ဉာဏ်မမြန်ရင် အဲ့သားရဲက ထွက်ပြေးသွားတာ ကြာလောက်ပြီ..."
"ဒီဝံပုလွေက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတာ... ငါ့ရဲ့ အမဲလိုက်ကြိုးက သာမန်အားဖြင့် တောရိုင်း တိရစ္ဆာန်တွေ လွတ်မြောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေမယ့် သူကတော့ နှစ်ချက်တည်း ကိုက်ပြီး ဖြတ်လိုက်တာပဲ..."