အခန်း (၂၈၉)

စစ်မြေပြင်မှ ထာဝရရှင်သန်ခြင်းဆီသို့

အခန်း (၂၈၉)

" ငါ့ရဲ့ မြေးနှစ်ယောက်။ တုန်အာ... မင်းက ဖုန်းအာတို့ ထိလိုက်မှာစိုးလို့ ဒီကို လိုက်မလာပေမယ့် ငါတို့ရဲ့မြေးလေးနှစ်ယောက်က ရှန်းယန်မှာ ရှိနေတာပဲ။ ငါ သူတို့ကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်မှာပါ။ "

သူ၏ မြေးနှစ်ယောက်နှင့် တွေရြမည့် ဖြစ်သောကြောင့် ရင်ကျန့်၏ မျက်နှာတွင် ချစ်ခင် ကြင်နာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

" သစ်သီးအချို့နဲ့ ကလေးတွေ ကြိုက်မယ့် စားစရာအချို့ သွားပြင်ဆင်လိုက်ပါ။ " ရင်ကျန့်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

" ဟမ် " ကျောက်ကောင်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ရင်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရင်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကျောက်ကောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

" ကျွန်တော်မျိုး အခု သွားပြင်ဆင်လိုက်ပါမယ်။ " ကျောက်ကောင်းက ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်စံအိမ်ယာ

" အဖေ အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်မတို့ကို ခေါ်တာ ရင်အာနဲ့အတူ စားဖို့သက်သက်ပဲလား။ " ဝမ်ယန်က အံ့ဩစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

" မှန်တယ်။ ချီအာနဲ့ လင်းအာကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်သွားလိုက်ပါ။ ငါ အိမ်တော်အပြင်ဘက်မှာ ရထားလုံးတစ်ခု ပြင်ဆင်ထားတယ်။ ဒါက မကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ " ရင်ကျန့်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

" ဟုတ်ကဲ့ " ဝမ်ယန်က ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။ "ချီအာ၊ လင်းအာ သွားကြမယ်။ မင်းတို့ရဲ့ အဒေါ်နဲ့ ဝမ်းကွဲအကိုကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး။ "

" ဟုတ်ကဲ့။ " ကြည်လင်သော အသံလေနှစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာသည်။ " နှုတ်ဆက်ပါတယ် အဒေါ်၊ နှုတ်ဆက်ပါတယ် အကို။ "

ထိုနေရာတွင် နန်းတွင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ဘေးတွင် ကောင်လေးတစ်ယောက်ရှိနေသည်။ သူမက ဝမ်ပင်းနှင့် လက်ထပ်ထားသော မင်းသမီးလီယန်နှင့် ကောင်လေးက ဝမ်လီတို့ ဖြစ်သည်။

" ချီအာ၊ လင်းအာ ဖြည်းဖြည်းသွား။ " လီယန်က ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဂရုတစိုက် ကြည့်နေသည်။

၎င်းက ကျောက်ဖုန်း သိထားသော ကမ္ဘာမဟုတ်သလို လီယန်ကလည်း စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော အမျိုးသမီးမဟုတ်ပေ။ ဤကမ္ဘာမှ လီယန်က အတော်လေး တည်ငြိမ်နေသည်။

ကလေးနှစ်ယောက်က ပြေးသွားပြီး အပြင်ဘက်ခန်းမသို့ ရောက်လာသည်။

" အဘိုးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်။ "ကလေးနှစ်ယောက်က ဝမ်ကျန့်ကို ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

" သွားကြ။ မင်းတို့အမေကို တိုက်မိဦးမယ်။ " ဝမ်ကျန့်က ကြင်နာစွာ ပြောလိုက်သည်။ " ယန်အာ ကိုယ်ဝန်ကို သေချာဂရုစိုက်ပါ။ " ​

" အဖေ စိတ်မပူပါနဲ့။ " ဝမ်ယန်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။

ကျန်းထိုင်နန်းဆောင်။

" အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ " သမားတော်ချန်က ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

" ကျွန်တော်မျိုးမ အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ " ကျောက်ရင်ကလည်း ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

" ကျောက်ရင် ဆေးပညာခန်းမမှာ မင်းရဲ့ လေ့လာမှုက ဘယ်လိုလဲ။ " ရင်ကျန့်က နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်။

" အရှင်မင်းကြီး ကျွန်မ အကုန်လုံးနီးပါးကို သင်ယူပြီးပါပြီ။ အစ်ကိုဆီကို သွားလို့ရပါပြီ။ " ကျောက်ရင်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

" အရှင်မင်းကြီး ကျောက်ရင်ရဲ့ ပါရမီက တကယ်ကောင်းပါတယ်။ ဆေးပညာခန်းမမှာ လေ့ကျင့်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူမက သမားတော်အချို့ထက်တောင် သာလွန်နေပါပြီ။ " သမားတော်ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

" သူမက နောက်ဆုံးတော့ တုန်အာနဲ့ ငါ့ရဲ့ သမီးပဲ။ ဖုန်းအာက ငါ့ရဲ့ စစ်ရေးစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ရင်အာကတော့ သူ့အမေရဲ့ ဆေးပညာပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ " ရင်ကျန့်က ဂုဏ်ယူစွာ တွေးလိုက်သည်။

" ကျောက်ရင် စစ်တပ်ထဲကို တကယ်ပဲ သွားချင်တာလား။ အဲ့ဒါက ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့နေရာပဲ။ တကယ်တော့ မင်းမသွားဘဲ ရှန်းယန်မှာ နေလို့ရပါတယ်။ " ရင်ကျန့်က စိတ်ထဲမှ ကျောက်ရင်ကို စိုးရိမ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

သူက သူသမီးကို စစ်တပ်ထဲတွင် ဒုက္ခမရောက်စေချင်ပေ။ သူ၏ သမီးက ချင်၏ မင်းသမီးတစ်ပါးဖြစ်သည်။ သူ၏ သမီးက ဘာကိုလိုချင်သည်ဖြစ်စေ သူဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သည်။

" အရှင်မင်းကြီး ကျွန်မ ငယ်ငယ်ကတည်းက အမေသင်ပေးခဲ့တာက သမားတော်တစ်ယောက်က လူနာတွေကို ကု​သပေးဖို့နဲ့ အသက်တွေကို ကယ်တင်ဖို့ပါ။ စစ်တပ်ထဲမှာဆို ပိုပြီးတော့ ကယ်တင်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။ " ကျောက်ရင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျောက်ရင်၏ ပြတ်သားမှုကို မြင်သောအခါ ရင်ကျန့်က ငယ်ငယ်က ရှတုန်အာကို ပြန်မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

" အဖေ သမီး အကိုကျန့်အပေါ်မှာ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပုံအပ်ထားတယ်။ ဆေးပညာလမ်းစဉ်က လူတွေကို ကုသဖို့နဲ့ အသက်တွေကို ကယ်တင်ဖို့မဟုတ်လား။ အကိုကျန့်ကို ရှန်းယန်ကို ပြန်လာနိုင်အောင် ကူညီပေးပြီး အနာဂတ်မှာ သူ ဘုရင်ဖြစ်လာတဲ့အခါ ကမ္ဘာကြီးကို စုစည်းပြီး စစ်ပွဲတွေမရှိတော့ရင် ဒါက မရေတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေကို ကယ်တင်နိုင်တာပဲ။ " ငယ်ရွယ်သော ရှတုန်အာက သူမ၏ ဖခင် ရှဝူချယ်ကို ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်က ရှဝူချယ်ကလည်း ထိုစကားကြောင့် မှင်သက်သွားသည်ယ

" ကမ္ဘာကြီးကို စစ်ပွဲတွေ မဖြစ်အောင် တားဆီးပြီး လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့လား။ "

ထိုစကားလေးတစ်ခွန်းကပင် အတော်ဆုံး သမားတော်ကြီး ရှဝူချယ်ကို ရင်ကျန့်နှင့်အတူ လိုက်လာစေခဲ့ပြီး ချင်၏ သမားတော်ကြီး ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။

" ဒီကောင်မလေးက တကယ် သူ့အမေ စိတ်ဓာတ်မျိုးရှိတာပဲ။ သူမ တစ်ခုခုကို စိတ်ပိုင်ဖြတ်ပြီးရင် ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူး။ " ရင်ကျန့်က စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

" ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်တော့။ မင်းသဘောအတိုင်းသွားပါ။ ဒါပေမယ့် တစ်ခုတော့ရှိတယ်။ မင်းယွင်ကျုံးကို သွားရင် နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ကို မင်းကို လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်။ " ရင်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ရင်က ရင်ကျန့်ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ " အရှင်မင်းကြီး ကျွန်မက သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့က လိုက်ပို့ပေးဖို့ မလိုပါဘူး။ "

" မင်းရဲ့ အစ်ကိုက မင်းကို ဆေးပညာသင်ဖို့ နန်းတော်ကို ပို့ထားတာ။ လမ်းမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် သူငါ့ကို အပြစ်တင်လိမ့်မယ်။ ချင်ရဲ့ ဥပဒေတွေက တင်းကျပ်ပေမယ့် တောပုန်းဓားပြတွေကို ရှိနေသေးတယ်။ ပြီးတော့ မင်းက ကျောက်ဖုန်းရဲ့ ညီမပဲ။ အခြားနိုင်ငံတွေက မင်းမှာ အကာအကွယ်မရှိတာ သိသွားရင် သူတို့အားလုံး လှုပ်ရှားလာနိုင်တယ်။ " ရင်ကျန့်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ သူက ကျောက်ရင်ကို ညှိနှိုင်းရန် အခွင့်အရေးမပေးပေ။

" ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ " ကျောက်ရင်က ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။

" မင်း ဘယ်တော့ခရီးထွက်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။ " ရင်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

" အရှင်မင်းကြီး ကျောက်ရင်က မနက်ဖြန် ထွက်သွားမှာပါ။ " သမားတော်ချန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

" ဒီလောက်တောင် စောတာလား။ " ရင်ကျန့်က အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

" ကျွန်မက ဝူအန်းစခန်းရဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ သမားတော်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်မှာဖြစ်လို့ အရင်ဆုံး ရင်းနှီးအောင် လုပ်ဖို့လိုပါတယ်။ " ကျောက်ရင်က တည်​ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

" ကောင်းပြီလေ။ " ရင်ကျန့်က ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။

" အရှင်မင်းကြီး စစ်သေနာပတိချုပ်ကတော်က အပြင်မှာ စောင့်နေပါတယ်။ " နန်းတွင်းအရာရှိတစ်ယောက်က ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

" သမားတော်ချန် မင်းအခု သွားလို့ရပြီ။ " ရင်ကျန့်က လက်ဝှေ့ရမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ မိသားစုဆုံတွေ့ချိန်တွင် ရင်ကျန့်က အပြင်လူများကို မတွေ့လိုပေ။

" ဟုတ်ကဲ့။ " သမားတော်ချန်က ခေါင်းညိမ့်ပြီး ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

" ဒါနဲ့ ကျောက်ရင်က ယွင်ကျုံးကို သွားမှာဆိုတော့ သူမကို ကူညီဖို့ အမျိုးသမီးသမားတော်အချို့ သေချာရွေးချယ်ပြီး စေလွှတ်လိုက်ပါ။ " ရင်ကျန့်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

" ဟုတ်ကဲ့။ " သမားတော်ချန်က ဦးညွှတ်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

ခဏကြာသောအခါ ဝမ်ယန်က ကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

" အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ " ဝမ်ယန်က ရင်ကျန့်ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဘေးမှ ကလေးနှစ်ယောက်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး ဝမ်ယန်က သူတို့၏ ခေါင်းလေးများကို ပုတ်လိုက်သည်။

" အခုလေးတင် အမေသင်ပေးထားတာကို မေ့သွားပြီလား။ မြန်မြန် ဂါရဝပြုလိုက်။ "

" အ အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ " ကလေးနှစ်ယောက်က ချက်ချင်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

" ဒေါ်လေး " အနီးမှ ကျောက်ရင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကလေးနှစ်ယောက် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ကျောက်ရင်ကို ပြေးဖက်လိုက်ကြသည်။

" ဟေ့.." ကျောက်ရင်က ရင်ကျန့် စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သွားသည်။ " ချီအာ၊ လင်းအာ ဒါက အိမ်မဟုတ်ဘူး။ ငြိမ်ငြိမ်နေနော်။ "

ကျောက်ရင်က ရင်ကျန့်ကို ခိုးကြည့်လိုက်သော်လည်း ရင်ကျန့်က ဒေါသမထွက်ဘဲ ကြင်နာစွာ ပြုံး​ပြီး ကြည့်နေခဲ့သည်။

" ငါ့မြေးလေးတွေ..." ရင်ကျန့်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ ထိုမြေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ကျန့်က ကျောက်ဖုန်းနှင့် ကျောက်ရင်တို့၏ ငယ်ဘဝကို ပြန်တွေးမိပြီး အပြစ်ရှိသကဲသို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

" မင်းတို့အားလုံး ကျန်းထိုင်နန်းဆောင်ထဲမှာ ဒီလောက်ထိန်းချုပ်နေစရာမလိုဘူး။ " ရင်ကျန့်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

" ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။ " ဝမ်ယန်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမက ဝမ်ကျန့်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံနေရပြီး တော်ဝင်အာဏာအပေါ် အလွန်ရိုသေလေးစားလေသည်။

ကျောက်ရင်၏ နောက်ကွယ်မှ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ရင်ကျန့်က လက်ဝှေ့ရမ်းလိုက်သည်။ ကျောက်ကောင်းက ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး အစောင့်အချို့ကို ခေါ်လိုက်သည်။ ခဏအတွင်း စားပွဲတစ်ခုကို ခန်းမထဲသို့ သယ်ဆောင်လာပြီး ၎င်း​အပေါ်တွင် အစားအသောက်များ၊ သစ်သီးများနှင့် မုန့်များတင်ထားသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်ချီနှင့် ကျောက်လုံးတို့က မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့အဒေါ်က သူတို့ကို ဆွဲထားခြင်းမရှိလျှင် သူတို့က တိုက်ရိုက် ပြေးသွားကြပေလိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့က သုံးနှစ်သာရှိသေးပြီး ကျင့်ဝတ်များအကြောင်း မသိကြသေးပေ။

" မင်းတို့ ထွက်သွားလို့ရပြီ။ ထမင်းစားချိန်ရောက်ရင် အစား​အသောက်တွေ ယူလာခဲ့။ " ရင်ကျန့်က ကျောက်ကောင်းကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

" ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို ခွင့်ပြုပါဦး။ " ကျောက်ကောင်းက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပြီး အစောင့်များနှင့်အတူ ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။