အခန်း (၃၅-၃၆)

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၃၅) - နက်မှောင်သော ကြာပန်း ဒေါင်းရှင်း

“ဝါး... ပထမဆုံး ကတ်မှာတင် တစ်ခု ပေါက်ပြီ” “ဘယ်အပိုင်းလဲ” “နံပါတ် (၁၀)”

ဆိုင်ဝင်းအတွင်း၌ ကံစမ်းမဲ လက်မှတ်များ ခြစ်နေကြသူများမှာ ဆူညံနေသည်။ သူတို့မှာ

အချို့က ရပ်လျက်၊ အချို့က ထိုင်လျက်၊ အချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင်ပင်

ထိုင်နေကြသည်။ ပထမဆုံး နေ့ဖြစ်သဖြင့် ရုရီမှာလည်း အလုပ်များနေသည်။

လီယွဲ့သည် သူမအား ရှေးဟောင်းစာအုပ်ငယ်လေး တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

“ဒါကို တစ်နေ့ နှစ်နာရီလောက် မှန်မှန် တရားထိုင် ကျင့်ပေးပါ”

လီယွဲ့သည် ရှီလုံရန်ဆီသို့ သွားကာ ဆိုင်အနီးတွင် တည်းခိုခန်း မဆောက်မီ ဆိုင်ဝင်းကို

ချဲ့ထွင်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။ သူသည် အလုပ်ကိစ္စများကို ရုရီထံ

အပ်နှံထားခဲ့ပြီး အပေါ်ထပ်တွင် အိပ်စက်ရန် တက်သွားတော့သည်။

ထိုစဉ် ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေသည်။ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ပြီး

ပုံစံမကျသော ဒေါင်းရှင်း တစ်ယောက်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏

လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသည်။

“အို... ဒေါင်းရှင်းကြီး၊ ဘာလို့ ဒီလို အလျင်စလို ဝင်လာရတာလဲ”

အနောက်မှ လိုက်လာသူမှာ လင်းယွမ် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဒေါင်းရှင်းကို သတ်ပစ်ရန်

ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဓားချက်များဖြင့် တိုက်ခိုက်နေသည်။ ထိုစဉ်

ကောင်းကင်ယံမှ ဖြူစင်လှပသော မိန်းမပျိုတစ်ဦး ထပ်မံ ပေါ်လာသည်။ သူမကား

မီယာအင်းနတ်သမီးပင် ဖြစ်သည်။

အိုဒေါင်းရှင်းသည် ရှေ့နောက်ပိတ်မိသွားသဖြင့် ဆိုင်ဝင်းအတွင်းသို့ အလုအယက်

ပြေးဝင်လာသည်။ ဆိုင်အတွင်းတွင် အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများစွာ

ရှိနေသဖြင့် သူ ပြေးဝင်လာသည်မှာ လုံးဝ မှားယွင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်

ဖြစ်နေသည်။

“ရပ်စမ်း”

မူရုံပိုင်ချွမ်နှင့် လုယွမ်တို့မှာ ခြစ်နေသော လက်မှတ်များပေါ်သို့ အိုဒေါင်းရှင်း

ပြေးဝင်လာသဖြင့် ဒေါသထွက်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ အဆင့် (၃) ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြရာ

သူတို့၏ အရှိန်အဝါဖြင့်ပင် ဆိုင်ဝင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

“မူရုံပိုင်ချွမ် လုယွမ်” အိုဒေါင်းရှင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဤနေရာမှာ

မည်သည့်နေရာ ဖြစ်နေသနည်း။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မူရုံမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၊ နဂါးမင်းကြီး၊

ဂျီလင်လုံ စသည့် အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများ အားလုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

“ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ”

လီယွဲ့သည် အပေါ်ထပ်မှ ဆင်းလာသည်။ သူသည် အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် အောက်သို့

ကြည့်နေသည်။ အိုဒေါင်းရှင်းသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့်

ဆိုင်အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် လေဟာနယ်

အကာအကွယ်ကြောင့် ပြန်လည် လွင့်စင်သွားသည်။

“ဘော့စ်... ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ကျွန်တော် မသိလို့ပါ”

အိုဒေါင်းရှင်းမှာ တောင်းပန်နေသော်လည်း လီယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်လျက်ပင် ရှိနေသည်။

