အခန်း (၂၁-၂၂)
Vol. 3 Ch. 21-22
ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်
အခန်း (၂၁) - စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသော စိတ်အစဉ်
အလွန်ပင် စင်ကြယ်ဖြူစင်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ ဤမျှရှားပါးလှသည့် သူမျိုးကို
တွေ့ရခဲလှသည်။ လီယွဲ့သည် ရုတ်တရက် သနားစိတ်ဝင်မိသွားသည်။ သို့သော်
တစ်ဖက်တွင်လည်း တွေးမိသည်မှာ အသက်အန္တရာယ်မှ မရှိတာ၊ ဒီလောက်တော့လည်း
သူတို့အတွက် လေ့ကျင့်ခန်း တစ်ခုလိုပဲပေါ့။
“ကောင်းပြီ၊ ဆက်ကြည့်ရအောင်”
ယဲ့ရွှမ်အာသည် လက်မလျှော့ပေ။ သူမသည် အဝတ်အစားပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို
ခါထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ထူးဆန်းသော ပြေးဟန်ဖြင့် ရှေ့သို့
ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားသည်။ သူမကိုယ်သူမ အားပေးစကား ဆိုလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့
ခုန်ဝင်လိုက်သည်။
“ယား...”
ထိုကျင်းသည် တကယ်တမ်း၌ မကျယ်လှပေ။ ၎င်းက သူရဲကောင်းတို့၏ သတ္တိကို စမ်းသပ်ခြင်းသာ
ဖြစ်သည်။ စိတ်၏ အတားအဆီးကို ကျော်လွှားနိုင်ပါက မည်သူမဆို ကျော်ဖြတ်နိုင်ပေသည်။
ယဲ့ရွှမ်အာလည်း ထိုအတိုင်းပင်။
“ရေး...”
ခုန်ကျော်ပြီးသည်နှင့် သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားရကျေနပ်စွာ လက်သီးကို
ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူမ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာသော်လည်း
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အရှိန်အလွန်နှေးကွေးနေသည်။ ခြေတစ်လှမ်းရှေ့တိုး၊
တစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ထားပြီး ရှေ့မှခြေထောက်ဖြင့်
မြေပြင်ကို စမ်းသပ်နေရသည်။ ထပ်မံ၍ ပြိုကျမှာကို ကြောက်နေဟန်ရသည်။
“လုံခြုံတယ်...”
ရုတ်တရက် ကျောက်နံရံအနီးမှ အရိပ်မည်းတစ်ခု ခုန်ထွက်လာ၏။
“အား...”
ထိုအရာမှာ တစ်ပေခန့်ရှည်သော ပင့်ကူနက်တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက်
တိုက်ခိုက်ခံရသဖြင့် ယဲ့ရွှမ်အာသည်
မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားပြီး အနိုင်နိုင် ရှောင်လိုက်ရသည်။
သို့သော် သူမ မော့ကြည့်လိုက်စဉ်မှာပင် အပေါ်မှ ကျောက်တိုင်ကြီးတစ်ခု
ပြိုကျလာသည်။
“အမလေး... သေတော့မှာပဲ”
ယဲ့ရွှမ်အာသည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းစေ့ကာ မျက်ရည်များဖြင့်ပင်
အိမ်ရှေ့ဝင်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
“အား...”
အော်သံကျယ်ကြီးကြောင့် စလော့မက်ရှင်ဧရိယာရှိ လူအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို
ရရှိသွားသည်။
“ရွှမ်အာ... ဘာဖြစ်တာလဲ”
ရင်းနှီးသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ယဲ့ရွှမ်အာသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ
ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဆရာ... ဆရာလည်း သေသွားတာလား။ အားလုံး သေကုန်ပြီ... ဝါး...”
ထိုခလေးမလေးသည် အားရပါးရ ငိုကြွေးတော့သည်။ မိုအိုကြီး၏ မျက်နှာမှာ
မည်းမှောင်သွားသည်။
“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ဆရာ အကောင်းအတိုင်း ရှိပါတယ်။ ချက်ချင်း ဒီကို
လာခဲ့စမ်း”
ယဲ့ရွှမ်အာသည် ရှိုက်ကြီးတငင်ဖြင့် မိုအိုကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဆရာ... မသေဘူး...”
သူမသည် ကိုယ့်လက်မောင်းကို ကိုယ်ပြန်ဆိတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ... ရွှမ်အာလည်း မသေဘူး”
ထိုစဉ် သူမဘေးတွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးဖြင့် ငေးကြည့်နေသူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုသူမှာ ထိုလူမိုက် ဘော့စ်ပင်။ ယဲ့ရွှမ်အာသည် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး
ထူးဆန်းသော လမ်းလျှောက်ဟန်ဖြင့် မိုအိုကြီးဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။
“ဆရာ... သွားရအောင်”
“သွားရအောင် ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ။ မင်းဆရာ ဒီမှတ်ပေါင်း ရှစ်ရာ ကျော်ဖို့
ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းထားရလဲ သိရဲ့လား”
ထီဆိုင်အတွင်း၌ လီယွဲ့သည် သူ့ပေါင်ကို သူရိုက်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဒီကောင်မလေးက
တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။
“ဘော့စ်...”
ထီဆိုင်အဝ၌ လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။ လီယွဲ့မှတ်မိသည်မှာ သူသည် ရှီမျိုးနွယ်စုဝင်
တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရှီလုံရန်နှင့် အရွယ်တူပင်။
“ဘာကူညီပေးရမလဲ”
လူကြီးသည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ ကျွန်တော် မှတ်ပေါင်း တစ်ထောင်
ပြည့်သွားလို့... ဝါဒအဆင့် ကျင့်စဉ် တစ်ခုလောက် လဲလှယ်ပေးပါ”
နောက်ဆုံးတော့လည်း သတိကပ်ထားနိုင်တဲ့သူ ရှိပါသေးတယ်။ အခြေအနေကို သိပြီး
ရပ်တန့်နိုင်ခြင်းက မလွယ်လှပေ။ ကိုယ့်အရည်အချင်းကို သိပြီး
မဖြစ်နိုင်တာကို မမက်မောခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။ အကယ်၍ ကံကောင်းထောက်မစွာ
ရရှိသွားလျှင်တောင် အပြင်ဘက်မှာ အသက်ရှင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မည်။
“ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆုလာဘ်က ကျပန်းနော်။ ကိုယ်နဲ့ ကိုက်ချင်မှ ကိုက်လိမ့်မယ်”
“နားလည်ပါတယ် ဘော့စ်။ ဘာပဲရရ ဝါဒအဆင့် ကျင့်စဉ် ရရင် ကျွန်တော် ကျေနပ်ပါပြီ”
လီယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်ကာ “မင်းရဲ့ ကတ်ကို ပေးပါ”
လီယွဲ့သည် ကတ်ကို ယူကာ မှတ်ပေါင်းများကို ရှင်းလင်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက်
စနစ်နှင့် အဆက်အသွယ် လုပ်လိုက်ရာ စနစ်အတွင်း၌ အဝါရောင်
အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကျင့်စဉ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
(အစိမ်းရောင်သစ်တောကျင့်စဉ်)
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘော့စ်”
“မလိုပါဘူး၊ ဒါက ဂိမ်းစည်းမျဉ်းပဲ”
ထိုလူကြီး ထွက်ခွာသွားသည်။ လီယွဲ့လည်း မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်ကာ ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ပွဲ
ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။ ခရမ်းချဉ်သီးနှင့် ကြက်ဥခေါက်ဆွဲမှာ လီယွဲ့၏ လက်စွမ်းပြ အစားအစာ
ဖြစ်သည်။
ညနေပိုင်းတွင် ဒေသခံဂိုဏ်းများမှ ဧည့်သည်များစွာ ရောက်လာကြသည်။ လော့ဟုန်မြန်နှင့်
ဝူဆန်တုန်တို့ ရှိနေသဖြင့် မည်သူမျှ မဆူပူရဲကြပေ။
“ဆိုင်ပိတ်တော့မယ်”
လူတိုင်းသည် မကျေမနပ်ဖြင့် ကတ်များ ပွတ်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ရှီလုံရန်ကမူ
ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“ဘော့စ်... တစ်ခုလောက် တိုင်ပင်ချင်လို့”
“ဘာကိစ္စလဲ”
“ဒီနားမှာ တည်းခိုခန်းလေးတွေ ဆောက်ချင်လို့ပါ။ အသွားအပြန် လုပ်ရတာ အဆင်မပြေဘူးလေ”
လီယွဲ့သည် ရယ်မောကာ “မင်းကတော့ စီးပွားရေးအခွင့်အရေးကို မြင်တတ်သားပဲ”
ရှီလုံရန်သည် ဝမ်းသာသွားသည်။ ဘော့စ်က သဘောတူလိုက်ပြီ။
ဆိုင်ပိတ်ပြီးသည်နှင့် လီယွဲ့သည် အနားယူသည်။ သို့သော် ဝင်းအတွင်းရှိ
မက်မွန်ပင်အောက်တွင်မူ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု
ရှိနေသည်။ မြွေငယ်တစ်ကောင်သည် မက်မွန်ပင်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
“အရောင်စွန်းငှက်... နင်းယိုယိုလား”
စီယွီသည် တောင်ပံဖြန့်ကာ မြေပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။ “ဒီမက်မွန်ပင်က တကယ်ကို
အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်။ ငါတို့ ကျင့်စဉ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာဖို့
အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်တယ်”
“ဒါဆို မင်းအခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ”
“ဒီပင်ကြောင့် ငါ့ကျင့်စဉ်က အဆင့် (၈) ကို ရောက်နေပြီ...”
“ငါကတော့ အဆင့် (၇) ပဲ”
စီယွီသည် ထိတ်လန့်သွားသည်။ “ဘယ်လိုလုပ် မြန်ရတာလဲ”
“အဲ့ဒီလူရဲ့ အိပ်ရာက သဘာဝစွမ်းအား စုစည်းရာ နေရာဖြစ်နေပုံပဲ။
ငါတို့သားရဲနတ်ဘုရားတောင်က
စွမ်းအားစုစည်းရာထက်တောင် ပိုကောင်းနေတယ်”
စီယွီသည် ခေါင်းရှုပ်သွားသည်။
“အရေးကြီးတာက ငါ့အဖေရဲ့ စွမ်းအားကို ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ခံစားမိနေတယ်”
“နဂါးမင်းကြီးလား”
“ဟုတ်တယ်... သူ ဒီကို ရောက်လာရင်တော့ အဲ့ဒီလူကြောင့် သူ အသတ်ခံရလိမ့်မယ်။ ငါတို့
သူ့ကို တားဖို့ လိုတယ်”
ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်
အခန်း (၂၂) - ပြင်းထန်သော အအေးဓာတ် သွေးကြော
နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်။ လီယွဲ့သည် အိပ်ရာမှနိုးလာကာ ပျင်းရိစွာ
ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ မြွေငယ်လေး၏
ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ နောက်ထပ် အေးချမ်းလှသည့်
နေ့ရက်တစ်နေ့ စတင်ပြန်ပြီ။ သူသည် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းကာ
ဆိုင်ကို စတင်ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။ တံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော
လူအုပ်ကြီးမှာ ဆိုင်တံခါးဖွင့်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်
ရုတ်ရုတ်သဲသဲ တိုးဝင်လာကြသည်။
“နောက်ဆုံးတော့လည်း ဖွင့်ပြီပေါ့” “ဟေ့လူ... ငါ့နေရာကို မလုနဲ့နော်” “ငါ ဒီနေ့
အဆင့်တက်အောင် လုပ်မှာ”
စလော့မက်ရှင်ဧရိယာမှာ ချက်ချင်းပင် လူပြည့်သွားသည်။ လီယွဲ့သည် စနစ်ကို
စက်အပိုတောင်းရမလားဟု တွေးမိသည်။
လူကြိုက်များလွန်းလှသည်။
အမှန်ဆိုရလျှင် ကောင်းကင်အဆင့် မှော်လက်နက်များ၏
ဆွဲဆောင်မှုမှာ ကြီးမားလွန်းလှသည်။
“ဘော့စ်... တူနှစ်ဆယ်လောက် ပေးပါဦး၊ ရွှေဥတွေ ရိုက်ချင်လို့”
“ကြည့်စမ်း... လာပြန်ပြီ။” မနေ့က ညနေပိုင်းက ရောက်လာသည့် ချင်းကျိုးဒေသခံ
ဂိုဏ်းအဖွဲ့များပင်။ ဖုန်းမင်းတောင်တွင် ကောင်းကင်အဆင့်
မှော်လက်နက် ရှိသည်ဟူသော သတင်းကြောင့် ကျင့်ကြံသူလောကတစ်ခုလုံးမှာ
ဆူညံသွားသည်။ မရနိုင်လျှင်တောင် တစ်ချက်လောက်
မြင်ဖူးချင်ကြသည်။
ချန်ဂျင်သည် ယနေ့တွင် နောက်ကျသဖြင့် စလော့မက်ရှင်နေရာကို မရရှာပေ။ သူသည်
ထီဆိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ကံစမ်းမဲ လက်မှတ်အချို့ ဝယ်ရန်
ပြင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် လီယွဲ့သည် ဆိုင်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာကာ
ကြေညာလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ ပရောဂျက်အသစ် တစ်ခု စတင်တော့မယ်”
စကားသံကြောင့် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားသည်။ လီယွဲ့သည် အားလုံးကို
တိတ်ဆိတ်စေရန် လက်ကာပြလိုက်ပြီး “ဒါကို လျှို့ဝှက်နယ်မြေ
အသေးစားလေးလို့ သဘောထားလို့ ရပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။ သူသည်
မက်မွန်ပင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လူအများလည်း အနောက်မှ အလုအယက်
လိုက်ပါသွားကြ၏။ လီယွဲ့ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့်
လေဟာနယ်အတွင်း၌ တံခါးပေါက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ လူတိုင်း၏ ရင်ထဲ၌
ထိတ်လန့်မှုတို့ လှိုင်းထသွားသည်။
“အကြိမ်တစ်ရာတိုင်း တစ်ရွှေပြား။ အားလုံး အတူတူ ဝင်လို့ရတယ်။ နေရာတွေက
တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သီးသန့်စီပဲ”
“အဆင့်တစ်ခုစီကို ကျော်ဖြတ်တိုင်း ဆုလာဘ်တွေ ရလိမ့်မယ်။ အဆင့်မြင့်လေ ဆုလာဘ်က
ပိုကောင်းလေပဲ။ အဆင့် (၇) ထိ အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ရင်တော့
နောက်ဆုံးဆုကြီးကို ရရှိမှာ ဖြစ်တယ်”
“အဲဒါကတော့ ထူးခြားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ - ‘အရူးစစ်သည် နတ်ဘုရားကိုယ်ထည်’ ပဲ”
ထိုစကားအဆုံးတွင် ဆိုင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏအကြာ၌မူ အော်ဟစ်သံများဖြင့်
ဆူညံသွားတော့သည်။
“ငါ ကြားတာ မမှားဘူးမလား။ အထူးခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံတဲ့လား။ ဒါမျိုးက မက်တောင်
မမက်ရဲတဲ့ အရာမျိုးလေ” “အခွင့်အရေးက ရှေ့တည့်တည့်မှာပဲ။ လက်မလွတ်ရဘူး”
လူအုပ်ကြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြစဉ် လီယွဲ့သည် ဆိုင်အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ ထိုစဉ်
ယွဲ့ရုရီနှင့်အတူ ရှဲ့ချင်း၊ ပြီးတော့ လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ ထိုသူ၏
အရှိန်အဝါမှာ ကြီးမားလှသည်။
“ဘော့စ်” “ရောက်လာကြပြီလား”
ရှဲ့ချင်းက ရိုသေစွာဖြင့် “ဘော့စ်... ဒါက ကျွန်မရဲ့ ဖခင်ပါ” လူလတ်ပိုင်းက
လက်အုပ်ချီကာ “ရှဲ့ရန်ချန်းပါ” ဟု မိတ်ဆက်သည်။ လီယွဲ့က
ခေါင်းသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက် ဟိုဘက်မှာ သွားဆော့ကြဦး၊ ငါ ဒီဘော့စ်နဲ့ စကားပြောစရာ ရှိတယ်”
ရှဲ့ချင်းသည် ယွဲ့ရုရီကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ရှဲ့ရန်ချန်းသည် လီယွဲ့ထံမှ အရှိန်အဝါကို
သတိထားမိသည်။ သူသည် ယွဲ့ရုရီ၏ ကျန်းမာရေးအတွက် ပူပန်နေသူ ဖြစ်သည်။
“ဘော့စ်... ရုရီကို ကယ်တင်နိုင်တယ်လို့ ကြားမိလို့”
လီယွဲ့သည် တိတ်တိတ်ကလေးသာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ကို အသေးစိတ် ပြောပြပေးနိုင်မလား”
“သိပ်မရှုပ်ထွေးပါဘူး။ ယွဲ့ရုရီက ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျန်းမာရေး မကောင်းတာက ရောဂါကြောင့်
မဟုတ်ဘူး”
ရှဲ့ရန်ချန်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ တစ်သက်လုံး ရောဂါလို့ပဲ ထင်ခဲ့ရတဲ့ အရာက ရောဂါ
မဟုတ်ဘူးတဲ့လား။ လီယွဲ့သည် အခြေအနေကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ‘ပြင်းထန်သော အအေးဓာတ် သွေးကြော’ ရှိနေတယ်။ ပြီးတော့ သူက
ပြန်လည်ဝင်စားတဲ့ ဘဝတစ်ခုရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ”
ရှဲ့ရန်ချန်း၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ “ဒါဆို... အတိတ်ဘဝက အမှတ်တရတွေ
ပြန်ပေါ်လာရင် ဘာဖြစ်မလဲ”
“အဲဒီအခါကျရင်တော့ သူက နောက်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ရုရီဆိုတဲ့ ကောင်မလေး
ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်”
ရှဲ့ရန်ချန်း စကားမပြောနိုင်ဘဲ ငြိမ်သက်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ
သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“အခုတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်ပါစေတော့။ ဘော့စ်ကိုပဲ အားကိုးပါတော့မယ်”
ရှဲ့ရန်ချန်းသည် ရုရီတို့ဆီသို့ ပြန်သွားသည်။ သူသည် ဝူမင်းဆက်၏ မင်းသားတစ်ပါး
ဖြစ်သော်လည်း သမီးတော်အတွက် ပူပန်နေသော ဖခင်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
“ဖေဖေ... ဘာပြောသွားလဲ”
ရှဲ့ရန်ချန်းသည် စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ဒီဘော့စ်က
တကယ်ကို တော်တဲ့သူပဲ။ ရုရီ... ဒီမှာပဲ စိတ်ချလက်ချ နေတော့။ ဖေဖေ ဒီနားမှာ
အိမ်တစ်လုံး ဆောက်ပေးထားမယ်၊ မေမေတို့ကိုလည်း ခေါ်လာခဲ့ပေးမယ်”
ယွဲ့ရုရီသည် မျက်ရည်ဝဲလျက် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး”