အခန်း (၇၇၈-၇၈၀)

အခန်း (၇၇၈) သားရဲများကို အသွင်ပြောင်းပြီး ဆန်းကြယ်သားရဲများကို ဝိညာဉ်ဆေးလုံးဖြင့် မွေးမြူခြင်း။ (၂)

သာမန်လူတစ်ယောက်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး သို့မဟုတ် သိုင်းဝိဇ္ဇာ သူတော်စင်တစ်ဦး ဖြစ်လာအောင် ကျင့်ကြံနိုင်သည့် အလားအလာ ရှိသည်။ ထို့အတူ တိရစ္ဆာန်များနှင့် တောရိုင်းသားရဲများသည်လည်း သီအိုရီအရ ဆန်းကြယ်သားရဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိရပေမည်။

မှန်ပါသည်…တောရိုင်းသားရဲတစ်ကောင်ကို ဆန်းကြယ်သားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ရန် စိတ်ကူးမှာ အလွန်ပင် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လှသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ တန်ဖိုးကြီးလှသော ရတနာများစွာမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားနိုင်ပြီး ၎င်းမှာ နွားကို ပန်းပင်ကျွေးနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ ထိုကဲ့သို့ အောင်မြင်ရန် မသေချာသော အလုပ်မျိုးတွင် အချိန်ကုန်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် စူးချန်ခုန်းတွင် နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါးနှင့် လိပ်အသက်ရှူကျင့်စဉ်ရှိနေသည်။ နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါးနှင့် လိပ်အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက သူသည် တောရိုင်းသားရဲများကို အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားစေနိုင်ပြီး သူတို့အတွင်းရှိ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိသော အသိဉာဏ်များကို နိုးထလာစေနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ဝိညာဉ်ဆေးဝါးများနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးအချို့ကို ထပ်မံဖြည့်စွက်ပေးလိုက်ပါက ဆန်းကျယ်သားရဲ အမြောက်အမြားကို မွေးမြူရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်တော့ပေ။

"စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု သူက ဆိုသည်။

စူးချန်ခုန်းမှာ တစ်ခုခုကို စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးပါက ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်ဆောင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ မဆိုင်းမတွပင် စူးချန်ခုန်းသည် ချမ်ရွေ့အား တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် ဖမ်းပေးရန် အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။ ချမ်ရွေ့မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော်လည်း များများစားစား မမေးမြန်းဘဲ ချက်ချင်းပင် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းတွင် သိုင်းပညာရှင်များ စားသုံးရန်အတွက် ဝက်၊ နွား၊ ကြက်နှင့် ဘဲ စသည့် တိရစ္ဆာန်များကို မွေးမြူထားလေ့ရှိသည်။

"အကြီးအကဲစူး၊ ဒီနွားက သင့်တော်ရဲ့လား။"

နတ်ပိုးချည်ဂူအတွင်းသို့ ချမ်ရွေ့သည် အဝါရောင် နွားအကြီးစားတစ်ကောင်ကို ထမ်းပိုးလာပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဤအဝါရောင်နွားမှာ အရွယ်အစား မသေးလှဘဲ ကျန်းမာသန်စွမ်းလှသည်။ ၎င်းမှာ ချမ်ရွေ့က အသေအချာ ရွေးချယ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်မှလွဲ၍ ၎င်းမှာ ထူးခြားမှုမရှိဘဲ သာမန်အဝါရောင်နွားတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ အောက်ချလိုက်တော့" စူးချန်ခုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ချမ်ရွေ့ကို အောက်ချခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချမ်ရွေ့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"ကြည့်ကြတာပေါ့... ဒီနွားဝါကြီးက အသွင်ပြောင်းလဲနိုင်မလားဆိုတာ" စူးချန်ခုန်းက တွေးတောရင်း သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုကို စတင်လိုက်သည်။

ဝုန်း

စာပေရနံ့ အိတ်ထဲမှ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိသော နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါးမှာ ပျံထွက်လာသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ၎င်းမှာ ပေသုံးဆယ်ကျော်အထိ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး နတ်ပိုးချည်ဂူအတွင်း မတ်မတ်ရပ်လျက် ရှိနေသည်။

နွားဝါကြီးက သိသိသာသာ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ပွင့်နေသော နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါးကို ကြည့်ကာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ တောရိုင်းသားရဲတစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤတံခါးကို ဖြတ်ကျော်ခြင်းက သူ့အတွက် ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိစေမည်ကို အာရုံခံမိနေပုံရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ပင်ကိုယ်သိစိတ်ကို လိုက်နာကာ နွားသည် နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

"ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း"

နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါးအတွင်း၌ နွားဝါကြီးသည် လမ်းလျှောက်နေစဉ် ရွှေရောင်စွမ်းအင်တန်းများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံသွားပြီး သူ၏ တည်ဆောက်ပုံကို အစဉ်မပြတ် မြှင့်တင်ပေးနေသည်။ နှစ်နာရီကျော် ကြာပြီးနောက်တွင်မှ ထိုနွားသည် နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါးအတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် နွားဝါကြီးမှာ အပြင်ပန်းအားဖြင့် များစွာ ထူးခြားမသွားသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမိုသက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည်ကို စူးချန်ခုန်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။ မူလက ပင်ကိုယ်စိတ်တစ်ခုတည်းဖြင့် လှုပ်ရှားနေသော ထုံထိုင်းမှိုင်းဝေသည့် အခြေအနေမှ ယခုအခါ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိသော အသိဉာဏ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စီးဆင်းမှု အနည်းငယ် ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"အခု သူ့ကို သာမန်အဆင့်ကနေ မူလနယ်ပယ်အဆင့် ဖြစ်အောင် ကူညီပေးရမယ်"

