အခန်း (၂၄၇-၂၄၈)

​

အပိုင်း ၂၄၇

တကယ်တော့ လင်းဖန် စဉ်းစားထားတာက သူပြောလိုက်သလောက်လေးတင် မဟုတ်ချေ။

​သူက အိမ်ထဲမှာပဲ အနေများတဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တစ်ခါတလေ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှာပဲ အချိန်ကုန်နေတတ်ပေမဲ့ အပြင်လောကရဲ့ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကိုတော့ အကုန်အစင် သိရှိနေသူပါ။

၂၁ ရာစု ရောက်လာတာနဲ့အမျှ အင်တာနက်က အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်လာပြီး ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက ဘောလုံးပွဲတွေကို အွန်လိုင်းကနေ တိုက်ရိုက်ကြည့်ရှုနိုင်လာတဲ့အတွက် လူအများအပြားရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိနေတာဖြစ်သည်။

​ဘောလုံးလောကဆိုတာ ငွေပုံအောသုံးရတဲ့ ဂိမ်းတစ်ခုပါပဲ။ ကမ္ဘာပေါ်က ဘောလုံးကလပ် ၉၅ ရာခိုင်နှုန်းဟာ အရှုံးပေါ်နေတတ်ပြီး မျိုးဆက်သစ် လူငယ်သင်တန်းကျောင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး ရလဒ်ကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင်တော့ ငွေရနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လင်းဖန်လို လူမျိုးကတော့ ရလဒ်ကိုပဲ ကြည့်မှာပါ။ ဘရာဇီးအသင်းလိုမျိုး သရုပ်ဆောင်ကောင်းတဲ့ အသင်းတွေတောင် ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်းမှာ ရပ်တည်နိုင်သေးရင် သူဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ။

​တရုတ်ဘောလုံးလောကဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီဆိုပေမဲ့ လင်းဖန်အမြင်မှာတော့ အခုမှ စတင်ရဦးမှာပါ။ ဒီအဆင့်မှာ ရလဒ်ကောင်းချင်ရင် ငွေအမြောက်အမြားသုံးပြီး တော်တဲ့ကစားသမားတွေ ဝယ်ရမယ်၊ အသင်းရဲ့ အင်အားကို အမြန်ဆုံး တောင့်တင်းအောင် လုပ်ရပါမယ်။

အသင်းအောင်မြင်သွားရင် ရရှိလာမယ့် အမှတ်တံဆိပ် တန်ဖိုးက တွက်ချက်လို့မရနိုင်အောင် ကြီးမားပါတယ်။

​"လင်းဖန်... မင်းက ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ ကစားမှာလဲ"

​ဝမ်ချောင်နဲ့ ချင်လင်းတို့ကတော့ အခုထိ သဘောမတူနိုင်သေး။ ပြည်တွင်းဘောလုံးလောကက အတော်လေး အဂတိလိုက်စားမှုတွေနဲ့ မသန့်ရှင်းဘူးလို့ သူတို့ ယူဆနေကြတုန်းပါ။

​"ရိုးရိုးလေးပဲ၊ ပိုက်ဆံနဲ့ ပစ်ပေါက်လိုက်ရင် ကောင်းကင်ကြီးက ကြည်လင်သွားလိမ့်မယ်။"

လင်းဖန်က ပြုံးမနေဘဲ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်တယ် "မန်ယူနိုက်တက်က ဗြိတိန်အသင်းဖြစ်ပေမဲ့ ငါတို့ အပိုင်ဝယ်လိုက်ရင်တော့ အချုပ်အခြာအာဏာက ပြောင်းသွားပြီ။ လုံထန်မှာ ပြည်ပဌာနခွဲ ၄ ခုရှိတယ်၊ ဥရောပဌာနခွဲအောက်မှာ ဒီအသင်းကို ထားလိုက်ရင် ဘယ်သူမှ ဘာမှပြောမှာမဟုတ်ဘူး။"

​"အခု ရာသီက ကုန်တော့မယ်၊ နောက်ရာသီက နောက်နှစ်အစမှ ဆိုတော့ အခုက စတင်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ။ ငါ မင်းတို့ဆီက အကူအညီတစ်ခု လိုချင်တယ်၊ အဲဒါက မန်ယူနိုက်တက်ရဲ့ ရှယ်ယာအားလုံးကို ရအောင်ယူပေးဖို့ပဲ။ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း အပိုင်ဝယ်မှာ။ ဒီကလပ်ကို လုံထန်ရဲ့ ကလပ်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းပစ်မယ်။"

​"ရတာပေါ့။" ဝမ်ချောင်နဲ့ ချင်လင်းတို့က ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

​"ဒါပေမဲ့ ရှယ်ယာအားလုံးကို ဝယ်မယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့က ဈေးအများကြီး ပိုခေါ်လိမ့်မယ်နော်။" ချင်လင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောပါတယ်။ ဂလေဇာမိသားစုက အသင်းတစ်ခုလုံးကို ရောင်းဖို့ထက် ရှယ်ယာအချို့ရောင်းပြီး သူတို့မိသားစု လုပ်ငန်းတွေကို ပြန်လည် နိုးထချင်နေတာပါ။

​"ဂလေဇာက မန်ယူနိုက်တက်ကို အရင်လို မန်ယူနိုက်တက်လို့ ထင်နေတုန်းလား" လင်းဖန်က အထင်သေးတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ ယွမ် ၄ ဘီလျံ (ယွမ် သန်း ၄,၀၀၀) ပေးမယ်၊ ဒါက အမြင့်ဆုံးဈေးပဲ။ အဲဒီထက် ပိုလိုချင်ရင်တော့ မရဘူး။ ဒီလောက် ပိုက်ဆံနဲ့ တခြားအသင်းကောင်းကောင်းတွေ အများကြီး ဝယ်လို့ရတယ်။"

​"ဒါနဲ့... ငါ မင်းတို့ကို နောက်ထပ် အကူအညီတစ်ခု တောင်းချင်သေးတယ်၊ အဲဒါက ယန်ကျန်း (ပေကျင်း) နဲ့ ရှန်ဟိုင်းမှာ မြေကွက်နှစ်ကွက် ဝယ်ပေးဖို့ပဲ။"

​တရုတ်နိုင်ငံမှာ ဘောလုံးကွင်းတွေက များသောအားဖြင့် အစိုးရဆီက ငှားရတာဖြစ်လို့ လက်မှတ်ဝင်ငွေတွေကို ခွဲပေးရတာ၊ ငှားရမ်းခ ပေးရတာတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်လွန်းသည်။

ဗြိတိန်မှာတော့ ကွင်းတွေက ကလပ်အပိုင် ဖြစ်တဲ့အတွက် ဝင်ငွေအကုန်လုံး ကလပ်ကသာ ကပေသည်။ လင်းဖန်က မန်ယူနိုက်တက်ကို ဝယ်တာဟာ ကမ္ဘာ့ဖလားအတွက်တင် မဟုတ်ဘဲ တရုတ်နိုင်ငံအတွက် ထိပ်တန်းအသင်းတစ်သင်း ပေါ်ထွက်လာစေဖို့လည်း ရည်ရွယ်ထားတာပါ။

​"ဟာ... မင်းကတော့ ကစားလေ ပိုကြီးလေပဲ။" ချင်လင်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

​ပေကျင်းနဲ့ ရှန်ဟိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်အားကစားကွင်းတွေ ဆောက်မယ်ဆိုရင် လုံထန်ရုံးချုပ်ရှိတဲ့ ရှန်းချန်နဲ့ ကျင်းလင် ကွင်းတွေပါပေါင်းရင် အားကစားကွင်းကြီး ၄ ခု ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။

ကုန်ကျစရိတ်က မသေးပေမဲ့ ပေကျင်းနဲ့ ရှန်ဟိုင်းမှာ မြေရဖို့ကတော့ အဆက်အသွယ်တွေ အများကြီး သုံးရမည်ဖြစ်သည်။

​"အသင်းကို ဝယ်ပြီးရင် ငါက ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း ပိုင်မယ်၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်က ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းစီ ပိုင်မယ်။" လင်းဖန်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပေကျင်းနဲ့ ရှန်ဟိုင်းက အသင်းသစ်ရဲ့ စတင်ရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ငါတို့ လူငယ်သင်တန်းကျောင်းတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး အာရှဘောလုံးလောကကို စိုးမိုးမယ်၊ ပြီးရင် ကမ္ဘာ့ဘောလုံးလောကကို အုပ်စိုးရမယ်။"

​သူပြောတာ မမှားပေ။ ပေကျင်းက နိုင်ငံရေးဗဟို၊ ရှန်ဟိုင်းက စီးပွားရေးဗဟို၊ ကျင်းလင်က ရှေးဟောင်းမြို့တော်၊ ရှန်းချန်ကတော့ အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်နေတဲ့ မြို့ကြီးပါ။

မန်ယူနိုက်တက်သာ ရှန်းချန်မှာ အခြေစိုက်လိုက်ရင် ပရိသတ်အခြေခံက ချက်ချင်း တိုးလာမှာဖြစ်ပြီး လက်မှတ်ရောင်းရုံနဲ့တင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေက အမြန်ဆုံး ပြန်ကျေနိုင်မှာ ဖြစ်သည်။

..........................................................

