အခန်း (၂၁၇-၂၁၈)

အခန်း (၂၁၇) ရထားခေါင်းတွဲများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်

ရထားက တဖြည်းဖြည်း အရှိန်လျော့သွားလေ၏။

နူးညံ့သော နေရောင်ခြည် တစ်ပွင့်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျဆင်းလာပေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ပလက်ဖောင်းတစ်ခု ရှိနေ၏။

ယင်းမှာ လုံးဝ ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး သာမန်မျှသာဖြစ်ကာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေခြင်း မရှိသော ပလက်ဖောင်းတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ထိုပလက်ဖောင်း၏ အမည်မှာ ဖုန်းဖုန်း ကုန်တိုက် ဖြစ်ပေ၏။

"အန္တရာယ်ရှိသည်ဟုတ်လား။ ဒီလိုသတိပေးချက်မျိုး မပေါ်လာတာ မှတ်တိုင် တော်တော်များများတောင် ကြာခဲ့ပြီပဲ။ အဆင့် ၈ ပလက်ဖောင်းတစ်ခုဆီကနေ ဒီထက်လျော့ပြီးတော့ မျှော်လင့်မထားသင့်ဘူးမလား"

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ဝေါလီ"

အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော ဝေါလီက ရဲချီယန်၏ ခြေရင်းတွင် မျက်လုံးများကို ကွေးညွတ်ကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလာလေ၏။

သူက ကိုင်းညွတ်ကာ စက်ရုပ်ငယ်လေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် သဘာဝကျသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပေသည်။

"ဂရုစိုက်သွားအုံး။ ရတနာကို ရှာတွေ့ရင်တောင် ယူလို့မရရင် ရထားဆီကို ချက်ချင်းပြန်လာပြီး ငါ့ကို စောင့်နေ"

ဝေါလီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။

တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် ထမ်းဆောင်မည်ဟု အာမခံသည့်အလား ၎င်း၏ စက်ယန္တရား လက်သည်းတစ်ခုကို လေးနက်တည်ကြည်စွာ ဆန့်ထုတ်လာပေသည်။

ထို့နောက် ၎င်းက ရထားထဲမှ ထွက်ခွာသွားကာ ရတနာရှာဖွေခြင်းကို စတင်လိုက်လေတော့သည်။

"ဟူး..."

ရဲချီယန်က ဤမှတ်တိုင်သို့ မဝင်ရောက်မီ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကတည်းက ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်လေ၏။

ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်လိုက်ကာ ရထားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အီဗ်က ရထားခေါင်မိုးပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

၎င်းက နိုးကြားသော ကင်းစောင့် ဘဝကတည်းကအတိုင်း ရထားကို စောင့်ကြပ်နေလေသည်။

လီဆက်က ရဲချီယန်၏ အနောက်မှနေ၍ လုံးဝ မရှိနေသည့်အလား တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာပေ၏။

တံခါးကို ဖွင့်ကာ ရထားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်လေသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းက ရထားအတွင်းမှ လှမ်းမြင်ရသည်နှင့် ထပ်တူပင် ပုံမှန်ဖြစ်နေလေ၏။

"ဒါက တာဝန် ပလက်ဖောင်းသာ ဆိုရင်တော့..."

ယခင် အတွေ့အကြုံများအရ။

တာဝန် ပလက်ဖောင်းတစ်ခုတွင် ရထားအနီး၌ တာဝန်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော အလောင်း သို့မဟုတ် အလားတူ သဲလွန်စတစ်ခုခု ရှိနေတတ်ပေသည်။

သို့မဟုတ်ပါက...

တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှေ့ထွက်လာကာ တာဝန်တစ်ခုကို ကမ်းလှမ်းလာမည် ဖြစ်၏။

ပထမတစ်ခုလား။ ဒါမှမဟုတ်... ဒုတိယတစ်ခုလား။

"ဝိုး၊ ဟိုဘက်က အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်မကြီးတို့၊ ကုန်တိုက်ရဲ့ အစားအသောက် ပွဲတော်ကို လာကြတဲ့ ဧည့်သည်တွေလား"

အဝေးမှနေ၍ ရွှင်လန်းတက်ကြွသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးက ခုန်ပေါက်လျက် လျှောက်လာပေသည်။

ဧည့်သည်တွေလား။ အစားအသောက် ပွဲတော်လား။

ယင်းက ဤမှတ်တိုင်အတွက် သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သတ်မှတ်ချက်လား။

ရဲချီယန်က သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ မိန်းကလေးငယ်ကို သတိထား၍ ကြည့်လိုက်လေ၏။

သူမက အီဗ်၏ စောင့်ကြည့်ရေး ဧရိယာအတွင်း၌ ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ အီဗ်က မည်သို့မျှ မလှုပ်ရှားသဖြင့် ဤမိန်းကလေးတွင် ချက်ချင်း ရန်လိုမှုမျိုး မရှိကြောင်း ဆိုလိုခြင်းပင်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရဲချီယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပေသည်။

ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ခြင်း...

"ညီမလေး၊ ငါတို့က အစားအသောက် ပွဲတော်ကို လာတဲ့ ဧည့်သည်တွေ အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ရုတ်တရက် အဖိတ်ခံလိုက်ရတာဆိုတော့ အသေးစိတ်တော့ မသိဘူး။ ဒီအစားအသောက်လမ်းတန်းက ဘာအကြောင်းလဲဆိုတာ ငါတို့ကို ပြောပြနိုင်မလား"

မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခေတ္တမျှ ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် သတိပြန်ဝင်လာကာ မည်သည့် သံသယမှမရှိဘဲ ရှင်းပြလာလေ၏။

"အစားအသောက် ပွဲတော်ဆိုတာ ကုန်တိုက်ထဲက အစားအသောက်တွေကို စားဖို့ပေါ့။ ဟီးဟီး... သုံးလတစ်ကြိမ်တိုင်း ကုန်တိုက်ထဲမှာ နေထိုင်ကြတဲ့လူတွေ အားလုံးက ပွဲတော်မှာ ပါဝင်ဆင်နွှဲဖို့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်စီကို ဖိတ်ခေါ်ကြတယ်။ အဲဒီကိုရောက်သွားရင် ပိုက်ဆံရှိသရွေ့ ဘာမဆို စားလို့ရတယ်"

စားရုံသက်သက်ပဲလား။

ကိစ္စများက ဤမျှ ရိုးရှင်းမည်ဟု ရဲချီယန် မယုံကြည်ချေ။

မေ့မပစ်လိုက်ပါနှင့်၊ ဤနေရာတွင် နတ်ဆိုး ကတ်ပြား တစ်ခု ရှိနေသေးသည်လေ။

သို့သော် ယခုလောလောဆယ်တွင် အခြားမည်သည့် သဲလွန်စမှ မရှိသေးသဖြင့် ရဲချီယန်က ငြင်းဆန်ရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။

သူမ ပြောသော ကုန်တိုက်ဆီသို့ မိန်းကလေးငယ်၏နောက်မှ သူ လိုက်ပါသွားလေတော့သည်။

"ဒါနဲ့ ညီမလေး၊ နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

မိန်းကလေးငယ်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလာ၏။

"ကျွန်မနာမည်က ဖုန်းဖုန်း လို့ခေါ်တယ်။ လူတိုင်းက အဲဒီလိုပဲ ခေါ်ကြတယ်"

"..."

ကုန်တိုက်မှာ တကယ်ပင် တည်ရှိနေပေသည်။

ပလက်ဖောင်းထဲမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက်။

အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် ဤသည်မှာ အတော်လေး ပုံမှန်ဖြစ်သော မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ ဖြစ်နေလေ၏။

မြို့လေးမှာ ဗလာဖြစ်မနေချေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လူအများအပြား နေထိုင်ကြသော တကယ့်မြို့လေးတစ်မြို့နှင့် တူနေပေသည်။

သူတို့က ဤနေရာတွင် သူတို့၏ ဘဝများကို ဖြတ်သန်းနေကြ၏။

သာမန် မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့နှင့် ဘာမှမကွာခြားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤမြို့ခံများအတွက်မူ ရဲချီယန်၏ အသွင်အပြင်က လုံးဝ သူစိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်မှာ သံသယဝင်စရာ မလိုချေ။

သူနှင့် လီဆက်တို့အပေါ်သို့ အကြည့်များစွာက တိတ်တဆိတ် ကျရောက်လာကာ ဤအပြင်လူများထံတွင် မည်သည့် ထူးခြားချက်များ ရှိနေသနည်းဆိုသည်ကို အကဲခတ်နေကြသည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။

မြို့၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ သူတို့ တစ်လျှောက်လုံး လျှောက်သွားခဲ့ကြ၏။

အလယ်ဗဟို၌။

ကြီးမားလှသော လေးထပ် ကုန်တိုက်ကြီးတစ်ခုက အမှန်တကယ်ပင် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေလေသည်။

ရဲချီယန်၏ ခြေလှမ်းများက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပေ၏။

ကုန်တိုက်၏ အပေါ်ဆုံးထိပ်ဆီသို့ သူ မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုနေရာတွင် အမည်မသိ အရာဝတ္ထုများကို စုပုံ၍ တည်ဆောက်ထားသော ထူးဆန်းသည့် အဆောက်အအုံတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

အနည်းငယ် အလှမ်းဝေးနေသဖြင့် သေချာ မမြင်ရသော်လည်း... ထိုအဆောက်အအုံကို ဝန်းရံနေသည့် နိမိတ်မကောင်းသော အရိပ်အယောင် အချို့ကို သူ၏ မျက်လုံးများက ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိလိုက်လေ၏။

"အဲဒါက ဘာကြီးလဲ"

မိန်းကလေးငယ် ဖုန်းဖုန်းက ကိုင်းညွတ်ကာ သူ၏ အကြည့်များအတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ပေသည်။

"အဲဒါလား။ အဲဒါက လူတိုင်းဆောက်ထားတဲ့ အထိမ်းအမှတ် မျှော်စင်လေ။ အစားအသောက် ပွဲတော် ရောက်တိုင်း အဲဒီမျှော်စင်က နည်းနည်း ပိုမြင့်လာတယ်။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်မကြီး၊ အထဲကို မြန်မြန်သွားကြရအောင်။ အစားအသောက် ပွဲတော်က စနေပြီ"

"..."

ရဲချီယန်က ထိုအဆောက်အအုံကို ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

လီဆက်က သူ၏အနီးသို့ တိုးကပ်လာကာ နားနားကပ်၍ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရမလား"

"မလောပါနဲ့"

လီဆက်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်သက်တော်စောင့်တစ်ဦး၏ အခန်းကဏ္ဍကို ဆက်လက် သရုပ်ဆောင်နေလေတော့သည်။

ရဲချီယန်က အပေါ်ဘက်ရှိ အဆောက်အအုံကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြန်၏။

အခြားသူများက သေချာ မမြင်နိုင်ကြချေ။

သို့သော် သူကမူ လုံးဝ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပေသည်။

ထိုအဆောက်အအုံဖြစ်လာရန် စုပုံထားသော အရာများမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ...

မရေမတွက်နိုင်သော ရထားများ၏ စက်ခေါင်းတွဲများပင် ဖြစ်လေ၏။

သူ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ အရာကို သတိပြုမိပြီးနောက် ရဲချီယန် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားရခြင်းမှာ မဆန်းလှချေ။

စုပုံထားသည့်ပုံစံမှာ ရထားများကိုသာ သီးသန့်ရည်ရွယ်ထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်တစ်ခု... ကျင်းကွမ်း တစ်ခုနှင့် တူနေပေသည်။

တစ်စုံတစ်ရာကို ကြေညာရန် အသုံးပြုသော အောင်ပွဲခံ ပစ္စည်းများအလားပင်။

"သွားကြစို့"

ဖုန်းဖုန်းက ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ကာ ရွှင်လန်းတက်ကြွသော အပြုံးကို ဆင်မြန်းထားဆဲဖြစ်ပြီး ရဲချီယန်နှင့် လီဆက်တို့ကို ကုန်တိုက်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေ၏။

ကုန်တိုက်အတွင်း၌ ဆူညံသံများက နားကွဲမတတ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ လှမ်းကြည့်လိုက်သော နေရာတိုင်းတွင် ဆိုင်ခန်းများစွာ ရှိနေလေ၏။

စားသောက်ဆိုင်များ၊ အရက်ဆိုင်များ၊ ကာရာအိုကေဆိုင်များနှင့် အင်တာနက်ကဖေးများပင် ပါဝင်ပေသည်။

ခေတ္တမျှ ရဲချီယန်ပင် အနည်းငယ် မှင်သက်သွားရလေ၏။

သူ အရင်က နေထိုင်ခဲ့သော ကမ္ဘာဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည့်အလားပင်။

"အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီး၊ ကုန်တိုက်ကနေ ကြိုဆိုပါတယ်။ ဟီးဟီး... ဒီနေ့က အရေးကြီးတဲ့ အစားအသောက် ပွဲတော်လေ။ ကုန်တိုက်ထဲက အစားအသောက်တွေ အားလုံးက အခမဲ့ပဲ"

ဖုန်းဖုန်းက ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဆီသို့ ခုန်ပေါက်သွားကာ ချထားသော ကိတ်မုန့်တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီး၊ ဖုန်းဖုန်းမှာ တခြားအလုပ်တွေ ရှိသေးလို့ ဆက်ပြီး ဧည့်ခံမပေးနိုင်တော့ဘူးနော်"

"ဘယ်သွားမလို့လဲ"

ရဲချီယန်က မေးလိုက်၏။

ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ခြင်း၏ စွမ်းအားက သိမ်မွေ့စွာ စီးဆင်းထွက်ပေါ်သွားလေသည်။

မိန်းကလေးငယ်က မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ် ခတ်သွားကာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှု အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားပေ၏။ ထို့နောက် ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ခြင်း၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် အလွန်တိုးဖျော့သော အသံဖြင့် ပြောလာလေသည်။

"ဧည့်သည်အသစ်တွေကို ကြိုဆိုပြီးပြီဆိုတဲ့အကြောင်း ဦးလေးကြီးကို သွားပြောမလို့ပါ"

"ဦးလေးကြီးလား။ သူ့ဆီ ငါတို့ကို ခေါ်သွားပေးလို့ရမလား"

"မရဘူးလေ။ ဦးလေးကြီးက ဒီနေ့ ဧည့်သည်တွေ ကုန်တိုက်ထဲမှာ သေချာ အနားယူသင့်တယ်တဲ့။ ဗိုက်ဝအောင် စားပြီး စိတ်တိုင်းကျ သောက်သင့်တယ်တဲ့။ ပြီးမှ ဦးလေးကြီးက လာတွေ့လိမ့်မယ်တဲ့"

စကားပြောဆိုမှု အဆုံးသတ်သွားလေ၏။ မိန်းကလေးငယ်က သူမ၏ ပါးပြင်ကို ပုတ်လိုက်ကာ မပြောသင့်သော စကားတစ်ခုခုကို ပြောမိသွားသလားဟု တွေဝေနေဟန်ရပေသည်။

သူမက သိပ်အများကြီး ဆက်မတွေးတော့ချေ။

ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လူအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ဧရာမ ကုန်တိုက်ကြီးထဲတွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

လူတိုင်းက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်နေကြသော်လည်း။

မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ရဲချီယန် ခံစားနေရလေသည်။

"ဖုန်းဖုန်း ကုန်တိုက်က ဖုန်းဖုန်းတဲ့လား..."

အခန်း (၂၁၈) အစားအသောက် ပွဲတော်

ဖုန်းဖုန်း ကုန်တိုက် တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေပြီးနောက် ရဲချီယန်က ပုံမှန်မဟုတ်သော မည်သည့်အရာကိုမျှ လုံးဝ မတွေ့ရှိခဲ့ချေ။

ကုန်တိုက်က ကုန်တိုက်သက်သက်၊ ဆိုင်ခန်းများကလည်း ဆိုင်ခန်းများသက်သက်သာ ဖြစ်ကာ လူများမှာလည်း သာမန်လူများသာ ဖြစ်ပေသည်။

သူက သူတို့ကို တမင်တကာ သွားရောက်ထိတွေ့ကာ စနစ်၏ အကဲဖြတ်ချက်ကို အသုံးပြုလိုက်ချိန်တွင်ပင် ကုန်တိုက်အတွင်း စျေးဝယ်နေကြ၊ စားသောက်နေကြသူများမှာ အမှန်တကယ်ပင် လူသားများ ဖြစ်နေကြလေ၏။

"ဒါက ထိတ်လန့်ဖွယ် ပလက်ဖောင်း တစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား။ အတိအကျပြောရရင် တာဝန်က ဘာများလဲ..."

ဟော့ပေါ့ဆိုင် တစ်ဆိုင်အတွင်း၌ ရဲချီယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ အစားအသောက်များကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော လီဆက်က မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ် ခတ်သွားကာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ရဲချီယန်၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်လေ၏။

"လီဆက်..."

သူ၏ မျက်ခုံးကြားရှိ တွန့်ချိုးမှုများက သူမကြောင့် ပြေလျော့သွားချေပြီ။

ရဲချီယန်က သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ စက်ယန္တရား မိန်းကလေးကို အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ရုတ်တရက် သူမက အမှန်တကယ်ပင် စကားတစ်ခွန်း ပြောလာပေ၏။

"သက်တောင့်သက်သာနေပါ"

"..."

ဟား... ရဲချီယန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ မူလက တင်းမာနေခဲ့ရာမှ ချက်ချင်းပင် များစွာ ပြေလျော့သွားလေတော့သည်။

"ငါက အဆင့် ၈ ပလက်ဖောင်းတွေကို အရမ်းကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်လို့ ထင်နေခဲ့မိတာလား"

"သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် ငါအရင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ပလက်ဖောင်းတွေကိုတောင် ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ပြီး ဒီထက်ပိုပြီး အန္တရာယ်များတာတွေကိုတောင် ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့သေးတာပဲလေ"

"မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်လို့ တကယ့်ကို အန္တရာယ်များတဲ့ ပလက်ဖောင်းကမ္ဘာ ဖြစ်နေရင်တောင် နေရာတိုင်းမှာ အန္တရာယ်တွေ ရှိနေတယ်လို့ မဆိုလိုနိုင်ဘူး"

"ကျေးဇူးပါပဲ၊ လီဆက်။ စားကြရအောင်။ နောက်မှ ဘာပဲဖြစ်လာဖြစ်လာ၊ အရင်ဆုံး ငါတို့ဗိုက်ကို အပြည့်ဖြည့်ထားကြတာပေါ့"

အမှန်ပင်၊ အရာရာတိုင်းအတွက် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိုးရိမ်ပူပန်နေရမည်နည်း။

လှေက တံတားဆီကို ရောက်တဲ့အခါ တံတားက ဖြောင့်တန်းနေမှာပါပဲ။ ကားက တောင်ပေါ်ကို ရောက်တဲ့အခါ လမ်းဆိုတာ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပါ။

အရာအားလုံးက သဘာဝအတိုင်းပဲ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်သွားသင့်တယ်။

အမှန်တရားကို ရှာဖွေဖို့နဲ့ ပလက်ဖောင်းကို ရှင်းလင်းဖို့ သူ ပိုပြီး အလောတကြီး ဖြစ်လေလေ၊ အမှန်တရားနဲ့ ရှင်းလင်းရမယ့် နည်းလမ်းက သူ့ဆီကနေ ပိုပြီး ဝေးကွာသွားလေလေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ဖုန်းဖုန်းလို့ ခေါ်တဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးငယ်က သူတို့ကို ဒီမှာရှိတဲ့ အစားအသောက် ပွဲတော်မှာ ပါဝင်စေချင်နေမှတော့ သူမရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်တာပေါ့။

သူက ဤကုန်တိုက်၏ ဧည့်သည်တစ်ဦးအဖြစ် နေထိုင်လိုက်မည် ဖြစ်၏။

ရပ်နားချိန် ကန့်သတ်ချက်လည်း မရှိဘူးလေ။

သူက အချိန်ယူပြီး စောင့်နိုင်ပါတယ်။

သူက သိုးသားတစ်ဖတ်ကို တူဖြင့် ညှပ်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ စပ်ရှားရှား အရသာက ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"ရှီး... ဒီဟော့ပေါ့က တော်တော်လေး အရသာရှိတာပဲ။ ဘော့စ်၊ စွပ်ပြုတ်ရည် ဆယ်ပွဲလောက် အရင် ထုပ်ပေးပါအုံး"

လီဆက်က သူမ၏ သခင်ကို ကြည့်နေရင်း မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ပိုမို တောက်ပလာပေသည်။

ဖုန်းဖုန်း ကုန်တိုက်။

စတုတ္ထထပ်။

ရုံးခန်းအတွင်း၌။

စောင့်ကြည့်ရေး ဖန်သားပြင်ထက်ရှိ ရဲချီယန်ကို ကြည့်နေရင်း ထိုင်ခုံပေါ်ရှိ ပုံရိပ်တစ်ခုက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေ၏။

"သူက တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့ကောင်ပဲ။ နည်းနည်းလေးတောင် မကြောက်ဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ အားကိုးစရာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့များလား"

ထိုပုံရိပ်က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ကာ သူ၏ လက်အနီးတွင် ကိတ်မုန့် သေတ္တာတစ်လုံး ရှိနေပေသည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိတဲ့ ရထားမောင်းနှင်သူတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိပါတယ်။ မင်းမှာ တကယ်ပဲ အရည်အချင်း တစ်ခုခု ရှိနေဖို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်"

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်——

ရုံးခန်းတံခါး ခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

မိန်းကလေးငယ် ဖုန်းဖုန်းက ကိတ်မုန့် စားရင်း ဝင်ရောက်လာပေသည်။

"ဦးလေးကြီး၊ ဧည့်သည် ရောက်လာပြီ"

အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ငါသိတယ်"

သူက လက်အနီးရှိ ကိတ်မုန့်ကို တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်ကာ သူ၏ အကြည့်များက စောင့်ကြည့်ရေး ဖန်သားပြင်ထက်ရှိ ရဲချီယန်ထံတွင်သာ ကျရောက်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

"ငါတို့ ဧည့်သည်ကို သေချာ ဧည့်ခံရမယ်။ သူ ကောင်းကောင်း စားနိုင်၊ သောက်နိုင်အောင် လုပ်ပေးရမယ်။ ဒါမှသာ သူရဲ့ အရသာကို ငါတို့ ကျေနပ်စေနိုင်မှာ"

တစ်ရက်တာလုံး ရဲချီယန်က လီဆက်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ လေးထပ်ရှိသော ကုန်တိုက်ကြီးကို စူးစမ်းလေ့လာနေခဲ့လေ၏။

ဤနေရာက အဆင့် ၈ ပလက်ဖောင်း တစ်ခု ဖြစ်သည်ဆိုသည့် အချက်ကို သူက လောလောဆယ်တွင် လုံးဝ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ခြင်းပင်။

စားသောက်ခြင်း၊ ကစားခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခြင်း— ကြယ်တစ်ထောင်မြို့တော် ကဲ့သို့သော မြို့ကြီးတစ်မြို့နှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း အချက်တစ်ချက်တော့ ရှိပေသည်။

ဒီက အရာအားလုံးက အခမဲ့ပဲလေ။

အခမဲ့ ရတဲ့အရာတွေက ပျော်ရွှင်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးတတ်တယ်မလား။

အခမဲ့ရတဲ့ ကိတ်မုန့်တွေရယ်၊ ကြက်ကြော်နဲ့ ဘီယာကိုရယ် ဘယ်သူကများ ငြင်းဆန်နိုင်မှာလဲ။

သေချာသည်မှာ တစ်ရက်တာလုံး ရဲချီယန်က မည်သည့် အကျိုးအမြတ်မျှ မရရှိခဲ့သည်တော့ မဟုတ်ချေ။

ကုန်တိုက်အတွင်းရှိ လူများမှာ အချိန် သို့မဟုတ် နေရာ မရွေးဘဲ လက်ထဲတွင် အစားအသောက် တစ်ခုခုကို ကိုင်ထားရပြီး အချိန်မှန် ပုံမှန် အဆက်မပြတ် စားသောက်နေရသည်ကို သူ တွေ့ရှိခဲ့လေ၏။

ဒါက ထူးဆန်းမနေဘူးလား။

ယင်းအပြင် သူက လူအချို့နှင့်လည်း စကားပြောဆို ဆက်သွယ်ခဲ့သေးသည်။

သို့သော်လည်း မည်သူပင်ဖြစ်နေပါစေ ရဲချီယန်က ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ခြင်း၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့လျှင်တောင်မှ ဤကုန်တိုက်အတွင်းရှိ မြေအောက်နေရာတစ်ခုခုနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့ထံမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြားခဲ့ရချေ။

သို့သော် ကံကြမ္မာ လမ်းဆုံလမ်းခွက လိမ်ပြောမည် မဟုတ်ပေ။

ဤနေရာတွင် မြေအောက်နေရာတစ်ခု သေချာပေါက် ရှိနေလေ၏။

ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒီနေရာမှာ သူရှာဖွေနေတဲ့ အဖြေတွေကို တွေ့နိုင်ကောင်း တွေ့နိုင်ပေလိမ့်မယ်။

ညဘက်သို့ ရောက်သောအခါ ရဲချီယန်က ရထားဆီသို့ ပြန်မသွားခဲ့ချေ။

ဒီမှာ တည်းခိုဖို့ကလည်း အခမဲ့ပဲလေ။

သူက အခမ်းနားဆုံး အခန်းတွဲတစ်ခုကို ယူလိုက်လေ၏။

အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက်တွင်ပင် စောင့်ကြည့်ခံနေရသည့် ခံစားချက်က ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ချေ။

ရဲချီယန်က အခန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာအကဲခတ်လိုက်သည်။

ကုတင်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တည့်တည့်ရှိ မှန်တစ်ချပ် အနောက်ဘက်တွင် ချောင်းကြည့်ရန် အသုံးပြုသော ဝှက်ထားသည့် ကင်မရာတစ်လုံးကို သူ ရှာတွေ့သွားလေ၏။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အပေါ်သို့ ကွေးတက်သွားကာ ကင်မရာကို မချေမွပစ်မီ ရန်စသည့် အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်ပေသည်။

တစ်နေ့လုံး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရလေ၏။

ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ရဲချီယန်က ပါးစပ်ကို ဟကာ အသံမထွက်ဘဲ စကားလုံးများကို ပုံဖော်လိုက်လေသည်။

"ငါမင်းကို ရှာတွေ့အောင် ရှာမယ်"

ထို့နောက် စောင့်ကြည့်ရေး ကင်မရာကို ချေမွပစ်လိုက်ပြီး လီဆက်ကို အသေးစိတ် ရှာဖွေစေပြီးနောက် ရဲချီယန်က သူ၏ အစီအစဉ်ကို စတင်လေတော့သည်။

မာနတရား...

ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ခြင်း...

နတ်ဆိုး ကတ်ပြား နှစ်ခုက သူ၏ ပတ်လည်တွင် ပေါ်ထွက်လာပေ၏။

တစ်ခုက အပေါ်တွင်၊ တစ်ခုက အောက်တွင် လိမ်ယှက်နေကြသည်။

မတူညီသော စွမ်းအားနှစ်ခုက ရဲချီယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားလေ၏။

သူက အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ လီဆက်က လိုက်မလာခဲ့ချေ။

သူမက ထိုနေရာတွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ရဲချီယန် ပြန်အလာကို စောင့်ဆိုင်းနေလေ၏။

နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့...

ဒါက ရဲချီယန်ရဲ့ အချိန်ပဲ။

ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ခြင်းနှင့် မာနတရား၏ စွမ်းအားအောက်တွင် သူ အခန်းထဲမှ ထွက်လာချိန်၌ စောင့်ကြည့်ရေး ကင်မရာများပင်လျှင် သူ၏ တည်ရှိမှုကို မမြင်တွေ့နိုင်တော့ချေ။

ဤနတ်ဆိုး ကတ်ပြား နှစ်ခု ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားများက လိမ်ယှက်သွားကာ ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ခြင်းနှင့် နီးပါးတူညီသော အခြေအနေတစ်ခုကို ယာယီ ဖန်တီးပေးနိုင်လေ၏။

စွမ်းရည်၏ အခြေခံသဘောတရားမှာ မှုန်ဝါးကာ မမြင်တွေ့နိုင်သော ပုံရိပ်သည် မတည်ရှိနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်းကို အခြားသူများ ယုံကြည်သွားစေရန် ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ခြင်းကို အသုံးပြုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤလိမ်ညာမှုကို ထိန်းသိမ်းထားရန် လိုအပ်ပြီး မာနတရားကိုပင် လှည့်စားထားရမည် ဖြစ်၏။

နှစ်ခုစလုံး၏ စွမ်းအားများက အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ အချင်းချင်း ပြန်လည်ချေဖျက်နေမည်ဖြစ်ရာ အချိန်အကန့်အသတ်မရှိ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည်တော့ မဟုတ်ချေ။

သူနှင့် ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးက လိမ်ညာမှု အလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ခံထားရလေသည်။

လူအုပ်ထဲသို့ ဝင်လျှောက်သွားလျှင်တောင် သတိထားမိခံရမည် မဟုတ်ပေ။

ရဲချီယန်က ပထမထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ယင်းမှာ ယနေ့အတွက် အစားအသောက် ပွဲတော် ပြီးဆုံးမည့် အချိန်တိတိပင် ဖြစ်လေ၏။

ကုန်တိုက် အပြင်ဘက်ရှိ အိမ်များမှာ ဤလူများ အားလုံး နေထိုင်ရန် လုံလောက်မှု မရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

အစားအသောက် ပွဲတော်အပြီးတွင် သူတို့ ဘယ်သွားကြမည်ကို ရဲချီယန် သိချင်နေလေ၏။

သူက လူတစ်ယောက်၏ အနောက်မှ ကပ်၍ လိုက်သွားလိုက်သည်။

လူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ နေ့ခင်းဘက်ကထက် ပို၍ မျက်နှာသေ ဖြစ်နေကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဝိညာဉ်များကို တစ်စုံတစ်ခုက စုပ်ယူသွားသည့်အလားပင်။

သူတို့က တံခါးတစ်ပေါက်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကြလေ၏။

လူတိုင်းက တန်းစီကာ တံခါးကြီးအတွင်းသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်သွားကြပေသည်။

တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် တံခါးအတွင်းသို့ ဝင်သွားသော လူများမှာ ရုတ်တရက် အစိမ်းရင့်ရောင် စေးပျစ်သော အရည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုတည်းဆီသို့ စုဆုံသွားကာ ရေဝဲငယ်တစ်ခု ဖန်တီး၍ မြေအောက်သို့ စီးဆင်းသွားသည်ကို ရဲချီယန် မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

လူတွေက... စေးပျစ်တဲ့ အရည်တွေအဖြစ် ပြောင်းသွားတာလား။

နေ့ခင်းဘက်တုန်းက သူတို့ ဒီလိုပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်ဆိုတာကို စနစ်က ထောက်လှမ်းမပြခဲ့ပါဘူး။

စနစ် အမှားလား။

မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဒါဆိုရင်... သူတို့က တကယ်ကို လူသားတွေကနေ စေးပျစ်တဲ့ အရည်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာပေါ့။

ပြီးတော့ မြေအောက်ကိုလား။

အမှန်ပင် ဤကုန်တိုက်၏ မြေအောက်နေရာမှာ သူရှာဖွေနေသော ပစ်မှတ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ ရဲချီယန်က ဤနေရာကို တိတ်တဆိတ် မှတ်သားထားလိုက်ပြီး သူ၏ အခန်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့လေ၏။

မနက်ဖြန်ကျရင် ကုန်တိုက်က ဒီနေ့လိုပဲ လူအုပ်ကြီးနဲ့ စည်ကားနေပြီး အစားအသောက် ပွဲတော်ကို ဆက်လုပ်နေအုံးမလား ဆိုတာ သူ ကြည့်ချင်သေးတယ်။

ဒါမှမဟုတ် ရထားခေါင်းတွဲ အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ကို တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ကောင်က မနက်ဖြန်ကျရင် ပေါ်လာပြီး စတင်လှုပ်ရှားတော့မှာများလား။