စူးချန်ခုန်းသည် အဝါရောင်နွားအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ၏ လက်ကို နွား၏ ဦးခေါင်းပေါ် တင်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဆန်းကြယ်လိပ်ချီစွမ်းအင် တစ်စက်မှာ အရည်ပျော်သွားပြီး နွား၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားကာ မူလနယ်ပယ်အဆင့်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေမည့် ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်းအတိုင်း လှည့်ပတ်ပေးလိုက်သည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်မှာ စူးချန်ခုန်းက ကျိုးချိုးတို့ကို ကူညီပေးစဉ်က လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် နည်းလမ်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

"ပြီးသွားပြီ"

ခဏအကြာတွင် စူးချန်ခုန်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။ မြင်သာသော အပြောင်းအလဲများ မရှိသေးသော်လည်း ဤနွားက အမှန်တကယ်ပင် အသွင်ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ ဤနေရာတွင် လိပ်အသက်ရှူကျင့်စဉ်မှာ မူလချီစွမ်းအင်များထက် ပိုမိုအားသာချက် ရှိနေသည်။ သာမန်သိုင်းပညာရှင်များသည် မူလချီစွမ်းအင်များကို သန့်စင်ရန်အတွက် ချီသွေးနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိရန်နှင့် သန်စွမ်းသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိရန် လိုအပ်သည်။ လိပ်အသက်ရှူကျင့်စဉ်နှင့်ဆိုလျှင် ကလေးငယ်တစ်ဦးကိုပင် စူးချန်ခုန်းက မူလနယ်ပယ်အဆင့်သို့ ရောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်သည်။

ညရောက်သောအခါ စူးချန်ခုန်းသည် နွားဝါကြီးအတွက် မြက်အချို့ ရှာပေးလိုက်ရာ ၎င်းမှာ အားရပါးရ စားသုံးပြီးနောက် နတ်ပိုးချည်ဂူ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် လဲလျောင်း အနားယူလေတော့သည်။

"ဟင်"

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုဖြင့် ထူးခြားသောအရာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ အိပ်ပျော်နေစဉ်အတွင်း ထိုနွားသည် ပုံမှန်အတိုင်း အသက်ရှူနေပြီး အသက်ရှူလိုက်တိုင်း သဘာဝတရား၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ အလိုလို စီးဝင်လာကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၊ ကြွက်သားနှင့် အရိုးများကို သန်မာစေရန် အားဖြည့်ပေးနေသည်။

"ကျင့်ကြံနေတာပဲ... ဒီနွားက မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်လိုပဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူပြီး သန့်စင်ဖို့ သဘာဝအလျောက် သင်ယူနေတာပဲ။ သူဟာ သာမန်တောရိုင်းသားရဲ အဆင့်ကို ကျော်လွန်သွားပြီး ဆန်းကြယ်သားရဲ နယ်ပယ်ထဲကို ရောက်သွားပြီ။"

စူးချန်ခုန်းမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး တိရစ္ဆာန်များနှင့် တောရိုင်းသားရဲများသည်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် သန်မာအောင် ပြုလုပ်နိုင်ပြီး အသွင်ပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ လူသားများသည် ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်နှင့် သိုင်းဝိဇ္ဇာ သူတော်စင် ဖြစ်လာနိုင်သကဲ့သို့ တောရိုင်းသားရဲများသည်လည်း ဆန်းကြယ်သားရဲနှင့် စစ်မှန်သော သားရဲများအဖြစ် တက်လှမ်းနိုင်ကြသည်။

"ဒီနွားဝါကြီးက သဘာဝတရားရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူနေတာပဲ... သူက ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအင်တွေကို တိုက်ရိုက် ဝါးမြိုသန့်စင်ပြီး သူ့ရဲ့ သွေးကြောတွေကို အားဖြည့်ဖို့ အသုံးပြုနေတာပဲ။ အဲဒါက သဘာဝအလျောက် ကြီးထွားလာပြီး အသွင်ပြောင်းလဲလာစေတာပဲ။"

စူးချန်ခုန်း၏ လေ့လာချက်အရ အဝါရောင်နွား၏ ကျင့်စဉ်မှာ သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ကွဲပြားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သန့်စင်ရန် ကောင်းကင်သွေးကြောများကို အသုံးပြုကြသော်လည်း အဝါရောင်နွားမှာမူ ၎င်းကို တိုက်ရိုက် ဝါးမြိုကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် သန်မာအောင် ပြုလုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်မှာ ပိုမိုရှေးကျပြီး ကြမ်းတမ်းလှသော်လည်း ပိုမိုမြန်ဆန်ပြီး တိုက်ရိုက်ကျလှသည်။

ဤသည်မှာ မွေးရာပါ ပါရမီတစ်ခု ဖြစ်ရမည်ဟု စူးချန်ခုန်း ခံစားရသည်။ သားရဲများအတွက် အသိဉာဏ် နိုးထရန် ပိုမိုခက်ခဲသော်လည်း တစ်ခါ နိုးထလာပြီးပါက သူတို့မှာ အလွန်ထူးခြားသော ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်သွားကြသည်။ ၎င်းမှာ စကြဝဠာကြီး၏ သဘာဝအလျောက် ပေးသနားသော ဂရုဏာပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဥပမာအားဖြင့် စစ်မှန်သော သားရဲများသည် မွေးဖွားလာကတည်းက အစွမ်းထက်ကြပြီး အရွယ်ရောက်သောအခါ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်နှင့် ယှဉ်နိုင်သော ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ကြသည်။ ထိုအချက်ကြောင့်ပင် သူတို့၏ အရေအတွက်မှာ ရှားပါးလှပြီး မျိုးပွားရန် ပိုမိုခက်ခဲကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် တစ်ရက်မျှ ကျင့်ကြံပြီးနောက် အဝါရောင်နွားမှာ သိသိသာသာ သန်မာလာပြီး ကြွက်သားများမှာ ပိုမိုတောင့်တင်းလာကာ သူ၏ အမွေးအမျှင်များမှာလည်း ဝိညာဉ်အလင်းရောင် အနည်းငယ်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"စားတော့" ဟု စူးချန်ခုန်းက ပြောရင်း သူ၏ စာပေရနံ့ အိတ်ထဲမှ မြက်အချို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုမြက်များမှာ နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါး၏ စွမ်းရည်ထားသဖြင့် ဝိညာဉ်အလင်းရောင် အနည်းငယ် တောက်ပနေသည်။

"မြုံ့ မြုံ"

ဗိုက်ဆာနေသော နွားဝါကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငုံ့ကာ အားရပါးရ စားသုံးလေတော့သည်။ ဝမ်းဗိုက်ပြည့်သွားပြီးနောက် သူသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းကာ ဝိညာဉ်မြက်မှ စွမ်းအင်များကို ပင်ကိုယ်စိတ်ဖြင့် စတင်သန့်စင်လေတော့သည်။

အခန်း (၇၇၉) သားရဲများကို အသွင်ပြောင်းပြီး ဆန်းကြယ်သားရဲများကို ဝိညာဉ်ဆေးလုံးဖြင့် မွေးမြူခြင်း။ (၃)

ပိုမိုသန်မာလာရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ သက်ရှိတိုင်း၏ ပင်ကိုယ်ဗီဇဖြစ်သည်။ အဝါရောင်နွားကြီးသည် မူလနယ်ပယ် အဆင့်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီး နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကတည်းက အသိဉာဏ်ပညာများ ရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ပိုမိုသန်မာလာလိုသော၊ အသွင်ပြောင်းလဲလိုသော ပင်ကိုယ်ဆန္ဒပင် ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် နွားဝါကြီး၏ အစာစားချင်စိတ်မှာ ပိုမိုများပြားလာပြီး အရွယ်အစားမှာလည်း ကြီးမားလာသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်ခန့်အတွင်းမှာပင် စူးချန်ခုန်း ကျွေးမွေးသော ဝိညာဉ်မြက်များနှင့် သဘာဝတရား၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ကိုယ်တိုင်စုပ်ယူ ကျင့်ကြံခြင်းတို့ကြောင့် အဝါရောင်နွားကြီး၏ အရွယ်အစားမှာ ဆယ်ပေခန့်အထိ ရှည်လျားလာခဲ့သည်။ သူ၏ ကြွက်သားများမှာ တောင့်တင်းလာပြီး ဦးချိုများမှာလည်း ထက်မြက်လာခဲ့ရာ အရွယ်ရောက်ပြီးသော ကျားတစ်ကောင်ထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားနေသည်။ ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်တွင် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှု ရရှိထားသည့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးပင်လျှင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ဦးချိုဖြင့် တစ်ချက်ဝှေ့ရုံဖြင့် အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည်။

၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ၎င်း၏ မျိုးစိတ်ကန့်သတ်ချက်များကို ချိုးဖောက်ကာ ဆန်းပြားသားရဲ နယ်ပယ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် စူးချန်ခုန်း တရားထိုင် ကျင့်ကြံနေစဉ်တွင် နွားဝါကြီးမှာ ရံဖန်ရံခါ ခေါင်းမော့ကာ သူ့ကို ကြမ်းတမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လေ့ရှိသည်ကို စူးချန်ခုန်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မူ ဤလူသား၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို အာရုံခံမိသောကြောင့် ခေါင်းပြန်ငုံ့သွားလေ့ရှိသည်။ အကယ်၍ သူသာ တိုက်ခိုက်ဝံ့ပါက သေခြင်းတရားတစ်ခုသာ ရလဒ်အဖြစ် ရှိမည်ကို သူနားလည်သည်။ မူလက သာမန်နွားတစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အစွမ်းများ ရရှိလာသောအခါ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့် ထိန်းချုပ်သူထံမှ ရုန်းထွက်လိုသော ဆန္ဒများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"သားရဲဆိုတာ သားရဲပါပဲ"

စူးချန်ခုန်းသည် ဤပြောင်းလဲမှုအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်နေပြီး အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူက ၎င်းကို ပြန်လည်မွေးဖွားရန်နှင့် အသွင်ပြောင်းရန် ကူညီပေးခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ အသိဉာဏ်ပညာ နိုးထလာပြီး အစွမ်းများ ရရှိလာသည်နှင့် သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန်သာ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

"ဆန်းကြယ်သားရဲတွေကို စတင်မွေးမြူရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။"

စမ်းသပ်မှုများမှတစ်ဆင့် စူးချန်ခုန်းသည် ဤအစီအစဉ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိကြောင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။

"ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းအတွင်းမှာ ဆန်းကြယ်သားရဲတွေကို မွေးမြူရတာက အဆင်မပြေဘူး။ လူသူမနီးတဲ့ တောတောင်တွေထဲမှာ တောရိုင်းသားရဲအချို့ကို ရွေးချယ်ပြီး နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါးနဲ့ လိပ်အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို ပေါင်းစပ်အသုံးပြုပြီး သူတို့ကို ပြန်လည်မွေးဖွားစေတာက အကောင်းဆုံးပဲ။ ငါလုပ်ရမှာက အဂ္ဂိရတ်ပညာကို လေ့ကျင့်ပြီး ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေနဲ့ သူတို့ကို ကျွေးမွေးဖို့ပဲ။ သူတို့ကို အရင်က ငါသတ်ခဲ့တဲ့ ကြေးခွံနက် ပုတ်သင်ညိုကြီးထက် မနိမ့်ကျတဲ့ အဆင့်အထိ မြှင့်တင်ပေးရမယ်။ အဲဒီနောက်... ရိတ်သိမ်းရမယ့် အချိန်ရောက်လာလိမ့်မယ်။"

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားလေ၏။ ဧရာမဝေလငါးကျင့်စဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားကို အလေးပေးပြီး တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် အသုံးဝင်သည့် ကျင့်စဉ်တစ်ခုဖြစ်ရာ အကယ်၍ ၎င်းမှာ အဆင့် ၁၁ သို့ ရောက်ရှိပြီး နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တု အဆင့်သို့ အသွင်ပြောင်းလဲသွားပါက အရည်အသွေးပိုင်းအရ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သည်။ စူးချန်ခုန်း၏ လိပ်အသက်ရှူကျင့်စဉ်မှာ တိုက်ခိုက်ရေးကို အလေးမပေးသော်လည်း အဆင့် ၁၁ သို့ ရောက်သောအခါ သိသာသော တိုးတက်မှုများ ရှိခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့် ဧရာမဝေလငါးကျင့်စဉ်သည်လည်း လိပ်အသက်ရှူကျင့်စဉ်ထက် နိမ့်ကျလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

နွားဝါကြီးမှာ ယခုအခါ ဆန်းကြယ်သားရဲ နယ်ပယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်အားနည်းနေသေးပြီး စူးချန်ခုန်း ယခင်က အမဲလိုက်ခဲ့သည့် အကြေးခွံနက် ပုတ်သင်ညိုကြီးနှင့် ယှဉ်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ ၎င်းကို ၎င်း၏ အကန့်အသတ်အထိ ရောက်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ရဦးမည် ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်မှသာ ရိတ်သိမ်းရန် အချိန်ကျရောက်မည် ဖြစ်သည်။ ဆန်းကြယ်သားရဲတစ်ကောင် ရောက်ရှိနိုင်သော အကန့်အသတ်သို့ သဘာဝအလျောက် ရောက်ရှိရန်မှာ အချိန်မည်မျှ ကြာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် စူးချန်ခုန်းအနေဖြင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး အမြောက်အမြားကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရမည် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်နဂါးဂူမှ ရရှိထားသော ဝိညာဉ်မြက်များမှာ ပြည့်စုံသော မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ရာနီးပါးကို လေ့ကျင့်ပေးရန် လုံလောက်သည်။ နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါး၏ နတ်သိုင်းစွမ်းအားများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ထိပ်သီးဆန်းကြယ်သားရဲ တစ်ရာကို မွေးမြူရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သော အိပ်မက် မဟုတ်တော့ပေ။

စူးချန်ခုန်းသည် မြေပုံတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေများ၏ မြေပုံဖြစ်သည်။ သူသည် လူသူမနီးသော တောင်တန်းများနှင့် တောရိုင်းကုန်းပြင်မြင့်များကို မြေပုံပေါ်တွင် မှတ်သားလိုက်ပြီး ထိုမှတ်သားထားသော နေရာတစ်ခုစီတွင် ဆန်းကြယ်သားရဲ တစ်ကောင်စီကို မွေးမြူရန်နှင့် ပုံမှန်သွားရောက် စစ်ဆေးကာ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများ ကျွေးမွေးရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် နွားဝါကြီးကို နတ်ပိုးချည်ကြိုးဖြင့် ထုပ်ပိုးချည်နှောင်လိုက်သည်။ သူသည် ကြိုးကြာဖြူအတတ်ကို အသုံးပြု၍ ဝိညာဉ်တောဂိုဏ်းမှ ပျံသန်းထွက်ခွာလာပြီး ထိုနွားကြီးကို လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တစ်ခုပေါ်သို့ ပစ်ချကာ တောရိုင်းထဲသို့ ပြန်လည်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"စားတော့"

စူးချန်ခုန်းသည် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး အချို့ကို ထုတ်ယူကာ နွားကြီးအား ကျွေးလိုက်သည်။ ဤဝိညာဉ်ဆေးလုံးများတွင် စူးချန်ခုန်းက ဝိညာဉ်လိုက်အမွှေးနံ့ကို ထည့်သွင်းထားပြီး ၎င်းကို စားသုံးမိပါက သာမန်လူများ မသိနိုင်သော အမွှေးနံ့တစ်မျိုး ထွက်ပေါ်နေမည် ဖြစ်သည်။ သူ မွေးမြူထားသော ဆန်းကျယ်သားရဲများကို ခြေရာမပျောက်စေရန် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုအဖြစ် လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆန်းကျယ်သားရဲတစ်ကောင်သည် တောရိုင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီး မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ခရီးနှင်သွားခဲ့လျှင်ပင် ထိုအမွှေးနံ့မှာ လွယ်လွယ်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်ဘဲ စူးချန်ခုန်းအနေဖြင့် အနံ့ကို ခံကာ သူ မွေးမြူထားသော သားရဲများကို ရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"အဆိပ်ငွေ့ချိုင့်ဝှမ်းကို သွားကြရအောင်"

ဤအရာအားလုံး ပြီးစီးပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ နောက်ထပ် ဦးတည်ရာဖြစ်သော လူသူမနီးသည့် အဆိပ်ငွေ့ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ဦးတည်လိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင် တောရိုင်းသားရဲတစ်ကောင်ကို ရွေးချယ်ကာ နွားဝါကြီးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ဆန်းကြယ်သားရဲအဖြစ် အသွင်ပြောင်းရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

"ရှူး... ရှူး"

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် အဆိပ်ငွေ့ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ လက်မောင်းခန့်အထူရှိပြီး သုံးလေးမီတာခန့် ရှည်လျားသော မြွေဟောက်နက်ကြီးတစ်ကောင်မှာ ရှူးရှူးအသံများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း စူးချန်ခုန်း ထိန်းချုပ်ထားသော သဘာဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကြောင့် အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

"ဝင်သွားတော့"

စူးချန်ခုန်းသည် နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါးကို တိုက်ရိုက်ထုတ်ယူကာ အဆိပ်ငွေ့ချိုင့်ဝှမ်းတွင် မတ်မတ်ရပ်စေလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ကို တစ်ချက်ဝှေ့လိုက်ရုံဖြင့် မြွေဟောက်နက်ကြီးကို နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါးအတွင်းသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး တံခါး၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို အသုံးပြုကာ ၎င်း၏ အလားအလာနှင့် ပါရမီများကို အသွင်ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

နှစ်နာရီအကြာတွင် မြွေဟောက်နက်ကြီးသည် နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါးအတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့ရာ ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနည်းငယ် ရှိနေပြီး အကြေးခွံများ၏ အရောင်မှာလည်း ပိုမို နက်မှောင်လာသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် ထိုနည်းလမ်းအတိုင်းပင် မြွေဟောက်နက်ကြီးကို ဖမ်းယူကာ သူ၏ ဆန်းကြယ်လိပ် ချီစွမ်းအင်များကို ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းပေးပြီး မူလနယ်ပယ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဝိညာဉ်လိုက်အမွှေးနံ့ ပါဝင်သော ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ၎င်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ဤအရာအားလုံး ပြီးဆုံးသောအခါ စူးချန်ခုန်းသည် ၎င်းကို တောင်ပေါ်သို့ ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ကြိုးကြာဖြူပုံရိပ်မှာ လိမ်ယှက်သွားကာ စူးချန်ခုန်းကို ကောင်းကင်ယံသို့ လျင်မြန်စွာ သယ်ဆောင်သွားတော့သည်။ မြွေဟောက်နက်ကြီးမှာမူ ထိုနေရာတွင် ကြောင်တောင်တောင်နှင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ယနေ့ သူ၏ အပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော မယုံကြည်နိုင်လောက်သည့် အဖြစ်အပျက်များကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် မြွေဟောက်နက်ကြီးမှာလည်း သူ၏ ကိုယ်တွင်း ပြောင်းလဲမှုကို ခံစားမိနေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ သူ၏ အစာဖြစ်လာခဲ့ရာ ၎င်းမှာ မူလက သူ မထိတွေ့နိုင်သော နယ်ပယ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ မည်သည့် မတော်တဆမှုမျှ မရှိပါက ဤမြွေဟောက်နက်ကြီးသည် အဆိပ်ငွေ့ချိုင့်ဝှမ်း၏ ဘုရင်ဖြစ်လာပြီး လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာမည် ဖြစ်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်ရမယ်။ နောက်ထပ် ဦးတည်ရာက ကျားဟိန်းတောင်ပဲ"

စူးချန်ခုန်းသည် နောက်ထပ် နေရာတစ်ခုသို့ အပြေးသွားခဲ့သည်။ သူ ပျံသန်းနိုင်သည်မှာ ကံကောင်းလှသည်။ မဟုတ်လျှင် နေရာပေါင်း တစ်ရာနီးပါးသို့ ခရီးသွားရန်မှာ အချိန်တိုအတွင်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ စူးချန်ခုန်းသည် လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တန်းတစ်ခုပြီးတစ်ခုသို့ သွားရောက်ကာ နေရာတစ်ခုစီတွင် တောရိုင်း သားရဲတစ်ကောင်ကို ရွေးချယ်ပြီး နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါး၏ အကူအညီဖြင့် ၎င်းတို့၏ အလားအလာကို မြှင့်တင်ကာ အသိဉာဏ်ပညာ နိုးထစေပြီး ဆန်းကြယ်သားရဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် လိပ်အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြု၍ မူလနယ်ပယ်အဆင့်သို့ ရောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။

တစ်လလုံးလုံး အချိန်ကုန်ဆုံးပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် လူသူမနီးသော အရပ်ဒေသအသီးသီးတွင် ဆန်းကြယ်သားရဲ အကောင်ပေါင်း တစ်ရာကို နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါးကို အသုံးပြု၍ မွေးမြူနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ အားနည်းနေသေးပြီး သတ်မှတ်ချက်သို့ ရောက်ရန် ဝေးကွာနေသေးသော်လည်း စူးချန်ခုန်းသည် သူတို့ကို အချိန်မှန်မှန် သွားရောက်၍ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးဝါးများ ကျွေးမွေးကာ လုံလောက်သော အရင်းအမြစ်များကို ပံ့ပိုးပေးမည် ဖြစ်သည်။ ဤအရာမှာ အချိန်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး စူးချန်ခုန်းအနေဖြင့် စိတ်ရှည်လက်ရှည်နှင့် အသီးအပွင့်များ ရင့်မှည့်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရမည် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စူးချန်ခုန်း လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်မှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီဆေးလုံးတစ်သောင်း မီးဖိုမှာ ဝိညာဉ်ဆေးလုံး၊ ဝိညာဉ်အားဖြည့် ဆေးလုံး၊ မြေနဂါး ဆေးလုံး၊ ကျားမိစ္ဆာ အရိုးသန်မာ ဆေးလုံး စတဲ့ ဆေးဖော်စပ်နည်းတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်... ဒါတွေအားလုံးကို ထုတ်လုပ်ပြီး အဲဒီ ဆန်းကြယ်သားရဲတွေနဲ့ ကျိုးချိုးတို့ကို ကျွေးမွေးဖို့ အသုံးပြုလို့ရတယ်"

စူးချန်ခုန်းသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို စတင်လေ့ကျင့်လေတော့သည်။ ဆေးလုံးပေါင်းတစ်သောင်း မီးဖိုပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော လိုင်းတစ်ခုစီမှာ ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်မျိုးစီ၏ ဖော်စပ်နည်းကို ကိုယ်စားပြုနေပြီး တစ်ထောင်နီးပါး ရှိသည်။ ကောင်းကင်နဂါးဂူမှ ရရှိထားသော အဆုံးမရှိသည့် ဝိညာဉ်မြက်များနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးဝါးများကို ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် အသုံးပြုနိုင်ပြီး သူ၏ ဆေးဖော်စပ်မှု စွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်ရင်း ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ဆန်းကြယ်သားရဲများကို ပြုစုပျိုးထောင်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ရလဒ်ကောင်းများကို ရိတ်သိမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၇၈၀) ဝူချင်းရှီဖြင့် ဘိုးဘေးတို့၏ တောက်ပမှုကို တုန်လှုပ်စေခြင်း။ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော နတ်သိုင်းသူတော်စင်။ (၁)

"ဝုန်း"

ဆေးဖော်စပ်ခန်းအတွင်း၌ ဆေးလုံးတစ်သောင်း မီးဖို၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ မြောက်မြားစွာသော ပုံစံများမှာ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေပြီး အသံခပ်အုပ်အုပ်တစ်ခုနှင့်အတူ မီးဖို၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် နဂါးတစ်ကောင် ခွေနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရကာ ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။

"ပြီးသွားပြီ... မြေနဂါးဆေးလုံး"

စူးချန်ခုန်း၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။ သူဖော်စပ်နေသော ဆေးမှာ ယခုအခါ ပြီးမြောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။ စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏လက်ကို တစ်ချက်ခါလိုက်ရာ ဆေးလုံးတစ်သောင်း မီးဖို၏ အဖုံးမှာ ပွင့်ထွက်သွားပြီး ဆေးလုံး ခုနစ်လုံး ရှစ်လုံးခန့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တစ်လုံးချင်းစီမှာ နက်မှောင်သော အရောင်ရှိပြီး သင်းပျံ့သော ဆေးရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

မြေနဂါးဆေးလုံးသည် ဆေးလုံးပေါင်းတစ်သောင်း မီးဖိုပေါ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဆေးများထဲမှ တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် သန်မာစေရန်နှင့် သွေးစွမ်းအင်ကို အားဖြည့်ရန်အတွက် ဖြစ်ကာ ဝိညာဉ်ဆေးလုံး အဆင့်တွင် ရှိသည်။ မြေနဂါးဆေးလုံး တစ်လုံးတည်းမှာပင် ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကို ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်၏ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိစေရန် လုံလောက်လှသည်!

"မြေနဂါးဆေးလုံးကို နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါးရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်နဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး အဲဒီ ဆန်းကြယ်သားရဲတွေကို ကျွေးမယ်။ ဆန်းကြယ်သားရဲတွေက ခန္ဓာကိုယ် ကြီးထွားမှုနဲ့ သွေးမျိုးဆက် အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို ဦးစားပေးတာကြောင့် ဒီလို ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကောင်းစေတဲ့ ဆေးလုံးတွေက ဝိညာဉ်ထိန်းသိမ်းခြင်း ဆေးလုံးတွေထက် သူတို့အတွက် ပိုပြီး သင့်တော်တယ်" စူးချန်ခုန်းက သူ့ဘာသာ တွေးတောနေသည်။ သူသည် သူ မွေးမြူထားသော ဆန်းကြယ်သားရဲများအတွက် သင့်တော်သော ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကို ပံ့ပိုးပေးရမည်ဟု သိထားသည်။

အဂ္ဂိရတ်ပညာ (နဝမနယ်ပယ်၊ ကမ္ဘာ့ပြိုင်ဘက်ကင်းအဆင့် ၁၇%)

စူးချန်ခုန်း၏ အဂ္ဂိရတ်ပညာ ကျွမ်းကျင်မှုမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာနေသည်။ အပတ်စဉ်တိုင်းတွင် စူးချန်ခုန်းသည် ဆန်းကြယ်သားရဲများကို မွေးမြူထားသည့် တောရိုင်းတောင်တန်းများသို့ တစ်ကြိမ်ထွက်ခွာလေ့ရှိပြီး သူဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးများကို သားရဲများ စားသုံးနိုင်ရန် သူတို့အနီးသို့ တိတ်တဆိတ် ပစ်ချပေးလေ့ရှိသည်။

တစ်ခါ ထွက်ခွာတိုင်းတွင် သူသည် နေရာပေါင်း တစ်ရာသို့ သွားရောက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အချိန်ကုန်ပြီး ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသော်လည်း ဤနည်းအတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဆန်းကြယ်သားရဲ အများအပြားကို တောင်တစ်ခုတည်းတွင် ထားရှိပါက သူတို့သည် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် သတ်ဖြတ်ကြပေလိမ့်မည်။ တောင်တစ်တောင်တွင် ကျားနှစ်ကောင် မရှိနိုင်သကဲ့သို့ပင် သူတို့ကို သီးခြားစီ ခွဲထားရမည် ဖြစ်သည်။

အခြားသူများက လာရောက်ဖမ်းဆီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်ရသဖြင့် စူးချန်ခုန်းသည် ခုနစ်ရက်တစ်ကြိမ် ကင်းလှည့်ကာ ဆန်းကြယ်သားရဲများ၏ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်လေ့ရှိသည်။ ဆန်းကြယ်သားရဲများကို ထားရှိရန် သူရွေးချယ်ထားသော နေရာများမှာ လူသူမနီးသော နေရာများဖြစ်သဖြင့် အခြားသူများ လာရောက်ရန် မလွယ်ကူပေ။ ထို့ပြင် ဤသားရဲများသည် စူးချန်ခုန်းအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်သော်လည်း အခြားသော သိုင်းပညာရှင်များအတွက်မူ အမဲလိုက်ရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲသော သားရဲများ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

စူးချန်ခုန်း၏ ရက်ရက်ရောရော ပြုစုပျိုးထောင်မှုအောက်တွင် ဆန်းကြယ်သားရဲများမှာ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ ခုနစ်ရက်တစ်ကြိမ် စူးချန်ခုန်း သွားရောက်၍ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများ ကျွေးမွေးသည့် အခါတိုင်းတွင် သားရဲများ၌ သိသာထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှုများကို သူ သတိပြုမိခဲ့သည်။

လူသူမနီးသော တောင်ပေါ်ရှိ နွားဝါကြီးမှာ စူးချန်ခုန်း၏ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများ၏ အာဟာရကြောင့် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်ခန့်အတွင်းမှာပင် ၎င်းမှာ သိသိသာသာ ကြီးမားလာခဲ့သည်။ ထိုနွားကြီး၏ ရှေ့တွင် တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းသားရဲများသာမက ချီသွေးနယ်ပယ် ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအဆင့်ရှိသော သိုင်းပညာရှင်များပင်လျှင် စက္ကူပါးလေးကဲ့သို့ အားနည်းနေပေလိမ့်မည်။ သူ၏ ဦးချိုဖြင့် တစ်ချက်ဝှေ့ရုံဖြင့် ပိဿာပေါင်း သောင်းချီလေးသော ကျောက်တုံးကြီးကို လွင့်ထွက်သွားစေနိုင်သည်။

မြွေဟောက်နက်ကြီးသည်လည်း မြေနဂါးဆေးလုံးကို စားသုံးပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ဦးချိုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မူလက လက်မောင်းခန့်သာရှိသော သူ၏ ကိုယ်လုံးမှာ ယခုအခါ ရေပုံးခန့် အထူရှိနေကာ အကြေးခွံများမှာလည်း သံချပ်ကာကဲ့သို့ မာကျောလှသည်။ ခြင်္သေ့များနှင့် ကျားများပင်လျှင် သူ့အတွက် အဆာပြေစာမျှသာ ဖြစ်တော့သည်။

စူးချန်ခုန်း ရွေးချယ်ထားသော တောရိုင်းသားရဲ အမျိုးပေါင်း တစ်ရာမှာ နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါး၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ထူးခြားသော အလားအလာရှိသည့် ဆန်းကြယ်သားရဲများ ဖြစ်လာကြသည်။ လုံလောက်သော အရင်းအမြစ်များ ရှိနေသဖြင့် သူတို့သည် တစ်နေ့လျှင် မိုင်ပေါင်းတစ်ထောင် ခရီးနှင်သကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်နေကြပြီး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲနေကြသည်။

"မူလနယ်ပယ် အားဖြည့်ဆေးလုံး တစ်လုံးတည်းနဲ့တင် သာမန်သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ ဆယ်နှစ်စာ ပင်ပင်ပန်းပန်း ကျင့်ကြံအားထုတ်မှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်... ဒါကို ကျိုးချိုးတို့ စားသုံးဖို့အတွက် ဖော်စပ်ရမယ်"

ဆေးလုံးပေါင်းတစ်သောင်း မီးဖိုအတွင်း၌ စူးချန်ခုန်းသည် အတွင်းအားနှင့် ကျင့်စဉ်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ကျိုးချိုးနှင့် အခြားသူများအား ကျွေးမွေးခဲ့သည်။ ကျိုးချိုးနှင့် အခြားသော မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ရာမှာလည်း နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါး၏ နတ်ဘုရား စွမ်းရည်ကို ရရှိထားကြရာ မူလက ပါရမီရှိသော သိုင်းပညာရှင်များအဆင့်မှ ယခုအခါ ထိပ်သီးသိုင်းပါရမီရှင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီမှာ မူလဓာတ်ငါးပါး ဆရာကြီး ဖြစ်လာနိုင်သည့် အလားအလာ ရှိနေကြသည်။

ထို့ပြင် စူးချန်ခုန်း ဖော်စပ်ပေးသော ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများ၏ အကူအညီဖြင့် သူတို့၏ ကျင့်စဉ်များမှာလည်း လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နေကြပြီး စူးချန်ခုန်းအတွက် ဆန်းကြယ်လိပ် ချီစွမ်းအင်များကို ပိုမိုများပြားစွာ ပံ့ပိုးပေးလာကြသည်။ အစက ဆန်းကြယ်လိပ် ချီစွမ်းအင် တစ်စက်ရရှိရန် တစ်လခန့် ကြာမြင့်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ရက်ပေါင်း ၂၀ လျှင် တစ်စက်၊ ထို့နောက်တွင် ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်လျှင် တစ်စက်အထိ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ဤထိရောက်မှုမှာ အစဉ်တစိုက် မြင့်တက်နေသည်။ စူးချန်ခုန်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော အရင်းအမြစ်များမှာ ရလဒ်ကောင်းများအဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းကို အားဖြည့်ပေးနေသည်။ စူးချန်ခုန်း လုပ်ဆောင်ရန် လိုသည်မှာ ဆေးဖော်စပ်ရန်၊ ရံဖန်ရံခါ နေရာအသီးသီးသို့ သွားရောက်ကာ ဆန်းကြယ် သားရဲများကို အစာကျွေးရန်၊ ကျိုးချိုးတို့ကို စုစည်းစစ်ဆေးကာ သူတို့ကျင့်ကြံထားသော ဆန်းကြယ်လိပ် ချီစွမ်းအင် များကို စုပ်ယူရန်သာ ဖြစ်သည်။

မြစ်လက်တက်အားလုံးမှာ ပင်လယ်ပြင်သို့ ပြန်လည်စီးဝင်သကဲ့သို့ပင်။ စူးချန်ခုန်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ အစဉ်မပြတ် သန်မာလာနေပြီး အသွင်ပြောင်းလဲမည့် နေ့ရက်ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

မှန်ပါသည်။ ဤအရာအားလုံးအတွက် ပေးဆပ်မှုလည်း ရှိလေသည်။ ကောင်းကင်နဂါးဂူမှ စူးချန်ခုန်း ရရှိခဲ့သော မြောက်မြားစွာသော ဝိညာဉ်ဆေးဝါးများမှာ စီးဆင်းနေသော မြစ်ရေကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ကုန်ခမ်းနေသည်။ ထိုဝိညာဉ်ဆေးဝါးများမှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်သက်တမ်းရှိသော မိသားစုတစ်ခု၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်ပြီး ပြည့်စုံသော မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ရာနီးပါးကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် ၎င်းတို့ကို ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းမှ စစ်သည်များကို လေ့ကျင့်ရန်သာမက မြောက်မြားစွာသော ဆန်းပြားသားရဲများကို မွေးမြူရန်အတွက်လည်း အသုံးပြုနေပြီး ထိုသားရဲ တစ်ကောင်ချင်းစီမှာ အဆုံးမရှိသော တွင်းနက်ကြီးများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သားရဲတစ်ကောင်တည်းတင်ပင် သာမန်သိုင်းဂိုဏ်းတစ်ခု၏ စုဆောင်းထားသော အရင်းအမြစ်များကို ကုန်ခမ်းစေနိုင်ရာ ဤမျှများပြားသော အရေအတွက်ကို မွေးမြူရန်မှာ မည်မျှ ကုန်ကျမည်နည်း။ ဤကဲ့သို့သော သုံးဖြန်းမှုမျိုးမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားလောက်စရာပင်။ နိုင်ငံတစ်ခု၏ တော်ဝင်မိသားစုပင်လျှင် ဤကဲ့သို့ မတတ်နိုင်ပေ။

ထို့ပြင် နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါးအတွင်း စုဆောင်းထားသော စွမ်းအင်များမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ကုန်ခမ်းနေသည်။ နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါး၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ဖြစ်သည့် 'နဂါးအသွင်ပြောင်းလဲခြင်း' ကို အကန့်အသတ်မရှိ အသုံးမပြုနိုင်ပေ။ အသုံးပြုမှုတိုင်းမှာ အတွင်းရှိ စုဆောင်းထားသော စွမ်းအင်များကို ကုန်ခမ်းစေသည်။ စွမ်းအင်ကုန်ခမ်းသွားပါက နဂါးစွမ်းအင်များဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနိုင်သော်လည်း မဟုတ်လျှင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ စုပ်ယူပြီးမှသာ နာလန်ထူနိုင်သည်။ သို့သော် စူးချန်ခုန်းအတွက်မူ ဝိညာဉ်မြက်များနှင့် ဆေးဝါးများဖြစ်စေ၊ နဂါးအသွင်ပြောင်း တံခါးကိုယ်တိုင်ဖြစ်စေ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ သူ၏ အစွမ်းထက်လာစေရန်အတွက် ကိရိယာများသာဖြစ်ရာ ချွေတာနေဖို့ မလိုပါပေ။

အချိန်များမှာ တစ်စက္ကန့်ပြီး တစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဘဝမှာ အလွန်ပင် ငြိမ်သက်အေးချမ်းနေသည်။ အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းမှာ အခြေခံအားဖြင့် အမြစ်ပြတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စူးချန်ခုန်းနှင့် နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲတွင် ချင်းမေ့ရှန်းမှာ အတူတကွ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ချင်းမေ့ရှန်းမှာ သေဆုံးခြင်းမရှိဘဲ မိစ္ဆာဝိညာဉ်တစ်ခုသာ ပျက်စီးသွားသည်ဟု သံသယရှိသော်လည်း သူ့မှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေရမည်။ မဟုတ်လျှင် ထိုစဉ်က စူးချန်ခုန်းကို တိုက်ရိုက်သတ်ဖြတ်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။ အခုတော့ ချင်းမေ့ရှန်း၏ ဘက်မှ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသေးပေ။