အခန်း (၁၁၅-၁၁၆)

အခန်း။ ၁၁၅

ကြည်လင်ပြတ်သားသော စိတ်အာရုံကြောင့် ကုယွမ်၏ ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်မှု အရှိန်အဝါမှာ သုံးဆခန့် ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

ဤနေ့တွင် ကုယွမ်သည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ အဝါရောင်စပါးဆေးလုံးတစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ထိုဆေးလုံးမှာ ပါးစပ်ထဲရောက်သည်နှင့် အရည်ပျော်သွားပြီး မွှေးပျံ့ပျစ်နှစ်သော ဆေးရည်အဖြစ် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။

ခံတွင်းထဲ၌ မွှေးရနံ့များ စွဲကျန်ရစ်နေသလို ဝမ်းဗိုက်ထဲ၌လည်း အနည်းငယ် ပြည့်အစ်လာကာ တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထူးသက်တောင့်သက်သာ ရှိလာသည်။

ကိုယ်တွင်းရှိ စစ်မှန်သောအသက်ဓာတ် စီးဆင်းမှုမှာပင် ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ ဤခံစားချက်မှာ မည်သည့် အရသာရှိသော အစားအစာကို စားရသည်ထက်မဆို ပို၍ ကျေနပ်စရာ ကောင်းသည်။

စိမ်းလန်းသော စစ်မှန်သောအသက်ဓာတ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ညင်သာစွာ စီးဆင်းရင်း အရိုး၊ အကြောနှင့် အသားများကို တိတ်တဆိတ် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေသည်။ အထူးသဖြင့် ရိုးတွင်းခြင်ဆီများကို စစ်မှန်သော အသက်ဓာတ်ဖြင့် အစဉ်အမြဲ စိမ့်ဝင်စေကာ အညစ်အကြေးများကို တဖြည်းဖြည်းချင်း သန့်စင်ဖယ်ရှားနေခြင်းပင်။

ကုယွမ်၏ ကိုယ်တွင်းအာရုံဖြင့် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးချက်အရ သူ သန့်စင်လိုက်သော အရိုးတိုင်းမှာ အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူတို့မှာ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး ကျောက်စိမ်းဖြူကဲ့သို့ မာကျောကာ အဖြူရောင်အလင်းဖျော့ဖျော့ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ အတွင်းရှိ ရိုးတွင်းခြင်ဆီများမှာလည်း တောက်ပသော ကြက်သွေးရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

လူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် အရိုးပေါင်း ၂၀၆ ရိုး ရှိသည့်အနက် ကုယွမ်မှာ ယခုအခါ လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းသော အရိုးများကို သန့်စင်ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်မှု အောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရန် လက်တစ်ကမ်းသာ လိုတော့သည်။

အချိန်အတန်ကြာ ကျင့်ကြံပြီးနောက် ကုယွမ်သည် အလုပ်ရပ်နားလိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသော ဆေးလုံးအနည်းငယ်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်

"ဒီအဝါရောင်စပါးဆေးလုံးတွေက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။ ဝိညာဉ်စပါးနဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေရဲ့ အဆီအနှစ်နဲ့ ဖော်စပ်ထားတာဆိုတော့ အညစ်အကြေးလည်း ကင်းစင်ပြီး ဝိညာဉ်ဆေးပင်ကို ဒီအတိုင်း စားတာထက်တောင် အကျိုးသက်ရောက်မှု ပိုရှိတယ်"

အဝါရောင်စပါးဆေးလုံးမှာ အစာအဖြစ် စားသုံးနိုင်ရုံတင်မကဘဲ ကျင့်ကြံမှုအတွက်လည်း များစွာ အထောက်အကူပြုသည်။ သို့သော် အကုန်အကျမှာလည်း မနည်းလှပေ။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် ကုယွမ်မှာ ဆေးတစ်ပုလင်း၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို စားသုံးပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကပင် ကုယွမ်ကို ဆေးဘုရင်တောင်တန်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့သည်။ ယခင်က သူ၏အတွေးမှာ အနည်းငယ် ရိုးရှင်းခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်သားရဲစနစ် ရှိနေသရွေ့ သူသည် စစ်မှန်သော တာအိုကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံသွားလျှင် ရပြီဟု ထင်ခဲ့ခြင်းပင်။

"ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာတော့ တာအိုကျင့်စဉ်က အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ မှန်ပေမဲ့... ကောင်းကင်ဘုံလူသားနယ်ပယ်ကို ရောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျင့်ကြံမှုအတွက် လိုအပ်တဲ့ ဆေးလုံးတွေ၊ ခုခံဖို့ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေ၊ ကျင့်ကြံရေး ဂူဗိမာန်တွေအပြင် ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ အခြေခံဗဟုသုတနဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ၊ ရတနာတွေ စတဲ့ အရင်းအမြစ်အားလုံးကလည်း အရေးပါလာတာပဲ။

တကယ်လို့ သင့်တော်တဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ လမ်းကြောင်းတွေသာ မရှိဘူးဆိုရင်... နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါလိုအပ်လာမယ့် ဆေးလုံးတွေ၊ လက်နက်တွေနဲ့ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်တွေကို ဘယ်ကနေ သွားရှာရမှာလဲ။ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ဥစ္စာ၊ ကျင့်စဉ်၊ အဖော်၊ နေရာဆိုတဲ့ အချက်လေးချက်က ခွဲခြားလို့မရဘူးလေ။ ဒီအချက်တွေနဲ့သာ ပြည့်စုံမယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့လမ်းခရီးက ပိုပြီးမြန်ဆန်၊ ပိုပြီးတည်ငြိမ်ပြီး ပိုပြီးတော့လည်း ဝေးဝေးကို လျှောက်လှမ်းနိုင်မှာ အသေအချာပဲ"

ဒိုင်း...

ဝုန်း...

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပြင်ပလမ်းမထက်မှ ဆူညံသော ပေါက်ကွဲသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံများနှင့်အတူ လူအများ၏ အော်ဟစ်ငိုယိုသံများကိုလည်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ခုသော အရေးကြီးကိစ္စ ဖြစ်ပွားနေကြောင်း သိသာလှသည်။

ကုယွမ်သည် ချက်ချင်းပင် ထရပ်ကာ အဝါရောင်စပါးဆေးလုံးကို သိုလှောင်အိတ်အတွင်းသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တံတိုင်းကို အရှိန်ယူကာ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

သူသည် အသံလာရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ အခြားလမ်းမတစ်ခုပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်၏ ခေါင်မိုးမှာ ပေါက်ကွဲပွင့်ထွက်နေပြီး မီးခိုးအမည်းရောင်များနှင့် မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်၏ အစောင့်များနှင့် ဆေးရှာဖွေသူများမှာ လန့်ဖျန့်သွားကြပြီး မီးငြှိမ်းသတ်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေကြသည်။ အနားရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများမှာလည်း အခြေအနေ ဆိုးရွားလာသည်ကို မြင်သောအခါ အလုအယက် ထွက်ပြေးနေကြတော့သည်။

သို့သော် ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်ရှေ့ရှိ လမ်းမပေါ်တွင်မူ လူတစ်ဦးမှာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပြီး ထွက်ပြေးနေသော လူအုပ်ကြီးနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

ထိုသူမှာ သာမန်ရုပ်ရည်ရှိပြီး အနည်းငယ် မှုန်မှိုင်းသော မျက်နှာထားရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် လက်ချည်းဗလာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားပြီး ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ ထူးဆန်းပြီး အေးစက်လှသော ရေခဲပြာရောင် ရှိနေသဖြင့် မြင်ရသူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေသည်။

"ဝေချွမ်း... သူပါလား"

ကုယွမ်၏ အကြည့်များမှာ စူးရှသွားသည်။ သူသည် ထိုသူမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်က တွေ့ဆုံခဲ့သော ကုနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ တပည့်ဖြစ်သူ ရှမင်ယန်၏ ရန်သူဟောင်း ဝေချွမ်းဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

ဝေချွမ်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင်မူ အလောင်းတစ်လောင်း မြေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေသည်။ သေဆုံးနေသူမှာ ကုယွမ်နှင့် ရင်းနှီးသော ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်၏ အထွေထွေမန်နေဂျာ လော့ရှန်းပင်။

ယခုအခါ ထိုမန်နေဂျာကြီးမှာ အလွန်ပင် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် သေဆုံးနေရရှာသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ အပေါက်ကြီးဖြစ်နေပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအချို့နှင့် သွေးများမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့ကျဲနေ၏။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တွန့်လိမ်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်လျက် မကျွတ်မလွတ်ဘဲ သေဆုံးနေခြင်းပင်။

မွေးရာပါ စစ်သည်တော်ဆရာကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပါလျက် လမ်းမပေါ်တွင် ဤမျှလောက်အထိ ဆိုးဆိုးရွားရွား သေဆုံးနေရခြင်းပင်။

"လော့ရှန်း... တကယ်ပဲ သေသွားပြီပေါ့"

ကုယွမ်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"နေဦး... ရှမင်ယန် ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ သူက ကောင်းကင်ဘုံလူသားနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းပြီးသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဝေချွမ်းကို လော့ရှန်းကို သတ်ခွင့်ပြုထားရတာလဲ"

မူအရဆိုလျှင် ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်တွင် ဤမျှကြီးမားသော ဖြစ်ရပ်မျိုး ဖြစ်ပွားနေသည်မှာ ရှမင်ယန် ကိုယ်တိုင် ထွက်လာသင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝေချွမ်းကမူ သူ့ကို ဝန်းရံထားသော တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသည့် အစောင့်အကြပ်များကို လျစ်လျူရှုကာ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်၏ တစ်နေရာသို့ ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်

"ရှမင်ယန်... မင်းရဲ့ လက်ရုံးတစ်ဆူဖြစ်တဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာ လော့ရှန်းကို ငါသတ်လိုက်ပြီ။ ဘာလဲ... အခုထိ မင်းက ထွက်မလာသေးဘူးလား"

သူ၏ စကားသံအဆုံးတွင် ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်မှုကသာ ကြီးစိုးနေသည်။

"ဟက်..."

ဝေချွမ်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရေခဲပြာရောင်အလင်းတန်းများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ပေါ်လာပြီး အေးစက်စက် အရှိန်အဝါတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစောင့်များမှာ နှုတ်ခမ်းများ ပြာနှမ်းကာ ချမ်းတုန်လာကြတော့သည်။

သူက လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရေခဲပြာရောင် စစ်မှန်သောအသက်ဓာတ်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဂျွတ်... ဂျွတ်...

အစောင့်နှစ်ဦးမှာ ထိမှန်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားကာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရေခဲလွှာများ လျင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လူသားပုံသဏ္ဌာန် ရေခဲရုပ်တုများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကွဲအက်သွားတော့သည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ အနီရောင်နှင့် အပြာရောင် ရောယှက်နေသော အပိုင်းအစများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျန်ရှိသော အစောင့်များမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ နောက်သို့လှည့်၍ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

"ရှမင်ယန်... မထွက်လာသေးဘူးပေါ့"

ဝေချွမ်းက တုန်လှုပ်ဖွယ် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်

"ဒါဆိုရင်လည်း... မင်းရဲ့လူတွေ အသတ်ခံရတာကို ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေလိုက်တော့..."

သူက လက်အင်္ကျီကို ခါလိုက်ရာ လေထုထဲရှိ ရေငွေ့များမှာ စုစည်းသွားပြီး လက်ဝါးခန့်ရှိသော ရေခဲဓားမြှောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အစောင့်များထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ရှုး... ရှုး... ရှုး...

လေထဲတွင် ဖြူလွလွ အစင်းကြောင်းများ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

"ရပ်လိုက်စမ်း"

အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့များမှာ လှိုင်းထလာပြီး ဝိညာဉ်မြွေများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုရေခဲဓားများကို တားဆီးလိုက်သည်။

ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူများရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦးမှာ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင် အဝင်ဝတွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ မနှစ်မြို့ဟန် အထင်အရှား ရှိနေသည်။

အထူးသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လော့ရှန်း၏ အလောင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် မှောင်မှောင်မည်းမည်း ဖြစ်သွားသည်။

"အဘိုးကြီးမို... မင်းပါလား"

ဝတ်စုံဖြူဝတ် အဘိုးအိုကို မြင်လိုက်သည့်အခါ ဝေချွမ်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ... ရှမင်ယန်က ကိုယ်တိုင်မထွက်လာဘဲ လက်အောက်ငယ်သားတွေကိုပဲ အသေခံခိုင်းနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူက အခု အလုပ်အရမ်းများနေလို့လား"

အဘိုးကြီးမို၏ လေသံမှာ အေးစက်နေသည်။

"မိတ်ဆွေဝေ... မင်း တကယ်ပဲ ငါတို့နဲ့ သေကြေပျက်စီးတဲ့အထိ တိုက်ချင်တာလား"

"သေကြေပျက်စီးတဲ့အထိ ဟုတ်လား"

ဝေချွမ်းက ဟားတိုက်ရယ်လိုက်သည်။

"ငါတို့က အစကတည်းက အဲဒီလို အခြေအနေ မဟုတ်ဘူးလား"

"အဘိုးကြီးမို... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က မင်း နတ်ဘုရားလက်နက်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ အသက်လုပြေးနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ မင်း ဘာလုပ်နိုင်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုအလင်းမှာ တဖျတ်ဖျတ်တောက်ပသွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် အော်ဟစ်နေသော ရေခဲငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်လျက် အဘိုးကြီးမိုထံသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ငှက်နှုတ်သီးမှ တောက်ပသော ရေခဲပြာရောင်အလင်းကြောင့် အဘိုးကြီးမိုမှာ အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကိုယ်ရှိ မွှေးညင်းများပင် ထောင်ထသွားရသည်။ သူက အလျင်အမြန်ပင် ကျောက်စိမ်းရူယီကို ထုတ်ကာ ရှေ့တွင် မီးခိုးငွေ့တံတိုင်းဖြင့် ကာကွယ်လိုက်သည်။

သို့သော် ယခင်က အစွမ်းထက်လှသော သူ၏ နတ်ဘုရားလက်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အရေးနိမ့်နေသည်။ ရေခဲငှက်က အသာအယာ ထိုးဆိတ်လိုက်ရုံဖြင့် အေးစက်သော အရှိန်အဝါမှာ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မီးခိုးငွေ့များကို ရေခဲတုံးများအဖြစ် အေးခဲသွားစေကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကွဲကျကုန်သည်။

အဘိုးကြီးမို၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ခွာကာ အေးစက်သော အရှိန်အဝါမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း ဝေချွမ်းက အေးစက်စွာ အော်လိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဝူ... အခုထိ မလှုပ်ရှားသေးဘူးလား"

"ဟဲဟဲ... ညီအစ်ကိုဝေ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း လုပ်မှာပါ"

ထိုသို့ရယ်မောသံနှင့်အတူ ထောင့်တစ်နေရာမှ လူရိပ်တစ်ခု ပျံထွက်လာသည်။

ထိုသူမှာ အဝတ်အစား သပ်သပ်ရပ်ရပ်နှင့် ပညာတတ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ခိုင်မာပြင်းထန်လှသဖြင့် မွေးရာပါ စစ်သည်တော်ဆရာကြီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

သူသည် ဝေချွမ်းကို ကူညီ၍ အဘိုးကြီးမိုကို တိုက်ခိုက်မည့်အစား ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားတော့သည်။

"မကောင်းတော့ဘူး..."

အဘိုးကြီးမို၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ မြင့်တက်လာပြီး ထိုပညာတတ်ပုံစံနှင့် လူကို တားဆီးရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားသော်လည်း ဝေချွမ်းက သူ၏ အကြံကို ရိပ်မိသဖြင့် လွှတ်မပေးဘဲ တားဆီးထားသည်။

ထိုသူမှာ ဝါးစိမ်းဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဝူရွှမ်းဖြစ်ကြောင်း သူ မှတ်မိလိုက်သည်။ သူသည် မည်သည့်အချိန်က ဝေချွမ်းနှင့် ပူးပေါင်းသွားသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ဝူရွှမ်းက ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦးက သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ကုယွမ်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားအလင်းမှာ အဖြူရောင်ပိုးသားတစ်ခုသဖွယ် ဝှေ့ယမ်းသွားကာ "စိတ်မရှိပါနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဝူ... ဒီလမ်းကတော့ ပိတ်ထားပါတယ်"

အခန်း။ ၁၁၆

"ကုယွမ် မင်းပဲလား"

ကုယွမ်ကို မှတ်မိသွားသည်နှင့် ဝူရွှမ်း၏ မျက်နှာမှာ မသာမယာဖြစ်သွားသည်။ သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး စတီးသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ မျက်နှာပြင်တွင် နတ်ဘုရားပိုးသားများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ယပ်တောင်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

စတီးယပ်တောင်မှာ သူ၏လက်ထဲတွင် လည်ပတ်သွားပြီး ဓားအလင်းနှင့် ထိတွေ့မိသည့်အခါ အဖြူရောင်အလင်းလွှာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဂလန်း

ဓားအလင်းနှင့် စတီးယပ်တောင်တို့ ထိတွေ့မိရာမှ ပြင်းထန်သော သတ္တုချင်းရိုက်ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝူရွှမ်းသည် သူ့ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဝင်လာသော ကြီးမားသည့် တွန်းအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ လက်မောင်းမှာ ထုံကျဉ်သွားပြီး လက်ဖဝါးမှာလည်း ကွဲအက်မတတ် ခံစားရကာ စတီးယပ်တောင်မှာ လက်ထဲမှပင် လွတ်ထွက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

အခြေအနေ မဟန်သည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် သူသည် ထိုတွန်းအားကို လျှော့ချရန် နည်းစနစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုကာ လက်ကို လှည့်၍ နောက်သို့ အပြင်းအထန် ဆုတ်ခွာလိုက်ရသည်။

"ဒီကောင်လေးရဲ့ အင်အားက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ"

ဝူရွှမ်းမှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် အံကြိတ်ထားမိကာ ကုယွမ်ကို မယုံကြည်နိုင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်တွင် မွေးရာပါ စစ်သည်တော်ဆရာကြီးသစ်တစ်ဦး ရောက်ရှိနေကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း ကုယွမ်မှာ လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် အစကတည်းက အလေးအနက် မထားခဲ့မိပေ။

သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ မွေးရာပါအဆင့်သို့ ရောက်ရှိကာစ ဖြစ်သော ကုယွမ်၏ ခွန်အားမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ သာလွန်နေတော့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဝူ... ကျွန်တော်တို့ကတော့ ဆုံဖို့ ကံပါလာပုံပဲနော်..."

ကုယွမ်က စကားပြောရင်း ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ သူ၏ စစ်မှန်သော အသက်ဓာတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ချိုးရွှေဓားမှာလည်း အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တောက်ပသော စိမ်းပြာရောင်အလင်းမှာ ဓားသွားတစ်လျှောက် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လေထုကို တိတ်တဆိတ် ခွင်းလျက် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။

မမြင်နိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်လှသော ဓားအလင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ဝူရွှမ်းမှာ ဦးရေပြားပင် စိမ့်သွားရသည်။

သူက ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ကုယွမ်အောက်တွင် ပိတ်မိနေသဖြင့် ယပ်တောင်ကို မြှောက်ကာ ခုခံရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ဂလန်း..

သံချင်းရိုက်ခတ်သကဲ့သို့ပင် ဓားအလင်းသည် စတီးယပ်တောင်နှင့် ထိမှန်ကာ မီးပွားများ လွင့်စင်သွားသည်။ စတီးယပ်တောင်မှာ နှစ်ခြမ်းကွဲလုမတတ် တွန့်လိမ်သွားပြီး ဝူရွှမ်း၏ လက်ထဲမှ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးနှင့် လက်မောင်းမှာလည်း ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားကာ သွေးများ စီးကျလာပြီး လက်ချောင်းအချို့မှာပင် ပြတ်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက မွေးရာပါအဆင့်ချင်း တူတူပဲကို မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အထိ အားကောင်းနေရတာလဲ"

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသ၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ရောပြွမ်းလျက် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ကုယွမ်မှာ ယခုမှ အဆင့်တက်လာသူ ဖြစ်သော်လည်း သူကမူ ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်မှု အောင်မြင်ပြီး သွေးလဲလှယ်ခြင်းအဆင့်သို့ပင် စတင်ခြေလှမ်းနေသော ဝါရင့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူက လူငယ်လေးကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့မှာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

ထိုအခါမှ ဝူရွှမ်း၏ စိတ်ထဲတွင် နောင်တရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ အကယ်၍ ဝေချွမ်းက သူ့ကို သွေးလဲလှယ်ခြင်းဆေးလုံးပေးမည်ဟု ကတိမပေးခဲ့လျှင် သူ ဤနေရာသို့ လာမည်မဟုတ်သလို ယခုကဲ့သို့လည်း ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုနောင်တမှာ ခဏသာ ဖြစ်သည်။ သေဘေးနှင့် ကြုံလာရသဖြင့် ဝူရွှမ်းမှာ နောက်မဆုတ်ဘဲ သူ၏ ကျန်ရှိသော လက်တစ်ဖက်ကို လက်သီးဆုပ်ကာ ကုယွမ်ထံသို့ အပြင်းအထန် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

"သေစမ်း"

ထိုလက်သီးချက်မှာ အားပါလှသဖြင့် သူသည် လက်သီးသိုင်းပညာတွင် မည်မျှလေ့ကျင့်ထားကြောင်း သိသာလှသည်။

သို့သော် လက်နက်မပါဘဲ လက်သီးသက်သက်ဖြင့် ကုယွမ်ကို သူဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ပေ။

စိမ်းပြာရောင် ဓားအလင်းမှာ ဝူရွှမ်း၏ လက်မောင်းကို အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းကိုပါ ပြတ်ထွက်သွားစေတော့သည်။

သူ၏ခေါင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားချိန်တွင် ဝူရွှမ်း၏ မျက်လုံးများမှာ မကျေနပ်မှုများဖြင့် ကုယွမ်ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။

"ဝူရွှမ်း... တကယ်ပဲ သေသွားပြီလား"

ဝေချွမ်းမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဝူရွှမ်း ရောက်လာချိန်မှ သေဆုံးချိန်အထိ စက္ကန့်ပိုင်းမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သဖြင့် သူ လိုက်မမှီနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ ကုယွမ်က ဤမျှလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က တွေ့စဉ်က ဤကောင်လေးမှာ သာမန်စစ်သည်တော်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ခဲ့ခြင်းပင်။

အဘိုးကြီးမိုသည်လည်း အံ့သြတုန်လှုပ်သွားရသည်။ ကုယွမ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသည်။

"သာမန် လယ်သမားသားလေး တစ်ယောက်က... လပိုင်းလေးအတွင်းမှာတင် ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်လာတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တာ။ သူ ဒါတွေကို ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ရလာတာလဲ..."

ဂလန်း

ကုယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာပင် ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ ဝူရွှမ်းကို သတ်လိုက်ရခြင်းအတွက် သူ အထူးအဆန်း မဖြစ်ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေခံမှာ သံအရိုး၊ ဝိညာဉ်ဝါးမြိုသူနှင့် လိပ်အသက်ရှူခြင်းပါရမီများကြောင့် အခြားသူများထက် သာလွန်နေသလို လိပ်နက်ချပ်

ဝတ်ကျင့်စဉ်ကိုလည်း ကျင့်ကြံထားသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ အသက်နှုတ်ဓားကျမ်းမှာလည်း အောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ရိုးတွင်းခြင်ဆီသန့်စင်မှုအဆင့်မှာသာ ရှိသေးသော်လည်း သူ၏ ခွန်အားမှာ သွေးလဲလှယ်ခြင်းအဆင့် အောင်မြင်သူများနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဝူရွှမ်းမှာ သူ့အတွက် ဘာမျှမဟုတ်ပေ။

တကယ်တော့ သူနှင့် ဝူရွှမ်းတို့မှာ ပတ်သက်မှုအချို့ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် ဝါးစိမ်းဂိုဏ်း၏ ဒုတိယနှင့် တတိယဂိုဏ်းချုပ်များကို သတ်ခဲ့ဖူးသလို ယခု သူကျွမ်းကျင်နေသော အသက်

နှုတ်ဓားကျမ်းမှာလည်း အားဟွမ်က ဝါးစိမ်းဂိုဏ်း စခန်းမှ ခိုးယူလာပေးခဲ့ခြင်းပင်။

ဝူရွှမ်း သေသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဝါးစိမ်းဂိုဏ်းစခန်းတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အဘိုးအိုတစ်ဦး ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း ကုယွမ် သတိရလိုက်သည်။

"နောက်ကျရင်တော့ အားဟွမ်ကို အဲဒီလူကို အကဲခတ်ခိုင်းရမယ်။ တကယ်လို့ သူကသာ ကောင်းကင်ဘုံလူသားနယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့... အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှာရမှာပဲ"

"တောက်... ဒီကောင်လေး"

ဝေချွမ်း၏ မျက်နှာမှာ မှုန်မှိုင်းသွားသည်။ သူ၏ အစီအစဉ်များမှာ အဆင်ပြေနေသော်လည်း ကုယွမ်ကဲ့သို့သော အနှောင့်အယှက်မျိုး ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မခန့်မှန်းထားခဲ့မိပေ။

သူက လက်အင်္ကျီကို ခါလိုက်ရာ အလောင်းစားယင်အုပ်ကြီးမှာ အနီရောင်တိမ်တိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ ကုယွမ်ထံသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ဝီ... ဝီ... ဝီ...

"အလောင်းစားယင် ပိုးမွှားတွေလား"

ကုယွမ်သည် ချိုးရွှေဓားကို တည်ငြိမ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပိုးမွှားအုပ်ကြီး နီးကပ်လာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ဓားအိမ်ထဲမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည့်အခါ ဓားအလင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဝှေ့ယမ်းသွားပြီး ပေ ၃၀ ကျော်အထိ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားစေမည့် အေးစက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါ ဝိညာဉ်ကိုပင် ချုပ်ငြိမ်းသွားစေနိုင်သော ထိတ်လန့်ဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က တစ်ချိန်က ရန်လိုလွန်းလှသော အလောင်းစားယင် အုပ်ကြီးမှာ ကုယွမ်၏ ပြင်းထန်လှသော အသက်နှုတ်ဓားဆန္ဒအောက်တွင် ဝိညာဉ်များ အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်ကာ မိုးပေါက်များကဲ့သို့ ကြွေကျကုန်သည်။

ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် အလွန်အဆိပ်ပြင်းလှသော အလောင်းစားယင်များကို ပိုးမွှားအလောင်းပုံကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီဓားသိုင်းကတော့... ရှမင်ယန်ရဲ့ ကံတရားက တကယ်ကို မဆိုးဘူးပဲ။ သူ့လက်အောက်မှာ ဒီလိုလူမျိုး ရှိနေတာကိုး"

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသော ဝေချွမ်းမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ကုယွမ်ကို ကြည့်သည့် သူ၏မျက်လုံးများတွင် လေးနက်မှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။

ယခင်က သူ ဤသို့ မစဉ်းစားခဲ့မိသော်လည်း ကုယွမ်၏ ထူးကဲလှသော ဓားသိုင်းပညာနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဓားဆန္ဒကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ကုယွမ်သည် သူ့အတွက် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်လာကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ရတော့သည်။

"ဒီကောင်လေးက ပိုပြီး ထူးချွန်လေလေ သူ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် မပေးသင့်လေလေပဲ"

ရန်သူ၏ သူရဲကောင်းက မိမိ၏ ရန်သူသာဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ကို ဝေချွမ်း ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ သူသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်လာပြီး နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကုပိုးမွှားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို သတ်ချင်တာလား"

ကုယွမ်သည် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များကို အာရုံခံရာတွင် အလွန်ထက်မြက်သူဖြစ်သဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း သိရှိသွားသည်။

သူသည် အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး အဘိုးကြီးမိုနှင့် ပူးပေါင်းကာ ဤလူကို အပြတ်ရှင်းရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကုယွမ်တင်မကဘဲ ဝေချွမ်းနှင့် အဘိုးကြီးမိုတို့ပါ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိဟန်ဖြင့် ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဂျွတ်... ဂျွတ်...

ယခုအချိန်တွင် ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပြီး အက်ကြောင်းများ ပေါ်ပေါက်လာကာ တစ်ဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်တော့မည့်ပုံပင်။ ထို့အပြင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်ဖိအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ မွေးရာပါ စစ်သည်တော်ဆရာကြီး သုံးဦးစလုံးမှာ လေးလံထိုင်းမှိုင်းသော ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

ကုယွမ်မှာ အခြေအနေ မဟန်သည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် သတိနှင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။ မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်လာပါက အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် ရှိနေခြင်းက ပို၍ ဘေးကင်းပေလိမ့်မည်။

"ဝေါင်း..."

နဂါးဟိန်းသံတစ်သံမှာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဝုန်း….

ရုတ်တရက် ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်၏ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ထိုးတက်သွားတော့သည်။

ထိုအနီရောင်အလင်းမှာ သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီနေပြီး နဂါးနီတစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ထားသည်။ မီးတောက်နေသော အကြေးခွံများ၊ ခြေသည်းလေးခုနှင့် ဦးချိုနှစ်ခုတို့ဖြင့် ပြည့်စုံကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကုယွမ်နှင့် အခြားသူများတင်မကဘဲ မြောက်လောင်မြို့အတွင်းရှိ လူအားလုံးနှင့် အဝေးမှလူများပင် ဤတုန်လှုပ်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လူအများမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်နေကြသော်လည်း အချို့မှာမူ အတွေးနက်နေကြသည်။

"စစ်မှန်တဲ့ နဂါးတစ်ကောင်လား"

ကုယွမ်က ဓားရိုးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားသော နဂါးနီကို ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် အတွေးကို ပြင်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဒါက စစ်မှန်တဲ့ နဂါးမဟုတ်ဘူး ဝိညာဉ်အလင်းတစ်ခုပဲ..."

"နဂါးနီပုံစံ ဝိညာဉ်အလင်း... မေးစရာရှိတာက ဘာလို့ ရွှေနဂါး ဒါမှမဟုတ် နဂါးနက် မဟုတ်ဘဲ နဂါးနီ ဖြစ်နေရတာလဲ။ နဂါးနီနတ်ဘုရားနန်းတော် ပွင့်တော့မယ့်အချိန်မှာမှ ဒီနဂါးနီ ဝိညာဉ်အလင်း ပေါ်လာတာဆိုတော့ ဒါက..."