အခန်း (၂၇-၂၈)

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၂၇) - မိုးရွာသည့်နေ့

“တပည့်မလေးရေ... ဆရာလုပ်တာ မင်းအတွက်ပဲနော်”

လီယွဲ့သည် တံခါးကိုမှီကာ လက်ပိုက်ပြီး တစ်ချက်နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ တကယ်ကို

“ဆရာ့ကောင်း” ပေပဲ။ လီယွဲ့သည် နေ့လည်တစ်နေ့လုံးကို ထိုကောင်မလေး

ယဲ့ရွှမ်အာ၏ အဖြစ်ကို ကြည့်ကာ အပျင်းပြေခဲ့ရသည်။ သူမသည်

အဆင့်တစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ အကြိမ်ကြိမ် အထုတ်ခံရလိုက်၊

မိုအိုကြီးက ပြန်ပစ်သွင်းလိုက်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

သူမ ပြန်သွားချိန်တွင်မူ အပြာရောင်ဝတ်ရုံလေးမှာ စုတ်ပြဲနေပြီး မျက်နှာလေးမှာလည်း

ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ပေကျံနေသည်။ သို့သော် သူမသည် ထွက်ခွာသွားစဉ် လီယွဲ့ကို

နောက်လှည့်ကြည့်ကာ -

“ဘော့စ်... အမုန်းဆုံးပဲ၊ သွားပြီ” ဟု လှမ်းအော်သွားသည်။

စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။ လီယွဲ့သည် ဆိုင်ကိုပိတ်ပြီး အနားယူလိုက်သည်။

ညဉ့်နက်ချိန်တွင် မည်းမှောင်နေသော ကောင်းကင်အောက်၌

အရိပ်မည်းတစ်ခုသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့

ခုန်ထွက်သွားသည်။

ဆိုင်မှ ၁၀ မိုင်ခန့်ဝေးသော တောအုပ်တစ်ခုအတွင်း။ နဂါးမင်းကြီးဟု ခေါ်ဆိုရမည့်

လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက်သည် တရားထိုင်နေသည်။ သူသည် သားရဲနတ်ဘုရားတောင်မှ

အဓိက ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

“ဖေဖေ”

နဂါးမင်းကြီး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏သမီးဖြစ်သူ နင်းယိုယို (မြွေငယ်လေး) ကို

တွေ့လိုက်ရသည်။

“သမီး... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒဏ်ရာတွေ ရနေရတာလဲ” “ဖေဖေ၊ အကြောင်းစုံကတော့

ရှည်ပါတယ်။ သမီးကို အဓိက ပြောချင်တာက... ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ

တအားတော်တဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်။ ဖေဖေ သူနဲ့ ဘယ်တော့မှ မတွေ့မိအောင်၊

ရန်မဖြစ်မိအောင် သတိထားပါ။ သူနဲ့တွေ့ရင် ဖေဖေတောင် သူ့ကို မနိုင်နိုင်ဘူး”

နဂါးမင်းကြီးမှာ အံ့ဩသွားသည်။ သူ၏သမီးဖြစ်သူက ဤမျှထိ ကြောက်ရွံ့နေသည်ဆိုလျှင်

ထိုသူမှာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမည်နည်း။ သူသည် သမီးဖြစ်သူ၏

စကားကို မှတ်သားလိုက်သည်။

ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါတွင်မူ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ ထူးခြားသည်မှာ

ဆိုင်ဝင်းအတွင်း၌မူ မိုးရေတစ်စက်မျှ မကျခြင်းဖြစ်သည်။ စီယွီသည်

မက်မွန်ပင်ပေါ်တွင် တုန်ယင်နေသည်။ ဤဝင်းတစ်ခုလုံးကို လီယွဲ့က

အကာအကွယ် စက်ကွင်းတစ်ခုနှင့် ဖုံးအုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်လည်း မိုးသည် ဆက်လက်ရွာသွန်းနေသည်။ လီယွဲ့သည် ဆိုင်ဖွင့်ရန်

တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ လျူဝူရီတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။

“ဘော့စ်... တစ်ယောက်တည်းလား” “အဘိုးတို့က လမ်းမှာ ချော်လဲလို့ နောက်က

လိုက်လာနေကြတယ်”

ခဏအကြာတွင် လျူမူချင်းတို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့မှာ မိုးရေထဲတွင် စိုရွှဲနေသော်လည်း

ဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ခြောက်သွေ့သွားကြသည်။ ထို့နောက် ယွဲ့ရုရီ

ရောက်လာသည်။ သူမ၏ ကျန်းမာရေး မကောင်းသော်လည်း လီယွဲ့နှင့်

ပေးထားသည့် ကတိကို တည်ရန်အတွက် မိုးထဲမှ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လီယွဲ့သည် သူမအား ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “မိုးရွာနေတာကို ဘာလို့ လာခဲ့တာလဲ”

“ဘော့စ်ကို ပေးထားတဲ့ ကတိကို မပျက်ချင်လို့ပါ”

လီယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး “မင်းကတော့ တကယ့်ကို အလုပ်သမားကောင်းလေးပဲ” ဟု

ဆိုလိုက်သည်။ လီယွဲ့သည် စနစ်ကို ခေါ်ကာ အလုပ်ခန့်စာချုပ်ကို

ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဒါကို အရင်ဖတ်ကြည့်ပါ။ ဘာပြဿနာမှ မရှိရင် နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာ

လက်မှတ်ထိုးလိုက်ပါ”

ယွဲ့ရုရီမှာ အံ့ဩသွားသည်။ ဤဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်ရမည်မှာ သူမအတွက် ကံကောင်းခြင်းပင်။

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၂၈) - ယွဲ့ရုရီ၏ ပထမဆုံး အလုပ်ဆင်းသည့်နေ့

ယွဲ့ရုရီသည် စာချုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အဓိကအချက်မှာ နေ့စဉ်ဆိုင်သို့

လာရောက်ရန်၊ ကိစ္စရှိပါက ကြိုတင်ခွင့်တောင်းရန်နှင့် ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏

စီစဉ်မှုအတိုင်း လိုက်နာရန်သာ ဖြစ်သည်။ စာချုပ်ချုပ်ဆိုခြင်း မရှိလျှင်ပင် သူမသည်

ဘော့စ်၏ စကားကို နားထောင်မည်သာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သေးငယ်လှသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်

ဘော့စ်ကို ဆန့်ကျင်ရန် သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဝံ့ပေ။

နောက်ဆုံးအချက်မှာ “ဆိုင်ပိုင်ရှင်က အလုပ်ထုတ်ခြင်း မပြုသရွေ့ ဝန်ထမ်းအနေဖြင့်

ဆိုင်မှ ထွက်ခွာခွင့် မရှိ” ဟူသည်ပင်။ အသက်ရှင်နေရဖို့ထက် အရေးကြီးတာ

ဘာရှိတော့မလဲ။ ပြီးတော့ ဒီဆိုင်လေးမှာ နေရတာလည်း စိတ်ဝင်စားဖို့

ကောင်းသည်။

ယွဲ့ရုရီသည် လီယွဲ့ပြင်ဆင်ပေးထားသော ဘောပင်ကို ယူကာ စာချုပ်နောက်ဆုံးစာမျက်နှာတွင်

လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်သည်။ ထိုစဉ် စာချုပ်မှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ

သူမ၏ ဦးခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ သူမနှင့် ဆိုင်အကြားတွင် ထူးဆန်းသော

ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“အခုကစပြီး မင်းက ဒီဆိုင်ရဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ပဲ။ အဓိကတာဝန်ကတော့ ငွေရှင်းကောင်တာကို

ကိုင်တွယ်ဖို့နဲ့ ကံစမ်းမဲလက်မှတ်တွေ ထုတ်ပေးဖို့ပဲ”

လီယွဲ့၏ ရှင်းပြချက်ပြီးနောက် သူသည် အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်သွားသည်။ ယွဲ့ရုရီမှာ

အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ပျော်ရွှင်နေသည်။ အသက် (၁၉)

နှစ်အရွယ်အထိ အိမ်ပြင်ပ မထွက်ဖူးသလောက် ဖြစ်ခဲ့ရသော သူမအတွက်

ဤလုပ်ငန်းခွင်သည် အလွန်ပင် လတ်ဆတ်နေသည်။

“ကဲ... အလုပ်စလိုက်တော့”

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော်လည်း ဧည့်သည်အချို့ ရောက်လာကြသည်။ လော့ဟုန်မြန်

ရောက်လာပြီး ဘော့စ်ကို ရှာဖွေသည်။

“အန်တီ... ဘော့စ်က အနားယူနေပါတယ်။ ကျွန်မ နာမည်က ရုရီပါ၊ ဒီဆိုင်ရဲ့ ဝန်ထမ်းပါ”

“ဘာ... ဘော့စ်က လူခန့်လိုက်တာလား”

အခြားသော ဂိုဏ်းသားများလည်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဘော့စ်၏လူ ဖြစ်လာပြီဆိုလျှင်

ကျင့်ကြံသူလောကတွင် ကျောထောက်နောက်ခံ ရသွားသည်နှင့် တူသည်။ ဧည့်သည်များ

တတွတ်တွတ် ပြောနေကြသဖြင့် ရုရီမှာ အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။

“တိတ်ကြစမ်း ဒါ ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ မေ့မသွားကြနဲ့” လော့ဟုန်မြန်က အသံတိုးတိုးဖြင့်

သတိပေးလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ လူအုပ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

“ရုရီ... မနေ့က ကျွန်မ မှတ်ပေါင်း တစ်ထောင် ရထားလို့ ဝါဒအဆင့် မှော်လက်နက် တစ်ခု

လဲလှယ်ချင်လို့”

ယွဲ့ရုရီမှာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ထိုစဉ် သူမ၏ အာရုံထဲ၌

အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်ရောက်လာပြီး စက်ဝိုင်းတစ်ခု

လှည့်ပတ်သွားသည်။ သူမ၏ လက်ထဲသို့ ရှေးဟောင်းလက်နက်တစ်ခု

ပေါ်ထွက်လာသည်။

(ကိုးဖီးနစ် အော်သံ လှံရှည်)

လော့ဟုန်မြန်မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားသည်။ လီယွဲ့မှာမူ ဒါကို ဝန်ထမ်းများအတွက်

သီးသန့် အခွင့်အရေးဟု သတ်မှတ်ထားသည်။

ရှဲ့ချင်း ရောက်လာသည်။ “ဝင်းထဲမှာ မိုးမရွာဘူး ဘော့စ်က တကယ်ကို

အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ”

“အစ်မ... ရုရီ... ဘော့စ်က အပေါ်ထပ်မှာ အိပ်နေတယ်ထင်တယ်”

ရှဲ့ချင်းမှာ နေ့လည်ခင်းကြီးအထိ အိပ်ပျော်နေနိုင်သော ဘော့စ်ကို အံ့ဩရသည်။

ခဏအကြာတွင် လူနှစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ လျူမူချင်းနှင့် ရှီလုံရန်တို့ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်မှာ တံခါးဝတွင် အပြိုင်အဆိုင် ဝင်ရောက်လာကြသည်။

“မင်းက တကယ်ကို ရှက်မရှိတဲ့လူပဲ။ ဒီစီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းကို ငါ

အရင်မြင်တာ၊ မင်းက ငါ့ဆီက လုတာ”

“ဟေ့ကောင်... မင်းကပဲ ရှက်မရှိတာ။ ငါက မင်းထက် အရင်တွေးမိတာ။ မင်းကပဲ အရေထူတာ”

ကူဟယ်နှင့် မူရုံယီတို့မှာ သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ရူးနေကြတာလား... ဘော့စ်ကို ကြောက်ရင်

ဒေါသထွက်ခံရလိမ့်မယ်”

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဆိုင်အပြင်ဘက်မှ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

လူအုပ်စုမှာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု”

ခေါင်းတွင် ဦးချိုနှစ်ခု၊ အသားအရေမှာ နက်မှောင်ပြီး ကြွက်သားများ တောင့်တင်းသော

လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။ နတ်ဆိုးများနှင့် လူသားများကြားက ရန်ငြိုးမှာ

နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ရှိခဲ့သည်။ ယခုကဲ့သို့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်

ပေါ်လာခြင်းသည် ကောင်းသောလက္ခဏာ မဟုတ်ပေ။ ဆိုင်အတွင်းရှိသူများ

အားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် သတိဝီရိယ ရှိသွားကြသည်။