အခန်း (၇၆၅-၇၆၆)

အခန်း (၇၆၅) သက်တမ်း တိုးမြှင့်ခြင်း

လီယ နှင့် သူ၏ တပည့်တို့က ဝူရှီ သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ တွင် တစ်လသာ နေထိုင်ခဲ့ကြ၏။ ဤတစ်လအတွင်း ကုအန်နှင့် လီယ တို့က တောင်များနှင့် ရေပြင်များကို ဖြတ်သန်း ခရီးသွားကာ တစ်ခါတစ်ရံ တာအို အကြောင်း ဆွေးနွေးကြရင်း သူတို့၏ လူငယ်ဘဝသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ရှိနေကြ၏။

လီယ က ကုအန်ထံ လာရောက် လည်ပတ်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ ကျေးဇူးတင်စကားကို ဖော်ပြရန် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ ခွဲခွာသည့် အချိန်အထိ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဆိုသည့် စကားလုံးကို သူ မပြောထွက်ခဲ့ချေ။

လီယ နှင့်အတူ တစ်လတာ အေးအေးဆေးဆေး အချိန်ဖြတ်သန်းရခြင်းက ကုအန်ကို အလွန် ပျော်ရွှင်စေခဲ့၏။ လီယ ထွက်သွားပြီးနောက် ကုအန်က တပည့်များ အားလုံးကို ဟောပြောပို့ချမှု တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ရာ ဝူရှီ ၏ တပည့်များကို အန်ရှင်း ၏ ရင်ထဲတွင် လီယ မည်မျှ အရေးပါကြောင်း သဘောပေါက်သွားစေသည်။

ငြိမ်းချမ်းသော နေ့ရက်များ ဆက်လက် ကုန်လွန်သွား၏။ ရွှမ်ချီကမ္ဘာဦးအမတ အဆင့် ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ကုအန်က သက်တမ်း နှစ်ထရီလီယံ ပေါင်းများစွာ ရှိနေလျှင်တောင် သူ၏ နောက်ထပ် အဆင့်ချိုးဖျက်မှု အတွက် အောင်မြင်ရန် သေချာမှု မရှိဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ သက်တမ်းကို စတင် တိုးမြှင့်ခဲ့၏။

ယနေ့ခေတ်တွင် သူ၏နယ်မြေက ဝိညာဉ်ကိုးပါး တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသဖြင့် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ အရေအတွက်ကို တိုးချဲ့ရန် လွယ်ကူစေသည်။ ဖူယိုမိစ္ဆာမယ်တော် ၏ အကူအညီဖြင့် ကုအန်က အေးအေးဆေးဆေး အနားယူကာ ရလဒ်များကို ရိုးရှင်းစွာ ခံစားနိုင်ခဲ့လေသည်။

နှစ်တစ်ထောင် ကြာပြီးနောက် သူ၏ နှစ်စဉ် သက်တမ်းမှာ နှစ်သန်း နှစ်ရာ အထိ တိုးလာခဲ့ချေသည်။နောက်ထပ် နှစ်တစ်သန်း ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။

ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ တွင် ဆင်တူသော်လည်း ကွဲပြားသော ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့၏။ ယေဘုယျအားဖြင့် လောကကြီးက အတော်လေး ငြိမ်းချမ်းနေပြီး ဂိုဏ်းများ၏ ပဋိပက္ခများက သာမန် ပြည်သူများကို မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။

ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ ၏ ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် မဟာကမ္ဘာ သုံးထောင် တွင် အမတနတ်ဘုရားများ ရောက်ရှိလာမှုကို ကြိုဆိုနေရသည်။

မဟာကမ္ဘာ တစ်ခုစီတိုင်းတွင် အမတနတ်ဘုရား အချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေနှင့် မိုးကို ခေါ်ယူကာ ကောင်းကင်၊ မြေကြီးနှင့် သက်ရှိ သတ္တဝါ အားလုံးထံသို့ တရားမျှတမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့ကြသည်။ လူများက အမတနတ်ဘုရားများကို စတင် ယုံကြည်လာကြသဖြင့် မဟာကမ္ဘာများကို လွှမ်းခြုံထားသော ကောင်းကင်တာအို ကံကြမ္မာ ကို ပိုမို အားကောင်းလာစေခဲ့လေသည်။

ကောင်းကင်သားတော် နှစ်ပါး၏ အလံများ အောက်တွင် အမတနတ်ဘုရားများ က စတင် လှုပ်ရှားလာကြပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ၏ အရှင်သခင် များကို စုဆောင်းရုံ ရုံသာမက လူအများကို သူတို့ကို ကိုးကွယ်လာစေရန် လမ်းညွှန်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့က ဆန့်ကျင်ဘက် ကောင်းကင်သားတော် နှင့် အမတနတ်ဘုရားများကို ဆိုးယုတ်သူများ အဖြစ် ပုံဖော်ခဲ့ကြပြီး အနာဂတ် ကောင်းကင်သားတော်များ ၏ တိုက်ပွဲကို မဟာကမ္ဘာ သုံးထောင် အတွက် ကပ်ဘေးတစ်ခု၊ အကောင်းနှင့် အဆိုး အကြား တိုက်ပွဲ တစ်ခု အဖြစ် ပုံဖော်ခဲ့ကြ၏။

ကုအန်က ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ အတွင်း နေထိုင်ကာ ထိုအမတနတ်ဘုရားများ ၏ လုပ်ရပ်များကို စောင့်ကြည့်နေပြီး ကောင်းကင်နန်းတော် က ထူးခြားတာ ဘာမှ မရှိပါလား ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်နန်းတော် က လုံလောက်အောင် အစွမ်းထက်သော်လည်း ၎င်း၏ အမိန့်များနှင့် လုပ်ရပ်များက အမတနတ်ဘုရားများ ဆိုသော အမည်နှင့် မကိုက်ညီလှချေ။

အမတနတ်ဘုရားများ နှင့် သာမန် သက်ရှိများ အကြား ကွာဟချက်က ကြီးမားလှ၏။ သာမန် သက်ရှိများ က အမတနတ်ဘုရားများ ၏ လုပ်ရပ်များကို မမြင်တွေ့နိုင်ကြချေ။ အမတနတ်ဘုရား တစ်ပါး၏ စကားတစ်ခွန်းက ထောင်ပေါင်းများစွာ၊ သောင်းပေါင်းများစွာသော နှစ်များတိုင်အောင် လောကတွင် ကျန်ရစ်နေမည့် ရှေးဟောင်း ဒဏ္ဍာရီ တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ဤဒဏ္ဍာရီများ အားလုံးက အကြံအစည်များ ဖြစ်ကြောင်း သာမန် သက်ရှိများ က မခန့်မှန်းနိုင်ကြဘဲ မျိုးဆက် အလိုက် ယုံကြည်မှုများက မဟာကမ္ဘာ သုံးထောင် ကို အချင်းချင်း ရန်လိုသော အုပ်စု နှစ်စု ကွဲသွားစေတော့သည်။

ဝူရှီ သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ တွင် မွန်းတည့်ချိန် အနည်းငယ် ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်၏။

ကောင်းကင်ယံမှ ပုံရိပ် နှစ်ခု ဆင်းသက်လာပြီး ကပ်လျက် တောင်ထွတ် နှစ်ခုပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားကြသည်။ သူတို့မှာ သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် နှင့် စွန်း တို့ ဖြစ်ကြ၏။

ကုအန်နှင့် အန်ရှင်း တို့က တောင်ကြားထဲတွင် ရပ်လျက် သူတို့ကို မော့ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးက ကုအန် တည်ဆောက်ထားသော အတားအဆီး ထဲမှ ယခုလေးတင် ပျံသန်းထွက်လာကြခြင်း ဖြစ်ပြီး တိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်က ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်၏။

စွန်း က သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သော်လည်း သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

"မင်းကောင်စုတ်လေး..."

သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် တောင်ထွတ်ပေါ်ရှိ စွန်း ကို ကြည့်ကာ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို မထိန်းနိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။

စွန်း က လူငယ်လေး တစ်ဦးနှင့် တူနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယုံရှန်းဧကရာဇ် ၏ ဟန်ပန်ကို ပိုင်ဆိုင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ခိုင်မာသော မန် နှင့် တက်ကြွသော အပြုံးတို့ဖြင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။

"သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်... ငါတို့ရဲ့ ကွာဟချက်က ထပ်ပြီး ကျဥ်းသွားပြန်ပြီနော်"

စွန်း က ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်စုတ်လေး... မင်း ငါ့ကို အနိုင်ယူချင်ရင် ကျင့်ကြံဖို့ အများကြီး လိုသေးတယ်... စောစောက ငါ တကယ် မတိုက်ရသေးပါဘူး..."

"ဟုတ်လို့လား... ကျွန်တော် မယုံပါဘူး... ခင်ဗျား အရင်ကတည်းက စိုးရိမ်နေတာလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်..."

"ဟွန့်... ဒါက ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ပုံစံကွ..."

သူတို့ နှစ်ဦးက စတင် ငြင်းခုံကြပြီး မည်သူကမျှ အလျှော့မပေးကြချေ။

တောင်ကြားရှိ မြစ်ငယ်လေး ဘေးတွင် ကုအန်နှင့် အန်ရှင်း တို့က သူတို့ ငြင်းခုံနေကြသည်ကို မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြ၏။

"ဂျူနီယာမောင်လေး ရဲ့ ပါရမီက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်... ထျန်ဟောက် နဲ့ ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ် တို့ထက်တောင် ပိုသာနေသလိုပဲ... ဆရာ... သူ့ရဲ့ နောက်ခံက ဘာလဲ..."

အန်ရှင်း က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ စွန်း ကို ကုအန်က အမြဲတမ်း သင်ကြားပေးနေသဖြင့် သူ၏ လျင်မြန်သော ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာခြင်းက သဘာဝကျသည်ဟု အခြားသူများက ထင်မှတ်ထားကြသည်။ သို့သော်လည်း သူမကတော့ သိ၏။ အကြောင်းမှာ သူမကိုလည်း ကုအန်က သင်ကြားပေးခဲ့သဖြင့် စွန်း ၏ ထူးခြားဆန်းပြားသော သဘာဝကို သူမ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤကလေးက ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် တိုးတက်လာရုံ သက်သက် မဟုတ်ချေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မဟာတာအို ကို ပုံသွင်းနေပြီဖြစ်ပြီး အဆက်မပြတ် ပိုမို အစွမ်းထက်လာနေ၏။ အန်ရှင်း က သူ၏ အတွင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကြောင်းအကျိုး တစ်ခုကို အာရုံခံမိပြီး ၎င်းမှာ အမတ ဧကရာဇ် မျက်လုံး ပင်လျှင် ထိုးဖောက် မမြင်နိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

"သူက မျှော်လင့်ချက်မဲ့ ကောင်းကင်သင်္ချိုင်း ဆိုတဲ့ မဟာတာအို ရဲ့ အပြင်ဘက်က နေရာ တစ်ခုကနေ လာတာ..."

ကုအန်က အပြစ် ၏ နောက်ခံကို အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြလိုက်၏။ သူက အန်ရှင်း ကို အလွန် တန်ဖိုးထားသဖြင့် သူမ သိချင်နေမှတော့ သူ ငြင်းဆန်မည် မဟုတ်ချေ။

အန်ရှင်း သည် သူ၏ ဆက်ခံသူ ဖြစ်၏။ တစ်နေ့တွင် သူမက ဝူရှီ ၏ အရှင်သခင် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး သူကတော့ ကောင်းကင်ဘုံများ အနှံ့ လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်သွားလာပေလိမ့်မည်။

ဤအကြောင်းကို ကြားပြီးနောက် အန်ရှင်း ကစွန်း ၏ အတိတ်အတွက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကိုယ်ချင်းစာမိသွားသော်လည်း မျက်နှာ အမူအရာ များစွာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဆရာဖြစ်သူက စွန်း ၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်မှုကို အသေးစိတ် မရှင်းပြသော်လည်း သူမက ထပ်မံ မမေးမြန်းတော့ပေ။

စွန်း က ငယ်ရွယ်ပုံ ရသော်လည်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့ ကောင်းကင်သင်္ချိုင်း တွင် အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် သူတို့ စိတ်ကူးကြည့်၍ မရနိုင်လောက်အောင် အထီးကျန်ဆန်သော နှစ်များကို သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရ၏။

အပြစ် က ဤမျှ အချိန်အကြာကြီး အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက သူ၏ လက်ရှိ လျင်မြန်သော တိုးတက်မှုမှာ နားလည်နိုင်ပေသည်။ ထိုအဆုံးအစမရှိသော နှစ်များတစ်လျှောက် အပြစ် က စုဆောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး ယခုအခါ စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဆရာနှင့် တပည့် နှစ်ဦး၏ စကားပြောသံက သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် နှင့် အပြစ် တို့၏ နားထဲသို့ မရောက်ခဲ့ချေ။ သူတို့ နှစ်ဦး ဆင်းသက်လာသောအခါ ကုအန်နှင့် အန်ရှင်း တို့က စကားပြော ရပ်လိုက်ကြ၏။

"ဆရာ... စောစောက သူ စိုးရိမ်သွားတယ်လို့ ဆရာ ထင်လား..." စွန့် က ကုအန်ထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

ကုအန်က သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်၍ ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ "နိုင်တာက နိုင်တာပါပဲ... ရှုံးတာက ရှုံးတာပါပဲ... တစ်ဖက်လူက အားဘယ်လောက် ထည့်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို ဘာလို့ စိတ်ပူနေရမှာလဲ... ဆက်လက် ကျင့်ကြံပါ...တစ်နေ့ကျရင် မင်း နိုင်မှာပါ..."

စွန့် က သဘောတူကာ ကျေနှပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဤကိစ္စအပေါ် ဆက်မတွေးတော့ချေ။သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် ကတော့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေ၏။ သူ မရှုံးချင်ပေ။

သို့သော် ဤစကားများက ကုအန်ထံမှ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူက မချေပဝံ့ဘဲ တိတ်တဆိတ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေလိုက်ရသည်။

"စွန်း... မင်းက အခု လွတ်ငြိမ်းရာအမတ တစ်ပါး ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ကျင့်ကြံမှုမှာ လုံလောက်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိနေပါပြီ... မင်း အပြင်ထွက်ပြီး ခဏလောက် လေ့ကျင့်ချင်လား..." ကုအန်က စွန်း ကို ကြည့်၍ ပြုံးကာ မေးလိုက်၏။

ဆရာက စွန်း ကို အမှန်တကယ် အလိုလိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမကိုယ်တိုင်ထက်ပင် ပိုမို ဂရုစိုက်နေသည်ဟု အန်ရှင်း ခံစားလိုက်ရ၏။ စွန်း ၏ နောက်ခံက အမှန်တကယ် ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်ဟု တွေးလိုက်မိသဘ်။

ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် စွန်း ၏ မျက်ခုံးများနှင့် မျက်လုံးများက ဆရာဖြစ်သူနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

ထိုကဲ့သို့သော သံသယများ ရှိနေသော်လည်း သူမက ထုတ်ဖော် မပြောဝံ့ချေ။ စွန်း က မျှော်လင့်ချက်မဲ့ ကောင်းကင်သင်္ချိုင်း တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖိနှိပ်ခံထားရခြင်းက ဆရာဖြစ်သူ သည် အတိတ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဖြစ်အပျက်များနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရနိုင်ပြီး သူ၏ သားကို ကာကွယ်ပေးရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြနေပေသည်။

အန်ရှင်း ၏ အတွင်းစိတ်က အတွေးများကို နားထောင်မိလိုက်သော ကုအန်က ၎င်းတို့ကို ရယ်စရာ ကောင်းသည်ဟု ထင်လိုက်၏။ သူမ မှန်းတာ မှန်ပေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် သွားလို့ ရလား..." စွန့် က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကုအန်က သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် ကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။ "သူ့ကို လေ့ကျင့်ဖို့ နှစ်တစ်ထောင်လောက် အဖော် လိုက်ပေးလိုက်ပါ... သူ ဘာလုပ်လုပ် ဝင်မပါနဲ့... သူ့နောက်ကို လိုက်ပြီး သူ့ဘာပဲတွေ့ကြုံတွေ့ကြုံ သူ့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ပါစေ..."

"ကျွန်တော်လား..."

သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဆန္ဒမရှိသည့် အမူအရာကို ပြသနေ၏။

သူ တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စွန့် က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် ဆရာ.. သူပဲ ကောင်းမယ်..."

အံကြိတ်လျက် သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် က ဤကောင်လေးကို ကိုင်တွယ်ရ ပိုပို ခက်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး သွားလို့ ရပြီ..." ကုအန်က ပြုံး၍ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

သူ့ကို ကြည့်ရင်း အန်ရှင်း က နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ဂျူနီယာမောင်လေး အတွက် စမ်းသပ်မှု တစ်ခု သက်သက် မဟုတ်ဘူး... မင်းအတွက်လည်း စမ်းသပ်မှု တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်..."

စမ်းသပ်မှု ဟုတ်လား။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် က ချက်ချင်း တက်ကြွလာ၏။ ဆရာ၏ စမ်းသပ်မှုများကို သူ နှစ်သက်၏။ ထိုအရာကိုပြီးမြောက်ပါက အကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိလာမည်ကို သူ သိထားသည်မဟုတ်ပါလား။

မဟာတာအို လမ်းစဉ် တွင် သူ၏ ယခင် အတွေ့အကြုံက အသီးအပွင့်များ ရရှိစေခဲ့၏။ မိတ်ဆွေဖွဲ့ခြင်း နှင့် ညီအစ်ကို သံယောဇဉ်များစွာကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ရုံ သာမက ဆရာမှလွဲ၍ ဝူရှီ သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ တွင် ပထမဆုံးသော မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် လည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အန်ရှင်း က လှည့်၍ ကုအန်၏ နောက်သို့ လိုက်သွား၏။

သူတို့၏ ပုံရိပ်များ တောအုပ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် က စွန်း ကို ကြည့်၍ နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ် ပါသည့် အပြုံးဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်လေး... လူသားကမ္ဘာ မှာ ငါ ဝင်မပါဘူး ဆိုပေမဲ့ မင်းလုပ်သမျှ အရာအားလုံးကို ဆရာ့ဆီ ငါ ပြန်တိုင်မှာနော်..."

အခန်း ၇၆၆ အမတအရာရှိ၏ လမ်းစဉ်

သွေးကျဉ်းထောင်သူတော်စင်နှင့် စွန့်တို့သည် လူသားကမ္ဘာတွင် ခရီးလှည့်လည်ရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်မှာ နှစ်တစ်ထောင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ အချိန်များက နှေးကွေးစွာ ကုန်လွန်နေသော်လည်း သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေရှိ တပည့်များအတွက်မူ သူတို့ ထွက်သွားသည်မှာ တစ်ရက်သာ ရှိသေးသည်ဟု ထင်မှတ်ရသည်။

လူသားကမ္ဘာတွင် ခရီးသွားနေစဉ်အတွင်း စွန့်သည် သူ၏ ဗဟုသုတများကို ကျယ်ပြန့်စေခဲ့၏။ သူသည် အရာအားလုံးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး လူ့အသက်များကို ကယ်တင်ခဲ့သလို၊ လှည့်စားခံခဲ့ရပြီး လူများကိုပင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူး၏။ ထို့ပြင် ဂိုဏ်းကြီးများနှင့်လည်း ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပွားခဲ့သေးသည်။

သို့သော်လည်း သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ထိုရန်ငြိုးများ အားလုံးက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သူကမျှ စွန့်ကို အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤအတွေ့အကြုံများက သူ့ကို များစွာ ရင့်ကျက်လာစေခဲ့ပြီး မည်သို့သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်သနည်း ဆိုသည်ကို စတင် စဉ်းစားလာခဲ့သည်။

သွေးကျဉ်းထောင်သူတော်စင်က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ဟု ဆိုကာ စွန့်၏နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သော်လည်း ဂိုဏ်းကြီးများ၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုနှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်၌ လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ရ၏။ ဤသည်က စွန့်နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးကိုလည်း ပြန်လည်ပြေလည်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုသူ နှစ်ယောက် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သော်လည်း တတိယ မျိုးဆက် တပည့်များထဲတွင် အကြောက်အလန့်ကင်းသူ တစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကုအန်ကမူ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ဘဲ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်မိ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် တတိယ မျိုးဆက် သို့မဟုတ် စတုတ္ထ မျိုးဆက် တပည့်များကို သင်ကြားပေးမည် မဟုတ်ချေ။ သူတို့၏ ကလေးဆန်သော လုပ်ရပ်များကို စောင့်ကြည့်ရခြင်းက ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် ဆွဲဆောင်မှု တစ်ခု ရှိနေသည်။

နှစ်ပေါင်း သုံးသောင်း ကုန်လွန်ပြီးနောက်...

ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာက မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်တစ်ဦးကို ကြိုဆိုလိုက်ရ၏။

စကြဝဠာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ ကမ္ဘာဂိတ်တံခါးတွင် ကောင်းကင်ဝိညာဉ် နတ်ဘုရားက ဧည့်သည်များကို စောင့်ကြိုနေခဲ့သည်။

ကမ္ဘာဂိတ်တံခါးမှ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဂိတ်တံခါးအတွင်းရှိ ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်များကြားမှ ပုံရိပ်တစ်ခုက ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ ကောင်းကင်တာအို ကံကြမ္မာကို ခံစားမိချိန်၌ ကောင်းကင်ဝိညာဉ် နတ်ဘုရားက သူ၏လက်ကို မြှောက်၍ အရိုအသေပေးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ကောင်းကင်ဝိညာဉ် နတ်ဘုရားက အမတအရှင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်... အမတအရှင် ဘာကိစ္စကြောင့် လာရသလဲ ဆိုတာ သိခွင့်ပြုပါ...”

“ငါက ယင်ရွှမ် အမတအရှင်ပါ... ကောင်းကင်သားတော် ဖြစ်တဲ့ ရွှမ်ယွမ် လူသားဧကရာဇ်ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ရည်မှန်းချက်အတွက် လာခဲ့တာပဲ.. ပြီးတော့ ဒီနယ်မြေက သတ္တဝါတွေအတွက် အမတကံကြမ္မာကို ရှာဖွေပေးဖို့လည်း လာခဲ့တာပဲ...”

အလင်းရောင် ပြင်းပြင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံက အေးစက်နေသော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော မာနများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

အသံဆုံးသွားသည်နှင့် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦးက အလင်းရောင်များကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အရပ်မြင့်ကာ ခန့်ညားပြီး သူ၏ခါးတွင် ခရမ်းရောင် စပါးကြီးမြွေ နှစ်ကောင် ရစ်ခွေနေ၏။ စပါးကြီးမြွေများ၏ ခေါင်းများက သူ၏ ကျောဘက်တွင် ရစ်ပတ်ထားပြီး သူ၏ခေါင်းထက်တွင် မြင့်မားစွာ ထောင်မတ်နေကာ ရောင်စုံ ဖဲကြိုးနှစ်ခုကဲ့သို့ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည်။

ယင်ရွှမ် အမတအရှင်၏ စကားကို ကြားချိန်၌ ကောင်းကင်ဝိညာဉ် နတ်ဘုရား၏ အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိချေ။ သူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာက ကောင်းကင်သားတော် ပြိုင်ပွဲမှာ ဝင်မပါချင်ပါဘူး...”

အကယ်၍ ယခင်ကဆိုလျှင် သူ တွန့်ဆုတ်နေမိလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအခါ ကုအန်က သူ့ကို ကျောထောက်နောက်ခံ ပြုပေးထားပြီး ကုအန်၏ တပည့်ကလည်း အမတအဆင့်တွင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ ဘာကို ကြောက်ရမည်နည်း။

ကောင်းကင်နန်းတော်၏ အတွင်းတွင်ဖြစ်စေ၊ အပြင်တွင်ဖြစ်စေ သူ့တွင် ယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိ၏။

ယင်ရွှမ် အမတအရှင်၏ အကြည့်က ကောင်းကင်ဝိညာဉ် နတ်ဘုရားအပေါ် ကျရောက်သွားပြီး သူ့ကို ထွင်းဖောက် မြင်ရတော့မည့်အလား ကြည့်လိုက်၏။

ကောင်းကင်ဝိညာဉ် နတ်ဘုရားက သူ၏ အကြည့်ကို အကြောက်အလန့်မရှိ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ ကမ္ဘာဂိတ်တံခါး အတွင်းရှိ ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်များ မှေးမှိန်သွားချိန်၌ ယင်ရွှမ် အမတအရှင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်မှုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားပြီး အမတနတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် မတူတော့ဘဲ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား တစ်ပါးနှင့် ပိုတူလာခဲ့သည်။

“ဒီနယ်မြေက ဘယ်သူ့ရဲ့ ပိုင်နက်လဲ ဆိုတာ မေးခွင့်ပြုပါ...” ယင်ရွှမ် အမတအရှင်က မေးမြန်းလိုက်၏။

ကောင်းကင်ဝိညာဉ် နတ်ဘုရား၏ ငြင်းဆိုမှုက သူ့ကို ဒေါသမထွက်စေခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကောင်းကင်ဝိညာဉ် နတ်ဘုရား ပေးချင်သော သတိစကားကို သူ နားလည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤလူတွင် ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေ၏။

ကောင်းကင်ဝိညာဉ် နတ်ဘုရားက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တစ်ဘက်လူက ဤမေးခွန်းကို ဆက်မေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်ဝိညာဉ် နတ်ဘုရား၏ အနောက်၌ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အမတအလင်းရောင်က ကောင်းကင်ဝိညာဉ် နတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးထောင့်ကို ဖမ်းစားသွားသဖြင့် အလိုအလျောက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်မိသွားသည်။

“ဘယ်သူများလဲလို့ တွေးနေတာ... ထိုက်ရီ အမတအရှင်ကိုး...”

ယင်ရွှမ် အမတအရှင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ကောင်းကင်ဝိညာဉ် နတ်ဘုရား နောက်ရှိ ထိုက်ရီ အမတအရှင်ကို ကြည့်ကာ သူ ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာတွင် ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေမည်ကို မကြောက်ရွံ့ချေ။ ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ၏ ကျောထောက်နောက်ခံများက ပြိုင်ဘက် ကောင်းကင်သားတော်ကို ထောက်ခံမည်ကိုသာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထိုက်ရီ အမတအရှင်က ပြောဆိုလိုက်၏။ “ယင်ရွှမ် အမတအရှင်... ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာက တစ်ချိန်တုန်းက ဖျက်ဆီးခံရမယ့် အမိန့်အောက်မှာ ရှိခဲ့ပြီး မဟာကမ္ဘာ သုံးထောင် စာရင်းကနေ ပယ်ဖျက်ခံထားရတယ်... အနာဂတ်မှာ ပြန်လည် ထည့်သွင်းခံရနိုင်ပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ ကောင်းကင်သားတော် ပြိုင်ပွဲမှာ အကျုံးမဝင်ဘူး...”

ယင်ရွှမ် အမတအရှင်က ရယ်မောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက ဒီလိုပြောလာမှတော့ ကျုပ် မျက်နှာသာ ပေးရမှာပေါ့...”

ထိုက်ရီ အမတအရှင်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ကောင်းကင်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက တိတ်ဆိတ်စွာ ဘေးသို့ ရှောင်ပေးလိုက်ပြီး အမတအရှင် နှစ်ပါး၏ အမြင်အာရုံကို မပိတ်ဆို့မိစေရန် နေလိုက်သည်။

ယင်ရွှမ် အမတအရှင်နှင့် ထိုက်ရီ အမတအရှင်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရှင်းလင်းစွာ သိကျွမ်းနေကြ၏။ သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်ကြားရှိ လေထုက အနည်းငယ် တင်းမာနေပြီး ကောင်းကင်ဝိညာဉ် နတ်ဘုရားကို မကြာမီ ပဋိပက္ခ ဖြစ်တော့မည့် ခံစားချက်ကို ရစေသည်။

“ဒါက ဘာသဘောလဲ... ယင်ရွှမ် အမတအရှင်က သင်ကြားပေးစရာတွေ ရှိသေးလို့လား... ဒါမှမဟုတ် လူသားဧကရာဇ်က ညွှန်ကြားချက်တွေ ထပ်ပေးထားလို့လား...”

ထိုက်ရီ အမတအရှင်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလာရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါပေါက်ကွဲထွက်လာသဖြင့် ကောင်းကင်ဝိညာဉ် နတ်ဘုရား၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၏

။

ယင်ရွှမ် အမတအရှင်က ရယ်မောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး... ကျုပ် စပ်စုကြည့်ရုံပါ... ဒီမဟာကမ္ဘာမှာ ကောင်းကင်သားတော် ဆင်းသက်လာတယ်လို့ ကြားတယ်... အဲဒါ အမှန်လား၊ အမှားလား ဆိုတာ သိချင်လို့ပါ...”

“တကယ်လို့အမှန်တယ်ဆိုရင်ရော ခင်ဗျားက ကောင်းကင်သားတော်ကို စုံစမ်းချင်လို့လား...” ထိုက်ရီ အမတအရှင်က သူ၏ မာနကြီးပြီး ဗိုလ်ကျတတ်သော အမူအရာဖြင့် ဖိအားပေး မေးမြန်းလိုက်၏။

“ကျုပ် ဘယ်လိုလုပ် ရဲမှာလဲ... ထားလိုက်ပါတော့... ကျုပ် ကျူးကျော်မိတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ...”

ယင်ရွှမ် အမတအရှင်က ပြုံး၍ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး လှည့်ကာ ကမ္ဘာဂိတ်တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူ၏ ကောင်းကင်တာအို ကံကြမ္မာက ကမ္ဘာဂိတ်တံခါး အတွင်းရှိ တာအို ရည်ရွယ်ချက်ကို နိုးကြွသွားစေပြီး ကောင်းကင်တာအို အလင်းရောင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ စကြဝဠာကို တစ်ဖန် ပြန်လည် လင်းထိန်သွားစေ၏။

ထိုက်ရီ အမတအရှင်နှင့် ကောင်းကင်ဝိညာဉ် နတ်ဘုရားတို့က သူ ကမ္ဘာဂိတ်တံခါးထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သူ၏ အရိပ်အယောင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါမှသာ သူတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ကောင်းကင်ဝိညာဉ် နတ်ဘုရားက စကားပြောရန် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေ၏။

ထိုက်ရီ အမတအရှင်၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်သွား၏။ သူက ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ငါတို့က အားကောင်းသယောင် မဟန်ဆောင်ရင် သူ သေချာပေါက် ပြန်လာလိမ့်မယ်... ကောင်းကင်သားတော်ကို မကြောက်ဘူးလို့ ပြသမှပဲ သူ့နောက်က ကောင်းကင်သားတော်က စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ရှိလာမှာ... ဒါပေမယ့် အခု ကောင်းကင်သားတော်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်က တခြား ကောင်းကင်သားတော်ပဲ... ငါတို့က အတွင်းပဋိပက္ခတွေကို လက်မခံနိုင်ဘူး...”

ကောင်းကင်ဝိညာဉ် နတ်ဘုရားက ဤသည်ကို ယုတ္တိရှိသည်ဟု ထင်မြင်ပြီး မေးခွန်းများ ဆက်မမေးတော့ချေ။

ထိုက်ရီ အမတအရှင်က လှည့်ထွက်သွားပြီး မထွက်ခွာမီ စကားတစ်ခွန်း ချန်ထားခဲ့၏။ “အမတနတ်ဘုရားတွေ အောက်ဘုံကို ထပ်ဆင်းလာလိမ့်မယ်... ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားလိုက်...”

သူ၏ စကားသံများ လုံးဝ မပျောက်ကွယ်မီမှာပင် ထိုက်ရီ အမတအရှင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကောင်းကင်ဝိညာဉ် နတ်ဘုရားမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မနေချေ။

ယင်းအစား ဤလူက အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာ၌ ပို၍ကျွမ်းကျင်လိမ္မာလှပေရာ၊ အမတအရှင်တစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ အံ့ဩဖွယ်ရာ မဟုတ်ကြောင်း တွေးတောမိလိုက်လေသည်။

“အမတအရာရှိ တစ်ယောက်ရဲ့ လမ်းစဉ်မှာတောင် ပါရမီ လိုအပ်တာပဲ...” ကောင်းကင်ဝိညာဉ် နတ်ဘုရားက စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းယမ်းကာ သူ၏ ကျင့်ကြံရာ နေရာသို့ လျှောက်သွားသည်။

အဝေးတစ်နေရာရှိ သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေတွင် ကုအန်က ထိုက်ရီ အမတအရှင်၏ သဘောထားကို အတော်လေး သဘောကျနေ၏။ သူက ညွှန်ကြားရန်ပင် မလိုဘဲ အရာရာကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို သိထားပြီး ဖြစ်သည်။

သပ်ရပ်တယ်... ဉာဏ်ကောင်းတယ်...

ယင်ရွှမ် အမတအရှင် နောက်ကွယ်ရှိ ရွှမ်ယွမ် လူသားဧကရာဇ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ကုအန်က စိတ်မဝင်စားချေ။ ယင်းက မြောင်ကျန်း တာလော့အမတ တစ်ပါးမျှသာ ဖြစ်သည်။

“ဆရာဘိုးဘေး... ကျွန်မရဲ့ ဓားဆန္ဒကို ဘယ်လို မြင်လဲ...”

ရှန်ကွမ်ရှန်းအာက ကုအန်၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူမက သစ်သားဓား တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ထိုဓားသွားတွင် ဓားဆန္ဒများ ကိန်းအောင်းနေ၏။

ကုအန်က လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ သစ်သားရုပ်တုတစ်ခု ထုဆစ်နေရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မဆိုးပါဘူး...”

“ဆရာဘိုးဘေး က နည်းနည်းလောက် ပိုဂရုစိုက်လို့ မရဘူးလား... ကျွန်မ ဘာပဲပြပြ ဘိုးဘေး က ‘မဆိုးဘူး’ လို့ အမြဲပြောနေတာပဲ... ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်မက တတိယ မျိုးဆက် တပည့်တွေကြားမှာ ထိပ်ဆုံး သုံးယောက်စာရင်းထဲ ဘယ်တော့မှ မဝင်နိုင်တာ”

ရှန်ကွမ်ရှန်းအာက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံက ဝမ်းနည်းကာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေ၏။

ကုအန်က သူမ၏ အမူအကျင့်ကို အမှန်တကယ် သဘောကျသည်။ အခြား တတိယ မျိုးဆက် တပည့်များက သူ့အပေါ် လွန်လွန်ကဲကဲ ရိုသေကြပြီး ခပ်ခွာခွာပင် နေတတ်ကြသော်လည်း ရှန်ကွမ်ရှန်းအာ တစ်ယောက်တည်းသာ သူ့ရှေ့တွင် စိတ်ခံစားချက်များကို ပြသရဲ၏။

ရှန်ကွမ်ရှန်းအာက အလွန် ဉာဏ်ကောင်းပြီး သူမ၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ကောင်းစွာ သိသည်။ သူမ ပြောလိုက်သော စကားတိုင်းက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင် လေ့ကျင့်ထားပြီးသား ဖြစ်လေသည်။

ကုအန်က သူမ၏ အတွင်းစိတ်ကို ကြားနိုင်ပြီး သူမကို ဟန်ဆောင်ကောင်းသူ သို့မဟုတ် ကြွားလုံးထုတ်သူဟု မထင်မှတ်ချေ။ အခြားသူများကို အန္တရာယ် မပြုသရွေ့ ပိုမို ရင်းနှီးလာစေရန် ဉာဏ်သုံးခြင်းက ဘာများ မှားယွင်းနေမည်နည်း။

“စွန့်လိုမျိုး အပြင်ထွက်ပြီး လေ့ကျင့်ရင် ဘယ်လိုလဲ...” ကုအန်က သူမကို မော့ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

ရှန်ကွမ်ရှန်းအာက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြောဆို၏။ “ကျွန်မ အပြင်မထွက်ဘူး... ကျွန်မမှာ အပြင်မှာ ရန်သူတွေ၊ မိသားစုတွေမှ မရှိတာ... ဘာလို့ ထွက်ရမှာလဲ...”

အပြင်ထွက်သွားရင် ပြန်လာဖို့ က သိပ်မလွယ်ဘူးလေ...

ရှန်ကွမ်ရှန်းအာက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ လူတိုင်းက စွန့်နှင့် သွေးကျဉ်းထောင်သူတော်စင်တို့ကဲ့သို့ မဖြစ်နိုင်ချေ။ ထို့ပြင် လူ့ဘောင်လူလောကတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများစွာ ရှိနေ၏။ သူမက ထိုအရာများထဲတွင် နစ်မွန်းသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့မိ၏။ အပြင်ဘက်တွင် မလိုအပ်သော ကံကြမ္မာ အနှောင်အဖွဲ့များ ဖန်တီးမည့်အစား ဤနေရာတွင်သာ နေ၍ ကျင့်ကြံခြင်းကို အာရုံစိုက်ရန် ပိုသဘောကျသည်။

သူမ၏ ရည်မှန်းချက်က ဆရာဘိုးဘေးကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန်ပင် ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်ပြုပြီး မိသားစုတစ်ခု တည်ထောင်ရန် မဟုတ်သလို ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက်များ ရှိလာမည့် မလိုအပ်သော ဆက်ဆံရေးများ ဖန်တီးရန်လည်း လုံးဝ မဟုတ်ချေ။