အခန်း (၂၅-၂၆)

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၂၅) - အသက်စွန့် တိုက်ပွဲကြားမှ တိုးတက်ခြင်း

တတိယအချီ စတင်တော့မည်။ ရှဲ့ရန်ချန်း၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့ဖြင့်

ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် ပညာရှင်အဆင့် ဓားကွက်ဖြင့်

စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

“လေတိုးဓားလှိုင်း...”

ပြင်းထန်သော ဓားစွမ်းအင်များ တိုးဝင်လာသဖြင့် ယန်ကျိထောင်မှာ လေထဲတွင် လူးလှိမ့်ကာ

ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။ သူသည်လည်း ချက်ချင်းပင် လက်ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“လေထုကို ဖောက်ထွက်သည့်ဓား...”

ယန်ကျိထောင်၏ ဓားဖျားမှ အအေးဓာတ်တို့သည် ရှဲ့ရန်ချန်း၏ ဓားစွမ်းအင်ကို

ထိုးဖောက်သွားသည်။ ရှဲ့ရန်ချန်းမှာ နောက်သို့ အဆင့်ဆင့်

ဆုတ်ခွာရင်း ခုခံနေရသော်လည်း ရင်ဘတ်မှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် သွေးစများ

အန်ကျလာတော့သည်။

“အဖေ”

ရှဲ့ချင်းနှင့် ယွဲ့ရုရီတို့မှာ ကြောက်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ဤပွဲသည်

အသက်စွန့်တိုက်ပွဲ ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးဦး မသေဆုံးမချင်း

ရပ်တန့်မည်မဟုတ်ပေ။

“သူ အဆိပ်မိသွားပြီ” မိုအိုကြီးက ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူများလည်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်အနေဖြင့်

ဤမျှ ယုတ်ညံ့သော နည်းလမ်းကို သုံးလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားပေ။ ရှဲ့ချင်းမှာ

ခမည်းတော်အား ကြည့်ကာ ငိုကြွေးရင်း လီယွဲ့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

“ဘော့စ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကယ်တင်ပေးပါ”

လီယွဲ့သည် ငြိမ်သက်စွာဖြင့် “ဒါက အသက်စွန့်တိုက်ပွဲပဲ။ ငါဝင်ပါရင်

စည်းကမ်းပျက်မှာပေါ့” ဟုသာ ပြောသည်။

ရှဲ့ချင်းတို့မှာ နောင်တကြီးစွာဖြင့် ငိုကြွေးနေမိသည်။

ထိုစဉ် ရှဲ့ရန်ချန်း၏ တန်တီယန်အတွင်းမှ နွေးထွေးသော စွမ်းအားတစ်ခုမှာ

ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လှည့်ပတ်သွားသည်။ ချက်ချင်းပင် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ

ပြင်းထန်လာပြီး လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်။

“သူ... သူ အဆင့်တက်တော့မှာလား”

ကူဟယ်က အံ့ဩစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သေမင်း၏ အစွန်းရောက်မှ အသက်ကို

ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း၊ တိုက်ပွဲကြားမှ

အဆင့်တက်ခြင်း... တကယ်ကို အံ့ဩဖွယ်ရာပင်။ မူရုံယီက

လီယွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ လီယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းတွင်

အပြုံးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အရာအားလုံးက သူ့အစီအစဉ်အတိုင်းပင်။

ယန်ကျိထောင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အဆိပ်ဗူးများကို ပစ်ပေါက်ကာ အဆိပ်မြူများ

ဖန်တီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လျှို့ဝှက်လက်နက်များဖြင့် အပြင်းအထန်

တိုက်ခိုက်သည်။

“ဒီလူက တကယ်ကို ယုတ်မာလွန်းတယ်” လူတိုင်း စက်ဆုပ်စွာ ပြောဆိုနေကြသည်။

ရုတ်တရက် ရှဲ့ရန်ချန်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ကြယ်ကြွေခဲကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့်

ရှဲ့ရန်ချန်း ထိုးနှက်လိုက်သည်။

“အား...”

ယန်ကျိထောင်၏ နဖူးတွင် ဓားရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့်

ပြုတ်ကျကာ အသက်ကုန်ဆုံးသွားတော့သည်။

“အနိုင်ရသွားပြီ” လူအုပ်ကြီးမှာ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကြသည်။

ယန်ကျိထောင် သေဆုံးပြီးနောက် ထျန်းယွမ်ဂိုဏ်းသားများမှာ ကြောက်လန့်တကြား

ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသည်။ လီယွဲ့သည် လက်ကို

ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ထူးဆန်းစွာပင် သူတို့၏

ကိုယ်ခန္ဓာများမှာ ပုံဆွဲကားတစ်ခု ပျက်စီးသွားသကဲ့သို့

တဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“အာ... မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး” ဝမ်ကျန့်ကွန်း၏ အော်သံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး

မကြာမီပင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အညစ်အကြေးများပါ မကျန်

သန့်ရှင်းသွားသည်။

လူတိုင်းမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြသည်။ ဤအစွမ်းမှာ မည်သို့သော

နည်းလမ်းမျိုးနည်း။

ရှဲ့ရန်ချန်းသည် လီယွဲ့ထံသို့ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘော့စ်”

“ပွဲကြည့်ရတာ တကယ်ကို စိတ်ကျေနပ်ဖို့ ကောင်းတယ်။ ဒါကိုပဲ မင်းတို့ရဲ့ အဖိုးအခလို့

သဘောထားလိုက်ပါ” လီယွဲ့က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။ သူ ထီဆိုင်အတွင်းသို့

ပြန်ဝင်သွားသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရှဲ့ရန်ချန်းသည် ဘော့စ်က သူ့အား ကုသပေးလိုက်သဖြင့်သာ

အဆင့်တက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းကို

ရှင်းပြသည်။ ထိုအခါမှသာ အားလုံး နားလည်သွားကြသည်။ ဤပွဲသည် ဘော့စ်၏

အစီအစဉ်သာ ဖြစ်ပြီး ယန်ကျိထောင်တို့သည် ဤဝင်းအတွင်းမှ အသက်ရှင်လျက်

ပြန်ထွက်သွားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၂၆) - ဘယ်ဘက်မှာ ဆောက်ရင်၊ ညာဘက်မှာ ငါဆောက်မယ်

“ဘော့စ်က အစွမ်းထက်ရုံတင်မကဘူး၊ သူ့အကြံအစည်တွေကလည်း လုံးဝ နက်နဲလွန်းတယ်။ တကယ်ကို

ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်” “ဟုတ်တယ်၊ နောက်ဆိုရင်တော့ သတိထားပြီးပဲ နေကြတာပေါ့”

လူအုပ်စု၏ စကားကို ကြားရသောအခါ မူရုံယီ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူတို့သာ ဘော့စ်၏ အကြံကို နားမလည်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တော့

လီယွဲ့မှာ ဘာမှ ကြံစည်ထားခြင်း မရှိပေ။ ရှဲ့ရန်ချန်း၏

ရောဂါဟောင်းကို ကုသပေးခြင်းမှာလည်း ရိုးရှင်းစွာပင်

တိုက်ပွဲ ပျင်းစရာမကောင်းစေရန် ရည်ရွယ်ချက်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျိထောင်တို့ကို အရေးယူခြင်းမှာလည်း သူတို့က အရင်စတင်

ထိုးနှက်လာ၍သာ ဖြစ်သည်။

လီယွဲ့မှာ ပျင်းရိနေရာမှ အပျင်းပြေ တစ်ခုခုလုပ်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် လီယွဲ့သည် ဆိုင်ရှေ့သို့

ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ထွက်လာသည်။

“ဘာလို့ ဒီမှာပဲ စုနေကြတာလဲ။ ဟိုမြေပြင်ပေါ်က ဖရဲစေ့ခွံတွေကို ရှင်းကြစမ်း။

သန့်ရှင်းအောင် လုပ်ထား၊ မဟုတ်ရင် လျှာနဲ့ လျှာပြီး

သန့်ရှင်းရမယ်နော်”

“ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘော့စ်၊ သေချာပေါက် သန့်ရှင်းအောင် လုပ်လိုက်ပါ့မယ်”

ဂိုဏ်းချုပ်များ၊ အကြီးအကဲများမှာ ကြက်ကလေးများကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်ကာ

ဖရဲစေ့ခွံများကို ကောက်ယူကြတော့သည်။ ထိုစဉ်

အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ရှီလုံရန်... အဲ့ဒါ ဘာအသံတွေလဲ” “ဟားဟား... အဲ့ဒါ ကျွန်တော့်မိသားစုက ငှားလာတဲ့

လက်သမားတွေလေ။ ဒီဘော့စ်ဆိုင်နားမှာ တည်းခိုခန်း ဆောက်ပေးမလို့။

တခြားနယ်ကလာတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ နားခိုဖို့ပေါ့”

ကူဟယ်က “မင်းကတော့ စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းကို မြင်တတ်သားပဲ” ဟု ချီးကျူးသည်။

လျူမူချင်းမှာမူ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် သွားကို ကြိတ်လိုက်သည်။

သူ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှထိ မတွေးမိခဲ့သနည်း။

“မြေး... ဘာဖြစ်တာလဲ” “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး အဘိုး၊ အခုချက်ချင်းပဲ

ကျွန်တော်တို့မိသားစုကို

သွားပြောလိုက်မယ်။ သူတို့ ဆောက်ရင်

ကျွန်တော်တို့လည်း ဆောက်မယ်။ သူတို့က ဘယ်ဘက်မှာ

ဆောက်ရင်၊ ကျွန်တော်တို့က ညာဘက်မှာ ဆောက်မယ်”

“ဟားဟား... မြေးတော်၊ မင်းစကားက အဘိုးကို မျက်စိပွင့်သွားစေတယ်။ အမြန်သွားပြောစမ်း”

လီယွဲ့၏ ဆိုင်အနီးဝန်းကျင်မှာ ယခုဆိုလျှင် စီးပွားရေး စစ်မြေပြင်တစ်ခု

ဖြစ်လာတော့မည်။

ထိုစဉ် မိုအိုကြီးသည် မက်မွန်ပင်အောက်ရှိ လျှို့ဝှက်တံခါးမှတစ်ဆင့်

စိန်ခေါ်မှုနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူမသည်

အဆင့် (၁) ကို ဖြတ်ကျော်နေစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်၏ အန္တရာယ်များကို သတိထားကြည့်ရှုသည်။

ဤနယ်မြေမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုနှင့် သတ္တိကို

လေ့ကျင့်ပေးနိုင်သဖြင့်

ယဲ့ရွှမ်အာအတွက် အလွန်သင့်လျော်သည်။

“အဆင့် (၁) က ဒီလောက်ရှည်တာလား”

သူမသည် သတိရှိရှိဖြင့် လျှောက်လှမ်းသည်။ သို့သော် အပြန်လမ်းတွင်

ထောင်ချောက်တစ်ခုကို မတော်တဆ နင်းမိသဖြင့်

အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

“ဒီဘော့စ်ရဲ့ ထောင်ချောက်တွေကတော့ တကယ်ကို ကာကွယ်ရခက်တာပဲ”

သူမသည် စိတ်ပျက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော် ဤအရာသည် ယဲ့ရွှမ်အာအတွက်

အကျိုးရှိစေမည်မှာ သေချာသည်။

“ရွှမ်အာ... ဒီကို လာခဲ့စမ်း” “ဆရာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ”

မိုအိုကြီးက သူမခေါင်းကို ပွတ်ပေးကာ “မင်း တိရစ္ဆာန်လေးတွေကို ချစ်တယ်မလား။ ဟိုမှာ

သွားပြီး ဆော့လိုက်ဦး” ဟု ပြောသည်။

ယဲ့ရွှမ်အာမှာ ထိုနယ်မြေအကြောင်း ကြားဖူးသဖြင့် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး

ထွက်ပြေးရန် ပြင်သည်။

“မရဘူး... ပြန်လာခဲ့စမ်း”

မိုအိုကြီးမှာ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း သူမနောက်သို့ ရောက်သွားကာ လည်ပင်းမှ ဆွဲကိုင်၍

မက်မွန်ပင်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

“မလုပ်ပါနဲ့ ဆရာ... ကယ်ကြပါဦး”