အခန်း (၂၃-၂၄)
Vol. 3 Ch. 23-24
ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်
အခန်း (၂၃) - ထျန်းယွမ်ဂိုဏ်း
“ဒါ့အပြင် လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က မင်းတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ နောက်ကွယ်က
ကြိုးကိုင်ခဲ့တဲ့သူကိုလည်း ဖခင် စုံစမ်းပြီးသွားပြီ”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှဲ့ချင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင်
စူးရဲသွားသည်။
“ဘယ်သူလဲ ဖခင်”
“ချင်းယန်မြို့၊ ထျန်းယွမ်လေလံစင်တာရဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူ ဝမ်ကျန့်ကွန်းပဲ”
ယွဲ့ရုရီက အနည်းငယ် တွေးတောကာ “ကျွန်မ သူနဲ့ မသိပါဘူး။ ဘာလို့ ကျွန်မကို
အန္တရာယ်ပြုချင်ရတာလဲ”
ရှဲ့ရန်ချန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “သူ့ကို မသိရင်တောင် သူ့သား
ဝမ်ရှောင်ကိုတော့ သိမှာပါ”
“ဝမ်ရှောင်...” ယွဲ့ရုရီ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ “အဲ့ဒီလူမိုက်ကြီးကိုလား”
“ဘာဖြစ်တာလဲ” ရှဲ့ချင်း၏ လက်သီးများ တင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်မ၊ အဲ့ဒီအချိန်က ဦးလေးမာ ရှိနေလို့ သူဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး”
ရှဲ့ရန်ချန်းက ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းပြသည်။ “ထျန်းယွမ်ဂိုဏ်းဆိုတာ ချင်းပြည်နယ်မှာ
အင်အားအကြီးဆုံး ဂိုဏ်းပဲ။ ဝမ်ကျန့်ကွန်းက အဲ့ဒီဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲ
တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလေလံစင်တာကို တာဝန်ယူထားတာ။ ဝမ်ရှောင်ကလည်း
အဲ့ဒီဂိုဏ်းမှာပဲ ဝင်နေထားတာပေါ့။ သူက အဖေ့အရှိန်အဝါကို သုံးပြီး
မြို့ထဲမှာ ယောက်ျားလေးတွေကိုရော မိန်းကလေးတွေကိုပါ အနိုင်ကျင့်နေတာ။
လူမိုက်စင်စစ်ပဲ”
“အမှိုက်ကစ” ရှဲ့ချင်း သွားကို ကြိတ်ကာ “အဲ့ဒီလိုလူမျိုးက အကြိမ်တစ်ရာလောက်
သေရင်တောင် မတန်ဘူး”
ထိုစဉ် ဆိုင်ရှေ့တွင် လူအုပ်ကြီး ရောက်လာသည်။ လူပေါင်းနှစ်ဆယ်ခန့် ရှိပြီး
တောက်ပသော ဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ရှဲ့ရန်ချန်း၏
အကြည့်များမှာ စူးရှသွားသည်။
“ငါတို့လည်း မနက်ဖြန်အထိ စောင့်စရာ မလိုတော့ဘူးထင်တယ်”
ထျန်းယွမ်ဂိုဏ်းသည် ချင်းပြည်နယ်၏ အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်
ယန်ကျိထောင်မှာ အဆင့် (၅) စံအိမ်ခရမ်းရောင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။ အဝေးမှ ချင်းပြည်နယ်တွင် ဤအဆင့်မှာ မည်သူမျှ
မယှဉ်နိုင်သော အဆင့်ပင်။
ထိုအချိန်တွင် လီယွဲ့မှာ ထီဆိုင်အတွင်း၌ အိပ်ပျော်နေသည်။ သူသည် လူအများ
စိန်ခေါ်မှုပြုလုပ်နေသည်ကို အစပိုင်းတွင် စိတ်ဝင်တစား
ကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ပျင်းလာသဖြင့် အိပ်ပျော်သွားခြင်း
ဖြစ်သည်။
ယန်ကျိထောင်က ခန့်ညားစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး “ဒီနေရာလေးက အေးဆေးပဲ၊ ဒီနေ့တော့
ဒီမှာပဲ နားပြီး ဖုန်းမင်းတောင်က သတင်းကို စောင့်ကြမယ်” ဟု
မိန့်လိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့်ကွန်းက “ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဒီဝင်းထဲက အမှိုက်တွေကို ရှင်းခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်” ဟု
အပြေးအလွှား လျှောက်တင်သည်။
ထိုစဉ် လေဟာနယ်တံခါးမှ လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။
“သေစမ်း... လိပ်က နောက်ထပ် လိပ်တစ်ကောင် ထပ်ထုတ်လာသေးတယ်၊ ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ”
ထိုသူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ လူအုပ်စုကို တွေ့သွားသည်။ ဝမ်ကျန့်ကွန်းက
အေးစက်စွာဖြင့် “မဆိုင်တဲ့သူတွေ ထွက်သွားကြစမ်း” ဟု အော်သည်။
လူအုပ်စုထဲမှ တစ်ယောက်က ဒေါသတကြီးဖြင့် “မင်းတို့ ရူးနေတာလား” ဟု ပြန်အော်လိုက်သည်။
ထိုသူမှာ ဟောက်ယဲ့ဂိုဏ်းမှ လုမန့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဂိမ်းတွင် ရှုံးနိမ့်ထားသဖြင့်
စိတ်တိုနေစဉ် အနှောင့်အယှက်ပေးသူများကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပို၍ပင်
ဒေါသထွက်သွားသည်။
“ဟေ့ကောင်... အဲ့ဒါ ဘယ်သူတွေလဲ” “ရူးနေတဲ့သူတွေလေ၊ ဒီဝင်းကို အပိုင်သိမ်းချင်နေတာ”
“ဟားဟား... တကယ်ကို ရူးနေတာပဲ”
လူအုပ်ကြီးမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး ထိုသူများကို ဝိုင်းရယ်ကြသည်။
လော့ဟုန်မြန်ကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ “သူတို့က
ထျန်းယွမ်ဂိုဏ်းကလူတွေ... ဒါပေမဲ့
ဂိုဏ်းချုပ်က အရမ်းမာနကြီးတယ်”
“ထျန်းယွမ်ဂိုဏ်းဆိုတာ ဘာလဲ၊ အရမ်းသန်မာလား” ကူဟယ်က မေးသည်။ “ချင်းပြည်နယ်မှာတော့
အင်အားအကြီးဆုံးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဟောက်ယဲ့ဂိုဏ်းနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ဘာမှမဟုတ်ဘူး”
“ဒါဆိုရင်တော့ ဒီဆိုင်မှာ သူတို့က ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူးပေါ့” မူရုံယီက ရယ်မောလိုက်သည်။
“သေချင်နေတာပဲ” ဝမ်ကျန့်ကွန်း ဒေါသထွက်ပြီး “အားလုံးပဲ... အကုန်သတ်ပစ်လိုက်ကြ” ဟု
အမိန့်ပေးသည်။
ထိုစဉ် ဘေးဘက်မှ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ထျန်းယွမ်ဂိုဏ်းသား အချို့
ချက်ချင်း လဲကျသွားသည်။ လူတစ်ယောက် တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လာသည်။
ရှဲ့ရန်ချန်းပင်။
“ဖေဖေ... မလုပ်ပါနဲ့” ရှဲ့ချင်း အလွန်စိုးရိမ်သွားသည်။ အကယ်၍ ဘော့စ်က
ဒေါသထွက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
ယန်ကျိထောင်က အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းက ဘယ်သူလဲ”
“အဆင့် (၅) တူနေတာကို ဂိုဏ်းချုပ်ဆိုပြီး မောက်မာနေတာ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတယ်”
ရှဲ့ရန်ချန်းက ခနဲ့လိုက်သည်။
စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း၌ပင် သူတို့နှစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါများ ပြင်းထန်စွာ
တိုက်ခိုက်မိကြသည်။ ဝင်းတစ်ခုလုံး လေပြင်းများ
တိုက်ခတ်လာသည်။ ဘေးနားရှိ ဧည့်သည်များမှာ အလုအယက် နောက်ဆုတ်ကြသည်။ ကူဟယ်သည်
ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ဖက်တွင် လူအုပ်ကြီးက နေကြာစေ့စားရင်း
ထိုင်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“သူတို့က တကယ်ပဲ... အေးဆေးပဲနော်”
ရှဲ့ချင်းမှာ စိုးရိမ်လွန်ပြီး မျက်ရည်ပင် ဝဲချင်လာသည်။ “ဘော့စ်က ဘာလို့ မတားတာလဲ”
ယွဲ့ရုရီက အနောက်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “ဘော့စ်က နိုးနေတာ ကြာပြီ”
ရှဲ့ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လီယွဲ့မှာ ထီဆိုင်အဝတွင် လက်တစ်ဖက်က လက်ဖက်ရည်ခွက်၊
လက်တစ်ဖက်က စပျစ်သီးကို ကိုင်ကာ အရသာရှိရှိ စားသောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်
အခန်း (၂၄) - တိုက်ပွဲဝင်ကွင်း
“ဒါက...”
ရှဲ့ချင်း၏ အမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူမသည် ဤဘော့စ်ဆိုသူကို လုံးဝ
နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ မနေ့က လူမိုက်များကို ရက်ရက်စက်စက်
သတ်ဖြတ်ခဲ့သူက ယခုတော့ ပွဲကြည့်သူပီပီ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထိုင်ကြည့်နေပြန်သည်။
ဘော့စ်ဆိုသူမှာ တကယ်ကို ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။
လီယွဲ့သည် ထိုင်ရာမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထလိုက်ပြီး လူအုပ်စုရှိရာသို့ တည်ငြိမ်စွာ
လျှောက်သွားသည်။
“ဘော့စ်” “ဘော့စ် နိုးလာပြီ”
ရှဲ့ရန်ချန်း၏ အမူအရာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး သွားကိုကြိတ်ကာ မိမိ၏ စွမ်းအားအရှိန်အဝါကို
ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် ယန်ကျိထောင်ကမူ မရပ်တန့်ပေ။ ထိုအခါ သူတို့နှစ်ဦး၏
စွမ်းအားတို့ ပဋိပက္ခဖြစ်ကာ ယန်ကျိထောင်မှာ မီတာအနည်းငယ်အထိ
လွင့်စင်သွားပြီး သွေးအန်ကျလာတော့သည်။
လီယွဲ့ ကြောင်သွားသည်။ ငါက ပွဲကြည့်ချင်လို့ နားလာတာ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင်
ဟန်လုပ်နေကြတာလဲ။
“ဖခင်...” ရှဲ့ချင်းနှင့် ယွဲ့ရုရီတို့ အပြေးသွားကာ ထူမကြသည်။ “ဖေဖေ အဆင်ပြေပါတယ်၊
စိတ်မပူကြနဲ့”
ရှဲ့ရန်ချန်းသည် လီယွဲ့ထံသို့ ဦးညွှတ်ကာ “ဘော့စ်၊ ကျွန်တော်ကြောင့် ဝင်းထဲမှာ
အညစ်အကြေးတွေ ဖြစ်သွားလို့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ” ဟု လျှောက်တင်သည်။
လီယွဲ့သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးစက်များကို လှည့်ကြည့်ကာ လက်ကို
အသာဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် အသွေးအသားများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး
မြေပြင်မှာ သန့်ရှင်းသွားတော့သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ယန်ကျိထောင်မှာ ချွေးပြန်သွားသည်။ သူ အခုမှပင်
သိလိုက်ရသည်။ ဘော့စ်ဆိုသူ၏ အစွမ်းမှာ သူတို့ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။ သူတို့ ထိတ်လန့်နေစဉ် လီယွဲ့သည်
လေဟာနယ်အတွင်းသို့ လက်နှင့် တို့ထိလိုက်ရာ အစိမ်းရောင်
အလင်းတန်းတစ်ခု ရှဲ့ရန်ချန်း၏ ကိုယ်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
“ဖခင်” ရှဲ့ချင်းတို့ ထိတ်လန့်သွားသည်။ “စိုးရိမ်မနေကြနဲ့၊ ဘော့စ်က ဖေဖေ့ကို
ကုသပေးနေတာ”
ရှဲ့ရန်ချန်း၏ ဒဏ်ရာများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူတို့ သားအဖနှစ်ဦး
လီယွဲ့အား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကြသည်။ လီယွဲ့သည် ထိုင်ခုံငယ်တစ်ခုတွင်
ဝင်ထိုင်ကာ အနီးရှိသူထံမှ ဖရဲစေ့များကို ယူ၍ စားသည်။
“မရပ်ပါနဲ့၊ ဆက်တိုက်ကြလေ။ ဒီလိုပွဲမျိုးကို ဘယ်မှာ သွားကြည့်ရမလဲ”
လူအုပ်စုမှာ အံ့ဩသွားကြသည်။ ဘော့စ်က တိုက်ပွဲကို ပွဲကြည့်သလို သဘောထားနေသည်။
“စိတ်မပူကြနဲ့၊ မင်းတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေက ဒီဝင်းထဲက မြက်တစ်ပင်ကိုတောင်
မထိခိုက်နိုင်ပါဘူး”
လီယွဲ့၏ အေးဆေးသော စကားကြောင့် ယန်ကျိထောင်နှင့် ရှဲ့ရန်ချန်းတို့မှာ
အငိုက်မိသွားသည်။ သူတို့မှာ အဆင့် (၅)
စံအိမ်ခရမ်းရောင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ
ဖြစ်ကြသော်လည်း ဘော့စ်၏ အမြင်တွင်မူ မည်သူမျှ မဟုတ်ပေ။
“ကဲ... ရှစ်မြှောင့်လှောင်အိမ်ပွဲကို စတင်မယ်။ ပထမအချီ...”
လီယွဲ့၏ အမိန့်အောက်တွင် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးမှာ အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ကြသည်။
ဓားချက်များ ယှဉ်ပြိုင်ချိန်တွင် စွမ်းအားလှိုင်းများ
ပြန့်ထွက်လာသော်လည်း လီယွဲ့၏ အနီးနားသို့ ရောက်သည်နှင့်
လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
“ဘော့စ်ရှိနေတာပဲ၊ ဘာလို့ ပြေးနေကြတာလဲ” “တကယ်ပဲ... ဘော့စ်အနားကလွဲရင် ဘယ်နေရာက
ပိုလုံခြုံမှာလဲ”
လူအုပ်စုမှာ လီယွဲ့အနီးသို့ ပြန်လာထိုင်ကာ စားသောက်ကြပြန်သည်။ မူရုံယီနှင့်
ကူဟယ်တို့မှာ ဘော့စ်၏ အစွမ်းအပေါ် အလွန် အံ့အားသင့်နေကြသည်။
ဘုန်း...
တိုက်ပွဲမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ အဆင့် (၅) ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲမှာ
အလွန်ပင် ကြည့်ကောင်းလှသည်။ ခဏအကြာတွင် နှစ်ဦးစလုံး အမောဖောက်ကာ
နားနေကြသည်။ ထိုစဉ် ဆိုင်ရှေ့သို့ လူအုပ်စုတစ်ခု ရောက်လာသည်။
“သေချာပေါက် ဆိုးတဲ့ ဘော့စ်... ငါပြန်လာပြီ”
မိုအိုကြီးနှင့် ယဲ့ရွှမ်အာတို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့နောက်တွင် လူငယ်လေးနှစ်ဦးလည်း
ပါလာသည်။ ဆိုင်အတွင်းမှ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အားလုံး
အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
“မိုအိုကြီး... ဒီမှာ လာထိုင်”
လီယွဲ့က နေရာပေးလိုက်သည်။ လူသစ်နှစ်ယောက်မှာ လီယွဲ့ကို ကြည့်ကာ အံ့ဩနေကြသည်။ ဤမျှ
ငယ်ရွယ်သောသူက ဘော့စ်ဖြစ်နေသည်လား။
“ဒုတိယအချီ စတင်ပြီ”
တိုက်ပွဲမှာ ပြန်လည် စတင်သည်။ ယဲ့ရွှမ်အာသည် လီယွဲ့၏ ရင်ခွင်တွင် ပျင်းရိစွာ
ထိုင်နေသည်။ လီယွဲ့က သူမကို ကြည့်ကာ “မင်းလည်း ဝင်တိုက်ချင်သေးလား”
ဟု စနောက်သည်။ ယဲ့ရွှမ်အာမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး “မတိုက်ပါဘူး... သူတို့ကို
မနိုင်ဘူး” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
လီယွဲ့၏ အပြုံးသည် ထူးဆန်းသည်။ မိုအိုကြီးမှာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ့တပည့်မလေးမှာ
အရည်အချင်း ကောင်းမွန်သော်လည်း အတွေ့အကြုံ နည်းပါးနေသေးသည်။ ထို့ကြောင့်ပင်
လောကဓံကို သင်ယူစေရန် ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ညကလည်း သူမမှာ
တိပ်ကောင်တွေ လိုက်ဖမ်းတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးကို မက်နေသေးသည်။
ထိုအိပ်မက်ဆိုး၏ တရားခံမှာ ဤဘော့စ်ပင် ဖြစ်သည်။