အခန်း (၅၃၅-၅၃၆)

အခန်း ၅၃၅ - မူယွဲ့လန်၏ ကမ္ဘာကြီး ဇောက်ထိုးမိုးမျှော်ဖြစ်သွားခြင်း

ပိုင်ကျီဟန်သည် မူလင်းယွဲ့အား ခဏမျှ ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ ကျေနပ်စွာဖြင့် စိတ်ထဲမှ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။

တစ်လတည်းသော အချိန်အတွင်းမှာပင် လူတစ်ယောက်ကို အဆင့် ၄ မှ အဆင့် ၅ ဆေးဆရာအဖြစ် မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်း

သူကိုယ်တိုင်ပင် ဝန်ခံရမည်မှာ

၎င်းသည် တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းပြားလွန်းသည့် ပါရမီရှင်ပင် ဖြစ်သည်။

မှန်ပါသည်၊ ၎င်းမှာ သူ၏ သင်ကြားပြသမှုကြောင့်လည်း ပါဝင်ပေသည်။

မူလင်းယွဲ့၏ ကိုယ်ပိုင်ပါရမီမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော်လည်း

သူသာမရှိလျှင် သူမအနေဖြင့် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ရန် အချိန်အတော်ကြာအောင် ယူရပေလိမ့်မည်။

သူက လမ်းညွှန်ပြသပေးခဲ့ပြီး သူမက ထိုလမ်းပေါ်တွင် ကိုယ်တိုင်လျှောက်လှမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူမြင်ဖူးသမျှ လူတိုင်းထက်လည်း ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဤမျှဆိုလျှင် သူ ဤနေရာ၌ ဆက်နေရန် အကြောင်းမရှိတော့ပြီ။

မူမျိုးနွယ်စုတွင် သူရှိနေရသည့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပြည့်စုံသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် သူသည် သူ၏စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ရန် ရက်အနည်းငယ်သာ နေထိုင်ရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း မူလင်းယွဲ့ကြောင့် တစ်လကျော်ကြာအောင် နေဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းကို ဆုံးရှုံးမှုရှိသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဟု သူ မယူဆပေ။

မူလင်းယွဲ့၏ ပါရမီနှင့်ဆိုလျှင် နောင်အနာဂတ်၌ သူမသည် လူတိုင်းကို ကျော်

ဖြတ်ကာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာရပ်၏ ထိပ်သီးနေရာတွင် ရှိနေပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်ကျလျှင် သူသည် ဆေးလုံးများ ရရှိရန်အတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ပေ။

ယခုမူ ပိုင်မျိုးနွယ်စုဆီသို့ ပြန်ရမည့်အချိန် ရောက်ပြီဖြစ်သည်။

မထွက်ခွာမီမှာတော့ ပိုင်ကျီဟန်သည် နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။

သူ့သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အဆင့် ၇ ဆေးနည်း အချို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် မူလင်းယွဲ့ကို သင်ကြားပေးခြင်းအပြင် သူသည် အဆင့် ၇ ဆေးနည်းများကို ရေးသားရင်း အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။

ဆေးဆရာတစ်ယောက်အတွက် အဆင့် ၇ သို့ တက်လှမ်းရန်မှာ ပါရမီတစ်ခုတည်းဖြင့် မလုံလောက်ပေ။

ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုတည်းဖြင့်လည်း မလုံလောက်ချေ။

အရင်းအမြစ်များ ရှိနေရုံဖြင့်လည်း မလုံလောက်ပေ။

အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည့် အရေးကြီးသော အချက်တစ်ချက်မှာ ဆေးနည်းများဖြစ်သည်။

မှန်ကန်သော အဆင့် ၇ ဆေးနည်းသာ မရှိလျှင်

မည်မျှပင် ပါရမီ ထူးချွန်သော ဆေးဆရာဖြစ်ပါစေ ၊ ထိုအတားအဆီးတွင် ပိတ်မိနေလိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးခြေလှမ်းကို လှမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ မူမျိုးနွယ်စုကို ကန့်သတ်ထားသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့တွင် ပါရမီရှိသည်။

သူတို့တွင် အရင်းအမြစ်ရှိသည်။

သူတို့ မရှိသည်မှာ ရှေ့ဆက်သွားရမည့် လမ်းစများပင်။

ပိုင်ကျီဟန်သည် မည်သည့်ဆေးနည်းကို ပေးရမည်နည်းဟုလည်း အချိန်ယူ စဉ်းစားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ဆေးနည်းတိုင်းသည် အသုံးဝင်သည်မဟုတ်သလို ၎င်းတို့၏ ပါဝင်ပစ္စည်းများကိုလည်း ကောင်းကင်အင်ပါယာတွင် ရှာမတွေ့နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အဆင့် ၇ ဆေးနည်း ၁၀ မျိုးကို ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် လုံလောက်သည်ထက် ပိုပါလိမ့်မည်။

ဤဆေးနည်းများရှိပါက မူမျိုးနွယ်စုမှ အဆင့် ၇ ဆေးဆရာကြီးများ ပေါ်ထွက်လာရန်မှာ အချိန်တစ်ခုသာ လိုတော့မည်ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာ ထပ်မံမြင့်တက်လာမည်။

သူတို့၏ သြဇာအာဏာမှာ ပျံ့နှံ့လာမည်။

ထို့ပြင် သူတို့၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အခြေခံအုတ်မြစ်သည် ပိုမို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာပေလိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ အရှေ့ပိုင်းဒေသတစ်ခုလုံး၌ နီညိုရောင် ဆေးလုံးအင်ပါယာတွင်သာ အဆင့်မြင့်ဆေးဆရာကြီးများ ရှိကြသည်မဟုတ်ပါလော

၎င်းသည် မူမျိုးနွယ်စုမှ မထွက်ခွာခင် သူလုပ်ပေးမည့် နောက်ဆုံးအလုပ်ပဲ ဖြစ်သည်။

မူယွဲ့လန်သည် ဘာမှအများကြီး မစဉ်းစားဘဲ ဆေးဖော်ဆောင် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်လာသည်။

သူမကို ပိုင်ကျီဟန်က ခေါ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် သဘာဝအတိုင်း ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ လက်ကိုမြှောက်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

ကျွီ

သူမ ဝင်သွားသည်နှင့် အစီအရင်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။

အတွင်းခန်းထဲတွင် မီးလျှံများက မှန်မှန်လောင်ကျွမ်းနေသည်။

ပိုင်ကျီဟန်သည် ဆေးမီးဖိုဘေးတွင် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေး၊ သက်သောင့်သက်သာရှိသော ကိုယ်ဟန်ဖြင့် ရပ်နေသည်။

မူလင်းယွဲ့ကတော့ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။

အာရုံစိုက်လျက်။

ဂရုတစိုက်ရှိလျက်။

သူ့ဆရာ၏ စကားကို နားထောင်နေသော တပည့်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။

မူယွဲ့လန် မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်မိသည်။

(သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်တုန်းကတည်းက ဒီလိုဖြစ်သွားတာလဲ?)

သို့သော် သူမ အများကြီး မစဉ်းစားမိပေ။

တစ်ကယ်ဆိုလျှင် သူမ စိတ်သက်သာရာရမိခြင်းပင်။

သူတို့နှစ်ယောက် ဤသို့ အဆင်ပြေပြေရှိနေခြင်းမှာ သူမ မမျှော်လင့်ထားသော အရာဖြစ်သည်။

သူတို့၏ စရိုက်များအရ ပဋိပက္ခဖြစ်မည်ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုမူ သူတို့သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာတွင် အပြန်အလှန် ကူညီနေကြခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သည့် အချက်ဟု သူမ ယူဆလိုက်သည်။

သူမ၏ အကြည့်သည် သဘာဝအတိုင်း ဆေးမီးဖိုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

အချိန်ကိုက်ပင် မူလင်းယွဲ့က အဖုံးကို မလိုက်သည်။

မွှေးကြိုင်သော ရနံ့တစ်ခုက ချက်ချင်းပင် ပျံ့လွင့်လာသည်။

မူယွဲ့လန်၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။

(ဒီ အရှိန်အဝါက...)

မူလင်းယွဲ့က လက်လှမ်းပြီး ဆေးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုအချိန်သည် အရာအားလုံး ရပ်တန့်သွားသော အချိန်ပင်။

မူယွဲ့လန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူမ၏ သူငယ်အိမ်များ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားသည်။

တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။

မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလိုပင်။

မူလင်းယွဲ့၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ဆေးလုံးတစ်လုံး ရှိနေသည်။

အလယ်အလတ်အဆင့်... အဆင့် ၅ ဆေးလုံး

ခဏမျှတော့ မူယွဲ့လန် သူမ မျက်စိမှားသည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။

စိတ်ထဲတွင် ဗလာဖြစ်သွား၏။

သူမ၏ အကြည့်သည် ထိုဆေးလုံးဆီတွင်သာ စွဲကပ်နေပြီး အကြည့်လွှဲ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

(အလယ်အလတ်အဆင့်... အဆင့် ၅ ဟုတ်လား?)

လွန်ခဲ့သော တစ်လတည်းက မူလင်းယွဲ့သည် အဆင့် ၄ သို့သာ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ၏ ပါရမီနှင့်ဆိုလျှင်တောင်

သူမ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နားလည်နိုင်စွမ်းနှင့်ဆိုလျှင်တောင်

ဤအရှိန်အဝါမှာ လုံးဝကို အဓိပ္ပာယ်မရှိလောက်အောင် မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။

သူမ မျက်စိမှားသည်ဟု ထင်ကာ မျက်လုံးကို ပွတ်ကြည့်လိုက်မိသည်။

အဆင့် ၄ အလယ်အလန်အဆင့် ဆေးလုံး ဖြစ်နေမည်လားဟုပင်

သို့သော် သူမရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ ပြောင်းလဲမသွားပေ။

ထိုအတောအတွင်း ပိုင်ကျီဟန်က ဆေးလုံးကို အမှတ်မထင် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး”

သူ့လေသံမှာ အမြဲတမ်းလိုပင် အေးအေးလူလူပင်။

အလွန်အကျူး အံ့သြစရာ တစ်ခုခု မဟုတ်

သလိုမျိုးသာ

"မင်း စနစ်တကျ ထိန်းချုပ်နိုင်သွားပြီ။ မီးလျှံကို ထိန်းချုပ်တဲ့နေရာမှာ ပိုကောင်းလာပြီပဲ။"

ရိုးရှင်းသော မှတ်ချက်တစ်ခု

ရိုးရှင်းသော အသိအမှတ်ပြုမှုတစ်ခု။

ထို့ထက် ဘာမှမပိုပေ။

မူလင်းယွဲ့က ခေါင်းငြိမ့်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေးသည်လည်း သူ့ကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။

ဤရလဒ်မှာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသလိုမျိုးပင်

၎င်းသည် ပုံမှန်အရာတစ်ခုလိုမျိုးသာ

ထိုတည်ငြိမ်မှု...

ထိုအရေးမစိုက်မှု...

မူယွဲ့လန် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေမိသည်။

တိတ်ဆိတ်လျက်။

သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အရာကို လက်ခံနိုင်ရန် သူမ၏ စိတ်က ရုန်းကန်နေရသည်။

(သူမ အဆင့်တက်သွားတာလား?)

(မဟုတ်ဘူး... ဒါက အဆင့်တက်ရုံတင် မဟုတ်ဘူး...)

(သူမက အဆင့် ၅ အလယ်အလတ်အဆင့်ဆေးလုံးတွေကိုတောင် ဖော်စပ်နေနိုင်ပြီလား?)

သူမ၏ လက်ချောင်းများ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိပေ။

ပိုင်ကျီဟန်၏ အကြည့်က အနည်းငယ် ရွေ့လျားသွားသည်။

ထို့နောက် သူမကို သတိပြုမိသွားသည်။

"အို... အမေ ရောက်လာပြီလား”

သူ့လေသံသည် ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မဖြစ်ခဲ့သလိုပင် အေးဆေးနေသည်။

ထို့နောက် သူက လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်

"မူလင်းယွဲ့၊ မင်း အခန်းကို ပြန်ပြီးတော့ ပိုလေ့ကျင့်လိုက်ဦး။"

မူလင်းယွဲ့က တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းငြိမ့်

သည်။

"ကောင်းပါပြီ”

သူမသည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင်

ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှမှာ အလွန်ပင် ပုံမှန်ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ် တစ်ခုလိုပင်။

"ရပ်လိုက်စမ်း”

မူယွဲ့လန်၏ အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အရာအားလုံးက ပုံမှန်ဖြစ်နေသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်မနေကြနဲ့တော့”

ပိုင်ကျီဟန်နှင့် မူလင်းယွဲ့ နှစ်ဦးလုံး ရပ်သွားကြသည်။

ပိုင်ကျီဟန်ပင်လျှင် အနည်းငယ် လန့်သွားရသည်။

သူ မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။

"အမေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ?" သူက တကယ်ကို နားမလည်နိုင်သလို မေးလိုက်သည်။

မူယွဲ့လန် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

သူမ၏ အကြည့်က မူလင်းယွဲ့ဆီတွင် စွဲမြဲနေသည်။ "မင်း ဘယ်တုန်းက အဆင့် ၅ ကို တက်သွားတာလဲ?"

မူလင်းယွဲ့ ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။

သူမ ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ထို့နောက်

"အတိအကျတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်လောက်က ထင်တယ်?"

သူမ၏ လေသံမှာ အေးဆေးနေသည်။

အရေးမပါသော အရာတစ်ခုအကြောင်း ပြောနေသလိုမျိုးသာ

အတိအကျ အချိန်က ဘာမှ အရေးမကြီးသလိုမျိုးပင်

မူယွဲ့လန် ကြောင်အသွားသည်။

သူမ၏ နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောက သိသိသာသာ လှုပ်သွားသည်။

(လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က?)

သူမ ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ လက်ကိုမြှောက်ကာ နားထင်ကို ခပ်ဖွဖွ ဖိလိုက်မိသည်။

သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေရသည်။

(ဒီကလေးမလေးကတော့...)

အဆင့် ၅ ဆေးဆရာအဖြစ် အဆင့်တက်တာကိုဘာမှမဟုတ်သလို သဘောထားနေတာလား?

သတင်းတောင် မပို့ဘူးလား?

မူယွဲ့လန် အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ စိတ်ကို လျှော့ချလိုက်ရသည်။

ဤကိစ္စကို အကြီးအကဲများနှင့် ဆွေးနွေးရန် လိုအပ်သည်။

ထို့ပြင် မူလင်းယွဲ့ကိုလည်း စနစ်တကျ သတိပေးရန် လိုအပ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်တက်လှမ်းမှုမျိုးမှာ သေးငယ်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

၎င်းတို့ကို ဤသို့ ပေါ့ပေါ့တန်တန် လျစ်လျူရှု၍ မရပေ။ ခဏအကြာတွင် သူမ၏ အကြည့်ကို နောက်ဆုံးတွင် လွှဲလိုက်သည်။ ပိုင်ကျီဟန်ဆီသို့။

"အမေ့ကို ဘာလို့ ဒီကို ခေါ်လိုက်တာလဲ?"

သူမ မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ကျီဟန်က အချိန်မဆွဲတော့ပေ။

သူ့လက်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မြှောက်လိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ထပ်က သူ့လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ သူ ၎င်းတို့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ မူယွဲ့လန်က မသိစိတ်ဖြင့် လက်ခံလိုက်မိသည်။

သူမ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။

"ဒါက ဘာလဲ...?"ပိုင်ကျီဟန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်၏

"အဆင့် ၇ ဆေးနည်းတွေပါ”

အခန်း ၅၃၆ - မူမျိုးနွယ်စု၏ ထိုးထွက်လာသော အရှိန်အဝါ

"အဆင့် ၇ ဆေးနည်းတွေပါ”

မူယွဲ့လန်၏ စိတ်အစဉ်မှာ ဗလာဖြစ်သွားရသည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းများသည် ကျောက်စိမ်းပြားများကို မသိစိတ်ဖြင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိ၏။

အသက်ရှူသံပင် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

"...ဘာပြောလိုက်တာလဲ?"

ခဏမျှတော့

သူမ နားကြားမှားသည်ဟုပင် ထင်လိုက်မိသည်။

သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်၏ မျက်နှာပေးမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။

သာမန်အရာတစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သလိုမျိုးပင်

"အဆင့် ၇ ဆေးနည်းတွေပါ"

သူက ခပ်ဖွဖွ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"၁၀ မျိုးတောင် ရှိတာပါ”

ဝုန်း

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အံ့သြရုံသက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။

မူယွဲ့လန်၏ သူငယ်အိမ်များသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားသည်။

သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ နှလုံးခုန်သံသည်လည်း ဒိန်းခနဲ ဒိန်းခနဲ မြည်ဟည်းနေ၏။

(အဆင့်... ၇... ဆေးနည်းတွေ...)

သူမ၏ လက်များသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်လာသည်။

စောစောကထက်ပင် ပို၍ တုန်ယင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရာသည် မည်မျှအရေးပါသည်ကို သူမ ကောင်းကောင်းကြီး သိနေသောကြောင့်ပင်။

၎င်းသည် တန်ဖိုးရှိရုံ သက်သက်မဟုတ်ပေ

ရှားပါးရုံ သက်သက်လည်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် မူမျိုးနွယ်စုတွင် လိုအပ်နေသည့်အဓိက အချက်အချာပင်

ကောင်းကင်အင်ပါယာမှာတင်မကဘဲ ဒေသတစ်ခုလုံးတွင်ပါ တကယ့်အင်အားကြီး အရှိန်အဝါတစ်ခု ဖြစ်လာဖို့အတွက် သူတို့ကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် အရာပင်

ယခုမူ ထိုအရာက သူမ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။

မူယွဲ့လန်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့လိုက်သည်။

သူမ၏ အကြည့်မှာ ပိုင်ကျီဟန်ဆီ၌ စွဲမြဲနေသည်။

သူသည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို နောက်ပြောင်မည့်သူမဟုတ်မှန်း သူမ သိသည်။

သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ရသည်မှာလည်း လိမ်ညာနေပုံ မပေါ်ပေ။

သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တည်ငြိမ်မှုများ ပျောက်ဆုံးသွားရသည်။

အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများသာ အစားထိုးဝင်ရောက်လာ၏။

မယုံကြည်နိုင်ခြင်းများသာ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ကျီဟန်အာ..."

သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။

"ဒါတွေကို မင်း ဘယ်ကနေ ရခဲ့တာလဲ?"

သူမ မေးလိုက်သည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းအတွင်း၌ မူယွဲ့လန်၏ အသံသည် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

စူးစမ်းလိုစိတ်တင် မကပေ

သတိထားမှု၊ မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့် အရေးတကြီး သိလိုစိတ်များလည်း ပါဝင်နေသည်။

သူတို့ဘေးတွင်မူ မူလင်းယွဲ့သည်လည်း သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေသည်။

သူမ၏ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာပေးမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။

သူမ၏ အကြည့်မှာ မူယွဲ့လန် လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းပြားများဆီသို့ နိမ့်ဆင်းသွားသည်။

အဆင့် ၇ ဆေးနည်းများ...

သူမအတွက်ပင်လျှင် ဤအရာမှာ လျစ်လျူရှု၍ ရသောအရာ မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ အံ့သြမှုမှာ ရှိနေသော်လည်း မူယွဲ့လန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ အတော်ပင် တည်ငြိမ်နေသေးသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်လအတွင်းမှာပင် သူမ တစ်ခုခုကို နားလည်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ပိုင်ကျီဟန်သည် သာမန်ဆေးဆရာတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် အဆင့် ၆ ဆေးဆရာများပင် မဖြေရှင်းနိုင်သော မေးခွန်းများကို မေးခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်မှာ မည်သည့်အားစိုက်မှုမှ မပါဘဲ လွယ်လင့်တကူပင် ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။

အဖြေကို ပေးရုံသာမက သူမ အလွယ်တကူ နားလည်နိုင်မည့် ရှင်းလင်းချက်များကိုပါ ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်တင် သူသည် မူယွဲ့လန် အပါအဝင် သူမသိသမျှ ဆေးဆရာအားလုံးထက် သာလွန်နေပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမ အဆင့် ၇ ဆေးနည်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ

အံ့သြမိသော်လည်း မူယွဲ့လန်လောက်တော့ မဟုတ်ပေ။

ပိုင်ကျီဟန်မှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

ဤမေးခွန်းကို သူ ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူ့အတွက် တစ်ခုထူးဆန်းနေသည်မှာ

မူမျိုးနွယ်စုမှ မည်သူကမျှ သူသည် ဆေးဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သို့မဟုတ် အဆင့် ၄ ဆေးလုံးများကို မည်သို့ ဖော်စပ်နိုင်ကြောင်းကို မမေးမြန်းခဲ့ကြခြင်းပင်။

သူတို့ သိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မေးကြလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ

သူတို့ မမေးခဲ့ကြပေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မူလင်းယွဲ့သည် အဆင့် ၄ ဆေးဆရာ ဖြစ်သွားသောကြောင့် အံ့သြမှုမှာ အလွန်အမင်း မကြီးမားတော့ခြင်း ဖြစ်နိုင်၏

သို့မဟုတ် သူတို့က ပို၍ မစူးစမ်းတော့ဘဲ သူ၏ ရှင်းပြချက်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူကတော့ အဖြေကို ပြင်ဆင်ပြီးသားပင်။

ပိုင်ကျီဟန်၏ အကြည့်မှာ တည်ငြိမ်နေသည်။

သူ့လေသံမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး အလျင်စလို မရှိပေ။

သူသည် ကြယ်ကြွေ အင်ပါယာမှ အဆင့်မြင့် ဆေးဆရာကြီး တစ်ဦး၏ အမွေအနှစ်ကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

ကြယ်ကြွေ အင်ပါယာ အမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မူယွဲ့လန်၏ မျက်နှာပေးမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ပိုင်ကျီဟန်သည် ထိုနေရာသို့ အမှန်တကယ် သွားခဲ့ဖူးသည်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသည်။

၎င်းသည် ချုန်ရှန်းကို သတ်ရန် သွားခဲ့သည့် အချိန်မဟုတ်ဘဲ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ခန့်က သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ပိုင်ကျီဟန်က ဤဆေးနည်းများသည် အဆင့်မြင့် ဆေးဆရာကြီး တစ်ဦး ချန်ရစ်ခဲ့သော အမွေအနှစ်များ ဖြစ်ကြောင်း အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

၎င်းမှာ သူ့အသိပညာများ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သလို သူ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း စွမ်းရည်များ၏ အစပျိုးရာလည်း ဖြစ်သည်။

ထိုရှင်းပြချက်က မူယွဲ့လန်၏ မေးခွန်းများစွာကို အဖြေပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

အခြေအနေမှာ အံ့သြစရာ ကောင်းနေသေးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

တစ်ကယ်တမ်းလည်း ဤကဲ့သို့သော ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်သည့် အမွေအနှစ်မျိုးကသာ ပိုင်ကျီဟန်၏ ဆေးပညာ တိုးတက်လာမှုနှင့်

ဤအဆင့် ၇ ဆေးနည်းများ ရှိနေမှုကို ရှင်းပြနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူမသည် ကျောက်စိမ်းပြားများဆီသို့ အကြည့်ပြန်ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် ပိုင်ကျီဟန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါက မူမျိုးနွယ်စုအတွက် ကြီးမားတဲ့ ပံ့ပိုးမှုတစ်ခုပဲ။ ဒီဆေးနည်းတွေက ငါတို့ ကောင်းကင်အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးရဲ့ အနာဂတ်ကိုတောင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ်။"

သူမ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွား၏

"အကြီးအကဲတွေကို အကြောင်းကြားပြီးရင် မျိုးနွယ်စုက မင်းကို ထိုက်ထိုက်တန်တန် ဆုချမှာပါ”

သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော် မူမျိုးနွယ်စုဆီကနေ အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရရှိပြီးပါပြီ။"

သူက အရင်က သူရရှိခဲ့သော ဆေးလုံးများကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။

အချို့မှာ သူ့အမေ ကိုယ်တိုင်ဖော်စပ်ပေးခြင်းဖြစ်ပြီး အချို့မှာ မူမျိုးနွယ်စုဝင်များ ဖော်စပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နောင်အနာဂတ်တွင်လည်း သူသည် မူမျိုးနွယ်စု၏ အရင်းအမြစ်များကို ဆက်လက် မှီခိုနေရဦးမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အပိုဆုလာဘ်များ မလိုအပ်ပေ။

"ကျွန်တော် ဒီနေ့ပဲ ပိုင်မျိုးနွယ်စုဆီ ပြန်တော့မယ်”

မူယွဲ့လန်က သူ့ကို မတားဆီးပေ။

ထို့ပြင် မပြန်ရန်လည်း မတိုက်တွန်းခဲ့ပေ။

သူမလည်း ထိုအတိုင်းပင် တွေးထားသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို အထူးတလည် ဆုချနေရန် မလိုပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မူမျိုးနွယ်စုမှ အဆင့်မြင့်ဆေးဆရာကြီးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ သြဇာအာဏာ မြင့်တက်လာလျှင် ပိုင်ကျီဟန်သည်လည်း သေချာပေါက် အကျိုးကျေးဇူး ရရှိမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထို့ပြင် သူ တစ်ခုခု လိုအပ်လာပါကလည်း တောင်းဆိုရုံဖြင့် ရနိုင်သည်။

မူမျိုးနွယ်စုက သူ့တောင်းဆိုချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင်။

ယခုအချိန်တွင်

အရေးကြီးဆုံးမှာ ဤအရာပင် ဖြစ်သည်

ပိုင်ကျီဟန်၏ ဆေးဖော်ဆောင်ထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာသည် လုံးဝ တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။

စောစောက အံ့သြမှုမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ

ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

အဆင့် ၇ ဆေးနည်း ၁၀ မျိုး။

ယခုအချိန်အထိ ကျောက်စိမ်းပြားများကို ကိုင်ထားရသည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုလို ခံစားနေရဆဲပင်။

သူမ အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ တိုက်ရိုက် အမိန့်

ထုတ်လိုက်သည်။

“ အရေးပေါ် အစည်းအဝေး။”

မူမျိုးနွယ်စုသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကြသည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း လူများ ပြန်လည်ပြည့်နှက်သွားသည်။

မျက်နှာသိပ်မပြတတ်သော အကြီးအကဲများပင် အကုန်ရောက်လာကြသည်။

မူချင်းယွမ်သည် ထိပ်ဆုံးနေရာတွင် ထိုင်နေပြီး မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်ထားသည်။

"ယွဲ့လန်... ဒီတစ်ခါ ဘာဖြစ်ပြန်တာလဲ?"

သူ့လေသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း အတွင်းထဲ၌ စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကဲ့သို့သော အရေးပေါ် အစည်းအဝေးမျိုးသည် အလွန်အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များ

အထူးသဖြင့် မူမျိုးနွယ်စု၏ လုံခြုံရေးနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စများရှိမှသာ ခေါ်ယူလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မူချင်းယွမ်ကဲ့သို့ပင် လူအများစုက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဟု ထင်ကြေးပေးနေကြသည်။

မူယွဲ့လန် ရှေ့သို့ လှမ်းလာသည်။

"အသိပေးခံရမဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိပါတယ်။"

မူချင်းယွမ်၏ အကြည့်မှာ အနည်းငယ် စူးရှသွားသည်။

"အဲဒါ ဘာလဲ?"

မူချင်းယွမ်က မေးလိုက်သည်။

"မူလင်းယွဲ့က အခု အဆင့် ၅ ဆေးဆရာအဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားပါပြီ။"

ခန်းမတစ်ခုလုံး လုံးဝကို တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။

ခန်းမတစ်ခုလုံး အေးခဲသွားသလိုမျိုးပင်။

ခဏမျှကြာအောင် သူတို့အားလုံး မူယွဲ့လန်ကို ကြောင်ကြည့်နေကြသည်။

သူမ ပြောလိုက်သည့်စကားကို နားလည်အောင် ကြိုးစားနေသလိုမျိုးပင်။

ဝုန်း

ခန်းမတစ်ခုလုံး စောစောကထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ဆူညံသွားရသည်။

"အဆင့် ၅ ဟုတ်လား?”

"တစ်လတည်းနဲ့လား?”

"ဒါက မဖြစ်နိုင်တာ”

အကြီးအကဲများပင် သူတို့၏ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းမထားနိုင်တော့ပေ။

အချို့မှာ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လာကြပြီး အချို့မှာတော့ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြောင်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ အံ့သြမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လွန်ခဲ့သော တစ်လတည်းက မူလင်းယွဲ့သည် အဆင့် ၄ သို့သာ ရောက်ရှိခဲ့သည်ကို သူတို့အားလုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသောကြောင့်

ဖြစ်သည်။

ယခုမူ?

သူမက အဆင့် ၅ ကို ရောက်သွားပြီလား?

ဤအရှိန်အဝါမျိုးသည်... ရိုးရိုးတန်းတန်း ပါရမီရှင်ဟု ပြောရုံနှင့် မလုံလောက်တော့ပေ။

ဤနေရာရှိ အချို့သော အကြီးအကဲများပင် အဆင့် ၅ သို့ မရောက်သေးသည်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် ပို၍ပင် တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလှသည်။

ယခုမူ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်လေးတစ်ယောက်က ထိုနယ်ပယ်ထဲသို့ အရင်လှမ်းဝင်သွားခဲ့ချေပြီ။

မူချင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။

သူကိုယ်တိုင်ပင် တည်ငြိမ်အောင် မနည်းထိန်းနေရသည်။

"သေချာရဲ့လား?"

သူ့သမီးတွင် ပါရမီရှိမှန်း သူသိသော်လည်းတစ်လတည်းနှင့် မည်သို့ အဆင့်တက်နိုင်မည်နည်း?

အဆင့်မြင့်လာလေလေ တိုးတက်မှု အရှိန်မှာ နှေးကွေးလာလေလေ ဖြစ်ရမည် မဟုတ်ပါလား၊

သို့သော် မူလင်းယွဲ့ကမူ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသည်။

မူယွဲ့လန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့တာပါ။"

ခန်းမထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုများ ပြန်လည် စိုးမိုးသွားပြန်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ

ထိုတိတ်ဆိတ်မှုသည် လေးလံပြီး ရှုပ်ထွေးနေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အံ့သြမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့နှင့်အတူ— နောက်ထပ် တစ်ခုခု ရှိနေသေးသောကြောင့်ပင်။

သိမ်မွေ့သော ခံစားချက်တစ်ခု။

နှမြောတောင့်တမှု

အကြီးအကဲ တစ်ယောက်က ဖြည်းဖြည်းချင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ”

ထိုစကားလုံးများသည် တိုးညင်းသော်လည်း ရှင်းလင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

မည်သူကမျှ မငြင်းဆိုကြပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့အားလုံး နားလည်ထားကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

မူလင်းယွဲ့၏ ပါရမီမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သူမသည် သေချာပေါက် ပျံသန်းနိုင်မည်။

လူတိုင်းထက် မြင့်မားလာမည်။

ထိပ်ဆုံးတွင် ရပ်တည်နိုင်မည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် ချည်နှောင်ခံထားရသည်။

မူမျိုးနွယ်စု၏ ကန့်သတ်ချက်များဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမတွင် ပါရမီရှိလျှင်ပင်

သူမတွင် ကျွမ်းကျင်မှု ရှိလျှင်ပင်

အဆင့် ၇ ဆေးနည်းများနှင့် ထို့ထက်ပိုသော အရာများ မရှိလျှင်... သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် ပိတ်မိသွားပေလိမ့်မည်။

သူတို့ထဲမှ လူအများစုကဲ့သို့ပင်။

အဆင့် ၆ မှာပင် ရပ်တန့်နေရပေလိမ့်မည်

နောက်ထပ် အကြီးအကဲ တစ်ယောက်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

"အခြေအနေတွေက ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်သွားနေမယ်ဆိုရင် သူမအနေနဲ့ ထွက်သွားဖို့ကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။"

ထိုစကားလုံးများက အငွေ့အသက်များကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

မူချင်းယွမ်၏ အကြည့်မှာ အနည်းငယ် မှောင်မှောင်သွားသည်။

"အနောက်ဘက်ဒေသ..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အကြီးအကဲများသည် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာသည် နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော နေရာဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပညာတွင် ပိုမို၍ ထွန်းကားသော မြေပြင်။

အင်အားကြီးမားသော ဂိုဏ်းဂဏများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နေရာ။

ထို့ပြင် တကယ့် ဆရာသခင်များ ရှိရာနေရာ။

"သူမရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် ဘယ်နေရာမှာမဆို သူမကို လက်ခံကြမှာပါ။"

"ဘယ်ဂိုဏ်းမဆို သူမကို တပည့်အဖြစ် ရဖို့အတွက် လုယူကြလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ဘူး... သူမကသာ သူမ ကြိုက်တဲ့သူကို ရွေးချယ်နိုင်မှာ။"

မူလင်းယွဲ့၏ စွမ်းရည်နှင့်ဆိုလျှင် သူမအတွက် ပိတ်ထားသော တံခါးဟူ၍ ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် မူချင်းယွမ်မှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

သူ့မျက်မှောင်များ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြုတ်လာသည်။

မူလင်းယွဲ့ကို အနောက်ဘက်ဒေသသို့ ပို့လိုက်လျှင်ပင် သူမအနေဖြင့် အဆင့်မြင့် ဆေးဆရာကြီးတစ်ဦး၏ တပည့် ဖြစ်လာနိုင်

မည်ဟု အာမမခံနိုင်ကြောင်း သူသိသည်။

နီညိုရောင် ဆေးလုံးအင်ပါယာသည် အထင်ရှားဆုံး ဥပမာပင်။

ထိုနေရာတွင်

ပါရမီရှိလျှင်ပင်

အရည်အချင်း ပြည့်မီလျှင်ပင်

သူတို့၏ အဓိက ဆေးပညာကို အမှန်တကယ် သင်ယူနိုင်ရန်မှာ

သူတို့၏ လူသားတစ်ဦး ဖြစ်လာရပေမည်။

တပည့်တစ်ယောက်အဖြစ်တင် မကဘဲ

သူတို့၏ နိုင်ငံသား ဖြစ်လာရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ကန့်သတ်ချက်များစွာ ရှိနေပုံပေါ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုပြင်ပလူများသည် အင်ပါယာအတွက် ဆေးဖော်စပ်ပေးရသည့် စက်ရုပ်များအဖြစ်သာ အဆုံးသတ်သွားကြရသည်။

အနောက်ဘက်ဒေသသည်လည်း ဤသို့ပင် ထူးခြားမည်မဟုတ်ဟု သူ စိုးရိမ်မိသည်။ အဆင့်မြင့်ဆေးနည်းများသည် မျိုးနွယ်စု သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ အခြေခံအုတ်မြစ် မဟုတ်ပါလား။

မူချင်းယွမ်၏ လက်သည် ထိုင်ခုံလက်တန်းပေါ်တွင် အနည်းငယ် တင်းကြပ်သွားသည်။

ဒါတင်မကဘဲ သူ့သမီးကို အဝေးတစ်နေရာကို မည်သို့ စိတ်ချလက်ချ ပို့နိုင်မည်နည်း?

သူသည် မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးတင် မကပေ။

ဖခင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

မူလင်းယွဲ့ ဤနေရာ၌ ဆက်နေပါက သူမ၏ အနာဂတ်မှာ ကန့်သတ်ခံရမည်။

သူမ၏ အနာဂတ်မှာ ပိတ်ဆို့ခံရမည်။

သူမ၏ ပါရမီများသည် အလဟဿ ဖြစ်သွားမည်။

သို့သော် သူမ ထွက်သွားလျှင်လည်း မည်ကဲ့သို့သော အခက်အခဲများ ကြုံတွေ့ရမည်ကို မည်သူသိနိုင်သနည်း၊ သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့ရမည်နည်း။

မူချင်းယွမ် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြန်ဖွင့်လိုက်၏။

အတွင်းထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

သို့သော် သူ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုခု မချနိုင်ခင်မှာပင် မူယွဲ့လန်က လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ထပ် ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူမက ပြောလိုက်သည်

"ကျီဟန်အာက မူမျိုးနွယ်စုအတွက် အဆင့် ၇ ဆေးနည်း ၁၀ မျိုး ပေးအပ်ခဲ့ပါတယ်။"

တိတ်ဆိတ်ခြင်း

နက်ရှိုင်းပြီး တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှု။

စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ

မည်သူကမျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိကြပေ။

သူမ ပြောလိုက်သည့် စကားကို နားမလည်နိုင်သလိုမျိုးပင်။

ထို့နောက်

ဝုန်း

ခန်းမတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

"ဘာ? အဆင့် ၇ ဟုတ်လား?”

"၁၀ မျိုးတောင်လား?”

"ယွဲ့လန်... မင်း သေချာရဲ့လား?”

တည်ငြိမ်လှပါသည်ဆိုသော အကြီးအကဲများပင် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားကြသည်။

သူတို့ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လာကြသည်။

မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက်ပင်

မူချင်းယွမ်၏ သူငယ်အိမ်များမှာလည်း အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူ့အကြည့်သည် ကျောက်စိမ်းပြားများဆီသို့ စွဲမြဲသွားသည်။

"...သေချာတယ်နော်?"

သူ့လေသံသည် တိုးညင်းသော်လည်း မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မူယွဲ့လန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် အတည်ပြုပြီးပါပြီ။"

တိတ်ဆိတ်မှုက နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် စိုးမိုးသွားပြန်သည်။

သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ စောစောက မူယွဲ့လန်ကဲ့သို့ပင်

ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေကြသော်လည်း

သူမသည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို နောက်ပြောင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိနေကြသည်။

မူယွဲ့လန်က ပိုင်ကျီဟန်သည် အဆင့်မြင့် ဆေးဆရာကြီး တစ်ဦး၏ အမွေအနှစ်နှင့် မည်သို့ တွေ့ဆုံခဲ့ရကြောင်းကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

သူ ဘယ်လို ဆေးဆရာ ဖြစ်လာခဲ့သနည်း

ဒီဆေးနည်းတွေကို သူ ဘယ်လို ရခဲ့သနည်း။ ထိုရှင်းပြချက်နှင့်ဆိုလျှင် အရာအားလုံးမှာ လက်ခံရန် ပိုမိုလွယ်ကူသွားခဲ့သည်။

အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက်— နောက်တွင် လိုက်ပါလာသည်မှာမျှော်လင့်ချက်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများပင် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာရှိ လူတိုင်းမှာ ဤအရာသည် မည်သို့သော အဓိပ္ပာယ်ဆောင်သည်ကို နားလည်ထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ

မဟုတ်ပေ

မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ

မူမျိုးနွယ်စုသည် ဤအဆင့်အတားအဆီးမှာပင် ပိတ်မိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အဆင့် ၆ ထိပ်သီး ဆေးဆရာအဆင့်။

ရှေ့သို့ မတက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြပေ။

ပါရမီ မရှိသောကြောင့် မဟုတ်ပေ

အရင်းအမြစ် မရှိသောကြောင့် မဟုတ်ပေ

လမ်းညွှန်ပြသမည့် လမ်းစ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၇ သို့ တက်လှမ်းမည့် လမ်းမှာ သူတို့အတွက် မရှိခဲ့ပေ။

ယခုမူ

ထိုလမ်းမှာ သူတို့၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ "ဒါဟာ... ဒါဟာ လုံလောက်ပါတယ်..."

"ငါတို့တွေ အဆင့်တက်နိုင်ဖို့အတွက် လုံလောက်ပြီ..."

"ဒီဆေးနည်းတွေနဲ့ဆိုရင်... ငါတို့ မူမျိုးနွယ်စုက နောက်ဆုံးမှာ အဆင့်မြင့် ဆေးဆရာကြီးတွေကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်တော့မှာ”

ထိုစကားလုံးများသည် ခန်းမအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

မူချင်းယွမ် ဖြည်းဖြည်းချင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင်ပင် တည်ငြိမ်အောင် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုခြေလှမ်းကို လှမ်းနိုင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်— အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဂုဏ်ဒြပ်။

သြဇာအာဏာ။

အရှိန်အဝါ။

ဧကရာဇ် မိသားစုပင်လျှင် မူမျိုးနွယ်စုကို ယခင်ကကဲ့သို့ ဆက်ဆံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

အဆင့်မြင့် ဆေးဆရာကြီးများ ရှိသော မျိုးနွယ်စုတစ်ခုသည် လုံးဝ ခြားနားသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူသည် သူ့သမီးကိုလည်း အဝေးသို့ ပို့စရာ မလိုတော့ပေ၊

အနည်းဆုံးတော့ သူမ အဆင့် ၇ ထိပ်သီးအဆင့်သို့ ရောက်သည့်အထိပင်

ဤအရာအားလုံးကို ဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးခဲ့သူမှာ

ပိုင်ကျီဟန်ပင် ဖြစ်သည်

မူချင်းယွမ် အချိန်မဆွဲတော့ပေ။

"အကြီးအကဲတို့”

သူ့လေသံမှာ ပြတ်သားသွားသည်။ "ဒီဆေးနည်းတွေကို ငါတို့ အတူတူ လေ့လာကြရအောင်။"

ထို့နောက်

ရှားရှားပါးပါး အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခုမှာ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

"ကြည့်ရတာ... မူမျိုးနွယ်စု အရှိန်အဝါ မြင့်တက်လာမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ ထင်တယ်”