​

အပိုင်း ၂၄၈

"လင်းဖန်... မင်းသာ ဒီအတိုင်း ဆက်ကစားမယ်ဆိုရင်တော့ ယွမ်ဘီလျံ ၁၀ ကျော်ရုံနဲ့တင် လောက်မှာမဟုတ်ဘူးနော်။"

​ဝမ်ချောင်နဲ့ ချင်လင်းတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ ဒီလိုမှန်းသိရင် လင်းဖန်ကို ဒီအကြောင်း လာမပြောမိတာ ပိုကောင်းမယ်လို့တောင် တွေးမိသွားကြသည်။

ရှယ်ယာဝယ်ဖို့က ဒုတိယကိစ္စ၊ ပေကျင်း၊ ရှန်ဟိုင်း၊ ရှန်းချန်နဲ့ ကျင်းလင်မြို့ကြီး ၄ မြို့မှာ အားကစားကွင်းကြီးတွေ တစ်ပြိုင်တည်း တည်ဆောက်မယ်ဆိုတာက အနည်းဆုံး ယွမ်ဘီလျံဆယ်ချီ ကုန်ကျမယ့် အလုပ်ပါ။

​လူငယ်သင်တန်းကျောင်းတွေ၊ အသင်းဖွဲ့စည်းပုံတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ ဖွင့်ရမှာကလည်း မနည်းမနောပါပဲ။ ဘောလုံးကလပ်ဆိုတာကလည်း အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်တဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမျိုး မဟုတ်တာကြောင့် ကစားသမားတွေ အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ အသစ်တွေနဲ့ အစားထိုးဖို့ အင်အားစိုက်ထုတ်ရဦးမှာပါ။

လင်းဖန်ကိုယ်တိုင် အားလုံးကို မလုပ်နိုင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်ပဲ အမောဆို့ရတော့မှာပါ။

​"ယွမ်ဘီလျံ ၁၀ လား" လင်းဖန်က အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါက တရုတ်ပြည်ရဲ့ ဘောလုံးလောကအတွက် အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁၀ ဘီလျံ (ယွမ် ၆၀ ဘီလျံကျော်) ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ပြင်ထားတာ။ ပေကျင်း၊ ရှန်ဟိုင်း၊ ရှန်းချန်နဲ့ ကျင်းလင်မြို့တွေကို အခြေပြုပြီး တစ်နိုင်ငံလုံးက ဘောလုံးလုပ်ငန်းစုကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာစေရမယ်။"

​"နောင်မှာ ငါတို့ကိုယ်ပိုင် ဘောလုံးပွဲစဉ်တွေ ကျင်းပမယ်၊ CBA (ဘတ်စကက်ဘောလိဂ်) မော်ဒယ်မျိုးနဲ့ ကမ္ဘာကို ထိုးဖောက်မယ်။"

​"တောက်!ယ ဒေါ်လာ ၁၀ ဘီလျံတောင်လား"

ဝမ်ချောင်နဲ့ ချင်လင်းတို့ မျက်လုံးတွေ ပြူးထွက်ကုန်သည်။ ဒါက Dynasty Cinema ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အတော်များများနဲ့ ညီမျှနေတာပဲလေ။

​"ကစားပြီဆိုမှတော့ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်ရမှာပေါ့။ ဟန်ဒါအသင်းတောင် ဘောလုံးလောကမှာ နာမည်ကြီးနေတာ၊ ငါတို့ လုံထန်က နောက်ကျကျန်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။"

လင်းဖန်က လေးနက်စွာ ဆက်ပြောသည်။

"ပေကျင်း၊ ရှန်ဟိုင်းနဲ့ ရှန်းချန်က ကွင်းတွေက အာရှမှာ အဆင့်မြင့်ဆုံး ဖြစ်ရမယ်။"

​"ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ကျင်းလင်က အားကစားကွင်းကိုတော့ ကမ္ဘာ့အဆင့် ၁၀ ထဲဝင်တဲ့ အဆင့်မြင့်ဆုံး ကွင်းကြီးဖြစ်အောင် ဆောက်မယ်။"

​တကယ်တော့ တရုတ်ပြည်ရဲ့ အားကစားကွင်းတွေက ဥရောပ၊ ဂျပန်နဲ့ ကိုရီးယားကွင်းတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အများကြီး နောက်ကျနေပါသေးသည်။ ပရိသတ်ဝင်ဆံ့မှုထက် မြက်ခင်းပြင်စံနှုန်းက အဓိကပင်။ တရုတ်ပြည်က ကွင်းတွေက မြက်ခင်းပြင်ထက် မြက်တောနဲ့ ပိုတူနေပြီး မိုးရွာရင် ဗွက်အိုင်တွေ ဖြစ်ကုန်တတ်သည်။ ဒါကြောင့်လည်း ကမ္ဘာ့ဖလားလို ပွဲကြီးပွဲကောင်းတွေ မကျင်းပနိုင်တာပါ။

​လက်ရှိ ဥရောပဘောလုံးအဖွဲ့ချုပ် (UEFA) က သတ်မှတ်ထားတဲ့ "ငါးဆင့်သတ်မှတ်ချက်" (5-star stadium) ဆိုတာက အလွန်မြင့်မားလေသည်။ ပရိသတ် ၅၀,၀၀၀ ကျော်ဆံ့ရမယ်၊ ခုံတိုင်းမှာ ကျောမှီပါရမယ်၊ အလင်းအမှောင် စံနှုန်းပြည့်ရမယ်၊ VIP ခန်း ၄၀၀ ကျော်ပါရမယ်၊ လေဆိပ်နဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အဆင်ပြေရမယ် စသဖြင့် အများကြီးပါ။

တရုတ်ပြည်မှာ ဒီအဆင့်ထိ မရှိသေးပေမဲ့ လင်းဖန်ကတော့ ပေကျင်း၊ ရှန်ဟိုင်းနဲ့ ရှန်းချန်မှာ ၅ ဆင့် (5-star) ကွင်းတွေ ဆောက်ပြီး ကျင်းလင်မှာတော့ ၆ ဆင့် (6-star) အဆင့်ရှိတဲ့ ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံးကွင်းကို ဆောက်ဖို့ ရည်မှန်းထားတာဖြစ်သည်။

​"အာရှမှာ ထိပ်တန်း ၃ ခုနဲ့ ကမ္ဘာ့အဆင့် ၁ ခုလား" ဝမ်ချောင်နဲ့ ချင်လင်းတို့ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ ဒါက စိတ်ကူးယဉ် အိမ်မက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။

"ဒီစံနှုန်းတွေအတိုင်း ဆောက်မယ်ဆိုရင် ဒေါ်လာ ၁၀ ဘီလျံတောင် လောက်ပါ့မလား" လို့ ဝမ်လျောင်က မေးလာသည်။

​"ယွမ် ၆၀ ဘီလျံဆိုရင် တရုတ်ပြည်မှာ လောက်ပါတယ်" လင်းဖန်က ခေါင်းခါရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ဥရောပမှာဆိုရင်တော့ ၅ ဆင့် ကွင်းတစ်ကွင်းကို ယွမ် ၃၀ ဘီလျံကျော် ကုန်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာက ကုန်ကြမ်းဈေးနဲ့ လုပ်အားခက ဥရောပထက် အများကြီး သက်သာတာပဲ။ ယွမ် ၁၀ ဘီလျံ (၁ ဘီလျံ = သန်း ၁,၀၀၀) ဆိုရင် ခမ်းနားတဲ့ ၅ ဆင့် ကွင်းတစ်ကွင်း ဆောက်လို့ ရပါတယ်။"

​ဝမ်ချောင်က နားလည်သွားဟန်နဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​"အစောပိုင်းအဆင့်မှာ ယွမ် ၆၀ ဘီလျံသုံးပြီး အားကစားကွင်း ၄ ခု အရင်ဆောက်မယ်။ လူငယ်သင်တန်းကျောင်းတွေအတွက် လိုအပ်တဲ့ ပိုက်ဆံကိုတော့ လုံထန်ကနေ ထုတ်ပေးမယ်။ နောက်နှစ်မှာ မန်ယူနိုက်တက်အသင်းက ချန်ပီယံလိဂ်မှာ နာမည်ကြီးလာလိမ့်မယ်။ သုံးနှစ်ကြာတဲ့အခါ တရုတ်ပြည်ရဲ့ ထိပ်တန်းအသင်း ၄ သင်းက ကမ္ဘာကို ထိုးဖောက်ရမယ်။" လင်းဖန်၏ မျက်လုံးများက စူးရှနေလေတော့သည်။

..............................................................