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၃၆) - နက်မှောင်သော ကြာပန်း

အိုဒေါင်းရှင်းသည် သူ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်တွင် အေးစက်စက်

အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ

မလွဲဧကန်ပင် သေမင်း၏ အငွေ့အသက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည်

ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မူရုံပိုင်ချွမ်... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါ”

သို့သော် မူရုံပိုင်ချွမ်မှာ သက်ပြင်းသာ ချလိုက်သည်။ “နိုင်းမန်နိုး

ဂိုဏ်းရဲ့ မျိုးဆက်ကတော့ ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်တော့မှာပဲ။ ဟွာကျန်းရေ... မင်းရဲ့

တပည့်က သေသင့်နေပြီ”

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အော်ဟစ်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ အိုဒေါင်းရှင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ

ပြာပုံအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အိုဒေါင်းရှင်းမှာ လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းတစ်ရာက

သေဆုံးသွားခဲ့သည့် ဟွာကျန်း၏ တပည့်ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်ရှင်စဉ်က

အေးဆေးတည်ငြိမ်သော်လည်း၊ ဆရာသေဆုံးပြီးနောက်တွင်မူ ယုတ်မာကောက်ကျစ်ပြီး

လောဘကြီးသူအဖြစ် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။

သူသေဆုံးသွားခြင်းမှာ ဘယ်သူ့အတွက်မျှ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

ဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မီယာအင်းနတ်သမီးသည် အပေါ်ထပ်ကို ကြည့်ကာ

ကြက်သေသေနေမိသည်။ မည်သည့် စွမ်းအားလှိုင်းမှ မထွက်ပေါ်ဘဲ

သူသေဆုံးသွားခြင်းမှာ မည်ကဲ့သို့သော အစွမ်းမျိုးနည်း။

“ကံကောင်းလို့ပဲ၊ သူတို့တွေ မတိုက်ခိုက်လိုက်တာ။ ဘော့စ် အိပ်ရာနိုးလာပြီး

အနှောင့်အယှက်ပေးလို့ ဒေါသထွက်သွားရင် သူတို့ပါ

အကုန်သေကုန်လိမ့်မယ်” မူရုံချုန်း၏ စကားကြောင့်

လင်းယွမ်နှင့် မီယာအင်းနတ်သမီးတို့မှာ အေးစက်သွားကြသည်။

“လူကြီးမင်းတို့... ဘော့စ်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ” မူရုံချုန်းက ပြုံးပြသည်။ “သူက

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ။ အဆင့် (၂)

ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာထက် ပိုလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်”

ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် လူအများမှာ ကံစမ်းမဲ လက်မှတ်များကိုသာ

အာရုံစိုက်နေကြသည်။ လီယွဲ့မှာ အပေါ်ထပ်တွင်

အိပ်စက်နေပြီး စနစ်၏ အသိပေးချက်ကြောင့် နိုးလာသည်။ သူ၏ စီးပွားရေး

လုပ်ငန်းမှာ အောင်မြင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယွဲ့ရုရီသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမသည် အိမ်တွင်သာ နေခဲ့ရသူဖြစ်ရာ

အလုပ်လုပ်ရခြင်းမှာ ထူးဆန်းပြီး စိတ်ကျေနပ်စရာ

ကောင်းလှသည်။ ညနေခင်းတွင် ဆိုင်ပိတ်ရန် အချိန်ရောက်လာသည်။

“ရုရီ... နောက်ရက်တွေမှာလည်း ဒီလိုပဲ ကြိုးစားပေးပါဦး။ ဆိုင်ပိတ်တော့မယ်”

ရုရီသည် ဆိုင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် သူမကို

စောင့်နေသော ရထားလုံးရှိသည်။ သူမသည် ရထားလုံးထဲသို့ တက်လိုက်ပြီး

ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဆိုင်လေးကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်

လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ရုရီ... ဘာလို့ ပြုံးနေတာလဲ” “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး အစ်မ”

သူမသည် အသက် (၁၉) နှစ် အရွယ်အထိ ဘဝမှာ ဤမျှထိ စိတ်လှုပ်ရှားမှု မရှိခဲ့ဖူးပေ။

အလုပ်လုပ်ရခြင်း၏ တာဝန်ယူမှုမှာ သူမကို ပိုမို ရင့်ကျက်လာစေသလို

ခံစားရသည်။ ဤဆိုင်လေးမှာ သူမအတွက်တော့ အိမ်သစ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်

ဖြစ်သည်။