အခန်း (၂၉-၃၀)

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၂၉) - ကောင်းကင်အဆင့် မှော်လက်နက် ပေါ်ထွက်ခြင်း

“နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုက ဒီလောက်တောင် မောက်မာရဲတာလား”

အမိုလို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အကြည့်များ ပေါ်လာသည်။ သူသည် အဆင့် (၆)

ကျင့်ကြံသူများကိုပင် ပုရွက်ဆိတ်ကဲ့သို့ သဘောထားကာ မထီမဲ့မြင် ပြုနေသည်။

ဆိုင်အတွင်းရှိ ဝန်းကျင်မှာ အသက်ရှူရ ကြပ်မတ်လာပြီး

တင်းမာမှုများ မြင့်တက်လာသည်။

ထိုစဉ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ယောက်၏ အသံ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“သူ့မှာ အခွင့်အရေး မရှိဘူးဆိုရင်... ငါ့မှာရော ဘယ်လိုလဲ”

ထိုသူမှာ ဟောက်ယဲ့ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲ မာရှီဖူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အဖြူရောင် ဝတ်ရုံကို

ဝတ်ဆင်ထားပြီး မိုးရွာနေသော်လည်း သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ရေစက်မျှ မတင်ပေ။

အမိုလိုနှင့် မာရှီဖူတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်

စိုက်ကြည့်လိုက်ကြရာ ပြင်းထန်သော

စွမ်းအားလှိုင်းများ ပြန့်ထွက်လာသည်။

“အစ်ကိုကြီး ကူဟယ်... မလုပ်ပါနဲ့” မူရုံယီက လှမ်းတားသည်။ “ဒီနေရာက

ဘယ်သူ့ဆိုင်လဲဆိုတာ မေ့သွားပြီလား။ ဘော့စ်

ဒေါသထွက်ရင် အကုန်သေကုန်လိမ့်မယ်”

ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်းမှာ လန့်ဖျပ်သွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင်

မြောက်ဘက်ကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပသော

အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဖုန်းမင်းတောင်... ကောင်းကင်အဆင့် မှော်လက်နက် ပေါ်လာပြီ”

ထိုစကားအဆုံးတွင် အမိုလိုနှင့် မာရှီဖူတို့မှာ အလင်းတန်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ

ပျံသန်းသွားကြသည်။ ၎င်းနောက်တွင်လည်း ချင်းပြည်နယ်တစ်ခွင်မှ

ကျင့်ကြံသူများ၊ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှ လူအုပ်ကြီးမှာ

ဖုန်းမင်းတောင်ဆီသို့ အလုအယက်

ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ဖုန်းမင်းတောင်အနီး၊ မိုးရွာနေသော ကောင်းကင်အောက်တွင် မြင်ကွင်းမှာ လုံးဝ ပရမ်းပတာ

ဖြစ်နေသည်။ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ကျင့်ကြံသူများမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အနိုင်ကျင့်

တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

“မင်းတို့ရဲ့ အမှိုက်ဂိုဏ်းက ဒီနေရာကို လာရဲသေးတာလား” “သေစမ်း...

အကုန်သတ်ပစ်လိုက်ကြ”

ရှုပ်ထွေးလှသော တိုက်ပွဲအလယ်သို့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုများ ရောက်ရှိလာသည်။ အမိုလိုသည်

ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အနက်ရောင် စွမ်းအားများဖြင့်

ပြည့်နှက်နေသော သားရဲကြီးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအုပ်ကို

တိုက်ခိုက်သည်။

“လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းက နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်အတွက်ပဲ ထိုက်တန်တယ်”

အမိုလို၏ ရယ်မောသံမှာ တောင်တစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

လူသားဂိုဏ်းများမှ ခေါင်းဆောင်များဖြစ်ကြသော မာရှီဖူ၊ လင်းယွမ်နှင့်

ချီလင်လုံတို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်ကြသည်။

သို့သော် အမိုလိုမှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမို သန်မာနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ

ကြံ့ခိုင်လွန်းလှပြီး ကျင့်ကြံသူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အလွယ်တကူ

ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

“ဟားဟား... ဒါလောက်ပဲလား” အမိုလိုက ရယ်မောကာ ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်ဖြင့်

တိုက်ခိုက်သည်။

မာရှီဖူမှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ ချီလင်လုံမှာ

သူမ၏ ရောင်စုံ ပိုးဖဲကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အမိုလိုမှာ

ကျောပြင်မှ အနက်ရောင် တောင်ပံများကို ဖြန့်ကျက်ကာ လွတ်မြောက်သွားသည်။

“အဆင့် (၄) အထွတ်အထိပ်... သူက အဆင့် (၃) နဲ့ နီးစပ်နေပြီ”

လူသားကျင့်ကြံသူများ အားလုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။ အမိုလိုမှာ ယခင်က သူ့အစွမ်းကို

ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ ဖုန်းမင်းတောင်၏ မှော်လက်နက်အတွက်

အသက်စွန့် တိုက်ပွဲမှာ အကြီးအကျယ် ဖြစ်ပွားတော့မည်ဖြစ်သည်။

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၃၀) - ရာ့ခ်ရှာဆာ အရှင်သခင်

ဖုန်းမင်းတောင်တွင် တိုက်ပွဲမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။ သားရဲကြီးများ၏

တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ကျင့်ကြံသူများမှာ

သွေးချောင်းစီးနေကြသည်။ လူသားနှင့် နတ်ဆိုး

စစ်ပွဲကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

“အမလေး... သားရဲကြီးတွေပါလား”

ကူဟယ်နှင့် အဖွဲ့ရောက်လာသောအခါ အခြေအနေကို ကြည့်၍ မှင်သက်သွားကြသည်။ ရှဲ့ချင်းကမူ

သူတို့၏ ဖခင်ဖြစ်သူကို သားရဲအုပ်ကြားတွင် မြင်လိုက်ရသဖြင့် စိုးရိမ်စွာ

အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်မှ အရှိန်အဝါကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဝူမင်းဆက်မှ

အဆင့် (၃) ပုဂ္ဂိုလ်များပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် သာမန် ကျင့်ကြံသူများကို

ကူညီရန် မဟုတ်ဘဲ ဖုန်းမင်းတောင်၏ မှော်လက်နက်ကို ရယူရန် ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အမိုလိုမှာ အဆင့် (၃) ကျင့်ကြံသူများကို မြင်သောအခါ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဟေ့လူကြီး...

အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား”

ကောင်းကင်တွင် အနက်ရောင် တိမ်တိုက်များ စုဝေးလာပြီး မိုးကုန်းတိမ်တိုက်ထဲမှ

လက်ကြီးတစ်ခု ထွက်လာကာ အမိုလိုကို ဆွဲယူသွားသည်။ ချက်ချင်းပင်

လက်ဝါးစွမ်းအားတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေသည်။

“ရာ့ခ်ရှာဆာ အရှင်သခင်”

မိုးတိမ်တိုက်ထဲမှ အနီရောင် ဆံပင်၊ နီမြန်းသော မျက်နှာ၊ ခေါင်းတွင်

ဦးချိုတစ်ချောင်း ပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ထွက်လာသည်။

သူသည် အဆင့် (၂) ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး လေးဆယ့်ကိုးခုမြောက် လျှပ်စီးဘေးဒဏ်ကို

ကျော်ဖြတ်ပြီးသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါအောက်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ

လူတိုင်းမှာ အသက်ရှူရ ကြပ်မတ်လာကြသည်။

“မင်းတို့ရဲ့ ဝူမင်းဆက်က ငါ့ကို စိန်ခေါ်ချင်တာလား” ရာ့ခ်ရှာဆာက အေးစက်စွာ ပြောသည်။

ထိုစဉ် ဝူမင်းဆက်၏ အရှင်သခင် ဖုန်းထျန်းချန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်း

အဲဒီလို မလုပ်ရဲပါဘူး”

“ငါ ဘာလို့ မလုပ်ရဲရမှာလဲ”

ဖုန်းထျန်းချန်း၏ စကားအဆုံးတွင် အရှေ့ဘက်မှ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု၊ တောင်ဘက်မှ

ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခုနှင့် ကောင်းကင်ယံတွင် စစ်တုရင်ခုံတစ်ခု

ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုအရာများမှာ ဝူမင်းဆက်၏ အကြီးအကဲများနှင့်

မဟာဂိုဏ်းကြီးများ၏ တန်ခိုးပြယုဂ်များပင် ဖြစ်သည်။

ရာ့ခ်ရှာဆာမှာ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားကာ “ပြန်ကြမယ်” ဟု ဆိုကာ

ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ မှော်လက်နက်အတွက် ဖန်တီးထားသော အလိမ်အညာတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်။

ဖုန်းထျန်းချန်းက မှော်စွမ်းအားဖြင့် စစ်ဆေးလိုက်ရာ -

“မကောင်းတော့ဘူး... မှော်လက်နက်က ရောက်နေပြီ။ ဒါက သူတို့ ဖန်တီးထားတဲ့ လှည့်ကွက်ပဲ”

ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းမင်းတောင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ နဂါးမင်းကြီးသည်

ဝမ်ယန်ယီဆိုသူနှင့် တိုက်ခိုက်နေသည်။ သူတို့မှာ

“လူအိုထျန်း ရာခုနစ်ဆယ့်နှစ် အသတ်အဖြတ် စစ်ကွင်း” အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

တစ်ဖက်တွင် လီယွဲ့မှာ သူ့အိမ်မွေး မြွေငယ်လေး ရုတ်တရက် ထွက်ပြေးသွားသဖြင့်

အံ့ဩနေသည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... ဒီကောင်မလေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အပြင်ရောက်သွားတာလဲ”

လီယွဲ့ စိုးရိမ်မိသည်။ ထိုမြွေလေးမှာ သူ့အနားတွင် အိပ်လေ့ရှိသော သတ္တဝါလေး ဖြစ်သည်။

ယခု ဖုန်းမင်းတောင်တွင် အန္တရာယ်များနေသဖြင့် လီယွဲ့သည် သူ့ကို ပြန်ခေါ်ရန်အတွက်

ထွက်ခွာလိုက်သည်။

ဖုန်းမင်းတောင်တွင် ဖုန်းထျန်းချန်းတို့ ရောက်လာချိန်၌ ဝမ်ယန်ယီက သွေးရောင်

စစ်ကွင်းကြီးကို ခင်းကျင်းထားသည်။

“ဒါက လူအိုထျန်း စစ်ကွင်းပဲ၊ ဝင်လာတဲ့သူတိုင်း အပိုင်းပိုင်း အစအစ

ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ မင်းတို့လည်း

စမ်းကြည့်ချင်သေးလား”

ဝမ်ယန်ယီမှာ အကျင့်ပျက်ခြစားနေသော ဖုန်းပြည်နယ်မှ သူဖြစ်ပြီး မှော်လက်နက်ကို ရယူရန်

စစ်ကွင်းကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲမှာ အကြီးအကျယ်

ဖြစ်ပွားတော့မည်ဖြစ်သည်။